บทที่ 1
ไมค์ตัวนั้น
ครั้งสุดท้ายที่ข้าวหอมเห็นแม่ แม่นอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลเตียงริมหน้าต่าง กำโฉนดบ้านฉบับถ่ายเอกสารไว้ในมือจนกระดาษยับเป็นก้อน
“แม่ขอโทษนะลูก” แม่กระซิบ “พี่เจนบอกว่าไม่มีวันขาดทุน”
นั่นคือประโยคสุดท้าย
หลังจากนั้น ทุกอย่างพังเร็วเหมือนบ้านไพ่
บ้านทาวน์เฮาส์สองชั้นที่พ่อผ่อนมายี่สิบปีถูกธนาคารยึดในเดือนเดียวกับที่แม่จากไป เพื่อนบ้านทั้งซอยที่แม่ชวนเข้าเครือข่าย ทองคำทวีสุข ไม่มีใครมางานศพ บางคนมาแค่ยืนหน้าบ้าน ตะโกนถามหาเงิน
ส่วนพี่เจน ผู้หญิงที่ทุกคนเรียกว่า แม่พระของชุมชน บินออกนอกประเทศไปตั้งแต่สามวันก่อนเครือข่ายล่ม พร้อมเงินของคนสองพันกว่าครอบครัว
ข้าวหอมไม่ได้นอนมาเจ็ดคืน
คืนที่แปด เธอนั่งอยู่ในห้องเช่าเล็ก ๆ ไล่ดูรายการเดินบัญชีที่แอบพิมพ์ออกมาจากระบบธนาคารที่ตัวเองทำงานอยู่ ไล่ดูว่าเงินของแม่ไหลไปที่ไหน บัญชีไหน ชื่อใคร จนตัวเลขบนกระดาษเริ่มเบลอ
หัวใจเธอเต้นแรงขึ้น แรงขึ้น แล้วก็สะดุด
กระดาษร่วงจากมือ
ภาพสุดท้ายที่เห็นคือชื่อบัญชีปลายทางบนแผ่นกระดาษที่ตกอยู่บนพื้น ชื่อที่เธอไม่เคยคิดว่าจะเห็นในนั้น
แล้วทุกอย่างก็มืด
“...และคนต่อไปที่เราจะเชิญขึ้นมาบนเวที คือคุณแม่ที่เป็นแบบอย่างของพวกเราทุกคนค่ะ!”
เสียงปรบมือดังกระหึ่ม
ข้าวหอมลืมตา
แสงไฟสีทองสาดลงมาจากเพดานสูงจนตาพร่า โคมระย้าแก้วเรียงเป็นแถวยาวสุดห้องจัดเลี้ยง พรมสีแดงลายดอก เก้าอี้บุผ้าขาวผูกโบว์ทองนับร้อยตัวเรียงเป็นแถว เธอนั่งอยู่แถวที่สาม ป้ายชื่อห้อยคอเขียนว่า แขกรับเชิญ
ข้างหน้าคือเวทีใหญ่ ฉากหลังเป็นจอแอลอีดีขึ้นตัวอักษรสีทองกะพริบ
ทองคำทวีสุข ครอบครัวเดียวกัน รวยไปด้วยกัน
สัมมนาใหญ่ประจำปี
ข้าวหอมก้มมองตัวเอง
เสื้อเชิ้ตสีขาวพนักงานธนาคาร ป้ายชื่อติดอก กระโปรงสีกรมท่า เธอใส่ชุดนี้ไปทำงานทุกวัน แต่ชุดนี้ เธอจำได้ว่ามีรอยหมึกปากกาที่ปลายแขนเสื้อซ้าย รอยที่เกิดขึ้นในวันสัมมนาวันนั้น
เธอพลิกข้อมือดู
รอยหมึกยังสดอยู่
มือถือในกระเป๋าสั่น ข้าวหอมหยิบขึ้นมาดูด้วยมือที่เย็นเฉียบ
วันที่บนจอทำให้เธอหายใจไม่ออก
หกสิบวันก่อนพี่เจนบินหนี
ฝันเหรอ
ข้าวหอมจิกเล็บลงบนหลังมือตัวเองแรง ๆ เจ็บจนน้ำตาซึม
ไม่ใช่ฝัน
เสียงรอบตัวชัดเกินกว่าจะเป็นฝัน กลิ่นน้ำหอมของป้าข้างบ้านที่นั่งแถวเดียวกัน กลิ่นกาแฟสำเร็จรูปจากถ้วยกระดาษที่วางบนเก้าอี้ข้าง ๆ เสียงลุงร้านซ่อมรถตะโกนเชียร์ เสียงเด็กหนุ่มสองคนข้างหลังคุยกันว่าเดือนนี้ได้ปันผลกี่เปอร์เซ็นต์
ทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ เธอเคยเห็นหน้าพวกเขาอีกครั้งหนึ่ง
หน้าบ้านเธอ ตะโกนถามหาเงิน
“คุณแม่บุญเรือนคะ! เชิญขึ้นเวทีเลยค่ะ!”
ข้าวหอมเงยหน้าขึ้น
แม่ของเธอกำลังเดินขึ้นบันไดเวที
ผู้หญิงวัยห้าสิบแปด ผมดัดสั้นที่เพิ่งไปทำมาเมื่อวาน สวมเสื้อลูกไม้สีครีมตัวที่ดีที่สุดในตู้ ยิ้มกว้างจนตาหยี มือหนึ่งจับราวบันได อีกมือยกไหว้คนทั้งห้องทั้งที่ยังเดินไม่ถึงกลางเวที
แม่ยังมีชีวิต แม่ยังยิ้มได้ แม่ยังหายใจ
ข้าวหอมเอามือปิดปาก กลั้นเสียงสะอื้นที่จุกขึ้นมาถึงคอ
“ทุกท่านคะ นี่คือคุณแม่บุญเรือน แม่ดีเด่นของทองคำทวีสุขปีนี้ค่ะ!”
ผู้หญิงที่ยืนกลางเวทีพูดเสียงหวานเป็นทำนอง ผมยาวดัดลอนใหญ่สีน้ำตาลเข้ม สูทสีขาวทั้งชุด สร้อยทองเส้นหนาซ้อนกันสามเส้นที่คอ กำไลทองวิบวับที่ข้อมือทั้งสองข้าง รอยยิ้มของเธอกว้างและอบอุ่น เป็นรอยยิ้มแบบที่ทำให้คนแปลกหน้ารู้สึกว่าได้รับความรัก
พี่เจน
ข้าวหอมเคยเกลียดผู้หญิงคนนี้มาแล้วหนึ่งชาติ
“คุณแม่บุญเรือนเชื่อมั่นในเรามาก” พี่เจนโอบไหล่แม่ หันไปยิ้มให้คนทั้งห้อง “ล่าสุด คุณแม่ตัดสินใจลงทุนกับเรา ด้วยบ้านทั้งหลังค่ะ!”
เสียงปรบมือดังลั่นห้อง
“อีกสองอาทิตย์ คุณแม่จะเอาบ้านไปจำนอง แล้วนำเงินมาลงทุนในกองทองคำทวีคูณของเรา ปันผลเดือนละแปดเปอร์เซ็นต์ ปีเดียวได้บ้านหลังใหม่ค่ะทุกคน!”
แม่หัวเราะเขิน ยกมือไหว้ขอบคุณ
ผู้ช่วยในชุดสีทองเดินถือโล่คริสตัลขึ้นมาบนเวที บนโล่สลักตัวอักษรสีทอง
แม่ดีเด่น ผู้กล้าลงทุนเพื่อครอบครัว
ข้าวหอมจำโล่อันนั้นได้
ในชาติที่แล้ว มันตั้งอยู่บนตู้โชว์ในห้องรับแขก จนวันที่ธนาคารมายึดบ้าน เจ้าหน้าที่หยิบมันขึ้นมาดู แล้ววางลงในกล่องกระดาษปะปนกับของอื่นที่จะถูกนำไปขายทอดตลาด
แม่นั่งมองมันจากพื้น ไม่พูดอะไร ตั้งแต่วันนั้นแม่ก็ไม่เคยพูดอะไรอีกเลยนอกจากคำว่า ขอโทษ
ข้าวหอมลุกขึ้นยืน
เธอไม่ได้วางแผน ไม่ได้คิดว่าจะพูดอะไร ขาของเธอพาเดินออกจากแถวที่สามเหมือนมีใครผลักหลัง ผ่านป้าข้างบ้าน ผ่านลุงร้านซ่อมรถ ผ่านทางเดินพรมแดง
ไม่มีใครห้าม เพราะไม่มีใครคิดว่าจะต้องห้าม
ลูกสาวของแม่ดีเด่นเดินขึ้นเวที ทุกคนคงคิดว่าเธอจะขึ้นไปกอดแม่
พี่เจนก็คิดแบบนั้น
“อ้าว! นี่คือลูกสาวของคุณแม่บุญเรือนค่ะทุกคน น้องข้าวหอม ทำงานธนาคารนะคะ เก่งมาก!” พี่เจนยิ้มกว้าง ยื่นไมโครโฟนมาให้เธออย่างใจกว้าง “น้องข้าวหอมอยากพูดอะไรกับคุณแม่ไหมคะ”
ข้าวหอมรับไมค์
น้ำหนักของมันเย็นและหนักกว่าที่คิด
เธอมองหน้าแม่ แม่ยิ้มให้เธอ ตาเป็นประกาย ภูมิใจ แบบที่แม่ไม่เคยมองเธอแบบนี้มานานมาก
แล้วเธอก็หันไปมองพี่เจน
“พี่เจนคะ” ข้าวหอมพูดใส่ไมค์ เสียงของเธอดังกังวานไปทั่วห้องจัดเลี้ยง “อีกหกสิบวัน พี่จะหนีไปดูไบใช่ไหมคะ”
ความเงียบตกลงมาเหมือนมีใครปิดสวิตช์
คนสามร้อยคนในห้องจัดเลี้ยงหยุดหายใจพร้อมกัน
รอยยิ้มของพี่เจนไม่หายไป มันแค่แข็งค้างอยู่บนหน้าเหมือนหน้ากาก ตาของเธอเท่านั้นที่เปลี่ยน มันเย็นลงในเสี้ยววินาที แล้วก็อุ่นขึ้นมาใหม่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ข้าวหอมเห็นมัน
เสี้ยววินาทีนั้น
“แม่คะ อย่าจำนองบ้าน” ข้าวหอมหันไปหาแม่ เสียงเริ่มสั่น “เครือข่ายนี้จะล่ม เงินทุกบาทจะหายไป บ้านเราจะโดนยึด แล้วแม่จะ...”
เพียะ
ฝ่ามือของแม่ฟาดลงบนแก้มเธอ
ไมโครโฟนรับเสียงนั้นได้ชัดเจน เสียงดังสะท้อนไปทั่วห้องจัดเลี้ยง กังวานเหมือนเสียงปืน
ข้าวหอมยืนนิ่ง
แก้มซ้ายร้อนวาบ หูอื้อไปข้างหนึ่ง
แม่ไม่เคยตบเธอ ไม่เคยเลยแม้แต่ครั้งเดียวในยี่สิบเจ็ดปี แม้แต่ตอนที่เธอทำโทรศัพท์ของพ่อตกน้ำ แม้แต่ตอนที่เธอสอบตกคณิตศาสตร์
ตอนนี้ แม่ยืนตัวสั่น มือที่ตบเธอยังค้างอยู่กลางอากาศ น้ำตาคลอเบ้า
“แกจะทำให้แม่อายทำไม” แม่พูดเสียงสั่นเครือ “พี่เจนเขาช่วยครอบครัวเรามาตลอด ตอนพ่อแกตาย ใครเอาเงินมาช่วยงานศพ ใครส่งแกเรียนจนจบ พี่เจนทั้งนั้น!”
ข้าวหอมอ้าปาก
แล้วก็ปิดลง
ไม่มีคำไหนในโลกนี้ที่จะทำให้แม่เชื่อในตอนนี้ เธอรู้ดี เพราะในชาติที่แล้ว เธอก็เคยลองเตือนแม่ แค่ไม่ได้เตือนบนเวที เธอเตือนที่โต๊ะกินข้าว และแม่ก็ไม่เชื่อเหมือนกัน
ความต่างอย่างเดียวคือ ชาตินี้ เธอรู้ว่ามันจะจบยังไง
“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ ไม่เป็นไรนะคะ”
พี่เจนก้าวเข้ามาโอบไหล่แม่ไว้ เสียงหวานนุ่มนวลจนน่าขนลุก เธอหันไปพูดกับคนทั้งห้อง
“เด็กสมัยนี้ทำงานในระบบเยอะ เครียดเยอะ เลยกลัวทุกอย่างที่ระบบไม่ได้ทำเองค่ะ พี่เข้าใจนะคะน้องข้าวหอม พี่ไม่โกรธเลย”
เสียงหัวเราะโล่งอกดังขึ้นเบา ๆ ทั่วห้อง บางคนพยักหน้า บางคนส่ายหัวมองข้าวหอมด้วยสายตาสมเพช
“ทีมงานคะ ช่วยพาน้องลงไปพักก่อนนะคะ ให้น้องดื่มน้ำ”
ผู้ช่วยในชุดสีทองสองคนเดินเข้ามาประกบซ้ายขวา คนหนึ่งดึงไมค์ออกจากมือเธอ อีกคนจับแขนเธอไว้แน่น
ก่อนจะถูกพาลงจากเวที ข้าวหอมได้ยินเสียงกระซิบที่ไม่มีไมค์ตัวไหนจับได้
เสียงของพี่เจน โน้มลงมาใกล้หูเธอ กลิ่นน้ำหอมแรงจนแสบจมูก
“ใครบอกเธอเรื่องดูไบ”
ข้าวหอมหันไปสบตา
ในแววตาของพี่เจนไม่มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย
“ตั๋วเครื่องบินฉันจองไว้เมื่อคืนนี้เอง” พี่เจนกระซิบ ยิ้มกว้างให้กล้องที่ถ่ายบรรยากาศงานอยู่ไกล ๆ “ในโลกนี้มีคนรู้แค่สองคน”
ทางเดินหน้าห้องจัดเลี้ยงเงียบกว่าข้างในราวกับเป็นอีกโลก
ผู้ช่วยสองคนปล่อยแขนเธอไว้หน้าห้องน้ำ ทิ้งขวดน้ำดื่มไว้ให้ขวดหนึ่ง แล้วเดินกลับเข้าไปข้างในโดยไม่พูดอะไร
ข้าวหอมพิงผนัง ค่อย ๆ ไถลตัวลงนั่งบนพื้นพรม
แก้มยังร้อน หูยังอื้อ
แต่หัวของเธอแจ่มชัดกว่าครั้งไหนในชีวิต
หกสิบวันก่อนพี่เจนบินหนี
สิบสี่วันก่อนแม่เซ็นจำนองบ้าน
เธอจำรายการเดินบัญชีได้ จำเลขบัญชีปลายทางสามบัญชีแรกที่เงินถูกโอนออกไป จำวันที่ จำเวลา จำแม้กระทั่งชื่อสาขาธนาคาร เพราะเธอนั่งไล่ดูมันอยู่เจ็ดคืนจนหัวใจหยุดเต้น
และเธอจำชื่อบัญชีสุดท้ายได้
ชื่อที่เห็นบนกระดาษแผ่นที่ร่วงจากมือ ก่อนทุกอย่างจะมืด
ข้าวหอมหลับตา บังคับตัวเองไม่ให้นึกถึงมัน ยังไม่ใช่ตอนนี้
“คุณข้าวหอมใช่ไหมครับ”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหน้า
ข้าวหอมลืมตา
ผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า ผมตัดสั้นเกรียน เสื้อโปโลสีเข้มเรียบ ๆ ไม่มีโลโก้ ห้อยสายคล้องคอที่ซ่อนบัตรไว้ในกระเป๋าเสื้อ เขาไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้ยื่นมือมาช่วยพยุง แค่ยืนมองเธอด้วยสายตาของคนที่ไม่เชื่ออะไรง่าย ๆ
เขาดึงบัตรออกมาให้เห็นครึ่งหนึ่ง
กองบังคับการปราบปรามการกระทำความผิดทางเศรษฐกิจ
“ผมชื่อธีร์” เขาพูด “เรื่องดูไบที่คุณพูดบนเวทีเมื่อกี้ ผมเพิ่งได้ข้อมูลนี้มาเมื่อเช้าเองครับ ยังไม่มีใครในหน่วยรู้นอกจากผม”
เขาย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ให้ระดับสายตาเท่ากับเธอ
“ผมอยากรู้ว่าพนักงานธนาคารคนหนึ่งรู้ได้ยังไง”
ข้าวหอมมองหน้าผู้ชายคนนั้น
ในชาติที่แล้ว เธอไม่เคยเจอเขา ไม่เคยมีตำรวจคนไหนมาถามเธอสักคำ ตอนที่เธอเดินเข้าไปแจ้งความหลังแม่ตาย เจ้าหน้าที่หน้าเคาน์เตอร์ยื่นแบบฟอร์มให้ แล้วบอกว่าผู้เสียหายรายนี้เป็นรายที่หนึ่งพันสามร้อยกว่า ให้กลับไปรอ
แต่ชาตินี้ เขามายืนรอเธออยู่หน้าห้องน้ำ ตั้งแต่สัมมนายังไม่จบ
เสียงกระซิบของพี่เจนดังซ้ำขึ้นมาในหัว
ตั๋วเครื่องบินฉันจองไว้เมื่อคืนนี้เอง ในโลกนี้มีคนรู้แค่สองคน
คนหนึ่งคือพี่เจน
ข้าวหอมมองแววตาที่ไม่เชื่อใครของตำรวจหนุ่มตรงหน้า มองมือของเขาที่ยังถือบัตรค้างไว้ครึ่งใบ แล้วนึกถึงคำที่เขาเพิ่งพูด
ผมเพิ่งได้ข้อมูลนี้มาเมื่อเช้าเอง
ถ้าในโลกนี้มีคนรู้แค่สองคน
คนที่สองก็กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเธอ
— จบบท —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย หมึกจันทร์ · เรื่องสมมติ