บทที่ 1
แก้วที่ห้าปี
เสียงแก้วไวน์สองใบกระทบกันดังกริ๊ง อยู่เหนือหัวของกานต์พอดี
เธอได้ยินมันชัดเจน ทั้งที่แก้มแนบอยู่กับผ้าปูโต๊ะลินินสีขาว ทั้งที่นิ้วมือขยับไม่ได้แล้ว ทั้งที่ลมหายใจแต่ละครั้งสั้นลงทีละนิดเหมือนมีใครค่อย ๆ หรี่ไฟ
“สุขสันต์วันครบรอบนะคะ” เสียงหวานใสของจูนพูด “ห้าปีพอดีเลย”
ดินเนอร์คืนนั้นจัดที่ห้องอาหารในคอนโดของเธอกับเอก โต๊ะไม้โอ๊คตัวยาวที่เลือกด้วยกันตอนเพิ่งย้ายเข้ามา เทียนหอมสามเล่มในเชิงเทียนแก้ว ช่อกุหลาบสีครีมที่เอกบอกว่าสั่งพิเศษจากร้านดอกไม้ที่เธอชอบ
ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ แบบที่เอกทำเสมอ
“แก้วนี้ของคุณ” เอกรินไวน์แดงให้เธอ รอยยิ้มมีลักยิ้มสองข้างแบบที่ทำให้เธอใจอ่อนมาตั้งแต่ปีหนึ่งในมหาวิทยาลัย “จูนเลือกขวดนี้มาให้ บอกว่าเป็นปีเดียวกับที่เราเจอกัน”
จูนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ในชุดเดรสสีชมพูพาสเทลเนื้อนุ่ม ผมลอนสีน้ำตาลปล่อยยาว เล็บสีแดงสดเคาะเบา ๆ บนก้านแก้ว ดวงตากลมโตเป็นประกายเหมือนเด็กที่กำลังรอดูของขวัญถูกแกะ
เพื่อนรักของฉัน
เพื่อนที่นั่งข้างฉันตั้งแต่สอบเข้าคณะ เพื่อนที่เป็นเพื่อนเจ้าสาว เพื่อนที่มาช่วยดูร้านยาทุกวันเสาร์
กานต์ยกแก้วขึ้นจิบ
รสชาติฝาดนิด ๆ ที่ปลายลิ้น เธอคิดว่าเป็นแทนนินของไวน์
เธอคิดผิด
สิบนาทีต่อมา ปลายนิ้วเธอเริ่มชา
กานต์เป็นเภสัชกรมาเก้าปี เธอรู้จักร่างกายมนุษย์ดีพอจะรู้ว่าอาการแบบนี้ไม่ใช่เมาไวน์ เธอพยายามลุกขึ้น เก้าอี้ล้มลงข้างหลัง
“เอก...” เธอพูด เสียงออกมาแหบพร่า “โทรเรียกรถพยาบาล...”
เอกไม่ได้ลุก
เขานั่งนิ่งอยู่ที่เดิม หมุนแหวนแต่งงานบนนิ้วไปมาช้า ๆ แบบที่ทำทุกครั้งเวลากังวล แต่หน้าของเขาไม่ได้กังวล หน้าของเขาดูเหมือนคนที่กำลังรอให้อะไรบางอย่างจบลง
จูนลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอ
ไม่ได้มาช่วย จูนหยิบแก้วไวน์ของกานต์ไปเทลงอ่างล้างจาน ล้างแก้ว เช็ดแห้ง แล้ววางกลับคืนที่เดิมอย่างเรียบร้อย
“ประกันจะจ่ายเต็มจำนวนนะคะพี่เอก” จูนพูดพลางเช็ดมือ “หัวใจล้มเหลวเฉียบพลันจากความเครียด เภสัชกรทำงานหนักก็แบบนี้แหละ ใคร ๆ ก็เชื่อ”
“แล้วร้านยา” เอกถาม
“โอนเป็นชื่อพี่ตามพินัยกรรม แล้วพี่ก็จ้างหนูเป็นเภสัชกรประจำร้าน” จูนหัวเราะคิก “ง่ายจะตาย”
กานต์ทรุดลงกับโต๊ะ
แก้มแนบผ้าปูลินิน ตามองเห็นแค่ขาโต๊ะกับปลายรองเท้าส้นสูงสีชมพูของจูน
แล้วเธอก็ได้ยินเสียงแก้วสองใบกระทบกัน
“กานต์ แก ๆ ตื่น!”
กานต์ลืมตาโพลง
แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวจ้าจากเพดาน กลิ่นยาเม็ดเคลือบน้ำตาล กลิ่นแอลกอฮอล์ล้างแผล กลิ่นกระดาษกล่องยาใหม่ ๆ ชั้นวางยาเรียงเป็นแถวยาวด้านหลัง ตู้กระจกใส่วิตามินที่เธอจัดเรียงตามสีด้วยมือตัวเอง
ร้านยาของเธอ
เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้หลังเคาน์เตอร์ สวมเสื้อกาวน์สีขาวตัวที่ปักชื่อไว้ที่อก สร้อยคอเส้นเล็กที่แม่ให้ตอนเรียนจบยังอยู่ที่คอ
“เป็นอะไรไปแก หน้าซีดเชียว นั่งหลับตาตั้งนานเรียกไม่ตื่น”
จูนยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์
ชุดเดรสพาสเทลสีฟ้าอ่อน ผมลอนสีน้ำตาล เล็บสีแดงสด ดวงตากลมโตที่มองมาด้วยความห่วงใยสุดหัวใจ
กานต์รู้สึกว่ากระเพาะของเธอบิดเกลียว
เธอเหลือบมองปฏิทินตั้งโต๊ะข้างเครื่องคิดเงิน ปฏิทินที่เธอขีดฆ่าทุกวันก่อนปิดร้าน
วันที่ไม่ได้ขีดฆ่าวันแรก อยู่ห่างจากวันครบรอบแต่งงานที่วงไว้ด้วยปากกาสีแดงพอดีหกสิบวัน
“แกฟังฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย”
จูนวางแฟ้มพลาสติกสีใสลงบนเคาน์เตอร์ ดันมาตรงหน้ากานต์
“ใบสมัครประกันชีวิตจ้ะ” จูนพูดเสียงเบาลงเหมือนกำลังเล่าความลับ “แกเซ็นตรงนี้นะ เอกบอกให้ทำเซอร์ไพรส์ จะทำกรมธรรม์คู่ให้แกเป็นของขวัญวันครบรอบ แกห้ามบอกเขานะว่าฉันหลุดปาก”
กานต์มองแฟ้มพลาสติกใบนั้น
เธอจำมันได้ จำได้แม่นยำทุกรายละเอียด ตั้งแต่สติกเกอร์รูปดาวสีทองที่ติดมุมขวาบน ไปจนถึงรอยปากกาไฮไลต์สีเหลืองที่จูนขีดไว้ตรงช่องลายเซ็น
ในชาติที่แล้ว เธอเซ็นมันโดยไม่อ่าน
เธอยิ้มให้จูนแล้วบอกว่า เอกน่ารักจัง แล้วก็เซ็น
ไม่ได้อ่านจำนวนเงินเอาประกัน ไม่ได้อ่านชื่อผู้รับผลประโยชน์ ไม่ได้อ่านวันที่กรมธรรม์จะเริ่มมีผล
กานต์เปิดแฟ้มออก
คราวนี้เธออ่าน
จำนวนเงินเอาประกัน 12,000,000 บาท
ผู้รับผลประโยชน์ นายเอกชัย (คู่สมรส) 100%
กรมธรรม์มีผลบังคับหลังอนุมัติ 45 วัน
สี่สิบห้าวันหลังจากวันนี้ แล้วอีกสิบห้าวันต่อมา คือคืนครบรอบแต่งงาน
ทุกอย่างถูกนับไว้หมดแล้ว
“ทำไมนั่งอ่านอยู่ได้ล่ะแก” จูนหัวเราะ แต่กานต์เห็นนิ้วที่ทาเล็บสีแดงเคาะเคาน์เตอร์เร็วขึ้นนิดหนึ่ง “ของขวัญนะ ไม่ใช่สัญญาซื้อขายที่ดิน”
“เคยชินน่ะ” กานต์ยิ้ม “เภสัชกรอ่านฉลากทุกอย่างก่อนกลืน”
จูนหัวเราะตามเสียงใส แต่ตาของเธอไม่ได้หัวเราะด้วย
กานต์มองหน้าเพื่อนรัก
ใบหน้าที่เธอรู้จักมาสิบสามปี ใบหน้าที่ร้องไห้กับเธอในวันที่พ่อเสีย ใบหน้าที่ยิ้มให้เธอในงานแต่ง ใบหน้าที่เทไวน์ของเธอทิ้งลงอ่างแล้วล้างแก้วจนสะอาดขณะที่เธอกำลังจะตาย
ทำไม
คำถามนั้นพุ่งขึ้นมาในอกเหมือนน้ำเดือด
ทำไมเป็นแก
กานต์กลืนมันลงไป
ยังไม่ใช่ตอนนี้ ยังไม่ใช่คำถามที่ควรถาม คำถามที่ควรถามคือ ทำยังไง และ ด้วยอะไร และ ตอนไหน
เธอรู้คำตอบสองข้อหลังแล้ว
ไวน์ขวดที่จูนเลือก คืนครบรอบห้าปี
ข้อแรก เธอมีเวลาหกสิบวันจะหาคำตอบ
กานต์หยิบปากกาขึ้นมา
ไม่ใช่ปากกาที่จูนยื่นให้ แต่เป็นปากกาหมึกซึมด้ามเก่าในกระเป๋าเสื้อกาวน์ ปากกาที่เธอใช้เซ็นใบสั่งจ่ายยาและเอกสารร้านมาเก้าปี
ลายเซ็นของเธอเป็นที่รู้จักของทุกคนในร้าน ทุกบริษัทยาที่ส่งของ ทุกเอกสารจดทะเบียน ตัว ก ตัวใหญ่ม้วนวงเป็นเกลียว ตามด้วยเส้นตรงยาวขีดเฉียงขึ้นไปทางขวา
กานต์จรดปากกาลงบนกระดาษ
แล้วเซ็นชื่อ
ตัวอักษรกลมเล็ก เรียงกันตรง ไม่มีเกลียว ไม่มีเส้นเฉียง เหมือนลายมือเด็กมัธยมหัดเขียนชื่อตัวเองครั้งแรก
ไม่ใช่ลายมือของเธอ
ไม่ใกล้เคียงแม้แต่นิดเดียว
จูนมองลงมาที่ลายเซ็น แล้วยิ้มกว้าง
จูนไม่เคยดูลายเซ็นของกานต์เลยสักครั้งตลอดสิบสามปี คนที่ไม่เคยสนใจว่าเพื่อนเซ็นชื่อยังไง สนใจแค่ว่าเพื่อนเซ็นหรือยัง
“เรียบร้อย!” จูนรวบแฟ้มเข้าหาตัวทันที กอดไว้แนบอกเหมือนกลัวมันจะหนีไป “เดี๋ยวฉันเอาไปให้ตัวแทนเลยนะ แกทำเป็นไม่รู้เรื่องนะ ห้ามเฉลยนะ!”
“ไม่เฉลยหรอก” กานต์ยิ้มหวาน “ฉันชอบเซอร์ไพรส์”
จูนเดินออกจากร้านไปพร้อมเสียงกระดิ่งประตูที่ดังกรุ๊งกริ๊ง
กานต์มองตามจนร่างในชุดเดรสสีฟ้าเลี้ยวหายไปที่ปากซอย แล้วก็ปล่อยให้รอยยิ้มบนหน้าหายไป
มือของเธอสั่น
เธอเพิ่งรู้ตัวว่ามันสั่นมาตั้งแต่ลืมตา
ร่างกายยังจำได้ จำความชาที่ไต่ขึ้นมาจากปลายนิ้ว จำความหนักของศีรษะที่ฟุบลงบนผ้าลินิน จำเสียงน้ำไหลจากก๊อกตอนที่จูนล้างแก้วใบนั้น ร่างกายจำได้ละเอียดกว่าที่ใจอยากจำ
เธอมองมือตัวเองบนกระจกเคาน์เตอร์ มือที่จ่ายยาให้คนเป็นหมื่นคน มือที่ไม่เคยทำร้ายใคร
ครั้งนี้ มือคู่นี้จะไม่สั่นอีก
กานต์กำมือทั้งสองข้างแน่น กดลงบนเคาน์เตอร์กระจก หายใจเข้าช้า ๆ นับหนึ่งถึงสี่ กลั้นไว้นับหนึ่งถึงเจ็ด หายใจออกนับหนึ่งถึงแปด แบบที่เธอสอนลูกค้าที่มาซื้อยานอนหลับทุกคนให้ลองก่อนกินยา
ลายเซ็นปลอมในแฟ้มนั้นจะไม่ทำให้กรมธรรม์โมฆะทันที เธอรู้ดี บริษัทประกันอาจไม่ตรวจ ตัวแทนอาจไม่สนใจ ทุกอย่างอาจผ่านไปตามปกติ
แต่วันหนึ่ง เมื่อมีคนยื่นเคลมเงินสิบสองล้านบาท
จะมีคนหยิบเอกสารฉบับนี้ขึ้นมาดู แล้วเทียบกับลายเซ็นของเภสัชกรกานต์ในเอกสารอีกหลายร้อยฉบับ
แล้วคำถามแรกที่จะเกิดขึ้นคือ ใครเป็นคนเซ็น
ไม่ใช่ เธอตายเพราะอะไร
โทรศัพท์บนเคาน์เตอร์สั่น
ชื่อที่ขึ้นบนจอทำให้กานต์ต้องกลั้นหายใจอีกครั้ง
คุณแม่
ไม่ใช่แม่ของเธอ แม่ของเธอจากไปตั้งแต่ปีที่สองของการแต่งงาน แต่เป็นแม่ของเอก ผู้หญิงที่เรียกเธอว่า ลูก ตั้งแต่วันแรกที่เจอ ผู้หญิงที่ร้องไห้หนักที่สุดในงานศพของเธอ
กานต์จำได้ ในชาติที่แล้ว แม่ของเอกนั่งอยู่หน้าโลงจนคนเก็บเก้าอี้หมด ไม่ยอมกลับบ้าน กุมมือเย็น ๆ ของเธอไว้ พูดซ้ำ ๆ ว่า ลูกแม่ไม่ได้ป่วย ลูกแม่ไม่ได้ป่วย
ไม่มีใครฟัง
กานต์กดรับสาย
“ลูกกานต์ เย็นนี้ว่างไหมจ๊ะ แม่ทำแกงส้มชะอมไว้หม้อใหญ่ ไอ้เอกมันไม่ชอบ แม่อยากให้ลูกมาช่วยกิน”
เสียงอบอุ่นนั้นทำให้ตาของกานต์ร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว
“ว่างค่ะแม่” เธอตอบ เสียงแหบไปนิดหนึ่ง “เดี๋ยวปิดร้านแล้วกานต์แวะไปค่ะ”
“เสียงเป็นอะไรลูก ไม่สบายหรือเปล่า”
“นิดหน่อยค่ะ” กานต์หลับตา “แม่คะ”
“จ๊ะ”
“ถ้าวันหนึ่ง กานต์ขอให้แม่ช่วยจำอะไรบางอย่างไว้แทน แม่จะช่วยกานต์ไหมคะ”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
“ช่วยสิลูก” แม่ตอบช้า ๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น “มีอะไรหรือเปล่า”
“ยังไม่มีค่ะ” กานต์ลืมตา มองไปที่ปฏิทินตั้งโต๊ะ ที่วงกลมสีแดงห่างออกไปหกสิบช่อง “แค่อยากรู้ว่ามีคนที่ฟังกานต์อยู่หนึ่งคน”
เธอวางสาย แล้วหยิบปากกามาขีดฆ่าวันนี้บนปฏิทิน
เหลือห้าสิบเก้า
กระดิ่งประตูดังขึ้นอีกครั้ง
“ที่รัก!”
เอกเดินเข้ามาพร้อมถุงกระดาษจากร้านขนมที่เธอชอบ เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนตัวพอดี ผมเซ็ตเรียบร้อย รอยยิ้มลักยิ้มสองข้าง เขาโน้มตัวข้ามเคาน์เตอร์มาจูบหน้าผากเธอเบา ๆ
กลิ่นน้ำหอมของเขาปนกลิ่นอะไรอีกอย่างที่หอมหวาน กลิ่นดอกไม้ที่ไม่ใช่ของเขา
กลิ่นเดียวกับที่ลอยตามจูนออกไปจากร้านเมื่อห้านาทีก่อน
“ซื้อขนมมาฝาก” เอกวางถุงบนเคาน์เตอร์ “วันนี้เหนื่อยไหม”
“นิดหน่อยค่ะ” กานต์ยิ้มให้เขา ยิ้มเหมือนทุกวัน
เธอเพิ่งค้นพบว่าการยิ้มให้คนที่ฆ่าเรา ง่ายกว่าที่คิด แค่ต้องจำไว้ตลอดเวลาว่ากำลังยิ้มให้ใคร
“นี่ ผมมีเรื่องจะบอก” เอกหมุนแหวนแต่งงานบนนิ้วไปมา “วันครบรอบปีนี้ ผมอยากทำดินเนอร์ที่บ้านเหมือนเดิมนะ ชวนจูนมาด้วย เธอบอกว่าจะเลือกไวน์ให้”
กานต์มองแหวนวงนั้นหมุนอยู่บนนิ้วของเขา
หมุนช้า ๆ แบบเดียวกับคืนนั้น
“ดีค่ะ” เธอพูด
แล้วเอื้อมมือไปจับมือเขาไว้ หยุดแหวนวงนั้นไม่ให้หมุนอีก
เอกชะงัก มองมือเธอ แล้วมองหน้าเธอ
กานต์ยิ้มให้เขา หวานกว่าที่เคยยิ้มมาตลอดห้าปี
“แต่ปีนี้ ขอให้ฉันเป็นคนรินไวน์เองนะคะ”
— จบบท —
ถึงบทล่าสุดแล้ว บทต่อไปกำลังมา
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย หมึกจันทร์ · เรื่องสมมติ