ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
ภรรยาที่ถูกผัวกับเพื่อนรักวางยาในวันครบรอบ ฟื้นย้อนมา 60 วันก่อน แล้วยิ้มให้ทั้งคู่ทุกวัน

บทที่ 1

แก้วที่ห้าปี

เสียงแก้วไวน์สองใบกระทบกันดังกริ๊ง อยู่เหนือหัวของกานต์พอดี

เธอได้ยินมันชัดเจน ทั้งที่แก้มแนบอยู่กับผ้าปูโต๊ะลินินสีขาว ทั้งที่นิ้วมือขยับไม่ได้แล้ว ทั้งที่ลมหายใจแต่ละครั้งสั้นลงทีละนิดเหมือนมีใครค่อย ๆ หรี่ไฟ

“สุขสันต์วันครบรอบนะคะ” เสียงหวานใสของจูนพูด “ห้าปีพอดีเลย”

ดินเนอร์คืนนั้นจัดที่ห้องอาหารในคอนโดของเธอกับเอก โต๊ะไม้โอ๊คตัวยาวที่เลือกด้วยกันตอนเพิ่งย้ายเข้ามา เทียนหอมสามเล่มในเชิงเทียนแก้ว ช่อกุหลาบสีครีมที่เอกบอกว่าสั่งพิเศษจากร้านดอกไม้ที่เธอชอบ

ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ แบบที่เอกทำเสมอ

“แก้วนี้ของคุณ” เอกรินไวน์แดงให้เธอ รอยยิ้มมีลักยิ้มสองข้างแบบที่ทำให้เธอใจอ่อนมาตั้งแต่ปีหนึ่งในมหาวิทยาลัย “จูนเลือกขวดนี้มาให้ บอกว่าเป็นปีเดียวกับที่เราเจอกัน”

จูนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ในชุดเดรสสีชมพูพาสเทลเนื้อนุ่ม ผมลอนสีน้ำตาลปล่อยยาว เล็บสีแดงสดเคาะเบา ๆ บนก้านแก้ว ดวงตากลมโตเป็นประกายเหมือนเด็กที่กำลังรอดูของขวัญถูกแกะ

เพื่อนรักของฉัน

เพื่อนที่นั่งข้างฉันตั้งแต่สอบเข้าคณะ เพื่อนที่เป็นเพื่อนเจ้าสาว เพื่อนที่มาช่วยดูร้านยาทุกวันเสาร์

กานต์ยกแก้วขึ้นจิบ

รสชาติฝาดนิด ๆ ที่ปลายลิ้น เธอคิดว่าเป็นแทนนินของไวน์

เธอคิดผิด

สิบนาทีต่อมา ปลายนิ้วเธอเริ่มชา

กานต์เป็นเภสัชกรมาเก้าปี เธอรู้จักร่างกายมนุษย์ดีพอจะรู้ว่าอาการแบบนี้ไม่ใช่เมาไวน์ เธอพยายามลุกขึ้น เก้าอี้ล้มลงข้างหลัง

“เอก...” เธอพูด เสียงออกมาแหบพร่า “โทรเรียกรถพยาบาล...”

เอกไม่ได้ลุก

เขานั่งนิ่งอยู่ที่เดิม หมุนแหวนแต่งงานบนนิ้วไปมาช้า ๆ แบบที่ทำทุกครั้งเวลากังวล แต่หน้าของเขาไม่ได้กังวล หน้าของเขาดูเหมือนคนที่กำลังรอให้อะไรบางอย่างจบลง

จูนลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอ

ไม่ได้มาช่วย จูนหยิบแก้วไวน์ของกานต์ไปเทลงอ่างล้างจาน ล้างแก้ว เช็ดแห้ง แล้ววางกลับคืนที่เดิมอย่างเรียบร้อย

“ประกันจะจ่ายเต็มจำนวนนะคะพี่เอก” จูนพูดพลางเช็ดมือ “หัวใจล้มเหลวเฉียบพลันจากความเครียด เภสัชกรทำงานหนักก็แบบนี้แหละ ใคร ๆ ก็เชื่อ”

“แล้วร้านยา” เอกถาม

“โอนเป็นชื่อพี่ตามพินัยกรรม แล้วพี่ก็จ้างหนูเป็นเภสัชกรประจำร้าน” จูนหัวเราะคิก “ง่ายจะตาย”

กานต์ทรุดลงกับโต๊ะ

แก้มแนบผ้าปูลินิน ตามองเห็นแค่ขาโต๊ะกับปลายรองเท้าส้นสูงสีชมพูของจูน

แล้วเธอก็ได้ยินเสียงแก้วสองใบกระทบกัน

“กานต์ แก ๆ ตื่น!”

กานต์ลืมตาโพลง

แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวจ้าจากเพดาน กลิ่นยาเม็ดเคลือบน้ำตาล กลิ่นแอลกอฮอล์ล้างแผล กลิ่นกระดาษกล่องยาใหม่ ๆ ชั้นวางยาเรียงเป็นแถวยาวด้านหลัง ตู้กระจกใส่วิตามินที่เธอจัดเรียงตามสีด้วยมือตัวเอง

ร้านยาของเธอ

เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้หลังเคาน์เตอร์ สวมเสื้อกาวน์สีขาวตัวที่ปักชื่อไว้ที่อก สร้อยคอเส้นเล็กที่แม่ให้ตอนเรียนจบยังอยู่ที่คอ

“เป็นอะไรไปแก หน้าซีดเชียว นั่งหลับตาตั้งนานเรียกไม่ตื่น”

จูนยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์

ชุดเดรสพาสเทลสีฟ้าอ่อน ผมลอนสีน้ำตาล เล็บสีแดงสด ดวงตากลมโตที่มองมาด้วยความห่วงใยสุดหัวใจ

กานต์รู้สึกว่ากระเพาะของเธอบิดเกลียว

เธอเหลือบมองปฏิทินตั้งโต๊ะข้างเครื่องคิดเงิน ปฏิทินที่เธอขีดฆ่าทุกวันก่อนปิดร้าน

วันที่ไม่ได้ขีดฆ่าวันแรก อยู่ห่างจากวันครบรอบแต่งงานที่วงไว้ด้วยปากกาสีแดงพอดีหกสิบวัน

“แกฟังฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย”

จูนวางแฟ้มพลาสติกสีใสลงบนเคาน์เตอร์ ดันมาตรงหน้ากานต์

“ใบสมัครประกันชีวิตจ้ะ” จูนพูดเสียงเบาลงเหมือนกำลังเล่าความลับ “แกเซ็นตรงนี้นะ เอกบอกให้ทำเซอร์ไพรส์ จะทำกรมธรรม์คู่ให้แกเป็นของขวัญวันครบรอบ แกห้ามบอกเขานะว่าฉันหลุดปาก”

กานต์มองแฟ้มพลาสติกใบนั้น

เธอจำมันได้ จำได้แม่นยำทุกรายละเอียด ตั้งแต่สติกเกอร์รูปดาวสีทองที่ติดมุมขวาบน ไปจนถึงรอยปากกาไฮไลต์สีเหลืองที่จูนขีดไว้ตรงช่องลายเซ็น

ในชาติที่แล้ว เธอเซ็นมันโดยไม่อ่าน

เธอยิ้มให้จูนแล้วบอกว่า เอกน่ารักจัง แล้วก็เซ็น

ไม่ได้อ่านจำนวนเงินเอาประกัน ไม่ได้อ่านชื่อผู้รับผลประโยชน์ ไม่ได้อ่านวันที่กรมธรรม์จะเริ่มมีผล

กานต์เปิดแฟ้มออก

คราวนี้เธออ่าน

จำนวนเงินเอาประกัน 12,000,000 บาท

ผู้รับผลประโยชน์ นายเอกชัย (คู่สมรส) 100%

กรมธรรม์มีผลบังคับหลังอนุมัติ 45 วัน

สี่สิบห้าวันหลังจากวันนี้ แล้วอีกสิบห้าวันต่อมา คือคืนครบรอบแต่งงาน

ทุกอย่างถูกนับไว้หมดแล้ว

“ทำไมนั่งอ่านอยู่ได้ล่ะแก” จูนหัวเราะ แต่กานต์เห็นนิ้วที่ทาเล็บสีแดงเคาะเคาน์เตอร์เร็วขึ้นนิดหนึ่ง “ของขวัญนะ ไม่ใช่สัญญาซื้อขายที่ดิน”

“เคยชินน่ะ” กานต์ยิ้ม “เภสัชกรอ่านฉลากทุกอย่างก่อนกลืน”

จูนหัวเราะตามเสียงใส แต่ตาของเธอไม่ได้หัวเราะด้วย

กานต์มองหน้าเพื่อนรัก

ใบหน้าที่เธอรู้จักมาสิบสามปี ใบหน้าที่ร้องไห้กับเธอในวันที่พ่อเสีย ใบหน้าที่ยิ้มให้เธอในงานแต่ง ใบหน้าที่เทไวน์ของเธอทิ้งลงอ่างแล้วล้างแก้วจนสะอาดขณะที่เธอกำลังจะตาย

ทำไม

คำถามนั้นพุ่งขึ้นมาในอกเหมือนน้ำเดือด

ทำไมเป็นแก

กานต์กลืนมันลงไป

ยังไม่ใช่ตอนนี้ ยังไม่ใช่คำถามที่ควรถาม คำถามที่ควรถามคือ ทำยังไง และ ด้วยอะไร และ ตอนไหน

เธอรู้คำตอบสองข้อหลังแล้ว

ไวน์ขวดที่จูนเลือก คืนครบรอบห้าปี

ข้อแรก เธอมีเวลาหกสิบวันจะหาคำตอบ

กานต์หยิบปากกาขึ้นมา

ไม่ใช่ปากกาที่จูนยื่นให้ แต่เป็นปากกาหมึกซึมด้ามเก่าในกระเป๋าเสื้อกาวน์ ปากกาที่เธอใช้เซ็นใบสั่งจ่ายยาและเอกสารร้านมาเก้าปี

ลายเซ็นของเธอเป็นที่รู้จักของทุกคนในร้าน ทุกบริษัทยาที่ส่งของ ทุกเอกสารจดทะเบียน ตัว ก ตัวใหญ่ม้วนวงเป็นเกลียว ตามด้วยเส้นตรงยาวขีดเฉียงขึ้นไปทางขวา

กานต์จรดปากกาลงบนกระดาษ

แล้วเซ็นชื่อ

ตัวอักษรกลมเล็ก เรียงกันตรง ไม่มีเกลียว ไม่มีเส้นเฉียง เหมือนลายมือเด็กมัธยมหัดเขียนชื่อตัวเองครั้งแรก

ไม่ใช่ลายมือของเธอ

ไม่ใกล้เคียงแม้แต่นิดเดียว

จูนมองลงมาที่ลายเซ็น แล้วยิ้มกว้าง

จูนไม่เคยดูลายเซ็นของกานต์เลยสักครั้งตลอดสิบสามปี คนที่ไม่เคยสนใจว่าเพื่อนเซ็นชื่อยังไง สนใจแค่ว่าเพื่อนเซ็นหรือยัง

“เรียบร้อย!” จูนรวบแฟ้มเข้าหาตัวทันที กอดไว้แนบอกเหมือนกลัวมันจะหนีไป “เดี๋ยวฉันเอาไปให้ตัวแทนเลยนะ แกทำเป็นไม่รู้เรื่องนะ ห้ามเฉลยนะ!”

“ไม่เฉลยหรอก” กานต์ยิ้มหวาน “ฉันชอบเซอร์ไพรส์”

จูนเดินออกจากร้านไปพร้อมเสียงกระดิ่งประตูที่ดังกรุ๊งกริ๊ง

กานต์มองตามจนร่างในชุดเดรสสีฟ้าเลี้ยวหายไปที่ปากซอย แล้วก็ปล่อยให้รอยยิ้มบนหน้าหายไป

มือของเธอสั่น

เธอเพิ่งรู้ตัวว่ามันสั่นมาตั้งแต่ลืมตา

ร่างกายยังจำได้ จำความชาที่ไต่ขึ้นมาจากปลายนิ้ว จำความหนักของศีรษะที่ฟุบลงบนผ้าลินิน จำเสียงน้ำไหลจากก๊อกตอนที่จูนล้างแก้วใบนั้น ร่างกายจำได้ละเอียดกว่าที่ใจอยากจำ

เธอมองมือตัวเองบนกระจกเคาน์เตอร์ มือที่จ่ายยาให้คนเป็นหมื่นคน มือที่ไม่เคยทำร้ายใคร

ครั้งนี้ มือคู่นี้จะไม่สั่นอีก

กานต์กำมือทั้งสองข้างแน่น กดลงบนเคาน์เตอร์กระจก หายใจเข้าช้า ๆ นับหนึ่งถึงสี่ กลั้นไว้นับหนึ่งถึงเจ็ด หายใจออกนับหนึ่งถึงแปด แบบที่เธอสอนลูกค้าที่มาซื้อยานอนหลับทุกคนให้ลองก่อนกินยา

ลายเซ็นปลอมในแฟ้มนั้นจะไม่ทำให้กรมธรรม์โมฆะทันที เธอรู้ดี บริษัทประกันอาจไม่ตรวจ ตัวแทนอาจไม่สนใจ ทุกอย่างอาจผ่านไปตามปกติ

แต่วันหนึ่ง เมื่อมีคนยื่นเคลมเงินสิบสองล้านบาท

จะมีคนหยิบเอกสารฉบับนี้ขึ้นมาดู แล้วเทียบกับลายเซ็นของเภสัชกรกานต์ในเอกสารอีกหลายร้อยฉบับ

แล้วคำถามแรกที่จะเกิดขึ้นคือ ใครเป็นคนเซ็น

ไม่ใช่ เธอตายเพราะอะไร

โทรศัพท์บนเคาน์เตอร์สั่น

ชื่อที่ขึ้นบนจอทำให้กานต์ต้องกลั้นหายใจอีกครั้ง

คุณแม่

ไม่ใช่แม่ของเธอ แม่ของเธอจากไปตั้งแต่ปีที่สองของการแต่งงาน แต่เป็นแม่ของเอก ผู้หญิงที่เรียกเธอว่า ลูก ตั้งแต่วันแรกที่เจอ ผู้หญิงที่ร้องไห้หนักที่สุดในงานศพของเธอ

กานต์จำได้ ในชาติที่แล้ว แม่ของเอกนั่งอยู่หน้าโลงจนคนเก็บเก้าอี้หมด ไม่ยอมกลับบ้าน กุมมือเย็น ๆ ของเธอไว้ พูดซ้ำ ๆ ว่า ลูกแม่ไม่ได้ป่วย ลูกแม่ไม่ได้ป่วย

ไม่มีใครฟัง

กานต์กดรับสาย

“ลูกกานต์ เย็นนี้ว่างไหมจ๊ะ แม่ทำแกงส้มชะอมไว้หม้อใหญ่ ไอ้เอกมันไม่ชอบ แม่อยากให้ลูกมาช่วยกิน”

เสียงอบอุ่นนั้นทำให้ตาของกานต์ร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

“ว่างค่ะแม่” เธอตอบ เสียงแหบไปนิดหนึ่ง “เดี๋ยวปิดร้านแล้วกานต์แวะไปค่ะ”

“เสียงเป็นอะไรลูก ไม่สบายหรือเปล่า”

“นิดหน่อยค่ะ” กานต์หลับตา “แม่คะ”

“จ๊ะ”

“ถ้าวันหนึ่ง กานต์ขอให้แม่ช่วยจำอะไรบางอย่างไว้แทน แม่จะช่วยกานต์ไหมคะ”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

“ช่วยสิลูก” แม่ตอบช้า ๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น “มีอะไรหรือเปล่า”

“ยังไม่มีค่ะ” กานต์ลืมตา มองไปที่ปฏิทินตั้งโต๊ะ ที่วงกลมสีแดงห่างออกไปหกสิบช่อง “แค่อยากรู้ว่ามีคนที่ฟังกานต์อยู่หนึ่งคน”

เธอวางสาย แล้วหยิบปากกามาขีดฆ่าวันนี้บนปฏิทิน

เหลือห้าสิบเก้า

กระดิ่งประตูดังขึ้นอีกครั้ง

“ที่รัก!”

เอกเดินเข้ามาพร้อมถุงกระดาษจากร้านขนมที่เธอชอบ เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนตัวพอดี ผมเซ็ตเรียบร้อย รอยยิ้มลักยิ้มสองข้าง เขาโน้มตัวข้ามเคาน์เตอร์มาจูบหน้าผากเธอเบา ๆ

กลิ่นน้ำหอมของเขาปนกลิ่นอะไรอีกอย่างที่หอมหวาน กลิ่นดอกไม้ที่ไม่ใช่ของเขา

กลิ่นเดียวกับที่ลอยตามจูนออกไปจากร้านเมื่อห้านาทีก่อน

“ซื้อขนมมาฝาก” เอกวางถุงบนเคาน์เตอร์ “วันนี้เหนื่อยไหม”

“นิดหน่อยค่ะ” กานต์ยิ้มให้เขา ยิ้มเหมือนทุกวัน

เธอเพิ่งค้นพบว่าการยิ้มให้คนที่ฆ่าเรา ง่ายกว่าที่คิด แค่ต้องจำไว้ตลอดเวลาว่ากำลังยิ้มให้ใคร

“นี่ ผมมีเรื่องจะบอก” เอกหมุนแหวนแต่งงานบนนิ้วไปมา “วันครบรอบปีนี้ ผมอยากทำดินเนอร์ที่บ้านเหมือนเดิมนะ ชวนจูนมาด้วย เธอบอกว่าจะเลือกไวน์ให้”

กานต์มองแหวนวงนั้นหมุนอยู่บนนิ้วของเขา

หมุนช้า ๆ แบบเดียวกับคืนนั้น

“ดีค่ะ” เธอพูด

แล้วเอื้อมมือไปจับมือเขาไว้ หยุดแหวนวงนั้นไม่ให้หมุนอีก

เอกชะงัก มองมือเธอ แล้วมองหน้าเธอ

กานต์ยิ้มให้เขา หวานกว่าที่เคยยิ้มมาตลอดห้าปี

“แต่ปีนี้ ขอให้ฉันเป็นคนรินไวน์เองนะคะ”

— จบบท —

ถึงบทล่าสุดแล้ว บทต่อไปกำลังมา

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย หมึกจันทร์ · เรื่องสมมติ