ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
ทุกเจ้าสาวของตระกูลนี้หายตัวคืนวันแต่ง ฉันจึงถูกจ้างมาแต่งแทนคุณหนูตัวจริง

บทที่ 1

ยิ้มให้ผีเมียเก่า

ผ้าคลุมหน้าลูกไม้ฝรั่งเศสผืนนั้น ชบาเป็นคนเย็บเองกับมือ ทีละเข็ม ทีละดอก ตลอดสามคืน

คนที่กระชากมันออกจากหัวเธอ ไม่ได้รู้เรื่องนั้นเลย

เข็มกลัดมุกหลุดกระเด็นไปกระทบพื้นไม้ ดังกริ๊กเหมือนฟันกระทบกัน

“ก้มหน้าทำไม เงยหน้าขึ้น”

คุณนายลำดวนยืนค้ำอยู่ตรงหน้า ผ้าคลุมหน้าสีขาวยังขยุ้มอยู่ในกำมือที่สวมแหวนเพชรสองวง ผมของคุณนายเซ็ตเป็นทรงสูงแข็งด้วยน้ำมันใส่ผม สวมชุดผ้าไหมสีม่วงเข้มตัดรัดรูปทรงยุโรป สร้อยไข่มุกสองแถวแนบคอ

แม่บ้านสามคนยืนชิดผนังห้องลองชุด ก้มหน้ามองพื้นพร้อมกัน ไม่มีใครกล้าสบตาใคร

ชบาเงยหน้าขึ้นตามคำสั่ง

ในกระจกเงาบานสูงข้างตัว เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเจ้าสาวลูกไม้คอตั้งสูงจรดคาง แขนยาวรัดข้อมือ กระโปรงทรงระฆังบานยาวจรดพื้น ผมหวีโป่งขึ้นทรงสูงตามแบบที่กำลังนิยมในพระนคร ครึ่งหนึ่งปล่อยลงมาประบ่า อายไลเนอร์หางยาวตวัดขึ้นที่หางตา

ใบหน้านั้นเหมือนคุณหนูอรุณีทุกอย่าง

จนชบาเองยังขนลุกทุกครั้งที่มองกระจก

“ดี” คุณนายลำดวนพยักหน้าช้า ๆ “หน้าเหมือนจริง ๆ ด้วย คุณพ่อเธอเลือกได้ดี”

คุณพ่อเธอ

ไม่ใช่พ่อของชบา พ่อของชบาเป็นช่างไม้ตายไปตั้งแต่เธออายุสิบสอง คนที่คุณนายพูดถึงคือคุณพระสถิตย์ พ่อของคุณหนูอรุณี ผู้ชายที่เดินเข้ามาในร้านตัดเสื้อเล็ก ๆ ของเธอที่ถนนเจริญกรุงเมื่อเดือนก่อน พร้อมซองเงินหนาเตอะกับข้อเสนอที่เธอปฏิเสธไม่ได้

ลูกสาวฉันหนีไป สามสิบวันก่อนงานแต่ง ถ้าข่าวนี้หลุดออกไป ตระกูลฉันจบ ช่วยแต่งแทนเธอ แค่จนกว่าจะหาตัวเธอเจอ

ชบาถามว่าทำไมต้องเป็นเธอ

คุณพระสถิตย์มองหน้าเธอนานมาก แล้วตอบว่า เพราะเธอคือคนเดียวในพระนครที่หน้าเหมือนลูกฉัน และเป็นคนเดียวที่รู้ขนาดตัวลูกฉันทุกสัดส่วน

ชบาตัดชุดให้คุณหนูอรุณีมาสามปี

“มานี่”

คุณนายลำดวนจับข้อมือเธอ ลากออกจากหน้ากระจก นิ้วที่สวมแหวนเพชรบีบลงบนข้อมือจนเจ็บ

ชบาก้าวตามในชุดเจ้าสาวที่ยังเนาไม่เสร็จ ชายกระโปรงลากไปกับพื้นไม้สักที่ขัดมันจนเห็นเงาสะท้อน ประตูห้องลองชุดเปิดออกสู่ทางเดินยาวของคฤหาสน์ หน้าต่างบานเกล็ดฝั่งหนึ่งเปิดออกรับลมทะเล เสียงคลื่นหัวหินซัดหาดดังเป็นจังหวะช้า ๆ กลิ่นเกลือลอยเข้ามาปนกลิ่นน้ำมันขัดพื้น

อีกฝั่งของทางเดินเป็นผนังปูนทาสีขาว แขวนรูปถ่ายในกรอบไม้สีทองเรียงเป็นแถว

รูปเจ้าของคฤหาสน์รุ่นแรกในชุดราชปะแตน รูปครอบครัวยืนหน้ารถยนต์คันโต รูปงานเลี้ยงบนสนามหญ้าริมทะเล

แล้วก็สองรูปสุดท้าย

คุณนายลำดวนหยุดเดินตรงหน้ารูปนั้นพอดี

“เจ้าสาวบ้านนี้” คุณนายพูดเสียงต่ำ แต่ชัดทุกคำ “ต้องยิ้มให้ผีเมียเก่าก่อนเข้าห้อง”

รูปแรกเป็นหญิงสาวผมยาวดัดลอนปลาย สวมชุดเจ้าสาวแขนพองคอกว้าง ถือช่อดอกกุหลาบขาว ยิ้มบาง ๆ ให้กล้อง

รูปที่สองเป็นหญิงสาวตัวเล็ก ผมสั้นทรงบ็อบ สวมชุดเจ้าสาวแขนกุดเอวคอด ผ้าคลุมหน้ายาวลากพื้น ยิ้มกว้างจนเห็นฟัน ตาเป็นประกาย

ใต้รูปทั้งสองมีป้ายทองเหลืองเล็ก ๆ ตอกตัวหนังสือไว้

คุณกรองแก้ว พ.ศ. ๒๕๐๔

คุณพิมพ์ใจ พ.ศ. ๒๕๐๗

“รู้ไหมว่าสองคนนี้เป็นใคร” คุณนายลำดวนถาม

ชบารู้ ทุกคนในพระนครรู้ หนังสือพิมพ์ลงข่าวหน้าหนึ่งทั้งสองครั้ง เจ้าสาวตระกูลดังหายตัวคืนวันวิวาห์ ตำรวจค้นทั่วหาดไม่พบร่าง ข่าวลือที่ตามมาว่าคฤหาสน์ริมทะเลหลังนี้มีคำสาป ใครแต่งเข้ามาจะถูกทะเลเอาตัวไป

แต่ชบาไม่ได้ตอบ

เพราะตอนนี้เธอไม่ได้มองหน้าเจ้าสาวทั้งสองคน

เธอกำลังมองชุดของพวกเธอ

ชุดในรูปแรก แขนพองทรงหยดน้ำ จีบซ้อนสามชั้นที่หัวไหล่ คอกว้างขลิบด้วยลูกไม้ลายดอกพุดที่ต้องถักต่อกันด้วยมือทีละดอก

ชุดในรูปที่สอง เอวคอดด้วยโครงตะเข็บเจ็ดเส้นที่เย็บซ่อนไว้ข้างใน ชายกระโปรงตัดเฉียงให้พลิ้วตอนเดิน ผ้าคลุมหน้าขอบด้วยลูกปัดแก้วเม็ดเล็กห่างกันเท่ากันทุกครึ่งนิ้ว

ชบารู้จักทุกตะเข็บ

แขนพองจีบสามชั้นแบบนั้น มีแค่ร้านเดียวในพระนครที่ทำ เพราะคนคิดวิธีจีบคือแม่ของเธอ

โครงตะเข็บเจ็ดเส้นซ่อนในเอว เป็นวิธีที่ชบาคิดขึ้นเองตอนอายุสิบเก้า

ชุดในรูปที่หนึ่ง แม่ของเธอเป็นคนตัด ชบาเป็นคนนั่งถักลูกไม้ดอกพุดตอนเป็นเด็กฝึกงาน

ชุดในรูปที่สอง ชบาตัดเองกับมือทั้งชุด

เธอจำได้ว่าลูกค้าคนนั้นมาวัดตัวครั้งเดียว ส่งคนมารับชุด จ่ายเงินสดครบ และไม่ได้บอกชื่อจริง บอกแค่ว่าเป็นงานแต่งที่ต่างจังหวัด

ชบาไม่เคยรู้ว่าชุดตัวนั้นถูกใส่ในงานแต่งที่เจ้าสาวไม่เคยกลับออกมา

“ยิ้มสิ”

คุณนายลำดวนบีบข้อมือเธอแน่นขึ้น

ชบาค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้น ยิ้มให้รูปเจ้าสาวทั้งสอง ยิ้มให้ชุดที่แม่ตัด ยิ้มให้ชุดที่ตัวเองตัด

แม่บ้านคนหนึ่งที่ยืนอยู่ปลายทางเดินยกมือขึ้นปิดปาก ชบาเห็นว่าไหล่ของเธอสั่น

“ดี” คุณนายลำดวนปล่อยมือ “จำไว้ทุกวันนะ ว่าเธอเป็นคนที่สาม”

“ทำไมคุณนายถึงบอกว่าเป็นผีคะ” ชบาถาม เสียงเบาแต่ไม่สั่น “ตำรวจไม่เคยเจอร่างไม่ใช่หรือคะ”

คุณนายลำดวนหันขวับมามองเธอ

แวบหนึ่ง ชบาเห็นอะไรบางอย่างในแววตานั้น ไม่ใช่ความโหดร้าย แต่เป็นความกลัว ความกลัวแบบคนที่เห็นอะไรบางอย่างมาแล้วและไม่อยากเห็นอีก

แล้วมันก็หายไป

“คุณหนูอรุณีไม่เคยตั้งคำถาม” คุณนายลำดวนพูดเสียงเย็น “ระวังปากด้วย เธอเหมือนแค่หน้า”

“โอ้โฮ! นี่เหรอเจ้าสาวของหลานผม!”

เสียงทุ้มดังกังวานมาจากหัวบันได

ผู้ชายวัยห้าสิบกว่าเดินขึ้นมา สวมชุดซาฟารีสีกากีรีดเรียบ ผมสีเทาหวีเสยแปล้ด้วยน้ำมัน ไปป์ยาสูบคาบอยู่ที่มุมปาก ควันลอยกลิ่นหวาน ๆ ตามหลังมา หน้าตาใจดีเหมือนลุงที่ชอบแจกขนมเด็กในงานบวช

“อาเกียรติ” คุณนายลำดวนพูดสั้น ๆ ไม่ได้ยิ้มรับ

“พี่สะใภ้ไม่ต้องทำหน้าดุขนาดนั้นหรอก เดี๋ยวเจ้าสาวหนีกลับพระนครพอดี” อาเกียรติหัวเราะเสียงดังก้องทางเดิน แล้วหันมาหาชบา ไล่สายตามองตั้งแต่ทรงผมลงไปจนถึงชายกระโปรง “สวยจริง ๆ ไม่แปลกใจที่หลานผมตกลงแต่งเร็วขนาดนี้”

เขายื่นมือมาตบไหล่เธอเบา ๆ สองครั้ง แบบที่ผู้ใหญ่ทำกับเด็ก

มือนั้นเย็นเฉียบ ทั้งที่อากาศริมทะเลตอนบ่ายร้อนจนเหงื่อซึม

“ไม่ต้องกลัวเรื่องคำสาปนะหนู” อาเกียรติยิ้ม ฟันขาวเรียงสวย “เรื่องเล่าของชาวบ้านทั้งนั้น ผมอยู่บ้านนี้มาทั้งชีวิต ยังไม่เคยเจอผีสักตัว”

เขาหันไปมองรูปเจ้าสาวทั้งสองบนผนัง พ่นควันไปป์ออกมาช้า ๆ

“เจ้าสาวสองคนนั้น ผมว่าเขาแค่ไม่อยากอยู่” เขาพูดเบา ๆ เหมือนพูดกับตัวเอง “ทะเลมันกว้าง คนที่อยากไป ก็ไปได้ทุกทาง”

แล้วเขาก็เดินจากไป เสียงหัวเราะทุ้ม ๆ ดังลอยมาจากปลายทางเดิน

ชบามองตามหลังเขาไป

ไปได้ทุกทาง

ไม่ใช่ ถูกทะเลเอาไป

แค่คำเดียวที่ต่างกัน แต่ช่างตัดเสื้อรู้ดีว่าตะเข็บเดียวที่ผิดแนว ทำให้ชุดทั้งตัวเสียทรงได้

ตอนเย็น หลังทุกคนออกไปจากห้องลองชุดหมดแล้ว ชบานั่งอยู่หน้าจักรเย็บผ้าตีนถีบที่ขนมาจากร้าน เนาตะเข็บที่เอวชุดเจ้าสาวต่อ

หน้าต่างห้องลองชุดเปิดออกไปเห็นหาดทรายสีส้มอมทองใต้แสงตะวันกำลังจะตก ทะเลเรียบเหมือนผ้าซาติน

บนระเบียงห้องหนังสือชั้นบนสุดของปีกตะวันออก มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่

สวมเสื้อแจ็กเก็ตสีขาว ผมแสกข้างเรียบด้วยน้ำมันใส่ผม หนวดบางเหนือริมฝีปาก ในมือถือกล้องส่องทางไกล ส่องออกไปที่ทะเล

คุณวิน เจ้าบ่าวของเธอ

ชบายังไม่เคยคุยกับเขาเลย เขาไม่ได้มาที่ห้องลองชุด ไม่ได้มาที่โต๊ะอาหาร ไม่ได้มาที่ไหนเลยนอกจากห้องหนังสือห้องนั้น

แล้วกล้องส่องทางไกลในมือเขาก็ค่อย ๆ เลื่อน

จากทะเล มาที่ชายหาด มาที่ตัวคฤหาสน์

มาที่หน้าต่างห้องลองชุด

ชบาไม่ได้ก้มหน้าหลบ เธอนั่งนิ่งอยู่หน้าจักร มองตอบกลับไปที่เลนส์ทั้งสองข้างที่สะท้อนแสงอาทิตย์เป็นจุดสีทอง

เขาลดกล้องลง

ระยะห่างไกลเกินกว่าจะเห็นสีหน้า แต่ชบารู้สึกได้ว่าเขามองเธออยู่นาน นานกว่าที่เจ้าบ่าวควรจะมองเจ้าสาวที่ตัวเองตกลงแต่งงานด้วยเร็วขนาดนี้

แล้วเขาก็หันหลังเดินเข้าห้องไป

ชบานั่งลงหน้าจักรอีกครั้ง มือที่วางบนผ้าลูกไม้เย็นลงโดยไม่รู้ตัว

เธอนึกถึงคุณหนูอรุณี

คุณหนูที่มาลองชุดที่ร้านทุกสามเดือน ชอบนั่งไขว่ห้างกินขนมผิงระหว่างรอ ชอบเล่าเรื่องหนังฝรั่งที่เพิ่งไปดูมา คุณหนูที่ครั้งสุดท้ายมาวัดตัวชุดเจ้าสาว ไม่ได้เล่าอะไรเลย นั่งเงียบอยู่หน้ากระจกนานจนชบาต้องถามว่าไม่สบายหรือเปล่า

ชบา คุณหนูตอบโดยไม่หันมา ถ้าวันหนึ่งฉันหายไป เธอจะตามหาฉันไหม

ชบาหัวเราะ คิดว่าคุณหนูพูดเล่น

สามวันต่อมา คุณหนูก็หายไปจริง ๆ

ห้องลองชุดมีตู้ไม้สักบานสูงตั้งชิดผนังอยู่หลังหนึ่ง

แม่บ้านบอกเธอตั้งแต่เช้าว่าห้ามเปิด ของคุณนาย แม่บ้านพูดสั้น ๆ แล้วรีบเดินออกจากห้อง

ชบาไม่ได้ตั้งใจจะเปิดมัน

แต่ตอนที่ลุกขึ้นไปหยิบด้ายสีขาวในกล่องข้างตู้ ปลายนิ้วเท้าเปล่าของเธอเหยียบลงบนอะไรบางอย่างที่สากคาย

เม็ดทราย

มีทรายละเอียดเม็ดเล็ก ๆ ร่วงอยู่หน้าตู้เป็นทางยาว ทั้งที่พื้นห้องอื่นในคฤหาสน์ถูกขัดจนเงาวับไม่มีฝุ่นสักเม็ด

ชบาเปิดตู้

ข้างในแขวนชุดเจ้าสาวไว้ตัวเดียว คลุมด้วยผ้าขาวบางกันฝุ่น

เธอเลิกผ้าคลุมขึ้น

แขนกุด เอวคอด ชายกระโปรงตัดเฉียง ผ้าคลุมหน้าขอบด้วยลูกปัดแก้วเม็ดเล็กห่างกันเท่ากันทุกครึ่งนิ้ว

ชุดของคุณพิมพ์ใจ ชุดที่เธอตัดเองกับมือ

ชบาพลิกปกคอเสื้อด้านในขึ้นดู ตรงนั้น ใต้ตะเข็บที่ไม่มีใครมองเห็น มีดอกชบาสีแดงดอกเล็กเท่าเล็บก้อย ปักไว้ด้วยด้ายไหม ลายเซ็นที่เธอปักไว้ในชุดทุกตัวที่ตัดเองตั้งแต่อายุสิบเจ็ด

ใช่ ชุดของเธอ

ชบาลูบดอกไม้ดอกเล็กนั้นด้วยปลายนิ้วโป้ง ตอนปักมันเมื่อสามปีก่อน เธออธิษฐานในใจเหมือนทุกครั้ง ขอให้เจ้าสาวที่ใส่ชุดนี้มีความสุข ขอให้ได้ใช้ชีวิตยาวนานกับคนที่รัก

เธอไม่เคยรู้ว่าคำอธิษฐานนั้นเป็นจริงหรือเปล่า

แล้วมือของเธอก็เลื่อนลงไปจับชายกระโปรง

ผ้าลูกไม้ตรงนั้นยังชื้น ชื้นจนเย็นมือ กลิ่นเค็มของน้ำทะเลยังติดอยู่ในเนื้อผ้า และในร่องลายลูกไม้ทุกช่อง มีเม็ดทรายสีส้มอมทองติดอยู่ ทรายเดียวกับหาดหน้าคฤหาสน์

ชุดตัวนี้ เพิ่งมีคนใส่เดินบนชายหาดมาไม่นาน

ทั้งที่เจ้าสาวของมัน หายตัวไปตั้งแต่สามปีก่อน

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย หมึกจันทร์ · เรื่องสมมติ