ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
45 วันก่อนพี่สาวแต่งงาน ว่าที่พี่เขยคือคนที่ผมจูบในคืนนั้น

บทที่ 1

ชัตเตอร์ยี่สิบรูปที่หยุดไม่ได้

“เจ้าบ่าวมองกล้องครับ”

ผู้ชายในชุดสูทสามชิ้นสีเทาถ่านหันมาตามเสียง แสงไฟสตูดิโอกระทบรอยแผลจาง ๆ บนหางคิ้วซ้ายของเขาพอดี

แล้วนิ้วของคินก็ค้างอยู่บนปุ่มชัตเตอร์

แชะ แชะ แชะ แชะ แชะ

เสียงกล้องรัวต่อเนื่องจนผู้ช่วยตั้งไฟต้องหันมามอง สิบรูป สิบห้ารูป ยี่สิบรูป คินไม่ได้ปล่อยนิ้ว เพราะเขาลืมไปแล้วว่าต้องปล่อย

เขาจำรอยแผลนั้นได้

จำได้จากแสงไฟส้มของป้ายร้านกาแฟที่ปิดไปแล้ว ใต้ชายคาผ้าใบที่น้ำฝนไหลลงมาเป็นม่าน คืนวันพฤหัสเมื่อเดือนก่อน คืนแรกที่เขากลับมาถึงกรุงเทพฯ หลังจากไปอยู่ต่างประเทศสามปี

คืนนั้นคินยืนหลบฝนอยู่หน้าร้านกาแฟที่ปิดแล้ว กระเป๋ากล้องกอดไว้แนบอก เสื้อไหมพรมสีครีมตัวโปรดเปียกครึ่งตัว

มีผู้ชายอีกคนยืนอยู่ตรงนั้นก่อนแล้ว

ตัวสูง เชิ้ตขาวพับแขน เนกไทคลายออกจนห้อยหลวม ๆ ถือบุหรี่ที่ไม่ได้จุดไว้ระหว่างนิ้ว เหมือนคนที่เลิกสูบมาแล้วแต่ยังไม่กล้าทิ้งซอง

พวกเขาไม่ได้แนะนำชื่อกัน

ฝนตกหนักเกินกว่าจะมีใครกล้าเดินออกไป เลยคุยกัน เรื่องไม่มีสาระก่อน เรื่องรถติด เรื่องร้านนี้ขายกาแฟอร่อยไหม แล้วก็ค่อย ๆ ลึกลงไป ลึกแบบที่คนแปลกหน้าสองคนจะคุยกันได้ เพราะรู้ว่าจะไม่ได้เจอกันอีก

ผมทำทุกอย่างตามที่ที่บ้านต้องการมาทั้งชีวิต ผู้ชายคนนั้นพูด ตามองสายฝน บางทีก็ลืมว่าตัวเองอยากได้อะไร

แล้วตอนนี้อยากได้อะไรครับ คินถาม

ผู้ชายคนนั้นหันมามองเขา

นานจนคินได้ยินเสียงหัวใจตัวเองกลบเสียงฝน

แล้วนิ้วเย็น ๆ ก็แตะใต้คางเขา ยกขึ้นเบา ๆ เหมือนถามอนุญาต คินไม่ได้ถอย

จูบนั้นสั้น อุ่น มีรสกาแฟจาง ๆ กับกลิ่นฝน

ตอนที่ผละออก ผู้ชายคนนั้นพูดประโยคเดียว เสียงทุ้มต่ำที่คินยังได้ยินก้องในหัวมาทั้งเดือน

ถ้าเจอกันอีก ทำเป็นไม่รู้จักกันนะครับ

แล้วเขาก็เดินออกไปท่ามกลางสายฝน โดยไม่กางร่ม

“คิน! คินนนน!”

เสียงพี่สาวดึงเขากลับมาที่สตูดิโอสีขาว

น้ำหอมยืนอยู่หน้าฉากในชุดเดรสผ้าซาตินสีขาวเรียบหรู ผมยาวดำลอนสวยปล่อยลงมาบนบ่า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแบบที่เขาเห็นมาตั้งแต่เด็ก

“ถ่ายเจ้าบ่าวคนเดียวไปยี่สิบรูปแล้วนะ พี่ยืนตรงนี้เป็นเสาเหรอ”

ทั้งสตูดิโอหัวเราะ ผู้ช่วยสองคน ช่างแต่งหน้า และผู้หญิงวัยห้าสิบกว่าในชุดผ้าไหมสีกรมท่าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้กำกับมุมห้อง

คินลดกล้องลง หน้าร้อนวูบ

“โทษครับ นิ้วมันค้าง”

“นิ้วค้าง หรือตะลึงพี่เขยล่ะ” น้ำหอมแซว “คินเพิ่งเจอศิลาครั้งแรกใช่ไหม ตอนหมั้นแกยังอยู่เมืองนอก”

ศิลา

ชื่อนั้นตกลงในใจคินเหมือนก้อนหินลงบ่อ

ผู้ชายในชุดสูทก้าวลงจากฉากมาสามก้าว ยื่นมือมาตรงหน้าคิน มือเดียวกับที่เคยแตะใต้คางเขาใต้ชายคาร้านกาแฟ

“ศิลาครับ” เขาพูด เสียงทุ้มต่ำเรียบเหมือนผิวน้ำนิ่ง “ยินดีที่ได้รู้จัก”

ยินดีที่ได้รู้จัก

ทำเป็นไม่รู้จักกันนะครับ

เขาทำได้จริง ๆ ด้วย

คินจับมือนั้นตอบ มือของศิลาอุ่นกว่าคืนนั้น แต่บีบสั้นมาก สั้นเหมือนกลัวว่าถ้าจับนานกว่านี้ จะมีอะไรรั่วออกมา

“คินครับ” คินตอบ “น้องชายพี่น้ำหอม”

“ผมรู้” ศิลาปล่อยมือ “พี่สาวคุณพูดถึงคุณบ่อย”

“เอาล่ะ ๆ เลิกจับมือกันได้แล้ว เวลาเราไม่ได้มีเยอะ”

ผู้หญิงในชุดผ้าไหมลุกจากเก้าอี้ คุณหญิงรัชนี แม่ของศิลา คนที่จ้างเขามาถ่ายพรีเวดดิ้งชุดนี้ และเป็นผู้จัดงานแต่งทั้งงาน ทุกรายละเอียดตั้งแต่สีผ้าปูโต๊ะไปจนถึงจำนวนกลีบกุหลาบในพานรดน้ำสังข์ ผ่านการอนุมัติจากเธอคนเดียว

“อีกสี่สิบห้าวันงานแต่ง” เธอพูดพลางเดินมาหยุดข้างคิน มองจอหลังกล้องในมือเขา “รูปชุดนี้ต้องใช้ทำการ์ดเชิญ ทำซุ้มหน้างาน และทำสไลด์โชว์ให้แขก รวมถึงผู้บริหารธนาคารที่จะมาร่วมงานด้วย ต้องสวยที่สุด ดูรักกันที่สุด เข้าใจไหมคะ คุณช่างภาพ”

“เข้าใจครับ”

“ดี” คุณหญิงรัชนียิ้ม ยิ้มสวยแบบคนที่ฝึกยิ้มหน้ากระจกมาทั้งชีวิต “ศิลา กลับขึ้นไปบนฉาก ยืนข้างน้ำหอม จับเอวเธอ”

ศิลาเดินกลับไปบนฉากโดยไม่พูดอะไร

คินยกกล้องขึ้นอีกครั้ง

ในช่องมองภาพ ศิลาวางมือลงบนเอวพี่สาวเขา ท่าเป๊ะตามที่แม่สั่ง หลังตรง คางเชิด ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ เหมือนรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกจัดวางอย่างดีในพิพิธภัณฑ์

แต่ไม่มีชีวิตเลยสักนิด

“พี่ศิลาครับ ผ่อนไหล่ลงนิดหนึ่ง” คินพูดอย่างช่างภาพ “ลองมองพี่น้ำหอมแบบคิดถึงเรื่องที่ทำให้ยิ้มได้ครับ”

ศิลาหันไปมองน้ำหอม

แล้วน้ำหอมก็หัวเราะออกมา ไม่ใช่หัวเราะเขิน แต่หัวเราะแบบเพื่อนที่เห็นเพื่อนทำหน้าตลก

“ศิลา ยิ้มเหมือนคนท้องผูกเลย” เธอกระซิบ แต่ดังพอให้คินได้ยิน

มุมปากศิลากระตุกขึ้นนิดหนึ่ง เป็นครั้งแรกที่เขาดูเหมือนคนจริง ๆ

แชะ

คินได้รูปนั้น

แต่เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ไม่ควรสังเกต

ระหว่างคนสองคนบนฉาก ไม่มีอะไรเลย ไม่มีแรงดึงดูด ไม่มีความเขิน ไม่มีสายตาที่ค้างนานเกินไป มีแต่ความคุ้นเคยแบบคนที่ทำงานโครงการเดียวกันมานาน

พวกเขาไม่ได้รักกัน

คินรู้ เพราะเขาถ่ายพรีเวดดิ้งมาสามร้อยกว่าคู่ คู่ที่รักกันจริงจะมีช่วงเสี้ยววินาทีที่ลืมกล้อง

สองคนนี้ไม่เคยลืมกล้องเลย

คินนึกถึงเมื่อคืน คืนแรกที่เขายอมกลับไปนอนบ้าน หลังจากหลบไปนอนคอนโดเพื่อนมาทั้งเดือนด้วยข้ออ้างว่างานยุ่ง

พ่อนั่งอยู่หัวโต๊ะกินข้าว แก่ลงกว่าที่คินจำได้เป็นสิบปี ข้างจานข้าวมีแฟ้มเอกสารของธนาคารวางซ้อนกันสามแฟ้ม พ่อเล่าด้วยน้ำเสียงพยายามให้ฟังดูเป็นข่าวดี ว่าโรงงานย้อมผ้าของบ้านเราจะรอด ธนาคารจะอนุมัติเงินกู้ร่วมระหว่างสองตระกูล ในวันเดียวกับวันจดทะเบียนสมรส

วันเดียวกันเลยเหรอครับ คินถาม

ผู้ใหญ่ฝั่งนั้นเขาอยากให้เป็นมงคล พ่อตอบ ตาไม่ยอมมองหน้าลูกชาย

น้ำหอมวางช้อนลง แล้วพูดก่อนที่พ่อจะต้องอธิบายอะไรอีก หนูตกลงเองค่ะพ่อ ไม่มีใครบังคับหนู

เธอยิ้มตอนพูด แต่ใต้โต๊ะ คินเห็นมือของพี่สาวกำชายเสื้อตัวเองไว้แน่นจนผ้ายับ

พักกองตอนบ่ายสาม

คินหลบเข้าไปในห้องเก็บอุปกรณ์หลังสตูดิโอ ห้องแคบ ๆ ที่มีขาตั้งไฟพับเก็บพิงผนัง กล่องเลนส์ซ้อนกันเป็นตั้ง และกลิ่นฝุ่นจาง ๆ ของฉากผ้าเก่า

เขานั่งลงบนกล่องอุปกรณ์ เปิดจอหลังกล้อง กดย้อนดูรูป

ยี่สิบรูปแรก

ศิลาหันมาตามเสียง รูปแรกยังเป็นหน้าเรียบ ๆ ของคนที่ถูกเรียก รูปที่สองตาเริ่มโฟกัส รูปที่สามจำได้ รูปที่สี่ รูปที่ห้า

คินกดช้าลง

ในรูปที่หก ศิลาไม่ได้มองกล้องแล้ว

เขามองคนที่อยู่หลังกล้อง

แววตานั้นไม่ใช่แววตาของรูปปั้นหินอ่อน ไม่ใช่แววตาของว่าที่เจ้าบ่าวที่ทำตามหน้าที่ แต่เป็นแววตาเดียวกับคืนนั้น ใต้ชายคาร้านกาแฟ ตอนที่คินถามว่า แล้วตอนนี้อยากได้อะไรครับ

ทั้งสิบสี่รูปที่เหลือ เป็นแววตาแบบนั้น

“ลบซะ”

คินสะดุ้งจนกล้องเกือบหลุดมือ

ศิลายืนอยู่ตรงประตูห้องเก็บของ เสื้อสูทตัวนอกถอดพาดแขนไว้ เหลือแค่เสื้อกั๊กกับเชิ้ตขาว เนกไทยังผูกแน่นเรียบร้อย ไม่เหมือนคืนนั้น

เขาก้าวเข้ามาแล้วปิดประตูตามหลัง

ห้องแคบขึ้นทันที

“ลบรูปพวกนั้น” ศิลาพูดอีกครั้ง เสียงต่ำกว่าเดิม

“ทำไมครับ” คินถาม เขาแปลกใจที่เสียงตัวเองไม่สั่น “พี่บอกเองว่าทำเป็นไม่รู้จักกัน พี่ก็ทำได้ดีนี่ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”

ศิลานิ่งไป

“ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นน้องชายเธอ” เขาพูดในที่สุด “ถ้ารู้ คืนนั้นผมจะไม่—”

“จะไม่อะไรครับ”

ศิลาไม่ตอบ แต่สายตาที่มองคินในห้องแคบ ๆ นั้น ตอบแทนทุกอย่าง

คินลุกขึ้นยืน ระยะห่างระหว่างพวกเขาเหลือแค่กล้องตัวเดียวที่เขากอดไว้แนบอก

“พี่จะแต่งงานกับพี่สาวผม” คินพูดช้า ๆ ทุกคำเจ็บเหมือนกลืนเศษแก้ว “แต่พี่ไม่ได้รักเธอ”

ศิลาไม่ปฏิเสธ

นั่นทำให้คินเจ็บยิ่งกว่า

“แล้วพี่สาวผมล่ะครับ เธอรู้ไหมว่าพี่ไม่ได้รักเธอ”

ศิลามองเขาอยู่นาน เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักว่าจะพูดอะไรได้ และอะไรที่ไม่ใช่ของเขาจะพูด

“เรื่องนั้น” เขาพูดในที่สุด “คุณต้องถามเธอเอง”

“หมายความว่าไงครับ”

“หมายความว่า” ศิลาเอื้อมมือมาแตะกล้องในอ้อมแขนคิน ปลายนิ้วแตะแค่ตัวกล้อง ไม่ได้แตะตัวเขาเลย “ในงานแต่งนี้ ไม่ได้มีแค่ผมที่กำลังโกหก”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพอดี

“คิน! อยู่ในนั้นใช่ไหม” เสียงน้ำหอม “ออกมาเร็ว แม่ศิลาเขาอยากดูรูป”

ศิลาถอยห่างออกไปทันที เปิดประตู แล้วเดินออกไปก่อนโดยไม่หันกลับมามอง น้ำหอมเหลือบมองตามหลังเขา แล้วหันมามองน้องชาย คิ้วเลิกขึ้นนิดหนึ่ง

“สองคนทำอะไรกันในนี้”

“พี่เขา...มาถามเรื่องไฟครับ” คินโกหก

น้ำหอมมองหน้าเขาอีกครู่ แล้วยิ้ม ยิ้มแบบที่คินไม่เข้าใจ ยิ้มแบบที่ไม่มีความหึงหวงหรือสงสัยเลยสักนิด กลับดูเหมือนโล่งใจด้วยซ้ำ

“อืม” เธอว่า “รีบออกมานะ”

แล้วเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมข้อความเด้ง คินมองเห็นแค่แวบเดียวก่อนเธอจะคว่ำเครื่องลง

ชื่อผู้ส่งเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษสั้น ๆ ตามด้วยรูปหัวใจสีม่วง

ข้อความเขียนว่า เหลืออีก 45 วันนะ ไหวไหมที่รัก

น้ำหอมยิ้มให้หน้าจอ ยิ้มแบบที่เธอไม่เคยยิ้มให้ศิลาเลยตลอดทั้งวัน

คินยืนนิ่ง

ภาพที่เพิ่งเห็นไม่ยอมเรียงตัวเป็นเรื่องเดียวกันในหัว

คุณหญิงรัชนีนั่งรออยู่บนเก้าอี้ผู้กำกับ ขาไขว้ห้าง มือวางบนพนักแขนเหมือนนั่งอยู่บนบัลลังก์

“ขอดูหน่อยค่ะคุณช่างภาพ”

คินยื่นกล้องให้ ใจเต้นแรง เขายังไม่ได้ลบอะไรเลย

คุณหญิงรัชนีไม่ได้กดดูรูปทีละรูปอย่างคนทั่วไป เธอกดย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้นของเซตเจ้าบ่าวทันที ราวกับรู้ว่าต้องหาอะไร

รูปแรก รูปที่สอง รูปที่สาม

นิ้วที่ใส่แหวนเพชรเม็ดใหญ่ของเธอหยุดอยู่ที่รูปที่หก

นานกว่ารูปอื่น

แล้วก็กดไปรูปที่เจ็ด รูปที่แปด ช้า ๆ ช้าลงเรื่อย ๆ จนถึงรูปที่ยี่สิบ

ทั้งสตูดิโอเงียบ ศิลายืนอยู่ห่างออกไปสามเมตร คินเห็นกรามของเขาขบแน่น น้ำหอมหยุดพิมพ์โทรศัพท์ ช่างแต่งหน้าหยุดเก็บแปรง

คุณหญิงรัชนีเงยหน้าขึ้นจากจอ

เธอไม่ได้มองลูกชาย เธอไม่ได้มองว่าที่ลูกสะใภ้

เธอมองคิน

“สามสิบเอ็ดปี” เธอพูดเสียงเบา นิ่ง และเย็นจนอากาศในสตูดิโอเหมือนหยุดไหล “ฉันไม่เคยเห็นลูกชายตัวเองมองใครด้วยสายตาแบบนี้มาก่อน”

เธอหันจอกล้องมาทางคิน รูปที่หกเต็มจอ ศิลาในสูทสีเทาถ่าน กับแววตาที่ไม่ได้มองกล้อง

“บอกฉันหน่อยสิคะ คุณช่างภาพ” คุณหญิงรัชนียิ้มบาง ๆ “ตอนกดชัตเตอร์รูปนี้ คุณยืนอยู่ตรงไหน”

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย ลาเต้แก้วที่สอง · เรื่องสมมติ