บทที่ 60
จำเลยตัวจริง
แฟ้มปกแข็งสีเทาฟาดลงบนเคาน์เตอร์ไม้ แก้วกาแฟใบที่สองกระเด้งจนน้ำกระฉอกออกมาหยดหนึ่ง ตกลงกลางคำว่า ภูวรินทร์ บนปกพอดี
“คราวนี้คุณเป็นจำเลยจริง ๆ นะ”
ธามไม่ได้มองแฟ้ม เขามองหยดกาแฟ มือซ้ายที่ถือผ้าเช็ดเครื่องชงค้างอยู่กลางอากาศ เข็มวินาทีบนหน้าปัดสตีลเดินผ่านเลขเจ็ดที่ไม่มีขีดกลาง
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย ลาเต้แก้วที่สอง · เรื่องสมมติ