บทที่ 29
ของกลางในซองสีน้ำตาล
“มือออกห่างจากแก้วหนึ่งคืบ ภูผา”
แม่พูดตั้งแต่ประตูยังเปิดไม่สุด กำไลหยกกระทบลูกบิดดังกริ๊ก มืออีกข้างถือกล่องถุงมือยางสีฟ้าที่ยังไม่ได้แกะพลาสติก
ผมยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือไหล่ทันที
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย ลาเต้แก้วที่สอง · เรื่องสมมติ