บทที่ 24
ปากกาด้ามสุดท้าย
กาแฟเย็นชืดทั้งแก้วราดลงกลางอกเชิ้ตลินินขาว
คุณนิดเป็นคนเปิดประตู แล้วกระชากแก้วใบที่มีวงดินสอออกจากถาดในมือเขา เธอบีบมันจนฝาพลาสติกเด้งหลุด กลิ้งไปหยุดที่ปลายรองเท้าภูผา คราบน้ำตาลซึมบนเนื้อผ้าเป็นวงกว้าง หยดลงพื้นทีละหยด แป๊ะ แป๊ะ
ธามไม่ถอย
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย ลาเต้แก้วที่สอง · เรื่องสมมติ