บทที่ 13
กติกาใหม่
“ลูกพี่ลูกน้องผมครับ”
ธามพูดก่อนกระดาษในมือท่านศศิธรจะลดลงแม้แต่ครึ่งนิ้ว เสียงต่ำและช้าเท่ากับตอนบอกราคากาแฟเมื่อสิบนาทีก่อน
ภูผาเห็นหน้าแม่แค่ครึ่งเดียว ตาสองข้างโผล่พ้นขอบกระดาษโดยไม่กะพริบ กำไลหยกที่ข้อมือซ้ายนิ่งสนิทเหมือนถูกตรึงไว้กับอากาศ
กำลังโหลดเนื้อหา…
เขียนโดย ลาเต้แก้วที่สอง · เรื่องสมมติ