ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
ถูกจับคลุมถุงชนกับทายาทร้านข้าวมันไก่คู่แข่ง ร้านที่ตระกูลเราเกลียดมา 3 รุ่น

บทที่ 1

ปากกาที่โยนข้ามโต๊ะสแตนเลส

ปากกาลอยข้ามโต๊ะสแตนเลส หมุนกลางอากาศสองรอบ ก่อนจะถูกมือขาวเรียวคว้าไว้ได้กลางทาง

“อย่าคิดว่าแต่งแล้วจะได้สูตรน้ำจิ้มบ้านฉัน” ปั้นพูด ผ้าเช็ดมือยังพาดอยู่บนบ่า

จีนหมุนปากกาในนิ้วหนึ่งรอบ แล้วเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเย็นเฉียบ

“ใครอยากได้ของบ้านนาย” เขาว่า “ของฉันอร่อยกว่า”

ย้อนกลับไปสิบห้านาทีก่อนหน้านั้น

ซอยเจริญผล ช่วงสิบโมงเช้า เวลาที่ไก่ต้มหม้อแรกของทั้งสองร้านเพิ่งขึ้นจากน้ำซุป

ฝั่งซ้ายของถนนคือร้าน ข้าวมันไก่เฮียฮง ป้ายไม้สีแดงตัวอักษรทองเก่าจนลอก ตู้กระจกแขวนไก่ต้มเรียงเป็นแถวมันวาว หม้อซุปใบโตควันขึ้นตลอดเวลา

ฝั่งขวาของถนนคือร้าน ข้าวมันไก่เฮียเส็ง ป้ายไม้สีเขียว ตัวอักษรทองเหมือนกันเป๊ะ ตู้กระจกแขวนไก่ต้มเรียงเป็นแถวมันวาว หม้อซุปใบโตควันขึ้นตลอดเวลา

สองร้านตั้งเผชิญหน้ากันมาตั้งแต่สมัยรุ่นปู่ เกลียดกันมาสามรุ่น ตั้งราคาแข่งกันทุกปี แย่งลูกค้ากันทุกมื้อ และไม่มีใครข้ามถนนไปเหยียบอีกฝั่งเลย แม้แต่ตอนไฟไหม้ร้านฝั่งซ้ายเมื่อยี่สิบปีก่อน คนฝั่งขวาก็แค่ยืนดูอยู่หน้าร้านตัวเอง

จนวันนี้

วันนี้ทั้งสองบ้านยืนอยู่กลางถนน

เพราะไม่มีใครยอมเข้าไปในร้านอีกฝั่ง ทนายจึงต้องกางโต๊ะสแตนเลสพับได้ไว้ตรงกลางซอย บนเส้นสีขาวที่ทางเขตทาสีไว้แบ่งช่องทางรถวิ่งพอดี

ฝั่งซ้ายมีแม่ของปั้น ลุงสองคน ลูกน้องในครัวสามคน

ฝั่งขวามีพ่อกับแม่ของจีน น้าสาว และเด็กหน้าร้านอีกสองคน

ตรงกลางคือโต๊ะสแตนเลส ทนายหนุ่มที่เหงื่อแตกเต็มหน้าผาก และกระดาษเอกสารปึกหนึ่งที่หัวกระดาษเขียนว่า แบบคำร้องขอจดทะเบียน

“ผมขออธิบายสั้น ๆ อีกครั้งนะครับ” ทนายกระแอม “ห้างสรรพสินค้าเจ้าใหญ่ยื่นข้อเสนอซื้อที่ดินทั้งแปลงหัวซอย ซึ่งรวมที่ดินของทั้งสองร้านด้วย ห้างให้เวลาตอบรับห้าสิบวัน”

“ไม่ขาย” แม่ของปั้นพูดทันที

“ไม่ขาย” แม่ของจีนพูดพร้อมกัน

ทั้งสองแม่หันมามองหน้ากัน แล้วเชิดหน้าหนีพร้อมกัน

“ครับ ทั้งสองบ้านไม่ขาย” ทนายเช็ดเหงื่อ “แต่ปัญหาคือ ทั้งสองบ้านก็ไม่ไว้ใจกันว่าอีกฝั่งจะไม่แอบไปขายก่อน เพราะถ้าบ้านใดบ้านหนึ่งขาย ห้างจะได้ที่ครึ่งแปลง แล้วอีกบ้านจะถูกล้อมด้วยลานจอดรถ”

“บ้านนั้นมันขายแน่” ลุงของปั้นตะโกน “ลูกชายเพิ่งกลับจากเมืองนอก หัวนอกขนาดนั้น ใครจะอยากยืนสับไก่”

“บ้านนั้นต่างหากที่จะขาย” น้าของจีนสวนกลับ “หนี้ไฟไหม้ยังผ่อนไม่หมดเลยไม่ใช่เหรอ”

เสียงเถียงดังขึ้นจากทั้งสองฝั่ง จนมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่ขับผ่านต้องบีบแตรไล่

“ฉะนั้น!” ทนายตะโกนแทรก “ทางออกที่ทั้งสองบ้านตกลงกันแล้ว คือการรวมกิจการ และเพื่อให้ไม่มีฝ่ายใดขายทรัพย์สินได้โดยลำพัง ทายาทของทั้งสองบ้านจะต้องจดทะเบียนคู่ชีวิตกัน ทรัพย์สินทั้งหมดจะเป็นของร่วม ขายต้องเซ็นสองคน สัญญามีผลหนึ่งปี”

เงียบ

แม้แต่หม้อซุปทั้งสองฝั่งก็เหมือนจะเงียบไปด้วย

ปั้นยืนกอดอกอยู่หน้าฝั่งซ้าย เสื้อกล้ามขาวใต้เชิ้ตแขนสั้นที่ไม่ติดกระดุม ผมไถข้างสั้นเตียน ผ้าเช็ดมือพาดบ่า มือข้างหนึ่งยังมีน้ำมันไก่เลอะตรงข้อนิ้ว

เขามองข้ามโต๊ะไปที่ผู้ชายอีกคน

จีนยืนนิ่งอยู่หน้าฝั่งขวา เชิ้ตขาวรีดเรียบไม่มีรอยยับแม้แต่นิดเดียว ผ้ากันเปื้อนสีเทาผูกเนี้ยบ ผมแสกกลางเป็นทรงเหมือนเพิ่งออกจากร้าน หน้าตาสะอาดหมดจด ผิวขาวแบบคนที่ไม่เคยยืนหน้าเตาตอนเที่ยงวัน

ลูกคุณหนู ปั้นคิด กลับมาจากเมืองนอกสามเดือน ยังจับมีดสับไก่ไม่เป็นเลยมั้ง

“ฉันไม่เซ็น” ปั้นพูด

“งั้นแกก็หาที่อยู่ใหม่ให้แม่แกได้เลย” แม่ของเขาหันมาพูดเสียงแข็ง “ร้านนี้จะไม่รอด ถ้าบ้านนั้นขายที่ก่อน”

“แม่ จะให้ผมไปแต่งกับไอ้ลูกเฮียเส็งเนี่ยนะ”

“ไม่ได้แต่ง จดทะเบียน” แม่แก้ “หนึ่งปี แล้วก็หย่า ทำเป็นเหมือนเซ็นสัญญาเช่า”

“มันจะเหมือนสัญญาเช่ายังไงวะแม่!”

จีนเป็นคนเดินมาที่โต๊ะก่อน

เขาก้าวข้ามเส้นสีขาวกลางถนน หยิบเอกสารขึ้นมาอ่านทีละหน้า ช้า ๆ ละเอียด นิ้วเรียวไล่ไปตามบรรทัด เหมือนตรวจงบการเงิน

“ข้อเจ็ด” จีนพูดกับทนาย เสียงเรียบเย็น “คู่สัญญาต้องพักอาศัยร่วมกันตลอดระยะสัญญา เพื่อแสดงเจตนาต่อธนาคารผู้ให้สินเชื่อ”

“ครับ ธนาคารที่จะปล่อยกู้ให้กิจการร่วม เขาต้องการความมั่นใจว่า—”

“อยู่ร่วมกันที่ไหน”

ทนายเหลือบมองทั้งสองฝั่ง “ห้องชั้นสองของร้านฝั่งไหนก็ได้ครับ ตามที่ตกลงกัน”

ปั้นหัวเราะลั่น

“ฝันไปเถอะ ไอ้คุณหนูนี่จะมานอนบ้านฉันเหรอ กลิ่นมันไก่ติดหมอนคืนเดียวก็ร้องไห้แล้ว”

จีนไม่หันมามองเขาเลย

“ฉันไม่มีปัญหากับกลิ่นมันไก่” จีนพูดกับเอกสาร “ฉันมีปัญหากับคนที่ไม่ล้างมือก่อนจับเอกสารมากกว่า”

ปั้นก้มมองมือตัวเอง น้ำมันไก่ยังเลอะอยู่ที่ข้อนิ้ว

เขาเช็ดมือกับผ้าบนบ่าแรง ๆ แล้วก้าวข้ามเส้นสีขาวไปที่โต๊ะบ้าง

ใกล้ขนาดนี้ ปั้นเพิ่งได้กลิ่นจากตัวจีน ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอม แต่เป็นกลิ่นขิงอ่อนกับกระเทียมเจียว กลิ่นเดียวกับที่ลอยออกมาจากครัวฝั่งขวาทุกเช้า

ไอ้คุณหนูนี่เข้าครัวจริงเหรอวะ

เขาสะบัดความคิดนั้นทิ้ง

“ฉันมีเงื่อนไข” ปั้นพูด

ทุกคนหันมามอง

“สูตรน้ำจิ้มบ้านฉัน ห้ามใครฝั่งนั้นแตะ ห้ามเข้าครัวตอนฉันทำ ห้ามแอบดู ห้ามชิม”

“ได้” จีนตอบทันที ไม่ต้องคิด “แล้วก็เงื่อนไขเดียวกันกับฝั่งฉัน”

“ใครจะอยากชิมของบ้านแก เค็มจะตาย”

“ของบ้านนายหวานเหมือนน้ำเชื่อม”

“เอาเต้าเจี้ยวมาเทแล้วเรียกน้ำจิ้ม ยังมีหน้ามาว่า”

“บ้านนายใส่น้ำตาลเยอะจนลูกค้าต้องสั่งน้ำเปล่าเพิ่มสองขวด”

ลูกน้องในครัวทั้งสองฝั่งเริ่มกลั้นหัวเราะ ทนายถอนหายใจยาว

แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังมองสองคนกลางถนนเถียงกัน มีคนหนึ่งไม่ได้มองพวกเขาเลย

ที่หน้าต่างชั้นสองของร้านฝั่งซ้าย มีผ้าม่านลายดอกเก่า ๆ ถูกแหวกออกนิดหนึ่ง

อาม่าเพ็ญ อายุแปดสิบสี่ น้องสาวคนสุดท้องของปู่ปั้น นั่งอยู่บนเก้าอี้หวายหลังหน้าต่างบานนั้น ผมขาวเกล้ามวยเล็ก เสื้อคอจีนผ้าฝ้ายสีฟ้าหม่น มือที่เหี่ยวย่นกำลูกประคำไม้ไว้แน่น

อาม่าไม่ได้ลงมาข้างล่างมาสามปีแล้ว

แต่วันนี้อาม่ามองลงมาที่โต๊ะสแตนเลส มองตั้งแต่ทนายกางโต๊ะ ไม่ละสายตาไปไหนเลย

ปั้นคว้าปากกาจากมือทนาย

เขาเซ็นชื่อลงช่องแรก ลายเซ็นตวัดหยาบแรงจนกระดาษเกือบขาด

แล้วโยนปากกาข้ามโต๊ะ

“อย่าคิดว่าแต่งแล้วจะได้สูตรน้ำจิ้มบ้านฉัน”

จีนรับปากกาไว้ได้กลางอากาศ

“ใครอยากได้ของบ้านนาย ของฉันอร่อยกว่า”

เขาก้มลงเซ็นชื่อในช่องที่สอง ลายมือเรียบเป็นระเบียบ ทุกตัวอักษรตั้งตรงเหมือนพิมพ์

ทนายรวบเอกสารขึ้นมาเร็ว ๆ ก่อนใครจะเปลี่ยนใจ

“เรียบร้อยครับ พรุ่งนี้ไปยื่นที่เขตพร้อมพยาน แล้ว...” เขามองทั้งสองคนสลับกัน “ขอแสดงความยินดีด้วยครับ”

ไม่มีใครปรบมือ

แม่ของปั้นหันหลังกลับร้านทันที แม่ของจีนก็เหมือนกัน ทั้งสองบ้านแยกย้ายกลับฝั่งตัวเองเหมือนมีเส้นแม่เหล็กดูด ทิ้งให้ปั้นกับจีนยืนอยู่สองคนข้างโต๊ะสแตนเลสกลางถนน

แดดเที่ยงร้อนจัด ลมพัดกลิ่นน้ำซุปไก่จากทั้งสองฝั่งมาปะทะกันตรงกลาง

“งั้น” จีนพูดขึ้นก่อน มือยังกำปากกาด้ามนั้นไว้ “คืนนี้ใครจะย้ายไปบ้านใคร”

ปั้นเหลือบมองหน้าเขา

ใกล้ขนาดนี้ เขาเห็นว่าใต้ตาของคุณหนูคนนี้มีรอยคล้ำจาง ๆ เหมือนคนนอนไม่พอมาหลายคืน ปลายนิ้วชี้ข้างขวามีรอยแผลมีดบาดเส้นเล็ก ๆ ที่เพิ่งตกสะเก็ด

รอยแผลแบบที่คนสับไก่ทุกคนต้องเคยมี

เข้าครัวจริง ๆ ด้วยแฮะ

“บ้านฉัน” ปั้นพูดห้วน ๆ “ฝั่งซ้ายห้องกว้างกว่า”

“ฝั่งซ้ายมีอาม่าอยู่ชั้นสอง” จีนว่า “นายจะให้คนที่เพิ่งจดทะเบียนกับหลานชายแกขึ้นไปนอนห้องข้าง ๆ เหรอ”

ปั้นชะงัก เขาไม่ได้คิดถึงข้อนั้น

“อาม่าฉันหูไม่ค่อยดี ไม่เป็นไรหรอก” เขาว่า แล้วก็หันหลังเดินกลับร้าน “สองทุ่ม ขนของมา ถ้าสายฉันล็อกประตู”

“ฉันไม่เคยสาย” จีนตอบตามหลัง

“เออ ดี”

บ่ายสาม หลังลูกค้ามื้อเที่ยงซา ปั้นยืนอยู่หน้าครกหินในครัวหลังร้านคนเดียว

เขาตำขิงแก่ พริกขี้หนู กระเทียมไทยกลีบเล็ก ทีละอย่างตามลำดับที่แม่สอน และที่อากงสอนแม่มาอีกที สมุดสูตรเล่มเก่าของบ้านถูกล็อกไว้ในกล่องสังกะสีบนหิ้งเหนือตู้เย็น ปั้นไม่ต้องเปิดดูมานานแล้ว มือเขาจำได้เองทุกจังหวะ

โป๊ก โป๊ก โป๊ก หยุด โป๊ก

จังหวะนั้นเป็นของบ้านเขา อากงบอกว่าตำแบบนี้ ขิงจะคายกลิ่นแต่ไม่ขม

แล้วปั้นก็หยุดมือ

เพราะจากอีกฝั่งถนน ผ่านประตูหลังร้านเฮียเส็งที่เปิดแง้มไว้ มีเสียงสาก ๆ กระทบครกหินดังข้ามมา

โป๊ก โป๊ก โป๊ก หยุด โป๊ก

จังหวะเดียวกันเป๊ะ ไม่ผิดแม้แต่ครึ่งจังหวะ

ปั้นยืนฟังอยู่นาน จนเสียงฝั่งโน้นเงียบไป แล้วเขาก็บอกตัวเองว่าคงเป็นเรื่องบังเอิญ ทุกร้านในเยาวราชก็ตำขิงคล้าย ๆ กันทั้งนั้น

แต่มือที่จับสากอยู่ เย็นลงไปอย่างไม่มีเหตุผล

ชั้นสองของร้านฝั่งซ้าย มืดสลัว มีกลิ่นธูปจาง ๆ ปนกลิ่นยาหม่อง

ปั้นเคาะประตูห้องอาม่าสองครั้งก่อนเปิดเข้าไป เขาถือชามโจ๊กไก่ที่ทำเองมาด้วยเหมือนทุกวัน

“อาม่า ข้าวครับ”

อาม่าเพ็ญยังนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายตัวเดิมหลังหน้าต่าง ม่านยังแหวกอยู่ เธอมองลงไปที่ถนนซึ่งตอนนี้ว่างเปล่า โต๊ะสแตนเลสถูกพับเก็บไปแล้ว เหลือแค่เส้นสีขาวกลางถนนที่เหมือนเดิมทุกอย่าง

“อาม่าเห็นแล้วใช่ไหม” ปั้นวางชามโจ๊กลงบนโต๊ะเล็กข้างเก้าอี้ ทรุดตัวลงนั่งบนพื้น “หลานชายอาม่าโดนขายให้บ้านเฮียเส็งแล้ว สามรุ่นของบ้านเราจบที่ผมเลย”

อาม่าไม่ตอบ

ปั้นหัวเราะเบา ๆ “อาม่าโกรธผมไหม อากงต้องลุกขึ้นมาจากโลงแน่ ๆ”

“อาเฮียไม่โกรธหรอก” อาม่าพูดในที่สุด เสียงแหบช้า ปนสำเนียงแต้จิ๋ว “อาเฮียไม่เคยโกรธบ้านนั้นเลย”

ปั้นหยุดยิ้ม

“อาม่าพูดอะไร อากงเกลียดบ้านนั้นที่สุด ใคร ๆ ก็รู้ ห้ามข้ามถนนไง”

อาม่าหันหน้ามาจากหน้าต่างช้า ๆ

ปั้นเห็นว่าดวงตาฝ้าฟางคู่นั้นแดงเรื่อ เหมือนคนที่ร้องไห้มาตั้งแต่เช้า

มือเหี่ยวย่นของอาม่าเอื้อมไปที่ลิ้นชักโต๊ะไม้ข้างเก้าอี้ ลิ้นชักที่ปั้นไม่เคยเห็นใครเปิดตั้งแต่เด็ก อาม่าเคยตีมือเขาจนแดงเพราะแอบจะเปิดตอนเจ็ดขวบ

อาม่าหยิบอะไรบางอย่างออกมา

เป็นรูปถ่ายขาวดำเก่าจนเหลือง ขอบกรอบหยัก แต่มีแค่ครึ่งใบ ฉีกขาดเป็นแนวเฉียงตรงกลาง

ในครึ่งที่เหลือ มีผู้ชายหนุ่มคนหนึ่งในเสื้อกล้ามขาว ผ้าเช็ดมือพาดบ่า ยืนยิ้มกว้างอยู่หน้าป้ายร้านที่ตัวอักษรโดนฉีกขาดหายไปครึ่งหนึ่ง

แขนข้างหนึ่งของเขาเอื้อมออกไปนอกรูป เหมือนกำลังจับมือใครบางคนที่ถูกฉีกทิ้งไป

ปั้นจ้องรูปนั้น

ผู้ชายในรูปหน้าเหมือนเขาราวกับส่องกระจก

“อากงเหรอครับ”

อาม่าพยักหน้า นิ้วสั่น ๆ ลูบไปตามรอยฉีกขาดของรูป ราวกับลูบแผลเก่าที่ไม่เคยหาย

“หกสิบปี” อาม่ากระซิบ ไม่ได้พูดกับปั้น แต่เหมือนพูดกับรูปในมือ “ในที่สุด ชื่อของสองบ้านนี้ ก็ได้อยู่บนกระดาษใบเดียวกันสักที อาเฮีย”

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย ลาเต้แก้วที่สอง · เรื่องสมมติ