บทที่ 3
ใบยืนยันในข้าวสาร
“ส่งน้ำเข้าประตูหลังเลยค่ะพี่ ช่องนี้ไม่รับของ”
เจ้าหน้าที่หลังเคาน์เตอร์ไม่เงยหน้า ปลายปากกาชี้ไปทางประตูกระจกด้านข้าง เล็บสีชมพูเคาะโต๊ะสองที
ผมยืนอยู่หน้าช่องที่สาม ผ้าขาวม้าพาดบ่า เสื้อม่อฮ่อมที่ซักจนสีน้ำเงินกลายเป็นเทา รองเท้าแตะสายต่อลวดทองแดงวางอยู่บนพื้นหินขัดที่เย็นจนนิ้วเท้าหดเอง
ผมไม่ได้ถือลังน้ำ ในมือมีแค่กระดาษพับสี่ทบใบหนึ่ง กำไว้ตั้งแต่ลงรถสองแถวจนมุมกระดาษชื้นเหงื่อ
เครื่องเรียกคิวเหนือหัวดังติ๊ง เลขบนจอเปลี่ยน ห้องนี้มีกลิ่นแอร์เก่ากับน้ำยาถูพื้นกลิ่นมะนาว ผมไม่ได้เข้าห้องแอร์มาสามปีแล้ว
ผมล้วงบัตรประชาชนออกจากกระเป๋าเสื้อ วางลงบนเคาน์เตอร์ แล้ววางกระดาษพับไว้ข้าง ๆ
ไม่ได้พูดอะไร
เธอเงยหน้าขึ้นมองบัตร มองหน้าผม แล้วมองกระดาษ นิ้วที่ทาเล็บชมพูหยิบกระดาษไปกางออกทางฝั่งของเธอ หันหลังกระดาษให้ผม
เธอพิมพ์คีย์บอร์ด หยุด พิมพ์อีกครั้ง
แล้วเธอก็พับกระดาษกลับตามรอยเดิมอย่างระวัง ราวกับมันเป็นใบรับรองแพทย์ของญาติ
“เชิญนั่งก่อนค่ะ” เธอชี้เก้าอี้พลาสติกหน้าช่อง “คุณ…”
เธอก้มดูบัตรอีกที
“คุณต้นกล้า”
ผมนั่งลง เก้าอี้ส่งเสียงเอี๊ยด
เธอลุกไปกดน้ำจากตู้มาให้แก้วหนึ่ง วางตรงหน้าผม แล้วกระแอม
“เอ่อ ไม่ต้องไปส่งน้ำที่ไหนนะคะ”
“ครับ”
“ขอสมุดบัญชีด้วยค่ะ”
ผมยื่นสมุดเงินฝากเล่มเก่าให้ ขอบปกเปื่อยจนเห็นเส้นด้าย ข้างในมียอดคงเหลือไม่ถึงสี่ร้อยบาท เธอเปิดดูแล้วไม่ได้พูดอะไร แต่มุมปากเธอขยับนิดหนึ่ง
“ยอดนี้หักอากรเรียบร้อยแล้วนะคะ”
ผมพยักหน้า
“บ่ายสองเงินเข้าบัญชีค่ะ”
ผมพยักหน้าอีก
“จะถอนเงินสด กลับมาช่องนี้ได้เลย”
ผมจำได้ไม่ถึงครึ่ง หูผมได้ยินแต่เสียงแอร์หึ่ง ๆ กับเสียงตัวเองกลืนน้ำลาย
สุดท้ายเธอดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากเครื่องพิมพ์ ลงชื่อ ประทับตรา แล้วพับครึ่ง พับอีกครึ่ง
เธอเขียนชื่อผมด้วยปากกาสีน้ำเงินตรงมุมด้านหลัง
ต้นกล้า
“ใบยืนยันการขึ้นเงินค่ะ เก็บให้ดีนะคะ อย่าทำหาย”
ผมรับมา กระดาษยังอุ่นจากเครื่องพิมพ์
“ยินดีด้วยนะคะ” เธอพูดเบาลง
“ขอบคุณครับ” ผมลุกขึ้น แล้วหยุด “ช่วยเงียบ ๆ ให้ผมได้ไหมครับ”
เธอมองผ้าขาวม้าบนบ่าผม มองนิ้วที่มีรอยไหม้จากหัวแร้ง
“เราไม่บอกใครอยู่แล้วค่ะ” เธอว่า “แต่หน้าพี่น่ะ บอกคนอื่นเองหรือเปล่าก็ไม่รู้”
บ่ายสองตรง ผมกลับไปยืนหน้าช่องที่สาม ขอถอนเงินสดแค่ปึกเดียว พอค่าของให้พ่อ ที่เหลือให้มันนอนอยู่ในสมุดเล่มเปื่อยต่อไป เธอยื่นแบงก์พันใหม่มาหนึ่งปึก มีสายรัดกระดาษสีขาวคาดกลาง ผมห่อมันไว้ในผ้าขาวม้า พับซ้อนสองชั้น แล้วพาดกลับขึ้นบ่าเหมือนเดิม
ใบยืนยันการขึ้นเงินอยู่ในกระเป๋าเสื้อซ้าย ผมกลัดปากกระเป๋าด้วยเข็มกลัดซ่อนปลายที่ใช้กลัดผ้าอ้อมพ่อ
ป่านนี้ป้าข้างบ้านคงขึ้นไปพลิกตัวพ่อรอบบ่ายสองแล้ว ผมฝากไว้ตั้งแต่ก่อนขึ้นรถสองแถว ทั้งรอบเที่ยงและรอบบ่ายสอง
ประตูกระจกเปิดออก ไอแดดตีหน้าผมเหมือนเปิดฝาหม้อนึ่ง ถนนเส้นนี้เป็นย่านร้านวัสดุก่อสร้าง ฝุ่นปูนลอยเป็นสีขาวขุ่น ๆ ทั่วอากาศ กลิ่นเหล็กเส้นตากแดดปนกลิ่นน้ำมันดีเซล
ผมเดินเลียบทางเท้าไปหาคิวรถกระบะรับจ้างตรงหัวมุม มือข้างหนึ่งกดผ้าขาวม้าไว้กับบ่า
ผ่านร้านที่สาม
ผ่านร้านที่สี่
“ไอ้กล้า!”
เสียงนั้นดังมาจากใต้กันสาดสีน้ำเงิน ดังกว่าแตรรถทุกคันบนถนน
ผมรู้จักเสียงนี้ตั้งแต่ก่อนจะรู้จักชื่อตัวเอง
พี่ชาติยืนอยู่หน้ากองปูนถุงที่สูงเกือบถึงไหล่ เสื้อโปโลสีกรมท่าเปื้อนฝุ่นขาวเป็นปื้นตรงหน้าท้อง นาฬิกาเรือนใหญ่สะท้อนแดดแวบเข้าตาผม
ในร้านข้างหลังเขา ปฏิทินแขวนบนเสามีวงปากกาแดงวงหนึ่ง ล้อมตัวเลขที่ผมมองไม่ชัดจากตรงนี้
“มาทำอะไรในเมือง” พี่ชาติถาม แล้วไม่รอคำตอบ “มาก็ดีแล้ว รถลูกค้ารออยู่ ปูนสามสิบถุงขึ้นกระบะคันนั้น ลูกน้องพี่หนีไปงานบวชหลานมันหมด”
เขาชี้ไปที่รถหกล้อจอดเบียดข้างร้าน คนขับนั่งเอาหมวกพัดตัวอยู่ในเก๋ง
“พี่ให้ร้อยนึง” พี่ชาติตบกระเป๋ากางเกงตัวเอง “เป็นค่ารถกลับบ้าน ไม่ต้องยืมใคร”
ผมมองกองปูน ถุงละห้าสิบโล สามสิบถุง ผมเคยแบกปูนตอนเรียนช่างเพื่อแลกค่าหอ ไหล่ซ้ายยังจำได้
“วันนี้ไม่ได้ครับพี่”
พี่ชาติเลิกคิ้ว
“ผมต้องรีบกลับ” ผมบอก “บ่ายสี่ต้องพลิกตัวพ่อ”
“พลิกตัวพ่อ” เขาทวน แล้วหัวเราะ “ห้านาทีก็เสร็จ แบกปูนแค่ครึ่งชั่วโมง แกจะเอาเงินที่ไหนกลับบ้าน เดินกลับเหรอ”
ผมไม่ได้ตอบ
“หรือว่าห้าหมื่นที่พี่จะให้ แกนับไว้ใช้ล่วงหน้าแล้ว” พี่ชาติตบกองปูนข้างตัว ฝุ่นขาวพุ่งขึ้นเป็นควัน “เงินยังไม่ได้ ทำตัวเป็นเสี่ยแล้วนะกล้า”
“ไม่ได้ทำตัวเป็นเสี่ยครับพี่” ผมพูด “ผมแค่ต้องรีบ”
ผมพยักหน้าให้เขาหนึ่งที แล้วเดินต่อ
ไม่ได้เดินไปทางคิวรถ
ผมเลี้ยวเข้าร้านติดกัน ร้านคูหาเดียวที่หน้าร้านวางรถเข็นนั่งกับไม้เท้าสามขา ป้ายกระดาษแข็งเขียนด้วยปากกาเมจิกว่า อุปกรณ์ผู้ป่วย ให้เช่า-ขาย
ข้างในมีกลิ่นยางใหม่กับแอลกอฮอล์ ป้าเจ้าของร้านใส่แว่นห้อยสร้อย นั่งดูละครในทีวีจอเล็ก
“ที่นอนลมแบบลอนครับป้า” ผมบอก “แบบที่ลมสลับลอนเองได้”
ป้าลุกขึ้นช้า ๆ ดึงกล่องลงมาจากชั้น แกะเทปออก แล้วหยิบเครื่องปั๊มลมขนาดเท่ากล่องข้าวออกมาวางบนเคาน์เตอร์
ผมไม่ได้ดูราคาก่อน
ผมพลิกเครื่องปั๊มดูใต้ฐาน อ่านป้ายสเปก ดูวัตต์ ดูไฟเข้า แล้วขอเสียบปลั๊กทดลอง
เครื่องครางเบา ๆ ผมแนบหูลงไปฟัง มอเตอร์เสียงเรียบ ไม่มีเสียงกระตุก ผมต่อสายลมเข้ากับที่นอน ยางทีละลอนค่อย ๆ พองขึ้น แล้วอีกชุดหนึ่งก็ยุบลงสลับกัน
“ลอนสลับกี่นาทีครับ”
“ราวสิบนาทีมั้งจ๊ะ” ป้าตอบ “หนูเป็นหมอเหรอ”
“เป็นช่างครับ” ผมดึงไขควงวัดไฟออกจากกระเป๋ากางเกง แตะที่น็อตฝาครอบเครื่อง หลอดเล็กที่ด้ามไม่ติด “ไฟไม่รั่วครับ บ้านผมไฟตก ขอฟิวส์สำรองสักสองตัวได้ไหมครับ”
ป้ามองหน้าผมนานขึ้นอีกนิด แล้วหยิบฟิวส์จากลิ้นชักมาให้สองตัว
“ห้าพันเก้าร้อยจ้ะ ฟิวส์แถม”
ผมหันหลังให้ประตูร้าน คลายผ้าขาวม้าออกบนเคาน์เตอร์ชิดอก
ปึกแบงก์ใหม่โผล่ออกมา สายรัดกระดาษสีขาวยังคาดอยู่ ผมดึงสายรัดออก นับแบงก์ทีละใบ นิ้วที่มีรอยไหม้หัวแร้งนับช้า ๆ แบบคนที่ไม่เคยนับแบงก์ใหม่ เพราะมันลื่นติดกัน
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก
ป้าทอนให้ร้อยหนึ่ง
เงาคนหนึ่งทาบลงบนพื้นกระเบื้องหน้าเคาน์เตอร์
พี่ชาติยืนอยู่ตรงประตูร้าน มือข้างหนึ่งยังเปื้อนฝุ่นปูน สายตาเขาไม่ได้อยู่ที่ที่นอนลม
อยู่ที่ปึกแบงก์ในผ้าขาวม้าของผม
“เงินใคร” เขาถาม
“เงินผมครับ”
“แกไปกู้นอกระบบมาเหรอ” เสียงพี่ชาติต่ำลง “บอกพี่มา ใครให้กู้ เดี๋ยวมันมาตามถึงบ้าน มาตามถึงที่ดิน”
“ผมไม่ได้กู้ใครครับ”
“แล้วเอามาจากไหน”
ผมพับผ้าขาวม้ากลับเข้าที่ พาดบ่า แล้วหันไปหาป้า
“ป้าครับ เรียกรถกระบะรับจ้างให้ผมคันหนึ่งได้ไหมครับ ไปตำบลท่าไม้ ยี่สิบกิโล”
ป้ายกโทรศัพท์บ้านขึ้นโทร
พี่ชาติยังยืนอยู่ตรงนั้น ฝุ่นปูนบนนิ้วเขาร่วงลงพื้นเป็นจุดขาว ๆ
“พ่อนอนเตียงไม้มาสามปีครับพี่” ผมพูดโดยไม่หันไปมอง “ก้นกบพ่อเริ่มแดงแล้ว”
รถกระบะคันเก่าสีเขียวขี้ม้ามาจอดหน้าร้านภายในห้านาที คนขับลงมาช่วยผมยกกล่องขึ้นท้ายรถ ผมผูกเชือกสองรอบ ดึงทดสอบ แล้วขึ้นไปนั่งข้างคนขับ
ในกระจกมองข้าง พี่ชาติยืนอยู่หน้าร้านอุปกรณ์ผู้ป่วย เขาไม่ได้กลับไปที่กองปูนของตัวเอง
ผมถึงบ้านตอนบ่ายสี่ห้านาที ช้าไปห้านาที
“ฟังนะพ่อ”
ผมเสียบปลั๊กเครื่องปั๊มที่ปลั๊กพ่วงข้างเตียง เสียงมอเตอร์ครางขึ้นมาเบา ๆ ในห้องที่มีแต่เสียงวิทยุ
ที่นอนลมยังกางอยู่บนพื้นกระดาน ลอนยางสีฟ้าอ่อนค่อย ๆ พองขึ้นทีละแถว ผมไม่ได้ยกพ่อขึ้นไปนอน ผมยกพ่อคนเดียวไม่ไหวโดยไม่ให้ผิวพ่อครูดกับผ้าปู และผมไม่อยากเสี่ยง
“รอพี่พยาบาลอนามัยมาช่วยย้ายนะครับ” ผมบอก “ห้าโมงครึ่งพี่เขามาถึง”
ผมพลิกพ่อตะแคงไปทางหน้าต่าง ช้าไปห้านาทีจากเวลาที่ควร ผมดึงผ้าโสร่งพ่อลงนิดหนึ่ง ดูรอยแดงตรงก้นกบ ยังแดงอยู่ ยังไม่แตก ผมทาครีมให้บาง ๆ กลิ่นครีมสมุนไพรปนกลิ่นยาหม่องที่ติดหมอนพ่อ
พ่อลืมตาครึ่งหนึ่ง มองออกไปทางทุ่ง ข้าวยังเขียว แต่ปลายรวงบางกอเริ่มโค้งลงแล้ว
ผมเอามือไปวางใต้มือพ่อบนผ้าห่มลายตาราง
“เสียงเครื่องนี่แหละครับพ่อ” ผมบอก “คืนนี้พ่อได้นอนบนนั้นแล้ว ถ้าได้ยินเสียงนี้ทั้งคืน ไม่ต้องตกใจนะ มันเป่าลมให้หลังพ่อ”
นิ้วพ่อขยับ
บีบหนึ่งที
“พ่อรู้ไหมว่าเงินมาจากไหน”
บีบหนึ่งที
ผมหัวเราะออกมาทางจมูก หัวเราะครั้งแรกตั้งแต่เช้า
“เมื่อกี้พี่ชาติเห็นนะพ่อ” ผมบอก “พ่อว่าพี่ชาติจะปล่อยผ่านไหม”
นิ้วพ่อนิ่งไปนาน แล้วบีบสองที
ผมเม้มปาก
“ผมไม่ได้บอกพี่ชาตินะพ่อ ผมแค่ซื้อที่นอน”
พ่อหลับตาลง มือยังกุมนิ้วผมไว้ไม่ปล่อย ผมนั่งอยู่อย่างนั้นจนลอนยางสีฟ้าพองสลับยุบไปสองรอบ วิทยุบนตู้เปิดเพลงลูกทุ่งเก่าที่แม่ชอบ ผมจำชื่อเพลงไม่ได้ แต่จำได้ว่าแม่ร้องตามผิดคำทุกครั้ง
ใต้ถุนบ้านมืดกว่าข้างบน แสงเย็นลอดร่องกระดานลงมาเป็นเส้นบาง ๆ พาดบนแคร่
กระป๋องข้าวสารสังกะสีวางอยู่ที่เดิม ตรงที่พี่ดารุณีกระแทกมันลงเมื่อสองวันก่อน
ผมเปิดฝา กลิ่นข้าวสารเก่าลอยขึ้นมา ปนกลิ่นสนิมจาง ๆ ตรงรอยตะเข็บก้นกระป๋อง
ผมปลดเข็มกลัดออกจากกระเป๋าเสื้อ หยิบใบยืนยันออกมา พับมันซ้ำอีกทบให้เล็กลง จนเห็นแต่มุมที่มีลายมือสีน้ำเงิน
ต้นกล้า
ผมกางมือ สอดแขนลงไปในข้าวสาร
ข้าวสารเย็นกว่าที่คิด เม็ดข้าวสากครูดข้อมือ ไหลเข้ามาเติมช่องว่างรอบแขนทุกครั้งที่ผมดันลึกลงไป จนปลายนิ้วแตะก้นสังกะสีเย็นเฉียบ
ผมวางกระดาษพับไว้ตรงนั้น กดมันให้แนบกับก้นกระป๋อง
แล้วดึงแขนออกช้า ๆ ข้าวสารไหลปิดตามมือผมจนผิวหน้าเรียบเหมือนไม่เคยมีใครแตะ
เสียงไก่แจ้คุ้ยดินอยู่ใต้ยุ้งข้าว ตัวเดียวเหมือนเดิม
สามปีที่ผมเสียบสลากไว้ขอบกระป๋องทุกงวด ผมคิด วันนี้มันลงไปอยู่ก้น
ผมปิดฝา ดึงสมุดจดค่าซ่อมพัดลมออกมา พลิกไปหน้าถัดจากสองบรรทัดที่เขียนเมื่อวันก่อน แล้วจดด้วยดินสอทื่อเล่มเดิม
ที่นอนลม 5,900
ค่ารถ 400 (จ่ายแบงก์พัน ทอน 600)
ฟิวส์ 2 (แถม)
ผมคลี่ผ้าขาวม้าออกเพื่อนับเงินที่เหลือ
แบงก์พันยังอยู่ครบ แบงก์ร้อยที่ป้าทอนกับอีกหกใบจากคนขับก็อยู่
แต่สายรัดกระดาษสีขาวไม่อยู่
ผมเขย่าผ้าขาวม้า ตบกระเป๋าเสื้อ กระเป๋ากางเกง ไม่มี
นิ้วตัวเองดึงสายรัดออกจากปึกแบงก์ แล้ววางมันไว้ข้างเครื่องปั๊มบนเคาน์เตอร์ร้านป้า
ข้างประตูร้าน
ข้างเงาของพี่ชาติ
ชาติปิดประตูเหล็กม้วนลงได้ครึ่งเดียว แล้วก็หยุด
รถกระบะสีเขียวขี้ม้าคันนั้นแล่นกลับเข้ามาในเมืองตอนหกโมงเย็น ท้ายรถว่างเปล่า เหลือแต่เชือกที่ผูกไม่แกะห้อยแกว่งไปมา ไฟหน้าข้างหนึ่งดับ
ชาติก้าวออกไปกลางถนน ยกมือโบก
คนขับเหยียบเบรกจนล้อบดกรวดเสียงดัง
“ไปส่งของที่ท่าไม้มาใช่ไหม” ชาติถาม
“ใช่พี่ บ้านไม้ริมนา ลุงสมบัติน่ะ”
“ไอ้หนุ่มที่ไปด้วย มันจ่ายค่ารถเท่าไหร่”
“สี่ร้อย” คนขับยิ้มกว้าง ฟันหน้าซี่หนึ่งเป็นทอง “ยื่นแบงก์พันใหม่เอี่ยมมาเลยพี่ ผมต้องควักทอนจนหมดกระเป๋า ทั้งปีไม่เคยจับแบงก์กรอบขนาดนี้”
ชาติไม่ยิ้มตาม
รถกระบะออกตัวไปแล้ว เขายังยืนมองตามไฟท้ายดวงเดียวจนมันเลี้ยวลับหัวมุม ฝุ่นปูนเกาะคอเสื้อโปโลจนคันยิบ ๆ เขาไม่เกา
ในมือเขามีกระดาษแผ่นยาวเท่านิ้วมือ สีขาว ยับเป็นรอยพับตรงกลาง
ป้าร้านข้าง ๆ ยื่นให้เขาตอนบ่าย “ของน้องชายเธอตกไว้จ้ะ” แล้วกลับไปดูละครต่อ
สายรัดแบงก์ ตรงขอบมีตัวเลขประทับหมึกม่วงเลือน ๆ เป็นวันที่ของวันนี้
ชาติเดินกลับเข้าร้าน วางสายรัดลงบนโต๊ะเก็บเงิน แล้วตบลงไปบนมันด้วยฝ่ามือเต็มแรง
ปากกากระโดดตกพื้น
ไอ้กล้าไม่มีปัญญา เขาคิด เศษห้าร้อยที่ติดณียังผ่อนไม่หมดเลย
แบงก์ใหม่ทั้งปึก สายรัดจากเคาน์เตอร์ธนาคาร เดินออกมาจากหัวถนนฝั่งโน้น
ฝั่งที่มีตึกสำนักงานหลังนั้น
ภาพหนึ่งลอยกลับเข้ามาในหัวเขา กระดาษพับใบเล็กที่เสียบขอบกระป๋องข้าวสารใต้ถุนบ้านพ่อ เสียบอยู่ตรงนั้นทุกครั้งที่เขากลับบ้าน เขาไม่เคยถามสักคำว่ามันคืออะไร
ไอ้กล้าเสียบมันไว้ทุกงวด
ชาติหยุดหายใจไปจังหวะหนึ่ง
แล้วเขาก็หัวเราะออกมาคนเดียวในร้านที่ปิดไฟครึ่งหนึ่ง หัวเราะดังจนน่าเกลียด
“รางวัลที่หนึ่งไม่ตกใส่หัวคนใส่รองเท้าแตะหรอก” เขาพูดกับกองปูน
แต่เสียงหัวเราะหยุดเร็วกว่าที่เขาตั้งใจ
มันอาจเป็นเงินกู้ อาจเป็นเงินที่ณีแอบให้ อาจเป็นอะไรก็ได้ ชาติไม่สนว่ามันเป็นอะไร เขาสนอย่างเดียว
มีเงินแล้ว เดี๋ยวมันก็อยากเปิดอ่านหน้าสองหน้าสามของที่มันเซ็นไป
เขาเงยหน้ามองปฏิทินบนเสา วงปากกาแดงยังอยู่ที่เดิม อีกยี่สิบแปดวัน
ใต้ปฏิทิน ใบแจ้งหนี้ค่าปูนสองงวดเหน็บอยู่กับตะปู มุมกระดาษสีชมพูประทับคำว่า ทวงถาม
ชาติกดโทรศัพท์ เลื่อนหาชื่อที่บันทึกไว้แค่คำเดียว
เสี่ย
เสียงรอสายดังสองครั้ง
“ว่าไงคุณชาติ” เสียงปลายสายช้า เรียบ ได้ยินเสียงลูกประคำกระทบกันเบา ๆ อยู่ข้างหลัง “โทรมาเย็นขนาดนี้ มีข่าวดีหรือข่าวร้าย”
ชาติคลายนิ้วออกจากสายรัดแบงก์บนโต๊ะ กระดาษสีขาวค่อย ๆ คลี่ออกเอง
“น้องผมเริ่มมีเงินซื้อของ”
เขากดสายรัดนั้นจมลงใต้ฝ่ามืออีกครั้ง
“เราต้องรีบโอน”
— จบบท —
ถึงบทล่าสุดแล้ว บทต่อไปกำลังมา
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย เจ้าสัวรองเท้าแตะ · เรื่องสมมติ