บทที่ 2
สิบเอ็ดรอย
“หอม...”
เขาเรียกซ้ำเป็นครั้งที่สอง เสียงแหบเหมือนคนพูดผ่านน้ำ นิ้วที่จับปลายเปียของเธอกำแน่นขึ้นอีกนิด
ข้าวหอมนอนตะแคงหันหลังให้เขา ตาเปิดค้างจ้องผนังไม้สัก แรงดึงเบา ๆ ไต่จากปลายผมขึ้นมาถึงต้นคอ
ถ้าเธอขยับ เขาจะตื่น
ถ้าเขาตื่น เขาจะถาม
หอมคือใคร
เธอไม่มีคำตอบไหนที่ไม่ทำให้บ้านของพ่อหายไปทั้งหลัง
นาฬิกาบนผนังเดินติก ติก ข้างนอกจิ้งหรีดยังร้องไม่หยุด กลิ่นมะลิช้ำจากกลีบที่ถูกทับอยู่ใต้หมอนลอยขึ้นมา ปนกับกลิ่นน้ำมันสมุนไพรขม ๆ ที่ใครสักคนทาไว้บนแผลตรงหางคิ้วเขา
ข้าวหอมนับวินาทีในหัว
ห้าสิบ หกสิบ เก้าสิบ
“ร่ม...” เขาพึมพำ “มันหัก”
มือข้าวหอมใต้ผ้าห่มกำชายเสื้อนอนจนผ้าฝ้ายยับเป็นจีบ
“ไม่เป็นไร...” เสียงเขาแผ่วลงเรื่อย ๆ “เดี๋ยวผม...ซ่อมให้”
แล้วนิ้วนั้นก็คลาย
ปลายเปียหลุดจากมือเขา ตกลงบนหมอนเงียบ ๆ เชษฐ์พลิกตัวกลับไปฝั่งหน้าต่าง ลมหายใจกลับเข้าจังหวะยาวเหมือนเดิม
ข้าวหอมรออีกสามร้อยวินาที ค่อย ๆ เลื่อนตัวลงจากเตียง แหวกมุ้งขาวออกทีละนิด ไม่ให้ห่วงมุ้งกระทบราวไม้
เก้าอี้หวายข้างหน้าต่างเย็นชื้นจากน้ำค้าง
แสงจันทร์ตกบนแม่น้ำเป็นแถบยาว เรือหางยาวลำหนึ่งแล่นผ่านไปไกล ๆ เสียงเครื่องยนต์ลากยาวแล้วจางหาย
ข้าวหอมหงายมือขึ้นใต้แสงจันทร์
รอยเข็มตำบนปลายนิ้วเป็นจุดสีน้ำตาลเข้มเล็กเท่าปลายดินสอ นิ้วชี้ขวาสี่จุด นิ้วกลางสามจุด นิ้วโป้งสองจุด นิ้วชี้ซ้ายสองจุด
สิบเอ็ด
รอยใหม่สุดอยู่บนนิ้วโป้ง สามวันก่อนงาน ตอนเธอย้ำตะขอตัวที่สิบสี่ให้แน่นอีกรอบ เผื่อเจ้าสาวจะต้องก้มกราบผู้ใหญ่นานเกินไป
ตอนนั้นเธอยังคิดว่าเจ้าสาวคนนั้นคือพี่ปิ่น
โทรศัพท์บนหน้าตักสั่นครั้งหนึ่ง
เบอร์เดิม ไม่มีชื่อ ไม่มีรูป
นอนไม่หลับล่ะสิ
อีกข้อความตามมาทันที
พี่ก็เหมือนกัน
แล้วอีกข้อความ
ถอดแหวนก่อนนอนนะ มันหนักนิ้ว
ข้าวหอมก้มมองนิ้วนางซ้าย แหวนเพชรเม็ดเท่าถั่วเขียวยังสวมอยู่ เธอไม่กล้าถอด กลัวว่าตื่นเช้ามาแล้วจะมีใครถามว่าแหวนหายไปไหน
เธอพิมพ์ช้า ๆ
พี่อยู่ไหน
กดส่ง
ข้อความขึ้นว่าอ่านแล้ว หนึ่งนาที สองนาที ห้านาที
ไม่มีอะไรตามมาอีก
ข้าวหอมไม่ได้ลบอะไรทิ้ง เธอกดบันทึกภาพหน้าจอทีละข้อความ สี่ภาพ แล้วย้ายเข้าแฟ้มที่ตั้งชื่อว่า «ใบเสร็จร้าน» แฟ้มที่เก็บสลิปค่าผ้า ค่าด้าย ค่ามุก ตั้งแต่วันแรกที่เปิดร้าน
มุมบนของจอบอกเวลา ตีหนึ่งสี่สิบสอง
เธอนั่งอยู่ตรงนั้นจนท้องฟ้าเหนือแม่น้ำเปลี่ยนจากดำเป็นเทาอมฟ้า
ก๊อก
ก๊อก
ก๊อก
เสียงเคาะประตูเบาสามครั้ง นาฬิกาบนผนังชี้ตีห้าสิบนาที
เชษฐ์ยังหลับ ข้าวหอมย่องไปเปิดประตูแง้มไว้แค่ฝ่ามือเดียว
ป้าเอียดยืนอยู่ในโถงทางเดิน ผมสั้นสีเทาเรียบร้อย เสื้อขาวผ้าซิ่นดำ ถือถาดน้ำชาไม้สักสองมือ
“คุณนายรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นจ้ะ คุณปิ่น” ป้าเอียดกระซิบ แล้วหยุดไปครู่หนึ่ง “คุณนายสั่งมาด้วยว่า...”
ป้าเอียดมองหน้าสดของเธอ มองกระจาง ๆ บนสันจมูก
“ไม่ต้องแต่งหน้าลงไปนะจ๊ะ”
บันไดไม้สักลงไปห้องนั่งเล่นมียี่สิบเอ็ดขั้น
ข้าวหอมนับทุกขั้น ป้าเอียดเดินนำอยู่ข้างหน้า ถ้วยชากระเบื้องบนถาดกระทบกันเบา ๆ ทุกครั้งที่ก้าวลง กลิ่นชามะลิอุ่น ๆ ลอยย้อนขึ้นมา
ขั้นที่สิบห้า ป้าเอียดหยุด หันกลับมา
“เปียหลวมไปหน่อยจ้ะ” ป้าวางถาดบนราวบันได ยื่นมือมาดึงปอยผมที่หลุดข้างหูเธอสอดกลับเข้าเปีย นิ้วแก่ ๆ อุ่นกว่าที่เธอคิด “คุณปิ่นถักเปียแบบนี้ก็น่ารักดี”
ข้าวหอมยืนนิ่ง
ปิ่นไม่เคยถักเปีย ปิ่นเป่าผมตรงเงาทุกเช้า ไม่เคยพลาดสักวัน
“เมื่อคืนคุณเชษฐ์หลับยาวไหมจ๊ะ” ป้าเอียดถามเบา ๆ ตายังอยู่ที่ปลายเปีย
“หลับค่ะ”
“สี่เดือนมานี้ ป้าได้ยินเสียงเขาเดินในห้องทั้งคืน” ป้าเอียดหยิบถาดขึ้นมาใหม่ “เมื่อคืนเป็นคืนแรกที่ห้องเงียบ”
ป้าไม่ได้ถามอะไรต่อ ไม่ได้รอคำตอบ เดินลงบันไดไปเหมือนไม่เคยหยุด
ห้องนั่งเล่นเปิดหน้าต่างบานใหญ่ทุกบานรับแม่น้ำ ลมเช้าพัดกลิ่นโคลนริมตลิ่งเข้ามาจาง ๆ
คุณนายพิมพ์นั่งหัวโต๊ะไม้สักตัวยาว ผ้าไหมสีม่วงเข้มเหมือนเมื่อวาน ผมเกล้ามวยสูงเรียบตึง สร้อยทองเส้นใหญ่บนอก ตรงหน้ามีสมุดบัญชีปกหนังเปิดค้างไว้ แฟ้มสีน้ำตาลหนึ่งแฟ้ม และตลับกระเบื้องสีขาวใบเล็กไม่มีฉลาก
“นั่งสิลูก”
ข้าวหอมนั่งเก้าอี้ถัดไปทางขวา ป้าเอียดรินชาสองถ้วยแล้วถอยไปยืนข้างเสา
“ยื่นมือมา”
ข้าวหอมวางมือขวาบนโต๊ะ
คุณนายพิมพ์จับมือนั้นพลิกหงาย นิ้วโป้งที่สวมแหวนทับทิมไล้ผ่านปลายนิ้วเธอทีละนิ้ว ช้า ๆ เหมือนคนลูบริมผ้าหาตำหนิ
แล้วจับมือซ้ายไปทำแบบเดียวกัน
“สิบเอ็ด”
ปลายนิ้วของข้าวหอมในอุ้งมือนั้นเย็นลงทีละนิ้ว
“สาวดีไซน์ที่จบมาจากเมืองนอก” แหวนทับทิมยังกดอยู่บนข้อมือเธอ “มีรอยเข็มสิบเอ็ดรอย”
“ปิ่นช่วยน้องร้อยมุกค่ะ” เสียงข้าวหอมเบาแต่ไม่สั่น “ชุดนั้นมีมุกสี่พันสองร้อยเม็ด”
“ลูกร้อยไปกี่เม็ด”
“ราวพันเม็ดค่ะ”
อีกฝั่งโต๊ะเงียบไปอึดใจหนึ่ง
“พันเม็ด สิบเอ็ดรอย” คุณนายปล่อยมือเธอ “ถือว่ามือเบา”
ฝาตลับกระเบื้องเปิดออก ข้างในเป็นครีมสีขาวขุ่น กลิ่นไม้จันทน์หอมเย็นลอยขึ้นมาทันที ปลายนิ้วนางตักครีมขึ้นมาก้อนเล็ก ป้ายลงบนปลายนิ้วข้าวหอมทีละนิ้ว ทั่วทุกรอย
“มือหยาบเกี่ยวเส้นไหม” นิ้วนั้นถูครีมวนลงไปช้า ๆ “ผ้าทอมือผืนละสองเดือน เกี่ยวเส้นเดียวก็ขายเป็นผ้าเกรดสองแล้ว ลูกสะใภ้บ้านนี้ต้องจับผ้าได้โดยไม่ให้ผ้ารู้ตัว”
“ค่ะคุณแม่”
“ทาทุกเช้า ก่อนแตะผ้าของบ้านนี้”
ตลับเลื่อนมาหยุดตรงหน้าเธอ แฟ้มสีน้ำตาลวางทับตามมา
เปิดหน้าแรก
«สัญญาหมั้นและข้อตกลงร่วมทุน»
ตัวพิมพ์ดำบนกระดาษขาวหนา มุมขวาบนมีตราประทับสีแดง
“แม่ให้ทนายถ่ายสำเนามาให้ เมื่อวานพิธีเลิกค่ำ แม่เลยให้เขาเลื่อนเรื่องทะเบียนมาเช้านี้ ก่อนลูกจะเซ็นอะไรในบ้านนี้ต่อ แม่อยากให้ลูกอ่านทุกหน้าอีกรอบ”
นิ้วที่สวมแหวนทับทิมพลิกไปหน้าเจ็ด แล้วเคาะลงบนย่อหน้าหนึ่งสองครั้ง
“ข้อนี้ อ่านให้แม่ฟังหน่อย”
ข้าวหอมก้มลงมอง ตัวหนังสือเล็กกว่าข้ออื่น
“หากฝ่ายหญิงหลบหนี” เธออ่าน “หรือแสดงตนโดยหลอกลวง ก่อนหรือหลังพิธีสมรส ฝ่ายหญิงและครอบครัวยินยอมให้...”
เธอหยุด
“อ่านต่อสิลูก”
“ยินยอมให้ยึดที่ดิน อาคาร และเครื่องทอทั้งหมดของโรงงาน เป็นค่าปรับ”
นอกหน้าต่าง เรือหางยาวอีกลำแล่นผ่าน เสียงเครื่องดังแหลมขึ้นแล้วค่อย ๆ ไกลออกไป
“รู้ไหมว่าทำไมแม่ต้องมีข้อนี้” คุณนายพิมพ์ยกถ้วยชาขึ้นจิบ ตาไม่ละจากหน้าเธอ “ตอนพ่อเชษฐ์ยังอยู่ บ้านเราเคยโดนหลอกครั้งหนึ่ง ทั้งยิ้ม ทั้งไหว้ ทั้งเรียกพ่อเรียกแม่ แล้ววันหนึ่งก็ขนลายผ้าของบ้านเราไปขายคนอื่นหมด พ่อเชษฐ์ล้มป่วยหลังจากนั้นไม่ถึงปี”
ถ้วยชาวางลงบนจานรอง ดังกริ๊ก
“แม่ไม่ปล่อยให้มีครั้งที่สอง”
ข้าวหอมวางมือที่เพิ่งทาครีมลงบนตัก ปลายนิ้วยังลื่น กลิ่นไม้จันทน์ติดอยู่ทุกนิ้ว
นิ้วโป้งกดลงบนรอยเข็มรอยใหม่สุดจนแสบ ในหัวมีเสียงเครื่องออกซิเจนข้างเตียงพ่อดังฟ่อ ฟ่อ เป็นจังหวะเดียวกับนาฬิกา
เครื่องทอของพ่อมีสิบสองเครื่อง ช่างทอสิบสองคน
“ปิ่นอ่านครบแล้วค่ะคุณแม่” เธอปิดแฟ้มเบา ๆ “สิบสองหน้า ลงนามสี่จุด ข้อเจ็ดอยู่หน้าเจ็ดค่ะ”
คุณนายพิมพ์มองเธอนิ่ง ๆ
แล้วมุมปากนั้นก็ขยับขึ้นนิดหนึ่ง
“ปิ่นตอนหมั้น อ่านถึงหน้าสองแล้วบอกแม่ว่าให้ทนายอ่านแทน หกเดือน คนเราเปลี่ยนได้เยอะนะลูก”
ข้าวหอมยังไม่ทันตอบ
เสียงฝีเท้าดังมาจากบันได หนักบ้างเบาบ้าง เหมือนคนที่ยังไม่แน่ใจว่าขั้นถัดไปอยู่ตรงไหน
“แม่ครับ” เสียงทุ้มดังมาจากโถง “เห็น...”
เขาหยุดตรงนั้น เหมือนคำที่เหลือหล่นหายไประหว่างขั้นบันได
เชษฐ์ยืนอยู่ตรงประตูห้องนั่งเล่น เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีงาช้างใส่ทับด้วยคาร์ดิแกนสีเทาอ่อน กระดุมคาร์ดิแกนติดเหลื่อมไปหนึ่งเม็ด ผมหยักศกยังยุ่งจากหมอน ปรกลงมาบนแผลสีชมพูที่หางคิ้ว
เขามองเธอ
มองหน้าที่ไม่มีเครื่องสำอาง มองเปียผมที่พาดไหล่ แล้วตาก็หยุดอยู่ที่ปลายเปียนาน
“อรุณสวัสดิ์ครับ” เขาว่า แล้วหยุดอีกครู่ “...ปิ่น”
ชื่อนั้นออกมาช้ากว่าคำอื่นครึ่งจังหวะ
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ”
เชษฐ์เดินเข้ามานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอ ป้าเอียดรินชาถ้วยที่สามวางตรงหน้าเขาโดยไม่ต้องรอใครสั่ง
“ป้าเอียดบอกว่าผมชอบละเมอ” เขายกถ้วยขึ้นแต่ไม่ได้ดื่ม “เมื่อคืนผมพูดอะไรรบกวนคุณหรือเปล่าครับ”
ปลายตาของข้าวหอมเห็นคุณนายพิมพ์วางปากกาที่ถืออยู่ลงบนสมุดบัญชี
“คุณหลับตอนเที่ยงคืนสิบเจ็ดนาทีค่ะ” ข้าวหอมตอบ “พลิกตัวสองครั้ง”
“แค่นั้นเหรอครับ”
“ค่ะ”
เชษฐ์พยักหน้าช้า ๆ นิ้วโป้งลูบขอบถ้วยชาไปมา
“แปลกนะครับ” เขาว่า “ผมฝันถึงร่ม”
ข้าวหอมจับถ้วยชาของตัวเองไว้สองมือ ความร้อนจากกระเบื้องซึมเข้าปลายนิ้วตรงรอยเข็มทุกรอย
“ร่มคันเก่า สีดำ ซี่มันหักไปหนึ่งซี่” เชษฐ์หรี่ตาเหมือนพยายามมองอะไรที่อยู่ไกล “ฝนตก ผมยืนถือมันอยู่หน้าประตูที่ไหนสักแห่ง แล้วมีกลิ่น...”
เขาขมวดคิ้ว แผลตรงหางคิ้วย่นตาม
“กลิ่นผ้าใหม่ครับ เหมือนกลิ่นผ้าที่เพิ่งตัด”
“บ้านเราไม่มีร่มหัก” คุณนายพิมพ์พูดขึ้น เสียงเรียบช้า “ป้าเอียดทิ้งหมดตั้งแต่ลูกยังเด็ก”
“จริงด้วยครับ” เชษฐ์ยิ้มบาง ๆ ยิ้มแบบคนขอโทษที่พูดเรื่องไม่เข้าท่า “หมอธารบอกว่าความฝันช่วงนี้จะปนกันมั่ว ผมไม่ควรเชื่อมัน”
ข้าวหอมก้มมองชาในถ้วย ใบมะลิแห้งดอกหนึ่งลอยหมุนอยู่ตรงกลาง
ร่มคันนั้นยังพิงอยู่หลังประตูร้าน
เขาลืมมันไว้ตอนมาลองสูทครั้งที่สาม แล้วไม่เคยกลับมาเอา
“ปิ่น” คุณนายพิมพ์เรียก
“คะ”
มือที่สวมแหวนทับทิมดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากใต้สมุดบัญชี พับครึ่งไว้ แล้วเลื่อนข้ามโต๊ะมาหยุดตรงกลางระหว่างเธอกับเชษฐ์ ตามด้วยปากกาหมึกซึมด้ามดำ ปลอกปากกาเงินมีตราโรงงานไหมของบ้านนี้สลักไว้
“เจ้าหน้าที่จะมาแปดโมงตรง”
ข้าวหอมเงยหน้ามองนาฬิกาตั้งพื้นตรงมุมห้อง
หกโมงยี่สิบ
หนึ่งร้อยนาที
เชษฐ์หยิบปากกาขึ้นมา หมุนดูระหว่างนิ้ว แล้วหัวเราะเบา ๆ เสียงแห้งนิดหนึ่ง
“ผมต้องซ้อมก่อนครับ” เขาว่า “ยังจำไม่ได้เลยว่าเคยเซ็นชื่อตัวเองยังไง”
เขาถอดปลอกปากกา แล้วยื่นด้ามมาทางเธอ
“คุณเซ็นช่องของคุณก่อนได้ไหมครับ เผื่อมือผมนึกออกเอง”
ข้าวหอมมองปากกาที่ยื่นมาตรงหน้า ปลายนิ้วของเขาห่างจากปลายนิ้วเธอไม่ถึงคืบ
“ซ้อมไว้สิลูก” คุณนายพิมพ์ยกถ้วยชาขึ้นอีกครั้ง “ปิ่น”
ข้าวหอมรับปากกามา ด้ามหนักกว่าที่คิด เย็นกว่าที่คิด ครีมไม้จันทน์บนปลายนิ้วทำให้ด้ามลื่นในมือ
กระดาษที่พับครึ่งเปิดให้เห็นแค่ครึ่งล่าง เส้นประยาวหนึ่งเส้น ใต้เส้นพิมพ์ตัวเล็ก ๆ ไว้ว่า
«ลายมือชื่อคู่สมรสฝ่ายหญิง»
ใบสั่งตัดชุดเจ้าสาวทุกใบ แม่เป็นคนเซ็นรับแทน ค่าผ้าทุกงวด พี่ปิ่นจ่ายเงินสด
ในแฟ้มใบเสร็จร้านสามเดือน ไม่มีลายเซ็นของปิ่นแม้แต่ใบเดียว
หมึกเม็ดหนึ่งเอ่อขึ้นที่ปลายปากกา ห่างจากเส้นประครึ่งเซนติเมตร
— จบบท —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ