ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
เลขาถูกจับแต่งแทนคู่หมั้นที่หนีไป ไม่มีใครรู้ว่าเลขาคือเจ้าของบริษัท

บทที่ 2

ทุกใบผ่านโต๊ะฉัน

คินกดโทรกลับทันที

เสียงรอสายดังครั้งเดียว แล้วตัดฉับ

“ปิดเครื่อง” เขาคว่ำโทรศัพท์ลงบนเบาะ แล้วหันมา “น้ำฝน คุณรู้ไหม ใครถือหุ้นใหญ่ของเรา”

น้ำฝนไม่ตอบทันที นิ้วของเธอวางนิ่งอยู่บนกระเป๋าคลัตช์สีครีม ใบที่ช่างแต่งหน้ายัดใส่มือก่อนขึ้นเวที ข้างในมีโทรศัพท์ ลิปสติก และต่างหูมุกสองข้างที่เธอถอดไว้

กลิ่นสเปรย์ฉีดผมยังติดอยู่ในลอนผม ปนกับกลิ่นหนังเบาะรถที่เพิ่งเช็ดน้ำยามาเมื่อเช้า

“ทุกใบผ่านโต๊ะคุณ” คินพูดช้า ๆ “คุณพูดเองเมื่อกี้”

“ทะเบียนผู้ถือหุ้นผ่านโต๊ะฉันปีละครั้งค่ะ” เธอตอบ “หน้าสี่ บรรทัดแรก ห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ ผู้ถือคือทรัสต์ ไม่มีชื่อคน”

“ผมอ่านแล้ว” คินดึงเนกไทลงจนปมหลวม “สามปีก่อน ทรัสต์นั้นลงคะแนนให้ผม เสียงเดียวที่ทำให้ผมได้นั่งเก้าอี้ตัวนี้”

เขาหัวเราะสั้น ๆ ไม่มีเสียงขำปนอยู่เลย

“แล้วผมไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าต้องขอบคุณใคร”

น้ำฝนมองปมเนกไทที่เธอเพิ่งผูกให้เมื่อสองชั่วโมงก่อน ตอนนี้มันเบี้ยวไปทางซ้าย

ขอบคุณเลขาคุณได้เลยค่ะ

“ถ้าคุณเบลล์รู้” เธอพูดออกมาแทน “คุณเกษมก็น่าจะรู้ด้วยค่ะ”

คินนิ่งไป แสงไฟถนนวิ่งผ่านหน้าเขาเป็นจังหวะ สว่าง มืด สว่าง

“พี่ครับ” เขาเอนตัวไปหาคนขับ “ไม่กลับบ้านแล้ว ไปออฟฟิศ”

“คุณนายรออยู่ที่บ้านนะคะ” น้ำฝนเตือน

“นั่นแหละเหตุผล”

รถเลี้ยวกลับ ไฟเลี้ยวดังติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก ในความเงียบ

โทรศัพท์ในคลัตช์สั่นขึ้นสองครั้ง

น้ำฝนเปิดกระเป๋า เอียงจอให้พ้นสายตาคนข้าง ๆ

คุณประวิทย์ (ทรัสต์)

เห็นข่าวแล้วครับ ผมไม่ถามว่าทำไม แต่มีอีกเรื่องที่ต้องแจ้ง บ่ายวันนี้มีผู้หญิงโทรเข้าสำนักงานผม ถามชื่อผู้รับประโยชน์ของทรัสต์ ไม่ยอมบอกชื่อตัวเองครับ

นิ้วโป้งของน้ำฝนค้างอยู่เหนือจอ

“ใครส่งมาครับ” คินถาม

ห้าทุ่มสี่สิบ ชั้นสามสิบสองของอาคารอัครวงศ์ไม่มีใครเหลืออยู่นอกจากพวกเขาสองคน กับเสียงหึ่งของเครื่องปรับอากาศที่ฝ่ายอาคารลืมปิด

กระจกบานใหญ่ของห้องซีอีโอเปิดให้เห็นเมืองทั้งเมือง ไฟถนนเป็นเส้นสีส้มตัดกันเหมือนลายผ้า

น้ำฝนนั่งบนโซฟาหนัง ชุดผ้าไหมชมพูกลีบบัวยังไม่ได้เปลี่ยน รองเท้าส้นสูงถอดวางไว้ใต้โต๊ะกาแฟ เท้าเปล่าแตะพรมเย็นเฉียบ แท็บเล็ตวางบนตัก แล็ปท็อปของคินเปิดค้างไฟล์งบไตรมาส

สไลด์ห้าสิบสองหน้า เก้าโมงเช้าต้องพร้อม

คินเดินเข้ามาพร้อมแก้วกระดาษสองใบ

“กาแฟ” เขายื่นให้ “ผมชงเอง”

น้ำฝนรับมา กลิ่นไหม้ลอยขึ้นมาก่อนไอร้อน เธอจิบหนึ่งคำ จางเหมือนน้ำล้างแก้ว ปลายลิ้นมีรสสนิม

“คุณกดปุ่มไหนคะ”

“เครื่องมันมีปุ่มเดียว”

“มีสามปุ่มค่ะ” น้ำฝนวางแก้วลง “คุณกดปุ่มล้างเครื่อง”

คินมองแก้วในมือตัวเองนานสองวินาที แล้ววางมันลงข้างแก้วของเธอเงียบ ๆ

“สองปีที่ผ่านมา” เขาพูด “คุณชงให้ผมทุกเช้า”

“ทุกเช้าวันทำการค่ะ วันเสาร์คุณชงเอง” น้ำฝนเลื่อนสไลด์หน้าถัดไป “ฉันถึงรู้ว่าทำไมวันจันทร์คุณอารมณ์ไม่ดี”

มุมปากเขากระตุก แต่ยิ้มไม่ทันขึ้น โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานก็ดังลั่น

แม่

คินมองจอ มองน้ำฝน แล้วรับสาย เขาไม่ได้เปิดลำโพง แต่เสียงแหลมของคุณนายอัมพรลอดออกมาได้ชัดพอ ๆ กัน

“ข่าวขึ้นทุกสำนักแล้ว รู้ไหม! ‘ซีอีโอเลือกเลขา’ หน้าแรกเลย!”

“ครับแม่”

“เบลล์ติดต่อมาหรือยัง”

คินหันหลังให้น้ำฝน มือข้างหนึ่งกำขอบโต๊ะ

“ยังครับ”

“พรุ่งนี้เก้าโมงบอร์ดต้องถามเรื่องข่าวแน่ แม่ตอบเอง ลูกห้ามพูดอะไรนอกจากตัวเลข เข้าใจไหม”

“เข้าใจครับ”

“แล้วเลขาเธออยู่ไหน”

คินเงียบไปจังหวะหนึ่ง

“กลับบ้านไปแล้วครับ”

สายตัด เขาวางโทรศัพท์ลงช้า ๆ แล้วหันกลับมา

น้ำฝนยังนั่งอยู่ที่เดิม นิ้วชี้แตะแท็บเล็ตสองครั้ง

“สองเรื่องในหนึ่งนาทีนะคะ” เธอว่า

“คุณจะจดไว้ไหม”

“จดแล้วค่ะ แล้วเดือนนี้ขอขึ้นเงินเดือนนะคะ”

คินหัวเราะออกมาจริง ๆ คราวนี้ เสียงต่ำและเหนื่อย เขาทรุดลงนั่งที่ปลายโซฟาอีกฝั่ง เว้นระยะห่างจากเธอพอดีหนึ่งคน

“ทำไมผมต้องโกหกแม่เรื่องเบลล์” เขาพึมพำ ถามตัวเองมากกว่าถามเธอ

น้ำฝนไม่ตอบ เพราะคุณยังไม่รู้ว่าเบลล์อยู่ข้างไหน และคุณไม่อยากให้แม่รู้ก่อนคุณ

เธอวางแท็บเล็ตลง แล้วเอื้อมไปหยิบแฟ้มสีน้ำตาลที่แวะหยิบจากโต๊ะเลขาหน้าห้องตอนเดินเข้ามา

แฟ้มนั้นตกลงบนโต๊ะกาแฟเสียงดังตุบ

“อะไรครับ”

“ใบเบิกค่ารับรองของคุณสมเกียรติค่ะ” น้ำฝนเปิดแฟ้ม หยิบกระดาษสามแผ่นออกมาวางเรียงกัน “ร้านอาหารญี่ปุ่นร้านเดียวกัน สามรอบในสัปดาห์เดียว ยอดรวมสองแสนสี่หมื่นหนึ่งพันห้าร้อยบาท”

คินก้มลงดู แล้วชะงัก

มุมขวาล่างของทั้งสามใบ มีลายเซ็นอนุมัติตัวเดียวกัน

ลายเซ็นของเขา

“ผมเซ็นตอนไหน”

“วันที่ยี่สิบเก้าเดือนที่แล้ว สี่ทุ่มห้าสิบค่ะ” น้ำฝนตอบโดยไม่ต้องเปิดดูอะไร “คืนก่อนปิดงบ คุณเซ็นสิบเจ็ดใบในเจ็ดนาที”

เขายกใบแรกขึ้นมาดูใกล้ ๆ กระดาษโน้ตสีเหลืองแผ่นเล็กยังแปะติดอยู่ที่มุมบน ลายมือเรียบกริบของเธอเขียนไว้สามคำ

รอชื่อลูกค้า

ลายเซ็นของเขาทับอยู่ใต้โน้ตนั้นพอดี

คินวางกระดาษลง ถูหน้าผากแรง ๆ

“ทำไมคุณไม่ห้ามผม”

“ห้ามแล้วค่ะ” น้ำฝนแตะโน้ตสีเหลืองด้วยปลายนิ้ว “ตรงนี้ไงคะ”

เขาเงียบ พลิกใบที่สองขึ้นดูช้า ๆ แล้วใบที่สาม มุมบนของทั้งสองใบมีโน้ตสีเหลืองแผ่นเดียวกัน ลายมือเดียวกัน สามคำเดียวกัน

“เขาอยู่กับบริษัทมายี่สิบปี” เขาพูดในที่สุด “ผมโตมากับเขา ตอนเด็กเขาพาผมไปดูไซต์งาน”

“ค่ะ” น้ำฝนเก็บกระดาษกลับเข้าแฟ้ม “ทุกคนก็เชื่อคนที่อยู่มายี่สิบปี เขาถึงเบิกสองแสนสี่ได้ในสัปดาห์เดียว”

คินเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์

“ผมจะโทรหาคุณเกษม ถามเรื่องเบลล์ตรง ๆ”

“ตอนนี้เที่ยงคืนครึ่งค่ะ”

“แล้วไง”

“ถ้าคุณโทรหาเขาเที่ยงคืนครึ่ง” น้ำฝนพูดช้า ๆ “เขาจะรู้ว่าคุณนอนไม่หลับ”

มือคินค้างอยู่กลางอากาศ แล้วค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลง

ตีสองสี่สิบ สไลด์หน้าที่สามสิบเอ็ด

ตัวเลขกำไรขั้นต้นของธุรกิจคลังสินค้าคลาดไปศูนย์จุดสามเปอร์เซ็นต์ น้ำฝนแก้แล้ว แก้อีก เพราะสูตรในตารางลิงก์ไปไฟล์เวอร์ชันเก่า

คินหลับไปแล้วครึ่งตัวที่ปลายโซฟา ศีรษะพิงพนัก เนกไทหลุดลงไปกองอยู่บนพรม

น้ำฝนหยิบเนกไทขึ้นมา พับเป็นสี่ทบ วางบนโต๊ะกาแฟข้างแฟ้มสีน้ำตาล

เสียงเธอขยับทำให้เขาลืมตา

“กี่โมงแล้ว”

“เกือบตีสามค่ะ อีกยี่สิบเอ็ดหน้า”

เขายันตัวขึ้นนั่ง ขยี้ตา แล้วชะงักมองมาที่เธอ

“มีกิ๊บ” เขาชี้ไปที่ผมเหนือหูซ้ายของเธอ “ติดอยู่ตรงนั้น มันคงทิ่มหัวคุณมาทั้งคืน”

น้ำฝนยกมือขึ้นคลำ หาไม่เจอ ลอนผมที่ช่างแต่งหน้าม้วนไว้พันกันแน่นจนนิ้วติด

“ผม...” คินหยุด มือที่ยกขึ้นมาค้างอยู่ห่างผมเธอหนึ่งคืบ “ผมขอเอาออกให้ได้ไหมครับ”

เธอมองมือนั้น มือที่เซ็นใบเบิกสิบเจ็ดใบในเจ็ดนาที ตอนนี้มันรอคำตอบอยู่เฉย ๆ ไม่ขยับเข้ามาแม้แต่นิ้วเดียว

“ได้ค่ะ”

ปลายนิ้วเขาแตะผมเธอเบา ๆ แกะลอนผมออกทีละเส้น กลิ่นสเปรย์ฉีดผมกับกลิ่นกาแฟไหม้ลอยอยู่ระหว่างพวกเขา

กิ๊บสีดำเล็กกว่าเล็บก้อยหลุดออกมาวางบนฝ่ามือเขา

“เจ็บไหม”

“ไม่ค่ะ”

เขาวางกิ๊บลงบนเนกไทที่เธอพับไว้ แล้วถอยกลับไปนั่งที่เดิม ระยะห่างหนึ่งคนเท่าเดิม

น้ำฝนหันกลับไปที่แล็ปท็อป ตัวเลขในหน้าสามสิบเอ็ดยังผิดอยู่อย่างนั้น เธอต้องอ่านมันสองรอบกว่าจะเห็น

“น้ำฝน”

“คะ”

“ถ้าวันหนึ่ง” คินพูดเสียงแหบ มองออกไปนอกกระจก “เจ้าของห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์เดินเข้ามาในห้องนี้ คุณว่าเขาจะพูดอะไรกับผม”

นิ้วของน้ำฝนหยุดอยู่บนแป้นพิมพ์

เมืองข้างนอกยังสว่าง เครื่องปรับอากาศยังหึ่ง

เธอพิมพ์ตัวเลขใหม่ลงช่องสุดท้าย กดบันทึก

“เขาคงบอกว่าสไลด์หน้าสามสิบเอ็ดตัวเลขผิดค่ะ” เธอตอบ “แล้วก็คงบอกว่ากาแฟคุณแย่มาก”

คินหัวเราะจนไหล่สั่น แล้วหลับไปอีกรอบก่อนเธอจะแก้ถึงหน้าสี่สิบ

เธอแก้ต่อจนถึงหน้าห้าสิบสอง แล้วกดบันทึกอีกครั้ง

มุมจอแล็ปท็อป นาฬิกาเปลี่ยนเป็น 03:31

ห้องพักของน้ำฝนอยู่ชั้นหก ห้องสุดทางเดิน กว้างพอวางเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว ตู้เสื้อผ้าสองบาน

ตู้เย็นเล็กส่งเสียงครางต่ำ ๆ อยู่มุมห้องเหมือนทุกคืน

ตีสี่ ฟ้านอกหน้าต่างยังดำสนิท

เธอนั่งหน้ากระจกบานเล็ก เทน้ำมันล้างเครื่องสำอางใส่สำลี กลิ่นมะลิอ่อน ๆ ลอยขึ้นมา เช็ดลิปสติกสีชมพูกุหลาบออกทีละข้าง ขนตาปลอมหลุดติดสำลีมาเหมือนแมงมุมตัวเล็ก

ผู้หญิงในกระจกค่อย ๆ กลับมาเป็นเลขา

ชุดผ้าไหมชมพูกลีบบัวแขวนอยู่บนประตูตู้ ตัวเดียวในห้องที่ราคาแพงกว่าตู้

น้ำฝนเปิดลิ้นชักโต๊ะ หยิบกล่องกำมะหยี่สีเทาออกมา

ข้างในเป็นเข็มกลัดรูปดอกบัวสีเงิน กลีบหนึ่งบิ่นเล็กน้อยตรงปลาย ของชิ้นเดียวที่แม่ติดอกทุกวันจนวันสุดท้าย

ดูคนก่อนเลือกคน แม่เคยบอก เลือกแล้วก็ยังต้องดูต่อ

เธอวางกล่องไว้ข้างโทรศัพท์ แล้วเปิดข้อความของคุณประวิทย์อีกครั้ง

คุณจะเปิดตัวไหมครับ

ข้างใต้คือข้อความเมื่อคืนตอนเธออยู่ในรถ เรื่องผู้หญิงที่โทรไปถามชื่อผู้รับประโยชน์

น้ำฝนพิมพ์ช้า ๆ

ยังค่ะ ขอเลขที่โทรเข้าสำนักงานเมื่อวานบ่ายด้วยนะคะ เวลาและความยาวสาย

ส่ง

อีกห้าสิบเก้าวัน

เธอเอื้อมไปปิดไฟหัวเตียง

โทรศัพท์สั่นขึ้นบนโต๊ะ

ไม่ใช่คุณประวิทย์

คุณเบลล์ (คิวลองชุด)

ชื่อที่เธอบันทึกไว้เองเมื่อสามสัปดาห์ก่อน แล้วโทรเข้าวันละสองครั้งเพื่อยืนยันคิวลองชุด คิวแต่งหน้า คิวซ้อมเดินบนเวที

ยังไม่นอนสินะ คนที่จัดตารางงานหมั้นให้ฉันทุกนาที

ข้อความที่สองเด้งตามมาก่อนเธอจะวางมือ

คินบอกเธอหรือยัง ว่าฉันกลับมา

ข้อความที่สาม เป็นรูป

แถบโหลดสีเทาเคลื่อนไปช้า ๆ ภาพค่อย ๆ ปรากฏจากบนลงล่าง

หัวกระดาษสีครีม ตราร้านอาหารญี่ปุ่นรูปคลื่นสีน้ำเงิน ร้านเดียวกับที่เธอเพิ่งวางบนโต๊ะกาแฟเมื่อสี่ชั่วโมงก่อน

วันที่ยี่สิบสาม เวลาสามทุ่มสิบนาที โต๊ะหมายเลขเจ็ด

น้ำฝนเปิดแท็บเล็ต เลื่อนหาไฟล์สแกนใบเบิกของคุณสมเกียรติ ใบที่สาม

วันที่ยี่สิบสาม เวลาสามทุ่มสิบนาที โต๊ะหมายเลขเจ็ด

ตรงกันทุกตัวอักษร

แต่ใบที่ผ่านโต๊ะเธอเขียนว่ารับรองลูกค้าสองท่าน ส่วนใบในรูปนี้ ตรงช่องจำนวนแขกพิมพ์ไว้ว่าสาม

แถบโหลดเดินต่ออีกนิด

ขอบล่างของภาพ ถัดจากจอกสาเกที่ยังมีน้ำค้างอยู่ครึ่งจอก มีข้อมือผู้ชายในแขนเสื้อสีดำวางอยู่บนโต๊ะ

กระดุมข้อมือเม็ดกลม สีเขียวหยก

แถบโหลดหยุดตรงนั้น ภาพครึ่งล่างยังเป็นสีเทาทึบ

ข้อความใหม่เด้งขึ้นใต้ภาพ

ครึ่งล่างมีลายเซ็นคนจ่ายเงิน อยากเห็นไหม เลขา

น้ำฝนวางนิ้วบนจอ ซูมไปที่กระดุมหยกเม็ดนั้น

ภาพแตกเป็นเม็ดสี เหลือแค่วงกลมสีเขียวหม่น

เธอเลื่อนแท็บเล็ตกลับไปที่ใบเบิกใบที่สาม ช่องผู้ชำระเงินมีลายเซ็นอยู่ลายเดียว

ลายเซ็นของคุณสมเกียรติ

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ