ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
ชาติที่แล้วฉันอดข้าวเพื่อใส่ชุดเจ้าสาวให้เขา ชาตินี้ฉันขอกินแล้วเลือกเอง

บทที่ 1

ขนมชั้นคำแรกของชาติใหม่

ซิปชุดเจ้าสาวติดค้างอยู่กลางหลัง ตรงจุดที่ข้าวปั้นเอื้อมมือไปไม่ถึง

เธอรู้สึกได้ถึงฟันซิปโลหะที่กัดเนื้อตรงกระดูกสันหลัง รู้สึกถึงผ้าลูกไม้ที่รัดใต้แขนจนหายใจได้แค่ครึ่งปอด และได้ยินเสียงหัวเราะที่ดังมาจากโซฟากำมะหยี่หน้าห้องลองชุด

“ลดอีกห้าโลนะ” อาร์มพูดทั้งที่ยังก้มดูโทรศัพท์ “ไม่งั้นไม่ต้องแต่ง”

ข้าวปั้นไม่ได้ตอบ

เพราะเธอกำลังจ้องกระจก

กระจกบานใหญ่กรอบทองในห้องลองชุดสะท้อนผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเจ้าสาวสีงาช้าง แก้มกลมสีชมพูระเรื่อ ลักยิ้มสองข้างที่ยังไม่ทันหายไปจากความเคยชินในการยิ้ม ผมดำหยักศกปลายย้อมแดงเบอร์กันดีที่เธอทำเองเมื่อเดือนก่อน

ไม่มีริ้วรอยตรงหางตา

ไม่มีเส้นผมหงอกตรงขมับ

ไม่มีรอยช้ำจากเข็มน้ำเกลือบนหลังมือ

นี่มัน...

ข้าวปั้นยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเอง ผู้หญิงในกระจกทำตาม ผิวใต้ปลายนิ้วยังนุ่ม อุ่น และมีชีวิต

เมื่อครู่ เมื่อครู่นี้เอง เธอยังนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลรัฐ ห้องรวมสิบสองเตียง ได้ยินเสียงเครื่องวัดชีพจรดังติ๊ด ติ๊ด ช้าลงเรื่อย ๆ ร่างกายผอมจนกระดูกไหปลาร้าโผล่ อายุสี่สิบสอง ไม่มีร้าน ไม่มีเงิน ไม่มีสามี

มีแค่ประโยคสุดท้ายที่อาร์มพูดตอนมาเยี่ยมครั้งเดียวในรอบสามเดือน

ผอมแล้วนี่ ดีใจไหม ได้อย่างที่อยากมาตลอด

“ปั้น ได้ยินไหม” อาร์มเงยหน้าจากโทรศัพท์ ยิ้มแบบที่เคยทำให้เธอใจละลาย “พี่พูดเล่นน่า แต่ก็จริงนะ งานแต่งอีกสามสิบวัน ชุดนี้แม่พี่สั่งตัดแล้ว จะให้ขยายอีกก็ไม่สวย”

สามสิบวัน

ข้าวปั้นมองปฏิทินตั้งโต๊ะบนเคาน์เตอร์ร้าน วันที่ถูกวงไว้ด้วยปากกาสีชมพูโดยพนักงานร้าน

เธออายุยี่สิบเจ็ด

เธอกลับมาแล้ว

“พี่สาวคะ ให้หนูช่วยดึงซิปไหมคะ” พนักงานร้านสาวถามเสียงเกรงใจ มือถือแป้งฝุ่นอยู่ข้างหนึ่ง “ถ้าเราหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกลั้นไว้ บางทีมันอาจจะขึ้นค่ะ”

ชาติก่อน ข้าวปั้นตอบว่า ได้ค่ะ

ชาติก่อน เธอกลั้นหายใจจนหน้ามืด ให้พนักงานสองคนช่วยกันดึงจนซิปขึ้นสุด แล้วยืนยิ้มให้อาร์มถ่ายรูปทั้งที่ซี่โครงเหมือนจะหัก คืนนั้นเธอกลับบ้านไปทิ้งข้าวเย็น ทิ้งข้าวเช้า เหลือแค่น้ำเปล่ากับกาแฟดำ สามสิบวันลดได้แปดกิโล วันแต่งงานเธอเป็นลมกลางพิธีรดน้ำสังข์ แม่ของอาร์มพูดกับญาติทั้งงานว่า ตัวใหญ่แต่ใจเสาะ

แล้วหลังจากนั้นก็อีกสิบห้าปี

สิบห้าปีที่อาร์มนับแคลอรีให้เธอทุกมื้อ สิบห้าปีที่เธอใส่เสื้อตัวหลวมเพื่อไม่ให้เขาพูดว่า อึดอัดตา สิบห้าปีที่เธอยืนทำผมให้ลูกค้าวันละสิบหัวเพื่อส่งค่าผ่อนรถที่เขาขับไปหาผู้หญิงอื่น

แล้ววันหนึ่ง ร้านทำผมที่เธอสร้างมากับมือ ก็กลายเป็นของเขาทั้งร้าน

เพราะสัญญาร่วมเปิดร้านฉบับเดียว ที่เธอเซ็นให้เขาหนึ่งวันก่อนวันแต่งงาน

“ไม่ต้องค่ะน้อง” ข้าวปั้นพูด

เธอเอื้อมมือไปข้างหลัง บิดไหล่นิดหนึ่งตามแบบที่ช่างทำผมทุกคนรู้ เพราะต้องเอื้อมมือไปด้านหลังลูกค้าวันละหลายร้อยครั้ง นิ้วเธอเกี่ยวหัวซิปได้

แล้วรูดลง

ซิปเปิดออกจนสุด ลมเย็นจากแอร์ปะทะแผ่นหลังที่ถูกรัดมานาน ข้าวปั้นหายใจเข้าเต็มปอดเป็นครั้งแรกในรอบสิบห้าปี

มันหอมกว่าที่คิด อากาศ

“ปั้น ทำอะไร” อาร์มลุกขึ้นจากโซฟา “ยังไม่ได้ถ่ายรูปเลย แม่พี่รออยู่”

ข้าวปั้นก้าวออกจากห้องลองชุด ชายกระโปรงลูกไม้ยาวลากพื้นพรม ชุดหลวมโพรกจากด้านหลัง เธอต้องเอามือข้างหนึ่งจับอกเสื้อไว้

ตรงมุมต้อนรับของร้าน มีถาดเงินวางขนมไทยไว้ให้ลูกค้า ขนมชั้นสีเขียวใบเตยสลับขาวตัดเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมเรียงสวย ทองหยิบ ฝอยทอง กับชาร้อนกาหนึ่ง

ชาติก่อน ข้าวปั้นไม่เคยแตะถาดนี้

เธอเดินผ่านมันมาสามครั้งในการลองชุดสามรอบ ได้กลิ่นใบเตยหอม ๆ ทุกครั้ง แล้วก็เดินผ่านไป

ข้าวปั้นหยิบขนมชั้นชิ้นที่ใหญ่ที่สุด

“ปั้น”

เธอกัดคำโต

ขนมนุ่มหนึบติดฟัน หวานมันกะทิละลายบนลิ้น กลิ่นใบเตยพุ่งขึ้นจมูก ข้าวปั้นเคี้ยวช้า ๆ ทีละชั้น เหมือนตอนเด็ก ๆ ที่ยายสอนให้ลอกกินทีละชั้นให้อร่อยนานขึ้น

อร่อย

อร่อยขนาดนี้เลยเหรอ

ตาร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว ข้าวปั้นกะพริบตาไล่น้ำตา แล้วกัดคำที่สอง

“เธอบ้าไปแล้วเหรอ” อาร์มเดินมาหยุดตรงหน้า เสียงเริ่มแข็ง “ใส่ชุดเจ้าสาวอยู่นะ เดี๋ยวกะทิหยดโดนชุด ชุดนี้แม่พี่จ่ายไปเท่าไหร่รู้ไหม”

“รู้ค่ะ” ข้าวปั้นกลืนขนมลงคอ “สี่หมื่นแปด”

อาร์มชะงัก

“แล้วพี่ก็จะเอาเรื่องนี้มาพูดอีกสิบห้าปี” เธอพูดต่อเสียงใส ๆ แบบที่ใช้คุยกับลูกค้าในร้าน “ทุกครั้งที่ฉันกินข้าวเกินหนึ่งทัพพี”

“พูดอะไรของเธอ”

ข้าวปั้นยิ้ม ลักยิ้มบุ๋มลงทั้งสองข้าง

“เปล่าค่ะ อร่อยดี พี่กินไหม”

ประตูร้านเปิดออกพร้อมเสียงกระดิ่ง

คุณนายวรรณี แม่ของอาร์ม เดินเข้ามาในผ้าไหมสีม่วงเข้ม ผมเซ็ตแข็งราวกับหมวกกันน็อก ตามหลังมาด้วยผู้ช่วยสาวที่ถือแฟ้มหนาเตอะ

ชาติก่อน ข้าวปั้นกลัวผู้หญิงคนนี้ยิ่งกว่ากลัวผี

คุณนายวรรณีไม่เคยด่าใครตรง ๆ เธอแค่พูดชมด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังอยากหายตัวไปจากโลก

“ตายแล้ว” เธอหยุดยืนเมื่อเห็นข้าวปั้นในชุดหลวมโพรกกับขนมชั้นในมือ “หนูปั้น ชุดไม่พอดีเหรอลูก แม่นึกว่าเราคุยกันแล้วนะ เรื่องควบคุมอาหาร”

“คุยแล้วค่ะ” ข้าวปั้นตอบ “หนูคิดว่าไม่ควบคุมแล้วค่ะ”

ผู้ช่วยสาวเผลอทำแฟ้มหล่น

คุณนายวรรณีมองข้าวปั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า ช้า ๆ แบบที่มองผ้าราคาถูก

“แม่ไม่ได้อยากบังคับหนูหรอกนะ” เสียงหวานนุ่มลงอีกระดับ “แม่แค่ห่วง งานนี้แขกห้าร้อยคน ผู้ใหญ่ในวงการประกันมาเยอะ รูปจะลงหนังสือของสมาคม คนจะพูดกันว่าลูกชายแม่หน้าตาดีขนาดนี้ ทำไมได้เจ้าสาว...” เธอเว้นวรรคอย่างจงใจ “...แบบนี้”

แบบนี้

ชาติก่อน คำนี้ทำให้ข้าวปั้นร้องไห้ทั้งคืน

ชาตินี้เธอแค่หยิบทองหยิบขึ้นมาอีกชิ้น

“ไม่เป็นไรค่ะแม่” เธอพูด “ถ้ากลัวคนพูด ก็ไม่ต้องจัดงานใหญ่ก็ได้ค่ะ”

“หมายความว่าไง”

ข้าวปั้นกัดทองหยิบครึ่งหนึ่ง เคี้ยว กลืน แล้วยิ้ม

“หมายความว่าหนูขอคิดดูอีกทีค่ะ ว่าจะแต่งไหม”

ความเงียบในร้านชุดเจ้าสาวหนักจนได้ยินเสียงแอร์

อาร์มหัวเราะขึ้นมาก่อน เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเขาเพิ่งได้ยินมุกตลก แต่ตาไม่ได้ขำเลย

“ปั้นล้อเล่นครับแม่ เครียดเรื่องชุดน่ะ” เขาเดินมาโอบไหล่เธอ นิ้วที่วางบนไหล่กดลงแรงกว่าปกติ แรงจนเจ็บ “ใช่ไหมจ๊ะ”

ข้าวปั้นรู้จักแรงกดนี้ดี

สิบห้าปีของแรงกดแบบนี้ ตรงไหล่ ตรงข้อมือ ตรงต้นแขน ในทุกงานเลี้ยง ทุกงานบวช ทุกครั้งที่เธอพูดอะไรที่เขาไม่ได้อนุญาต

เธอยกมือขึ้น จับนิ้วของเขาออกจากไหล่ตัวเองทีละนิ้ว

เบา ๆ ไม่รีบ เหมือนแกะกิ๊บติดผมออกจากผมลูกค้า

“ไม่ได้ล้อเล่นค่ะ” เธอพูด “ชุดนี้เดี๋ยวหนูถอดคืนร้าน ส่วนเรื่องงาน หนูจะให้คำตอบภายในสัปดาห์นี้ค่ะ”

เธอเดินกลับเข้าห้องลองชุด ปิดม่าน

ข้างนอกมีเสียงคุณนายวรรณีพูดเสียงต่ำกับลูกชาย ข้าวปั้นไม่ได้ฟัง เธอนั่งลงบนเก้าอี้สตูลในห้องเล็ก ๆ นั้น ยังอยู่ในชุดเจ้าสาวหลวมโพรก

มือเธอสั่น

ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะร่างกายนี้ยังจำความกลัวได้ ทั้งที่หัวใจไม่จำแล้ว

ใจเย็นข้าวปั้น

เธอรู้ทุกอย่างที่จะเกิดขึ้น

เธอรู้ว่าเขาจะเอาสัญญามาให้เซ็นตอนไหน รู้ว่าเขาจะใช้ชื่อร่วมไปกู้เงินเท่าไหร่ รู้ว่าเขาจะเอาเงินไปลงกับอะไร รู้ว่าอีกสามปีเขาจะมีผู้หญิงคนแรก อีกห้าปีมีคนที่สอง

เธอรู้แม้กระทั่งเลขบัญชีที่เขาจะใช้โอนเงินออกจากร้าน

ข้าวปั้นหลับตา สูดหายใจลึก

ครั้งนี้ ไม่มีใครต้องดึงซิปให้เธออีกแล้ว

ร้านทำผม ปั้นสวย อยู่ในห้องแถวสองคูหาย่านตลาดเก่า ป้ายไม้ทาสีชมพูกับรูปกรรไกรวาดมือ กระจกบานใหญ่ เก้าอี้ตัดผมมือสองสามตัวที่เธอซ่อมเองทุกตัว

ข้าวปั้นยืนนิ่งอยู่หน้าประตูนานจนแดดเย็นเลื่อนมาถึงปลายเท้า

ชาติก่อน วันสุดท้ายที่เธอเห็นร้านนี้ ป้ายชมพูถูกปลดลง แทนที่ด้วยป้ายอะคริลิกสีดำชื่อภาษาอังกฤษที่อาร์มตั้งให้ผู้หญิงคนใหม่ของเขา เก้าอี้สามตัวถูกโยนลงท้ายรถกระบะ

ตอนนี้ป้ายชมพูยังอยู่ สีลอกนิด ๆ ตรงมุม

“มายืนทำอะไรตรงนั้น”

เสียงทุ้มต่ำดังมาจากข้างตัว ข้าวปั้นหันไป

ร้านติดกันเป็นร้านตัดผมชาย ป้ายเหล็กดัดเรียบ ๆ เสาหมุนสีแดงขาวน้ำเงินหน้าร้าน ผู้ชายในเสื้อยืดดำกับผ้ากันเปื้อนช่างตัดผมยืนพิงประตู แขนข้างหนึ่งมีรอยสักรูปกรรไกรเล็ก ๆ ตรงท้องแขน หนวดเคราจาง ๆ ใบหน้าที่ดูใจดีแม้ในตอนที่ไม่ได้ยิ้ม

ช่างตั้ม

ข้าวปั้นรู้สึกว่าลมหายใจสะดุดไปครึ่งจังหวะ

ชาติก่อน ตลอดสามเดือนที่เธอนอนอยู่ในโรงพยาบาล มีคนมาเยี่ยมทุกวันพุธ วางกล่องข้าวต้มไว้ข้างเตียง ไม่พูดอะไรมาก แค่นั่งตัดเล็บให้เธอ บางทีก็สระผมให้ด้วยกะละมังเล็ก ๆ ที่เอามาเอง

คนนั้นคือช่างตั้ม ช่างตัดผมร้านข้าง ๆ ที่เธอเคยคุยด้วยแค่เรื่องยืมไดร์เป่าผมกับฝากรับพัสดุ

เธอไม่เคยถามว่าทำไมเขาถึงมา

แล้วก็ไม่ทันได้ถาม

“ไปลองชุดมาเหรอ” ช่างตั้มถาม เขามองถุงกระดาษในมือเธอ ถุงที่ใส่ขนมชั้นซึ่งเธอขอห่อกลับมาจากถาดต้อนรับ ไม่ใช่ถุงชุดเจ้าสาว

ข้าวปั้นพยักหน้า

“เป็นไง”

ชาติก่อน ทุกคนที่ถามคำถามนี้ จะถามต่อด้วย ใส่ได้ไหม หรือ ต้องลดอีกเท่าไหร่

ช่างตั้มไม่ถามต่อ เขาแค่รอฟัง

“ไม่พอดีค่ะ” ข้าวปั้นตอบ

“งั้นก็เปลี่ยนชุดสิ” เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก “ชุดมีให้เลือกตั้งเยอะ”

ข้าวปั้นหัวเราะออกมา หัวเราะจริง ๆ ดังลั่นซอย จนแมวที่นอนอยู่บนกระบะรถข้างทางสะดุ้งตื่น

ช่างตั้มเลิกคิ้วนิดหนึ่ง มุมปากกระตุกขึ้นแทบมองไม่เห็น

“ขำอะไร”

“เปล่าค่ะ” เธอยื่นถุงขนมให้เขาครึ่งหนึ่ง “กินขนมชั้นไหมคะ ช่างตั้ม”

เขามองถุงขนม มองหน้าเธอ แล้วรับไปโดยไม่พูดอะไร

ข้าวปั้นเพิ่งสังเกตว่าตลอดเวลาที่คุยกัน เขาไม่ได้มองลงมาที่ตัวเธอเลยสักครั้ง

เขามองแค่ตาเธอ

คืนนั้น ข้าวปั้นนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ร้าน ไฟเปิดแค่ดวงเดียว

ตรงหน้าเธอคือสมุดปกแข็งสีชมพูเล่มใหม่ที่เพิ่งซื้อจากร้านเครื่องเขียนปากซอย เธอเปิดหน้าแรก แล้วเขียนตัวเลขลงไปตัวใหญ่ ๆ

30

ข้างใต้ เธอเริ่มเขียนทุกอย่างที่จำได้ ทีละบรรทัด ช้า ๆ ด้วยลายมือที่ยังไม่สั่นเหมือนตอนอายุสี่สิบสอง

วันที่ 29 — อาร์มเอาสัญญาร่วมเปิดร้านมาให้เซ็น บอกว่าเป็นของขวัญแต่งงาน เขาจะใส่ชื่อร่วม

ข้อ 7 หน้าสาม — ผู้ร่วมกิจการคนใดคนหนึ่งมีสิทธิ์จำนองทรัพย์สินโดยไม่ต้องได้รับความยินยอม

ปีที่ 3 — เขาจำนองร้าน เอาเงินไปลงหุ้นกับเพื่อน

ปีที่ 15 — ร้านถูกยึด เขาซื้อคืนในชื่อคนอื่น

เธอเขียนไปจนเต็มสามหน้า แล้ววางปากกา

ข้าวปั้นยืดหลัง มองไปที่กระจกบานใหญ่ในร้านที่มืดสลัว เงาของเธอสะท้อนอยู่ในนั้น ตัวใหญ่ แก้มกลม ผมยุ่งนิด ๆ จากการเกาหัวคิด

เธอยิ้มให้เงานั้น

ชาตินี้ ฉันจะเป็นคนเลือกเอง

ว่าจะกินอะไร จะใส่อะไร จะรักใคร

แล้วก็จะไม่เซ็นอะไรให้ใครอีก

เสียงเคาะกระจกหน้าร้านดังขึ้นตอนสี่ทุ่มกว่า

ข้าวปั้นสะดุ้ง เธอปิดสมุดชมพูแล้วสอดไว้ใต้ลิ้นชักเก็บเงิน ก่อนจะเดินไปดู

อาร์มยืนอยู่หน้าประตู

ในมือเขาถือแฟ้มพลาสติกใสสีฟ้าอันหนึ่ง และช่อกุหลาบแดงที่ยังติดสติกเกอร์ราคาของร้านดอกไม้ในปั๊มน้ำมัน

เขายิ้มกว้างทันทีที่เธอเปิดประตู ยิ้มแบบที่ไม่มีร่องรอยของความโกรธเมื่อตอนบ่ายเหลืออยู่เลย

“ปั้น พี่ขอโทษนะเรื่องเมื่อบ่าย” เขายื่นดอกไม้ให้ “พี่คิดมาทั้งวัน พี่ผิดเอง พี่ไม่ควรพูดเรื่องน้ำหนัก ปั้นสวยอยู่แล้ว”

ข้าวปั้นไม่ได้รับดอกไม้

สายตาเธอไปอยู่ที่แฟ้มสีฟ้าในมืออีกข้างของเขา

ผ่านพลาสติกใส เธอเห็นหัวกระดาษแผ่นแรกชัดเจน ตัวอักษรตัวหนาที่เธอจำได้ไม่ลืมแม้ในวันที่ใกล้ตาย

สัญญาร่วมประกอบกิจการ ร้านปั้นสวย

“พี่ว่า เราไม่ต้องรอถึงคืนก่อนแต่งหรอก” อาร์มพูดเสียงนุ่ม ยื่นแฟ้มมาข้างหน้า “เซ็นคืนนี้เลยดีไหม จะได้สบายใจกันทั้งคู่”

ข้าวปั้นยืนนิ่ง

เสียงหัวใจเต้นดังขึ้นจนกลบเสียงแมลงกลางคืน

ไม่ต้องรอถึงคืนก่อนแต่ง

ชาติก่อน สัญญาฉบับนี้มาถึงมือเธอในคืนก่อนวันแต่งงาน ไม่เร็วกว่านั้นแม้แต่วันเดียว

แล้วทำไมชาตินี้ มันถึงมาเร็วกว่าเดิมยี่สิบเก้าวัน

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ