บทที่ 1
สายแรกของคืนหย่า
ไฟออนแอร์สีแดงสว่างขึ้นเหนือประตู และสายแรกของคืนนั้นเป็นเบอร์ที่อ้อมจำได้ขึ้นใจ
เบอร์ที่เธอเคยกดโทรหาทุกเย็นเพื่อถามว่า กินข้าวหรือยัง
เบอร์ของผู้ชายที่เพิ่งยื่นใบหย่าให้เธอเมื่อเช้านี้
ห้องจัดรายการชั้นเจ็ดมืดสนิท มีเพียงแสงสีเขียวจากแผงควบคุม กับเลขนาฬิกาดิจิทัลที่กระพริบอยู่บนผนัง
01:58
อ้อมนั่งนิ่งอยู่หน้าไมโครโฟน หูฟังครอบหูแนบแน่น มือสองข้างวางอยู่บนตัก เพราะถ้ายกขึ้นมาบนโต๊ะ ต้นข้าวที่นั่งอยู่หลังกระจกจะเห็นว่ามันสั่น
ไฟหน้าสายโทรศัพท์ช่องหนึ่งกระพริบเป็นจังหวะ
ชื่อที่ขึ้นบนจอคือชื่อเล่นที่ผู้ฟังตั้งให้ตัวเองทุกคืน
คนนอนไม่หลับ ห้องสิบสอง
ห้องสิบสอง คือคอนโดชั้นสิบสองที่เธอเพิ่งขนเสื้อผ้าออกมาเมื่อบ่ายนี้
ไม่ใช่หรอก อ้อมบอกตัวเอง คนนอนไม่หลับมีเป็นหมื่น ห้องสิบสองมีเป็นแสน
แต่ตัวเลขบนจอไม่โกหก เลขท้ายสี่ตัว ศูนย์ แปด หนึ่ง เก้า วันเกิดของเขาเอง เขาเลือกเบอร์นี้เพราะ “จำง่าย ลูกค้าชอบ”
เมื่อเช้าตอนเจ็ดโมง พีทวางซองเอกสารลงข้างจานไข่ดาวที่เธอทอดให้
ไข่ดาวสองฟอง ขอบกรอบ ไข่แดงไม่สุก แบบที่เขาชอบ เขาไม่ได้แตะมันเลย
“ผมคิดมานานแล้วนะอ้อม” พีทพูดโดยไม่มองหน้า มือหนึ่งปรับนาฬิกาข้อมือเรือนใหม่ที่ซื้อตอนได้โบนัสยอดขาย “เราไปด้วยกันไม่ได้แล้ว”
อ้อมยังถือตะหลิวอยู่ในมือ
“ไปด้วยกันไม่ได้... ยังไงคะ”
พีทถอนหายใจ เหมือนเธอเป็นลูกค้าที่ถามราคาเดิมซ้ำเป็นครั้งที่สิบ
“เมื่อวานที่งานเลี้ยงบริษัท” เขาว่า “คุณรู้ไหมว่าพี่ต่อพูดว่าอะไรตอนคุณเดินไปตักขนม”
อ้อมจำได้ เธอใส่ชุดเดรสสีกรมท่าตัวที่ใหญ่ที่สุดในตู้ ตัวที่เธอคิดว่าพรางตัวได้ดีที่สุด เธอตักขนมชั้นไปแค่ชิ้นเดียว เพราะรู้ว่ามีสายตาหลายคู่มองอยู่
“เขาถามว่า เมียมึงกินคนเดียวหมดโต๊ะเลยป่าววะ” พีทหัวเราะสั้น ๆ แต่ไม่มีความขำอยู่ในนั้นเลย “ทั้งโต๊ะหัวเราะกันหมด ผมต้องหัวเราะด้วย คุณเข้าใจไหม ผมอายเพื่อน”
ผมอายเพื่อน
สามคำนั้นตกลงในอกเธอเหมือนก้อนหิน
“แล้วคุณ...” อ้อมกลืนน้ำลาย “ได้บอกเขาไหมคะว่าเมียคุณกินขนมแค่ชิ้นเดียว”
พีทไม่ตอบ เขาเลื่อนซองเอกสารเข้ามาใกล้อีกนิด
“ผมเซ็นแล้ว คุณเซ็นเมื่อไหร่ก็ได้ แต่อย่าเกินสิ้นเดือน” แล้วเขาก็พูดประโยคที่เขาคงซ้อมมาหน้ากระจก “ผมจะแต่งงานใหม่”
“กับใคร”
“นิว”
อ้อมรู้จักชื่อนี้ เทรนเนอร์ส่วนตัวที่ฟิตเนสใต้คอนโด คนที่พีทจ้างมาตั้งแต่ต้นปี “เพื่อสุขภาพ” คนที่ส่งข้อความมาตอนสี่ทุ่มว่า พรุ่งนี้อย่าลืมนะคะ ขาเดย์ แล้วพีทก็ยิ้มให้จอโทรศัพท์แบบที่ไม่เคยยิ้มให้เธอมาสองปีแล้ว
“นิวเขาดูแลตัวเองเป็น” พีทพูดต่อ น้ำเสียงเหมือนกำลังอธิบายสเปกรถ “ไปไหนด้วยกันก็ไม่ต้องคอยระวังว่าใครจะแซว”
อ้อมวางตะหลิวลง
ไข่ดาวบนจานเริ่มเย็น ไข่แดงที่เคยเงาวาวค่อย ๆ จับตัวเป็นฝ้า
เจ็ดปี เธอคิด เจ็ดปีที่ฉันตื่นมาทอดไข่ให้ ไม่เคยมีวันไหนที่เขาบอกว่าไข่ไม่อร่อย มีแต่วันนี้ที่เขาไม่กิน
“แล้วงานของคุณน่ะ” พีทลุกขึ้น หยิบกุญแจรถ “ที่ไปนั่งคีย์ข้อมูลที่สถานีวิทยุทุกคืน เลิกได้ก็เลิกเถอะ ไปหางานกลางวันทำ ผู้หญิงอายุสามสิบสี่ทำงานกะดึกแล้วยังไม่มีอะไรดีขึ้นในชีวิต มันน่าสงสารนะ”
เขาไม่เคยถามว่าเธอทำอะไรที่สถานีวิทยุ
เจ็ดปี เขาไม่เคยถามสักครั้ง
ประตูปิดลง ทิ้งให้อ้อมยืนอยู่กลางครัวกับไข่ดาวสองฟองที่ไม่มีใครกิน
01:59
“อ้อม”
เสียงต้นข้าวดังเข้ามาในหูฟัง นุ่ม ช้า เหมือนทุกคืน เขานั่งอยู่หลังกระจก ผมหยิกยุ่งเหมือนเพิ่งตื่น เสื้อเชิ้ตลายสก๊อตเปิดกระดุมทับเสื้อยืดวงดนตรีตัวเก่า
“ไม่รับก็ได้นะ” เขาว่า “ผมเปิดเพลงคั่นให้ แล้วตัดสายนี้ทิ้ง ไม่มีใครรู้”
ต้นข้าวเป็นคนเดียวในโลกที่รู้
คนเดียวที่รู้ว่า คุณตีสอง ดีเจรายการเพื่อนคนนอนไม่หลับ รายการที่มีคนฟังสดทุกคืนเกือบสองแสน ที่มีคนตั้งกลุ่มแฟนคลับทายหน้าตาเธอกันเป็นวรรคเป็นเวร ที่บางคนวาดรูปว่าเธอต้องเป็นผู้หญิงผมยาวตัวบาง ๆ นั่งริมหน้าต่าง
คือผู้หญิงตัวใหญ่ หน้ากลม ใส่คาร์ดิแกนตัวโคร่งที่ซื้อจากตลาดนัด ที่สามีเพิ่งทิ้งเพราะอายเพื่อน
อ้อมส่ายหน้าช้า ๆ
“รับค่ะ”
“แน่ใจนะ”
“ห้าปีที่ทำรายการนี้” เธอพูด เสียงยังเป็นเสียงจริงของเธอ เสียงสั่น ๆ เบา ๆ ที่ไม่มีใครอยากฟัง “ฉันไม่เคยวางสายใครที่โทรมาตอนตีสองเลย”
ต้นข้าวมองเธอผ่านกระจกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า
นิ้วของเขาเลื่อนเฟดเดอร์ขึ้น เพลงเปิดรายการค่อย ๆ จางลง
02:00
อ้อมหลับตา สูดหายใจลึก ปล่อยให้อากาศลงไปถึงท้อง
เมื่อลืมตาขึ้น ผู้หญิงที่ยืนอยู่ในครัวเมื่อเช้าก็หายไปแล้ว
“สวัสดีค่ะ เพื่อนคนนอนไม่หลับทุกคน”
เสียงที่ออกจากปากเธอนุ่มเหมือนผ้าห่มผืนหนา ต่ำ อุ่น ช้า มีลมหายใจเจืออยู่ปลายคำ
“ตีสองแล้ว ใครที่ยังลืมตาอยู่ตอนนี้ ไม่ต้องรีบหลับนะคะ เดี๋ยวคุณตีสองนั่งเป็นเพื่อนเอง”
เธอกดปุ่มรับสาย
“สายแรกของคืนนี้ค่ะ คุณคนนอนไม่หลับ ห้องสิบสอง”
เงียบ
ได้ยินแต่เสียงลมหายใจในสาย และเสียงเครื่องปรับอากาศหึ่ง ๆ อยู่ไกล ๆ
เครื่องปรับอากาศตัวที่เสียงดังตอนเปิดเบอร์สาม อ้อมโทรเรียกช่างมาซ่อมมันเองเมื่อเดือนก่อน
“คุณตีสองครับ”
เสียงของพีท
ไม่ใช่เสียงที่ใช้คุยกับลูกค้า ไม่ใช่เสียงมั่นใจแบบที่พูดว่า ผมอายเพื่อน แต่เป็นเสียงเล็ก ๆ แตก ๆ เหมือนเด็กผู้ชายที่เพิ่งทำแจกันแตก
“วันนี้ผมทำร้ายคนที่ดีกับผมที่สุด”
อ้อมกลั้นหายใจ
นิ้วของเธอจิกลงบนผ้ากระโปรงจนเจ็บ หลังกระจก ต้นข้าวลุกขึ้นครึ่งตัว มือวางอยู่บนปุ่มตัดสาย เขามองเธอเป็นคำถาม
อ้อมส่ายหน้าทีละนิด
ไม่
ฉันอยากฟัง
“ทำร้ายยังไงคะ” เสียงนุ่มของคุณตีสองถามออกไป เรียบ อุ่น ไม่มีรอยร้าวแม้แต่เส้นเดียว
“ผมขอหย่าเมีย”
เขาหัวเราะออกมาในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังแล้วเหมือนคนกำลังจะร้องไห้
“เธอทอดไข่ให้ผมกิน แล้วผมวางใบหย่าข้างจานไข่ ผมเลวไหมครับ”
อ้อมหลับตาลง
เธอเคยฟังคนเป็นพันโทรมาสารภาพในรายการนี้ ผู้ชายที่ทิ้งแม่ไว้บ้านพักคนชรา ผู้หญิงที่โกงเงินเพื่อนสนิท เด็กหนุ่มที่ขโมยรถพ่อไปชน เธอไม่เคยตอบใครว่า เลว เพราะคนที่โทรมาตอนตีสอง ส่วนใหญ่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว เขาแค่อยากให้มีใครสักคนฟัง
แต่คืนนี้ คำนั้นอยู่ที่ปลายลิ้นเธอ
เลว เลวที่สุด
“คุณคิดว่ายังไงล่ะคะ” เธอถามกลับแทน
“ผมคิดว่า...” พีทเงียบไปนาน “ผมคิดว่าผมขี้ขลาด เพื่อนแซวเธอ ผมหัวเราะตาม เธอมองผมตอนผมหัวเราะ ผมเห็นตาเธอ แต่ผมก็ยังหัวเราะ”
เขาเห็น
อ้อมไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขาเห็น
“แล้วทำไมยังขอหย่าคะ”
“เพราะผมอยากเป็นผู้ชายแบบที่คนอื่นอิจฉา” พีทพูดเร็วขึ้น เหมือนกลัวว่าถ้าช้ากว่านี้จะพูดไม่ออก “คุณตีสองไม่เข้าใจหรอก คุณคงสวย คนเสียงแบบคุณต้องสวยแน่ ๆ คุณคงไม่รู้ว่าการเดินเข้างานกับผู้หญิงที่ทุกคนมองแล้วซุบซิบมันเป็นยังไง”
ข้างนอกกระจก ต้นข้าวกำมือแน่นจนเห็นข้อนิ้วขาว
อ้อมยิ้ม
เป็นยิ้มที่ไม่มีใครเห็น นอกจากไมโครโฟนตรงหน้า
“ค่ะ” เสียงนุ่มตอบ “คุณตีสองคงไม่รู้จริง ๆ แหละค่ะ”
สายนั้นยาวสิบสองนาที นานกว่าสายไหนในคืนนั้น
พีทเล่าว่าเขารู้จักเมียตอนไปซื้อหมูปิ้งหน้ามหาวิทยาลัย เธอยืนต่อคิวข้างหน้า แล้วหันมาบอกว่า ไม้นี้ไหม้แล้ว เอาไม้ข้างล่างสิคะ แค่นั้นเขาก็ตามจีบเธออยู่ครึ่งปี
อ้อมฟังเรื่องของตัวเองจากปากผู้ชายที่ทิ้งเธอ เหมือนนั่งดูหนังที่ตัวเองเล่นแต่ไม่เคยได้ดู
เขาเล่าว่าเมียเขาร้องเพลงเพราะ แต่ร้องแค่ตอนล้างจาน และหยุดทุกครั้งที่เขาเดินเข้าครัว
เพราะคุณเคยบอกว่าเสียงฉันน่ารำคาญตอนคุณดูบอล
เขาเล่าว่าเขาจะแต่งงานใหม่ เจ้าสาวหุ่นดี ตื่นตีห้าไปวิ่ง ใครเห็นก็ชม
“แล้วคุณมีความสุขไหมคะ” คุณตีสองถาม
พีทเงียบ
เงียบนานจนต้นข้าวต้องโน้มตัวมาดูว่าสายหลุดหรือเปล่า
“ผมนอนไม่หลับครับ” เขาตอบในที่สุด “ผมนอนไม่หลับมาสามเดือนแล้ว ตั้งแต่ผมรู้ว่าจะขอหย่าเธอ ผมฟังรายการคุณทุกคืน เสียงคุณ...” เขาหยุด “เสียงคุณทำให้ผมนึกถึงอะไรบางอย่าง ผมก็ไม่รู้ว่าอะไร”
อ้อมค่อย ๆ เอามือขึ้นปิดปาก
สามเดือน
เขาฟังฉันทุกคืน มาสามเดือน แล้วเช้ามาก็นั่งกินข้าวตรงข้ามฉันเหมือนคนแปลกหน้า
“คุณตีสองครับ” พีทพูดเสียงเบาลงอีก “ถ้าคุณเป็นเมียผม คุณจะยกโทษให้ผมไหม”
นาฬิกาบนผนังขึ้นเลข 02:13
ต้นข้าวไม่ได้มองนาฬิกา เขามองแค่เธอ
อ้อมลดมือลงจากปาก วางมันลงบนโต๊ะ ให้ต้นข้าวเห็นว่ามันหยุดสั่นแล้ว
“คุณคนนอนไม่หลับ ห้องสิบสองคะ” เสียงของเธอนุ่มกว่าทุกครั้ง นุ่มจนเหมือนกำลังลูบหัวเขา “คนที่ดีกับคุณที่สุด เขาไม่ได้รอให้คุณขอโทษหรอกค่ะ”
“แล้วเขารออะไรครับ”
“เขาไม่ได้รอแล้วค่ะ”
เธอกดตัดสาย
เพลงคั่นดังขึ้นทันทีที่นิ้วเธอหลุดจากปุ่ม ต้นข้าวเปิดเพลงรอไว้ก่อนแล้ว เพลงช้าที่เธอชอบ เพลงที่เธอเคยร้องตอนล้างจาน
ไฟออนแอร์ดับลง
อ้อมถอดหูฟังวางบนโต๊ะ แล้วก้มหน้าลงจนหน้าผากแตะแขนตัวเอง
เธอไม่ได้ร้องไห้ เธอแปลกใจตัวเองที่ไม่ร้อง เหมือนน้ำตาทั้งหมดถูกใช้ไปตั้งแต่ตอนยืนเก็บไข่ดาวสองฟองลงถังขยะเมื่อเช้า
ประตูห้องจัดรายการเปิดออก กลิ่นโกโก้ร้อนลอยเข้ามาก่อนตัวคน
ต้นข้าววางแก้วกระดาษลงข้างแขนเธอ ไม่พูดอะไร แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเตี้ยข้าง ๆ เก้าอี้ที่ปกติไว้วางกล่องสายไฟ
“หวานไปไหม” เขาถามในที่สุด “ผมใส่นมข้นสองช้อน ผมรู้ว่าคุณจะว่า แต่คืนนี้ผมว่ามันควรหวาน”
อ้อมหัวเราะออกมาสั้น ๆ ทั้งที่หน้ายังซุกอยู่ในแขน
“คุณได้ยินหมดเลยนะ”
“ผมเป็นคนคุมเสียง” ต้นข้าวยักไหล่ “หน้าที่ผมคือได้ยินทุกอย่าง แล้วทำเป็นไม่ได้ยิน”
อ้อมเงยหน้าขึ้น
ต้นข้าวไม่ได้หล่อแบบพีท หน้าเขากลม ผมหยิกเหมือนรังนก เคราขึ้นไม่เป็นระเบียบ แต่ตอนที่เขามองเธอ เขามองตาเธอ ไม่ได้มองแขน ไม่ได้มองท้อง ไม่ได้มองว่าคาร์ดิแกนตัวนี้ปิดอะไรได้บ้าง
“เขาบอกว่าคนเสียงแบบฉันต้องสวยแน่ ๆ” อ้อมพูด ยิ้มที่มุมปากบาง ๆ ขม ๆ
“ก็ถูกของเขานี่” ต้นข้าวตอบหน้าตาเฉย แล้วยกโกโก้ของตัวเองขึ้นจิบ “ครั้งแรกในชีวิตที่ผู้ชายคนนั้นพูดถูก”
อ้อมมองเขานิ่ง ๆ
แก้มเธอร้อนขึ้นมาวูบหนึ่ง แล้วเธอก็ก้มหน้าลงดื่มโกโก้ แก้ตัวว่ามันร้อน
02:40
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่น
ไม่ใช่โทรศัพท์ของรายการ เป็นโทรศัพท์ส่วนตัวของเธอ ข้อความจากผู้อำนวยการสถานี พี่ศักดิ์ ที่ไม่เคยส่งข้อความหลังเที่ยงคืนมาก่อน
อ้อม พรุ่งนี้บ่ายเข้ามาคุยด่วน ข่าวดี ข่าวใหญ่
ตามมาด้วยรูปภาพหนึ่งรูป
โปสเตอร์ที่ฝ่ายกราฟิกเพิ่งทำเสร็จ พื้นสีน้ำเงินเข้ม ไมโครโฟนสีเงินตรงกลาง ข้างหลังเป็นเงาผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่มีหน้า ตัวหนังสือสีทองตัวใหญ่
ครบรอบห้าปี คุณตีสอง
ครั้งแรก เปิดหน้า บนเวทีจริง
ข้างล่างมีวันที่
อ้อมนับนิ้วในใจ อีกสามสิบวัน
ต้นข้าวชะโงกมาดู แล้วคิ้วขมวด
“พี่ศักดิ์บ้าไปแล้ว” เขาพูด “คุณไม่เคยตกลงเรื่องนี้”
“ไม่เคย” อ้อมตอบเสียงแห้ง
ห้าปีที่ผ่านมา เธอปฏิเสธทุกครั้ง ไม่ใช่เพราะอยากเป็นปริศนา แต่เพราะรู้ว่าคนฟังสองแสนคนวาดภาพเธอไว้แบบไหน และเธอไม่อยากเห็นหน้าพวกเขาตอนที่ภาพนั้นแตก
เธอเห็นหน้าแบบนั้นมาทั้งชีวิตแล้ว เห็นล่าสุดเมื่อวานนี้เอง ที่งานเลี้ยงบริษัท ตอนเดินไปตักขนมชิ้นเดียว
แต่สายตาเธอไม่ได้ค้างอยู่ที่คำว่าเปิดหน้า
มันค้างอยู่ที่วันที่
ตัวเลขนั้นคุ้นตา คุ้นจนเย็นวาบไปถึงปลายนิ้ว
เมื่อเช้าตอนพีทเดินออกจากครัว เขาลืมการ์ดใบหนึ่งไว้บนเคาน์เตอร์ การ์ดตัวอย่างสีขาวขอบทอง ที่ร้านส่งมาให้เลือกแบบ อ้อมหยิบมันขึ้นมาดูก่อนจะทิ้งลงถังขยะไปพร้อมไข่ดาวสองฟอง
งานมงคลสมรส คุณพีท และคุณนิว
วันเดียวกัน
วันที่เธอจะต้องเดินขึ้นเวทีให้คนสองแสนคนเห็นหน้า คือวันที่ผู้ชายที่ฟังเสียงเธอทุกคืน จะยืนรดน้ำสังข์ข้างเจ้าสาวหุ่นดีที่ไม่มีใครแซว
อ้อมวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ
03:00
รายการช่วงสุดท้าย
ไฟออนแอร์สีแดงสว่างอีกครั้ง อ้อมสวมหูฟัง เสียงนุ่มของคุณตีสองกลับมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“อีกหนึ่งสายก่อนเราจะลากันนะคะ”
ไฟหน้าสายช่องสองกระพริบ
ชื่อบนจอขึ้นว่า คนที่ตื่นตีห้า
อ้อมกดรับ
“คุณตีสองคะ” เสียงผู้หญิงคนหนึ่ง สดใส แข็งแรง มีลมหายใจหอบนิด ๆ เหมือนคนเพิ่งวิ่งมา หรือเพิ่งลงจากรถอย่างรีบร้อน “ขอโทษที่โทรมาดึกนะคะ ฉันนั่งฟังอยู่ในรถหน้าคอนโดมาตั้งแต่ตีสองแล้วค่ะ”
ต้นข้าวหลังกระจกหยุดมือกลางอากาศ
“ผู้ชายห้องสิบสองที่โทรมาเมื่อกี้น่ะค่ะ” ผู้หญิงในสายพูดช้าลง ชัดขึ้นทีละคำ
“เขาคือคู่หมั้นของฉัน”
อ้อมไม่หายใจ
“แล้วฉันอยากรู้ค่ะ” เสียงนั้นพูดต่อ หวานแต่คมเหมือนใบมีด “ว่าคุณตีสองรู้ได้ยังไงว่าเมียเก่าเขาไม่รอแล้ว”
— จบบท —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ