ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
ลูกฉันหน้าเหมือนเขา แต่เขาเป็นแค่ลูกจ้างของฉัน

บทที่ 9

ฉันเป็นคนเซ็นเอง

ปลายปากกาหมึกซึมแตะลงบนเส้นประใต้ช่อง ผู้ว่าจ้าง

หมึกสีน้ำเงินซึมลงเนื้อกระดาษหนา ลากเป็นตัว ป ตัวแรก

เจ็ดโมงครึ่ง ห้องประชุมชั้นสิบแปดยังไม่เปิดไฟ มีแต่แสงเช้าจากกระจกบานใหญ่ แม่น้ำข้างล่างยังเป็นสีเทาหม่น

กำลังโหลดเนื้อหา…

เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ