บทที่ 1
ผมวินครับ
“ผมวินครับ”
มือของเขายื่นมาตรงหน้า มือเดียวกับที่เคยประคองหน้าเธอไว้ใต้ต้นจามจุรีเมื่อเจ็ดปีก่อน
ปานจับมือนั้นไว้ และมืออีกข้างของเธอ ใต้ขอบโต๊ะประชุมที่ไม่มีใครมองเห็น ก็คว่ำกรอบรูปลูกชายลงกับโต๊ะทันที
กรอบรูปไม้สีน้ำตาลกระทบโต๊ะหินแกรนิตเสียงดังแกร๊กเบา ๆ
ไม่มีใครในห้องได้ยิน เพราะทุกคนกำลังหันไปมองผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงประตู
ห้องประชุมชั้นสิบแปดของปานทิพย์ เรสซิเดนซ์ มีกระจกบานใหญ่สองด้าน มองเห็นแม่น้ำเจ้าพระยาโค้งอยู่ข้างล่างเหมือนริบบิ้นสีเทา แสงแดดสิบโมงเช้าสาดเข้ามาเต็มห้อง ตกลงบนโมเดลโครงการบ้านจัดสรรที่ตั้งอยู่กลางโต๊ะ บ้านจำลองสามสิบหลังเรียงรายรอบสวนกลาง ต้นไม้พลาสติกจิ๋วสีเขียวสด
โครงการที่ใหญ่ที่สุดในประวัติบริษัท
โครงการที่สถาปนิกหลักคนใหม่เพิ่งเดินเข้ามา
วินยังเหมือนเดิม
ไม่สิ ปานแก้ในใจ เขาไม่เหมือนเดิม เขาดีกว่าเดิม ไหล่กว้างขึ้น ผิวคล้ำแดดขึ้นนิดหนึ่ง ผมสั้นยุ่งนิด ๆ แบบคนที่ไม่มีเวลาส่องกระจก หนวดเคราขึ้นบาง ๆ ตามกราม เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงศอก กระบอกใส่แบบพาดอยู่บนไหล่เหมือนสมัยเรียน
และคิ้ว
คิ้วดำหนาเป็นแนวตรง ปลายคิ้วยกขึ้นนิดหนึ่งเวลายิ้ม
ปานรู้จักคิ้วคู่นี้ดีกว่าที่ควรจะรู้ เพราะเธอเห็นมันทุกเช้า บนหน้าของเด็กผู้ชายวัยหกขวบที่นั่งกินไข่ตุ๋นอยู่ตรงข้ามเธอที่โต๊ะอาหาร
“ปาน?”
วินยังจับมือเธอไว้ เขาเพิ่งจำได้ ปานเห็นมันเกิดขึ้นในดวงตาเขา ความงุนงงก่อน แล้วตามด้วยแววตาที่เปิดกว้างขึ้นเหมือนประตูที่ถูกผลัก
“ปานจริง ๆ เหรอ”
“สวัสดีค่ะ คุณวิน” ปานดึงมือกลับอย่างสุภาพ เสียงอัลโตนิ่งเรียบไม่มีระลอก “ยินดีที่ได้ร่วมงานกันค่ะ”
คุณวิน
เธอเห็นว่าคำนั้นกระทบเขา คิ้วหนากระตุกนิดหนึ่ง แล้วคลายลง
“อ้าว รู้จักกันมาก่อนเหรอ”
ลุงประยูรเดินเข้ามาคั่นกลาง เสียงทุ้มใจดีเหมือนทุกครั้ง ศีรษะด้านบนล้านเงาวับใต้แสงไฟ แว่นสายตาห้อยสายโซ่ไว้ที่คอ สูทสีเทาตัวเดิมที่ใส่มาทุกวันจันทร์
“เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันครับลุง” วินตอบ ยังไม่ละสายตาจากปาน “เธอเรียนบริหาร ผมเรียนออกแบบ แต่เจอกันบ่อย”
เจอกันบ่อย ปานคิด สองปีที่เจอกันทุกวัน เรียกว่าเจอกันบ่อย
“ดีเลย ๆ” ลุงประยูรตบไหล่วินเบา ๆ แล้วหันมายิ้มให้ปาน “ปานเขาเป็นหลานสาวลุงเอง มาช่วยงานลุงที่นี่ ดูเรื่องตัวเลข เรื่องเอกสาร ลุงแก่แล้ว ตาไม่ค่อยดี ต้องมีคนช่วยอ่าน”
ลุงพูดประโยคนี้มาหกปีแล้ว กับนักลงทุนทุกคน กับผู้รับเหมาทุกราย กับพนักงานใหม่ทุกคน พูดจนคล่องปากเหมือนท่องบทสวด
ทุกครั้งที่ลุงพูด ปานจะยิ้มรับ
วันนี้ก็เหมือนกัน
“หลานสาวที่มาช่วยงาน” วินทวนคำ แล้วยิ้มที่มุมปาก ยิ้มแบบที่ปานเคยหลงรักจนโงหัวไม่ขึ้น “ยังช่วยงานลุงอยู่เหมือนเดิมเลยนะ ตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว ผมนึกว่าป่านนี้ปานจะไปมีบริษัทของตัวเองแล้วซะอีก”
ห้องเงียบไปวูบหนึ่ง
โบว์ เลขาฯ ของปานที่นั่งอยู่ปลายโต๊ะ เผลอทำปากกาหล่นลงพื้น
ปานไม่หันไปมอง
“บางคนก็เหมาะกับงานเบื้องหลังค่ะ” เธอตอบเรียบ ๆ แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้างหัวโต๊ะ เก้าอี้ที่ไม่ใช่ตำแหน่งประธาน
ตำแหน่งประธานเป็นของลุงประยูร อย่างน้อยก็ในสายตาทุกคนในห้องนี้
หกปีก่อน ปานอายุยี่สิบเก้า ท้องได้ห้าเดือน และถือเอกสารจดทะเบียนบริษัทที่พ่อยื่นให้
บริษัทนี้เป็นของลูก พ่อพูดในวันนั้น ด้วยน้ำเสียงที่ปานไม่เคยได้ยินจากปากพ่อมาก่อน น้ำเสียงเหมือนคนกำลังขอโทษอะไรบางอย่าง แต่วงการนี้ไม่มีใครเอาเงินมาลงกับแม่เลี้ยงเดี่ยวอายุยี่สิบเก้าหรอกลูก ให้ลุงประยูรเป็นหน้าไปก่อน
ปานเซ็นชื่อ
หกปีที่ผ่านมา เธอนั่งเก้าอี้ข้างหัวโต๊ะ ปล่อยให้ลุงพูดแทน ปล่อยให้คนเรียกเธอว่าหลานสาวที่มาช่วยงาน ขณะที่เอกสารทุกฉบับในบริษัทนี้ผ่านปากกาของเธอเป็นคนสุดท้าย
รวมถึงสัญญาจ้างสถาปนิกหลักคนใหม่ที่ลงนามไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อน
ตอนนั้นปานไม่รู้ว่าชื่อบนสัญญาคือใคร ฝ่ายบุคคลส่งแฟ้มมาพร้อมผลงานที่ได้รางวัลจากต่างประเทศสามชิ้น เธออ่านผลงาน ไม่ได้อ่านประวัติ เธอเซ็นเพราะแบบบ้านในแฟ้มนั้นสวยจนเธอวางไม่ลง
บ้านหลังคาจั่วสองชั้น หน้าต่างบานใหญ่ที่รับแสงเช้า
เธอเพิ่งมานึกออกเมื่อนาทีก่อน ตอนที่เขาเดินเข้าประตูมา ว่าทำไมแบบบ้านหลังนั้นถึงดูคุ้นตาเหลือเกิน
“ที่รักคะ!”
ประตูห้องประชุมเปิดออกอีกครั้ง
ผู้หญิงในชุดเดรสสีส้มปะการังเดินเข้ามาเหมือนแสงแดดอีกดวง ผมยาวตรงสีน้ำตาลเข้มสะบัดไปตามจังหวะก้าว สายคล้องบัตรพนักงานสีขาวห้อยอยู่ที่คอ รอยยิ้มกว้างสดใสเหมือนรูปโปรไฟล์ในโซเชียล
เธอตรงเข้ามาเกาะแขนวินอย่างคนที่ทำแบบนี้มาเป็นพันครั้ง
“ทำไมไม่รอมายด์ล่ะคะ บอกแล้วว่าจะขึ้นลิฟต์มาด้วยกัน” เธอหันมายิ้มให้ทุกคนในห้อง “สวัสดีค่ะทุกคน มายด์นะคะ ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ของโครงการ เพิ่งย้ายมาจากฝ่ายการตลาดค่ะ”
แล้วเธอก็ยกมือซ้ายขึ้นแตะผมทัดหู
แหวนเพชรเม็ดเดี่ยวบนนิ้วนางส่องประกายวาบใต้แสงแดด
ปานมองแหวนวงนั้น
แล้วมองหน้าวิน
วินกำลังมองเธออยู่เหมือนกัน และเป็นเขาที่หลบตาก่อน
“มายด์คู่หมั้นผมครับ” เขาพูด เสียงบาริโทนที่เป็นมิตรลังเลไปครึ่งจังหวะ “เราเจอกันที่ลอนดอน”
“ยินดีด้วยค่ะ” ปานพูด
คำนั้นออกมาง่ายกว่าที่คิด ง่ายเหมือนคำว่าสวัสดี ง่ายเหมือนเธอซ้อมพูดมาหกปีโดยไม่รู้ตัว
มายด์มองปานตั้งแต่หัวจรดเท้า มองเสื้อผ้าไหมสีครีมเรียบ ๆ ต่างหูมุกเม็ดเล็ก ผมยาวประบ่าที่ทัดหูไว้เรียบร้อย แล้วยิ้มหวาน
“คุณปานเป็นหลานคุณลุงใช่ไหมคะ มายด์ได้ยินฝ่ายบุคคลพูดถึงค่ะ” เธอหยิบแฟ้มเอกสารจากกระเป๋า ยื่นข้ามโต๊ะมาให้ “งั้นวันนี้รบกวนคุณปานช่วยจดบันทึกการประชุมให้หน่อยนะคะ มายด์ต้องพรีเซนต์แผนประชาสัมพันธ์ต่อ ไม่มีมือว่างเลย”
ห้องเงียบไปอีกครั้ง
คราวนี้โบว์ไม่ได้ทำปากกาหล่น โบว์ยืนขึ้นครึ่งตัว
ปานยกมือขึ้นเล็กน้อย โบว์นั่งลงทันที
“ได้ค่ะ” ปานรับแฟ้มมา วางลงตรงหน้า เปิดหน้าแรก หยิบปากกาขึ้นมา
ลุงประยูรมองเธอ ตาแดงขึ้นนิดหนึ่ง แล้วรีบหันไปไอแค่ก ๆ
การประชุมกินเวลาสองชั่วโมง
ปานจดทุกคำ เธอจดว่าวินต้องการเพิ่มความสูงฝ้าเพดานชั้นล่างขึ้นสี่สิบเซนติเมตร จดว่ามายด์อยากให้มีเวทีกลางแจ้งในวันเปิดตัวโครงการ จดว่าผู้รับเหมาฐานรากกังวลเรื่องดินอ่อนฝั่งทิศเหนือ
และจดตัวเลขบางอย่างไว้ที่ขอบกระดาษ ด้วยลายมือเล็กจนไม่มีใครอ่านออกนอกจากเธอ
ฝ้าสูงขึ้น 40 ซม. คูณ 30 หลัง เท่ากับโครงสร้างเพิ่มราว 18 ล้าน ยังไม่มีใครคำนวณ
วินพูดถึงแบบบ้านด้วยแววตาที่เป็นประกาย มือขยับวาดรูปทรงในอากาศ เหมือนสมัยที่เขาเคยนั่งอธิบายตึกในฝันให้เธอฟังบนม้าหินอ่อนหน้าคณะ
ปานไม่ได้มองมือเขา เธอมองกระดาษ
แต่เธอได้ยินทุกคำ
“บ้านทุกหลังในโครงการนี้” วินพูด “ผมอยากให้มีหน้าต่างบานใหญ่ที่รับแสงเช้าเข้าห้องนอนเด็ก ผมคิดว่าเด็กที่ตื่นมาเจอแสงแดดก่อนเจออย่างอื่น จะโตขึ้นมาเป็นคนที่ไม่กลัวเช้าวันใหม่”
ปลายปากกาของปานหยุดลงกลางคำ
ห้องนอนเด็ก
เมื่อเจ็ดปีก่อน ใต้ต้นจามจุรี เขาเคยพูดประโยคนี้กับเธอคำต่อคำ ตอนที่วาดบ้านในฝันลงบนกระดาษร่างแผ่นเดียว บ้านของเรา หน้าต่างบานใหญ่ ห้องนอนลูกต้องได้แดดเช้า
แล้วเขาก็ได้ทุนไปเรียนต่อที่อังกฤษ
แล้วเธอก็พบว่าตัวเองท้อง
แล้วจดหมายสิบสองฉบับที่เธอเขียนส่งไปถึงเขา ไม่เคยมีฉบับไหนได้รับคำตอบ
ห้องประชุมว่างเปล่าตอนเที่ยงครึ่ง
ทุกคนลงไปกินข้าวที่ห้องอาหารชั้นล่าง ลุงประยูรถูกมายด์ลากไปคุยเรื่องงบเวทีงานเปิดตัว โบว์ถามว่าจะสั่งข้าวขึ้นมาให้ไหม ปานส่ายหน้า
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้นหนึ่งครั้ง
ข้อความจากครูประจำชั้นอนุบาลของต้นกล้า ส่งมาพร้อมรูปถ่ายหนึ่งรูป
คุณแม่คะ วันนี้คาบศิลปะให้เด็ก ๆ วาดครอบครัว น้องต้นกล้าวาดเสร็จแล้วขอให้ครูส่งให้คุณแม่ดูก่อนเลยค่ะ น่ารักมาก
ในรูปเป็นกระดาษวาดเขียนแผ่นใหญ่ บ้านหลังคาจั่วหลังเดิม หน้าต่างบานใหญ่หลังเดิม หน้าบ้านมีคนยืนจับมือกันสามคน ผู้หญิงผมยาวประบ่า เด็กผู้ชายตัวเล็ก และผู้ชายตัวสูงที่ไม่มีหน้า มีแต่วงกลมว่าง ๆ กับคิ้วสองเส้นหนาเตอะที่ระบายสีดำซ้ำจนกระดาษเกือบขาด
ข้างใต้ตัวหนังสือโย้เย้ของเด็กหกขวบเขียนว่า ป่ะป๊า (ยังไม่รู้หน้า)
ปานวางโทรศัพท์คว่ำลงช้า ๆ ข้างแฟ้มบันทึกการประชุม
ยังไม่รู้หน้า
เมื่อสองชั่วโมงก่อนเธอเองก็คิดว่าตัวเองลืมหน้านั้นไปแล้ว
แสงแดดเที่ยงวันส่องตรงลงบนโต๊ะประชุม บ้านจำลองทั้งสามสิบหลังทอดเงาสั้นกุดอยู่ใต้ตัวเอง
ปานยื่นมือไปแตะกรอบรูปไม้ที่คว่ำอยู่
แล้วพลิกมันขึ้น
เด็กชายในรูปยิ้มกว้างจนตาหยี ผมทรงกะลาครอบสีดำ แก้มกลมเปื้อนสีเทียนสีเหลือง ในมือชูกระดาษภาพวาดแผ่นหนึ่งไว้สูง ๆ ภาพบ้านหลังคาจั่วสองชั้นเบี้ยว ๆ กับหน้าต่างบานใหญ่ที่มีพระอาทิตย์ดวงโตอยู่ข้างนอก
และคิ้ว
คิ้วดำหนาเป็นแนวตรง ปลายยกขึ้นนิดหนึ่งเวลายิ้ม
ต้นกล้าวาดบ้านหลังนี้ตั้งแต่อายุสี่ขวบ ไม่มีใครสอน ไม่มีใครเคยเล่าให้ฟัง ปานติดภาพจริงไว้บนผนังห้องทำงานของเธอ ห้องที่อยู่ถัดจากห้องประชุมนี้ไปแค่สองประตู
ห้องที่วินจะต้องเดินผ่านทุกวันนับจากนี้
ปานใช้นิ้วโป้งลูบกระจกกรอบรูปตรงแก้มของลูกเบา ๆ
แม่ขอโทษนะลูก เธอคิด แม่ไม่รู้ว่าจะต้องเจอเขาเร็วขนาดนี้
“ปาน”
เสียงนั้นดังมาจากประตู
ปานคว่ำกรอบรูปลงอีกครั้ง เร็วจนแทบไม่มีเสียง แล้วเงยหน้าขึ้น
วินยืนพิงกรอบประตูอยู่ มือสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง กระบอกใส่แบบยังพาดอยู่บนไหล่ เขามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ไม่เหมือนสายตาตอนอยู่ในห้องประชุม เป็นสายตาแบบที่เขาเคยมองเธอใต้ต้นจามจุรี ก่อนที่ทุกอย่างจะพัง
เขาเห็นกรอบรูปไหม
ปานไม่รู้
“ลืมของเหรอคะ”
“เปล่า” วินเงียบไปครู่หนึ่ง “ผมแค่อยากบอกปานเอง ก่อนที่ปานจะได้ยินจากคนอื่น”
เขาก้าวเข้ามาในห้องหนึ่งก้าว แสงแดดตกลงบนหน้าเขาครึ่งหนึ่ง
“มายด์คงยื่นการ์ดให้ปานพรุ่งนี้ แต่ผมอยากให้ปานรู้จากปากผม”
ปานวางมือทับกรอบรูปไว้ใต้ฝ่ามือ
แรงพอที่จะรู้สึกได้ถึงขอบไม้ที่กดลงบนผิว
“อีกห้าสิบวัน งานเปิดตัวโครงการนี้” วินพูดช้า ๆ ทีละคำ
“วันเดียวกับวันแต่งงานของผม”
— จบบท —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ