ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
แม่บ้านโรงแรมรับจ้างเป็นแฟนปลอม ในบ้านของตระกูลที่ขโมยโรงแรมไปจากแม่ฉัน

บทที่ 1

แฟนปลอมราคาห้าหมื่น

ปึกเงินห้าหมื่นบาทถูกวางลงบนกองผ้าปูเตียงใช้แล้ว บนรถเข็นของแม่บ้านห้องสวีทชั้นสามสิบสอง

“มื้อเย็นกับครอบครัวผมคืนนี้” ผู้ชายในชุดคลุมอาบน้ำพูด ผมเปียกยังหยดน้ำลงบนพรม “ทำตัวเป็นแฟนผม”

ส้มโอไม่ได้มองเงิน เธอมองรูปวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่บนผนังหลังเขา รูปผู้หญิงในชุดไทยสีฟ้าที่ยิ้มอยู่ในกรอบทอง

ผู้หญิงที่หน้าเหมือนแม่ของเธอทุกกระเบียดนิ้ว

สิบนาทีก่อนหน้านั้น ส้มโอยังเป็นแค่แม่บ้านหมายเลข 117 ของโรงแรมธาราวดี

เครื่องแบบสีเทาคอปกขาวรีดเรียบ ผมมวยต่ำรัดเน็ตสีดำ มีเส้นผมเล็ก ๆ หลุดออกมาตรงขมับเพราะวิ่งมาตั้งแต่ชั้นยี่สิบ รองเท้าคัตชูยางพื้นนุ่มที่ไม่ส่งเสียงบนพรม เพราะกฎข้อแรกของแม่บ้านโรงแรมห้าดาวคือ แขกต้องไม่รู้สึกว่าเราอยู่ตรงนั้น

เธอทำตามกฎนั้นมาสองปีเต็ม

สองปีที่ไม่มีใครในโรงแรมนี้รู้ชื่อจริงของเธอ สองปีที่เธอเข็นรถผ้าผ่านทางเดินทุกชั้น จดจำทุกห้อง ทุกประตู ทุกกล้องวงจรปิด และทุกตู้เอกสารเก่าในห้องใต้ดินที่ไม่มีใครเปิดมาสิบปี

“ส้มโอ!” หัวหน้าแม่บ้านตะคอกใส่วิทยุสื่อสารตั้งแต่เช้า “สวีทชั้นสามสิบสอง แขกบ่นว่าผ้าปูไม่เรียบ ขึ้นไปทำใหม่เดี๋ยวนี้”

“แต่หนูเพิ่งทำไปเมื่อชั่วโมงก่อนนะคะพี่”

“ห้องนั้นห้องหลานเจ้าของ เขาจะบ่นอะไรเธอก็ทำ เข้าใจไหม”

หลานเจ้าของ

ส้มโอปิดวิทยุ เข็นรถขึ้นลิฟต์พนักงาน

ห้องสวีทชั้นบนสุดกว้างเท่าบ้านทั้งหลังของเธอ หน้าต่างกระจกจากพื้นจรดเพดานเห็นแม่น้ำทอดยาวสีทองใต้แดดบ่าย เรือหางยาวลากเส้นขาวบนผิวน้ำ โซฟาหนังสีคาราเมล โต๊ะหินอ่อน และกล้องฟิล์มเก่าสามตัววางเรียงอยู่บนโต๊ะทำงาน

เตียงขนาดคิงไซส์ยับยู่ยี่เหมือนมีคนนอนดิ้นทั้งคืน ผ้าปูที่เธอดึงจนตึงเมื่อชั่วโมงก่อน ถูกดึงหลุดออกมาครึ่งหนึ่ง

จงใจ

เธอเริ่มดึงผ้าออก พับมุมทีละด้านตามมาตรฐาน สี่สิบห้าองศา สอดเข้าใต้ฟูก ตบให้เรียบ

“คุณทำเร็วกว่าคนเมื่อเช้าเยอะเลย”

เสียงดังมาจากประตูห้องน้ำ ส้มโอหันไปมอง

กรณ์ หลานชายคนเดียวของตระกูลเจ้าของโรงแรม ยืนพิงกรอบประตู ชุดคลุมอาบน้ำสีขาวผูกหลวม ๆ ผมยาวประบ่าเปียกชุ่ม เคราขึ้นจาง ๆ เขาหน้าตาดีแบบคนที่ไม่เคยต้องพยายามทำให้ใครชอบ

ส้มโอรู้จักเขาจากข่าวซุบซิบในห้องพักพนักงาน ลูกชายนอกคอกที่ไม่ยอมทำงานโรงแรม ไปเป็นช่างภาพเร่ร่อนตามประเทศต่าง ๆ แล้วเพิ่งกลับมาเมื่อสัปดาห์ก่อน เพราะคุณย่าป่วย

“คนเมื่อเช้าก็คือหนูเองค่ะ” ส้มโอตอบเสียงสุภาพตามมาตรฐาน “คุณกรณ์ดึงผ้าออกเองใช่ไหมคะ”

กรณ์ยิ้ม ไม่ได้ปฏิเสธ

“ผมอยากเจอคนที่ทำเตียงเรียบที่สุดในโรงแรม” เขาว่า “ผมมีงานจะจ้าง”

แล้วเขาก็เดินมาวางปึกเงินลงบนรถเข็นผ้า

“ทำไมต้องเป็นหนูคะ”

ส้มโอไม่ได้หยิบเงิน มือเธอยังจับมุมผ้าปูเตียงอยู่

“เพราะคุณไม่กลัวผม” กรณ์ตอบ “เมื่อเช้าตอนผมทำกาแฟหกใส่พรม คุณไม่ขอโทษแทนผม คุณบอกว่า รอยกาแฟออกยาก คราวหน้าดื่มที่โต๊ะนะคะ ทั้งโรงแรมมีคุณคนเดียวที่กล้าพูดกับผมแบบนั้น”

“นั่นเรียกว่าไม่ได้หลับมาสองวันค่ะ ไม่ได้เรียกว่ากล้า”

กรณ์หัวเราะ เสียงหัวเราะทุ้มสบาย ๆ

“ครอบครัวผมมีกินข้าวเย็นทุกวันพฤหัส” เขาอธิบาย “ป้าวรรณาของผมคุมโรงแรมนี้มายี่สิบปี เขาจะจัดคู่ให้ผมแต่งกับลูกสาวผู้ถือหุ้น เพื่อให้ผมเซ็นยกสิทธิ์ทุกอย่างให้เขาก่อนวันเปิดพินัยกรรมของย่า ผมไม่อยากได้มรดก แต่ผมก็ไม่อยากให้ป้าได้ไปง่าย ๆ”

“เลยอยากได้แฟนปลอมไปป่วน”

“เลยอยากได้แฟนปลอมไปป่วน” เขายืนยัน “ทุกวันพฤหัส หกสิบวัน จนกว่าทนายจะเปิดพินัยกรรม ครั้งละห้าหมื่น”

หกสิบวัน

ส้มโอรู้ตัวเลขนี้ดีกว่าเขาเสียอีก เธอนับถอยหลังมาตลอด หกสิบวันหลังจากนี้ หุ้นทั้งหมดของโรงแรมจะตกเป็นของป้าวรรณาตามสัญญาที่ถูกเซ็นไว้เมื่อยี่สิบปีก่อน แล้วหลักฐานทุกชิ้นที่เธอตามหาจะไร้ความหมาย

เธอเงยหน้ามองรูปวาดบนผนังอีกครั้ง

คุณรัตนาวดี ผู้ก่อตั้งโรงแรม ป้ายทองเหลืองเล็ก ๆ ใต้กรอบรูปเขียนไว้แค่นั้น ไม่มีปี ไม่มีประวัติ เหมือนผู้หญิงในรูปไม่เคยมีตัวตนนอกจากใบหน้า

ไม่มีใครรู้ว่ารูปถ่ายของผู้หญิงคนเดียวกันนี้ ฉบับซีดจางขอบไหม้ วางอยู่ข้างหมอนของส้มโอทุกคืน

ไม่มีใครรู้ว่าใต้เตียงในห้องเช่าแคบ ๆ ของเธอ มีกล่องเหล็กใบหนึ่ง เก็บใบหุ้นต้นฉบับของโรงแรมนี้ไว้ ใบหุ้นที่มีชื่อแม่ของเธอ

“ได้ค่ะ” ส้มโอพูด หยิบเงินขึ้นมาเหน็บเข้ากระเป๋าผ้ากันเปื้อน “แต่หนูมีเงื่อนไข”

“ว่ามา”

“ห้ามแตะตัวหนูโดยไม่บอกก่อน ห้ามบอกใครว่าหนูทำงานที่นี่” เธอวางผ้าลงแล้วตบให้เรียบเป็นครั้งสุดท้าย “แล้วก็ห้ามดึงผ้าปูเตียงหนูออกอีก”

ห้องล็อกเกอร์พนักงานชั้นใต้ดินมีกลิ่นน้ำยาซักผ้ากับกลิ่นอับของท่อแอร์ ไฟนีออนหลอดหนึ่งกะพริบเหมือนทุกวัน

ส้มโอนั่งลงบนม้านั่งไม้ยาว เปิดล็อกเกอร์หมายเลข 117 หยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าที่จอร้าวออกมา เลื่อนเข้าไปในอัลบั้มที่ตั้งรหัสไว้

รูปแรกคือเอกสารหน้าเดียวที่เธอแอบถ่ายจากตู้เก็บเอกสารห้องใต้ดินเมื่อสามเดือนก่อน หนังสือโอนหุ้นลงวันที่ยี่สิบปีที่แล้ว ผู้โอนคือ นางรัตนาวดี ผู้รับโอนคือ นางวรรณา ลายเซ็นของแม่อยู่ที่มุมล่าง

ลายเซ็นที่สวย เรียบร้อย ไม่มีที่ติ

สวยเกินไป

แม่ของเธอเซ็นชื่อด้วยมือซ้ายมาตลอดชีวิต หางตัว ร ทุกตัวจะเอียงไปทางขวาเสมอ เหมือนต้นข้าวโดนลม ลายเซ็นในเอกสารนี้ หางตัว ร ตั้งตรงทุกตัว

ลายเซ็นนั้นไม่ใช่ของแม่นะลูก แม่พูดประโยคนี้บนเตียงโรงพยาบาลรัฐ สามวันก่อนจะจากไป ตอนที่ส้มโออายุสิบเก้า แม่ไม่เคยเซ็น แต่ไม่มีใครเชื่อแม่

ส้มโอปิดโทรศัพท์ กำมันไว้แนบอก

หกสิบวัน แม่ หนูเหลือเวลาหกสิบวัน

แล้วตอนนี้หนูเพิ่งได้กุญแจเข้าห้องอาหารของพวกเขาฟรี ๆ

ชุดที่กรณ์ส่งมาให้คืนนั้นเป็นเดรสผ้าไหมสีน้ำเงินกรมท่าเรียบ ๆ แขนสั้น คอกลม ยาวคลุมเข่า

ส้มโอยืนมองตัวเองในกระจกห้องน้ำพนักงาน แต่งหน้าบางที่สุดเท่าที่ทำได้ ปล่อยผมที่มัดมาทั้งวันให้ลงมาเป็นลอนคลื่นตามธรรมชาติ ฝ้ากระจาง ๆ ที่โหนกแก้มไม่ได้ปิด

แม่จะว่ายังไงถ้าเห็นฉันตอนนี้

จะขำไหม ที่ลูกสาวต้องแต่งตัวเป็นคนอื่นเพื่อกลับเข้าไปในบ้านของตัวเอง

ห้องอาหารส่วนตัวของตระกูลอยู่ชั้นยี่สิบเก้า ส้มโอเคยเข้าไปแค่ตอนเปลี่ยนผ้าปูโต๊ะ โต๊ะไม้มะฮอกกานียาวสิบที่นั่ง โคมไฟคริสตัลแขวนต่ำ ผนังกรุไม้สักแกะสลักลายเครือเถา ช้อนส้อมเงินวางเรียงเป็นแถว

กรณ์รออยู่หน้าประตู สูทสีเทาอ่อนกับเชิ้ตลินินปลดกระดุมเม็ดบน ผมรวบไว้หลังหู เขามองเธอแล้วนิ่งไปนิดหนึ่ง

“อะไรคะ”

“เปล่า” กรณ์กระแอม “แค่คิดว่า... ผมเลือกคนถูกแล้ว”

เขายื่นแขนมาให้

“ขอแตะได้ไหมครับ” เขาถามเสียงจริงจังจนเกือบตลก

ส้มโอเผลอยิ้ม แล้วสอดมือเข้าไปคล้องแขนเขา

ป้าวรรณานั่งอยู่หัวโต๊ะ

หญิงวัยห้าสิบห้า ผมสั้นเรียบตัดเป็นทรงบ๊อบสีดำแซมเงิน ชุดเดรสสีดำตัดเย็บพอดีตัว แหวนหยกสีเขียวเข้มวงใหญ่บนนิ้วชี้ขวา นั่งหลังตรงเหมือนไม้บรรทัด ข้าง ๆ เธอคือหญิงสาวในชุดสีชมพูหวาน กับชายสูงวัยที่น่าจะเป็นพ่อของหญิงสาว ผู้ถือหุ้นคนสำคัญ

ส้มโอรู้จักป้าวรรณาดี

เธอเคยยืนห่างไปสามเมตรในล็อบบี้ ตอนที่ป้าวรรณาไล่พนักงานต้อนรับออกเพราะยิ้มให้แขกไม่กว้างพอ เธอเคยเห็นป้าวรรณาเซ็นหนังสือเลิกจ้างแม่บ้านสิบสองคนในวันเดียว โดยไม่เงยหน้าขึ้นจากกระดาษ

และเธอรู้ว่ายี่สิบปีก่อน ผู้หญิงคนนี้คือคนที่ยืนอยู่ข้างหลังแม่ของเธอ ในวันที่แม่ถูกบีบให้เซ็นโอนหุ้น

“นี่ใคร” ป้าวรรณาถามโดยไม่ลุกขึ้น ไม่ได้มองหน้าส้มโอด้วยซ้ำ

“แฟนผมครับ” กรณ์ตอบหน้าตาเฉย “ส้มโอ”

“ส้มโอ” ป้าวรรณาทวนชื่อเหมือนชื่อนั้นมีรสขม “นามสกุลอะไร พ่อแม่ทำอะไร”

“พ่อหนูเสียแล้วค่ะ แม่ก็เสียแล้ว” ส้มโอตอบ เสียงสุภาพเรียบเหมือนรายงานยอดห้องว่าง “หนูทำงานบริการค่ะ”

“งานบริการ” หญิงสาวชุดชมพูหัวเราะคิกออกมา “แบบไหนคะ นวดเหรอ”

พ่อของเธอกระแอมห้าม แต่ก็ยิ้มอยู่ที่มุมปาก

กรณ์ขยับตัวจะพูด ส้มโอบีบแขนเขาไว้

“แบบที่ทำให้คนอื่นนอนหลับสบายค่ะ” ส้มโอยิ้ม “คุณก็คงเคยได้รับบริการจากคนแบบหนูแหละค่ะ แค่ไม่เคยสังเกตหน้า”

หญิงสาวชุดชมพูหุบยิ้ม

อาหารคอร์สแรกเสิร์ฟเป็นซุปเห็ดทรัฟเฟิล พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งคือน้องเปิ้ล เพื่อนร่วมกะของส้มโอ ที่เกือบทำถ้วยซุปหล่นเมื่อเห็นหน้าเธอ ส้มโอส่ายหน้าน้อย ๆ น้องเปิ้ลกลืนน้ำลายแล้ววางถ้วยลงต่อเหมือนไม่เคยรู้จักกัน

ป้าวรรณาหยิบช้อนขึ้นมา แล้ววางลงอีก

“แก้วน้ำฉันว่าง” เธอพูดเสียงเรียบ มองตรงมาที่ส้มโอ

ไม่ได้พูดกับพนักงานเสิร์ฟ ไม่ได้พูดกับกรณ์

พูดกับเธอ

ทั้งโต๊ะเงียบลง กรณ์หันขวับ

“ป้า พนักงานยืนอยู่ตรงนั้น”

“ฉันไม่ได้ขอพนักงาน” ป้าวรรณาตอบโดยไม่ละสายตาจากส้มโอ “ฉันขอคนที่ทำงานบริการ ไหน ๆ ก็มาแล้ว ทำให้ดูหน่อยสิว่าบริการดีแค่ไหน”

เธอรู้

หรือเธอแค่เดาจากมือฉัน

ส้มโอก้มมองมือตัวเองที่วางอยู่บนผ้าเช็ดปาก ผิวหยาบแห้งจากน้ำยาทำความสะอาด เล็บตัดสั้นกุด รอยแดงจาง ๆ ที่สันมือจากการพับผ้าวันละสามร้อยผืน

มือแบบนี้ปิดไม่มิด

เธอลุกขึ้นช้า ๆ

กรณ์คว้าข้อมือเธอไว้ “ส้มโอ ไม่ต้อง”

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอดึงมือออกอย่างนุ่มนวล

เธอเดินไปหยิบเหยือกน้ำแก้วเจียระไนจากถาดของน้องเปิ้ล เดินอ้อมโต๊ะไปยืนข้างป้าวรรณา ยกเหยือกขึ้น รินน้ำลงแก้วจากความสูงที่ถูกต้องพอดี ไม่มีน้ำกระเซ็นแม้แต่หยดเดียว หยุดที่สามในสี่ของแก้วตามมาตรฐานโรงแรม เช็ดปากเหยือกด้วยผ้าในมือซ้าย หมุนข้อมือเก็บหยดน้ำสุดท้าย

ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงสามวินาที

ป้าวรรณามองแก้วน้ำ แล้วเงยหน้าขึ้นมองส้มโอ

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมองหน้าส้มโอจริง ๆ

และส้มโอเห็นมันเกิดขึ้นในแววตาที่เย็นชาคู่นั้น รอยร้าวเล็ก ๆ เหมือนกระจกที่เพิ่งโดนอะไรกระแทก คิ้วที่เขียนไว้เรียบกริบขยับขึ้นนิดหนึ่ง มือที่สวมแหวนหยกค้างอยู่กลางอากาศ

“เธอ...” ป้าวรรณาพูดเบาลง “เราเคยเจอกันที่ไหน”

“ที่นี่แหละค่ะ” ส้มโอวางเหยือกลง ยิ้มสุภาพที่สุดเท่าที่ฝึกมาสองปี “โรงแรมนี้ค่ะ”

ประตูห้องอาหารเปิดออกก่อนที่ป้าวรรณาจะทันพูดอะไรต่อ

พยาบาลส่วนตัวในชุดขาวเข็นรถเข็นเข้ามา บนรถเข็นคือหญิงชราตัวเล็ก ผมขาวทั้งศีรษะหวีเรียบติดกิ๊บมุก ผ้าคลุมไหล่ไหมพรมสีครีม ดวงตาที่เลื่อนลอยมองไปรอบห้องเหมือนกำลังหาของบางอย่างที่ทำหายไปนานแล้ว

“คุณย่า” กรณ์ลุกขึ้นทันที

“ขอโทษค่ะ คุณท่านอยากลงมาทานข้าวด้วย ห้ามไม่อยู่” พยาบาลรีบอธิบาย

ทั้งโต๊ะลุกขึ้นยืน ป้าวรรณาก็ลุก ใบหน้ากลับมาเย็นชาสนิทในพริบตา

“แม่ หมอสั่งให้พักนะคะ”

แต่คุณย่าไม่ได้ฟัง ดวงตาฝ้าฟางกวาดผ่านกรณ์ ผ่านป้าวรรณา ผ่านแขกชุดชมพู ผ่านพนักงานเสิร์ฟ

แล้วก็หยุด

หยุดที่ส้มโอ ที่ยังยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของป้าวรรณาในชุดสีน้ำเงินกรมท่า ผมปล่อยลงเป็นลอน มือยังวางอยู่บนเหยือกน้ำ

มือเหี่ยวย่นของหญิงชรายกขึ้นช้า ๆ สั่นเทา ชี้มาที่เธอ

ริมฝีปากที่ไม่ได้พูดเป็นประโยคมาหลายเดือน ขยับเป็นรอยยิ้ม

“รัตนา” คุณย่าเรียกเสียงแผ่วแต่ชัดเจน “ลูกกลับมาแล้วเหรอ”

เหยือกน้ำในมือส้มโอสั่นเป็นครั้งแรกในรอบสองปี

และจากหางตา เธอเห็นแหวนหยกสีเขียวเข้มบนนิ้วของป้าวรรณา กระทบขอบโต๊ะไม้มะฮอกกานีดังกริ๊ก เพราะมือข้างนั้นกำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมา

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ