ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
ทายาทร้านทองจ้างสามี เดือนละแสน ห้ามรัก

บทที่ 2

หกสิบวัน

“เหลือหกสิบวันนะเจ๊”

แหวนทองสี่วงบนสี่นิ้วเคาะกระจกตู้ ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก รอยนิ้วมัน ๆ ประทับลงบนกระจกที่พนักงานเพิ่งเช็ดเมื่อเช้า

กวางไม่เงยหน้า ตุ้มน้ำหนักลูกเล็กที่สุดค้างอยู่ระหว่างปลายนิ้วเธอ เหนือจานตาชั่งทองเหลือง

สามชั่วโมงก่อนปึกเงินแสนจะไปวางบนโต๊ะก๋วยเตี๋ยว ห้างทองตั้งฮะเฮงยังเปิดไฟส้มเต็มตู้ กลิ่นน้ำยาขัดเงาปนควันธูปจากหิ้งเจ้าที่มุมร้านลอยอยู่ระดับจมูก

บนผนังหลังตู้ ปฏิทินจีนแบบฉีกรายวันแขวนอยู่ที่ตะปูตัวเดิมมาสิบเจ็ดปี มุมขวาของแผ่นวันนี้มีเลขที่กวางเขียนเองด้วยปากกาแดงเมื่อหกโมงเช้า

60

“ร้านมีลูกค้าอยู่นะเพชร”

“ก็ดีสิ จะได้มีพยาน”

เพชรหมุนตัวพิงตู้ เปิดกระดุมเชิ้ตดำเม็ดที่สองให้กว้างขึ้นอีกนิด แล้วยิ้มให้ลูกค้าหญิงสองคนที่ยืนอยู่ปลายตู้

สร้อยคอสองบาทเส้นหนึ่งชั่งเสร็จแล้ว นอนรออยู่ในถาดกำมะหยี่แดง ต่างหูคู่หนึ่งยังห้อยอยู่ที่ติ่งหูคนน้อง เธอกำลังเอียงหน้าส่องกระจกบานเล็ก

“รู้ไหมครับพี่” เพชรว่า “อากงเขียนพินัยกรรมว่าเจ๊ต้องแต่งงานก่อนอายุสี่สิบ ไม่งั้นร้านเป็นของผม”

เขาหัวเราะก่อนใคร เสียงขึ้นจมูกสั้น ๆ

“เหลืออีกหกสิบวัน ยังไม่มีแม้แต่แฟนเลยครับ”

คนพี่วางมือบนแขนคนน้อง คนน้องปลดต่างหูออกจากหู วางคืนลงถาด ทั้งสองข้างยังไม่ทันเกี่ยวตะขอกลับเข้าที่

“ไว้มาใหม่นะคะ”

กระดิ่งประตูดังกริ๊ง ลมร้อนจากถนนวูบเข้ามาแวบหนึ่งแล้วประตูก็ปิด

สร้อยสองบาทยังนอนอยู่ในถาด

กวางวางตุ้มน้ำหนักลงบนตาชั่ง

แกร๊ก

“ลูกค้าคู่นั้นจะซื้อสองบาท” เธอว่า “แกเพิ่งทำร้านเสียเงินไปหกหมื่น”

“หกหมื่นเอง” เพชรยักไหล่ “อีกหกสิบวันทั้งร้านก็เป็นของผม เจ๊ใจเย็น ๆ เถอะ”

กวางดึงสมุดใบเสร็จออกจากลิ้นชักใต้ตาชั่ง เล่มสีเหลืองมีกระดาษก๊อปปี้สีชมพูซ้อนข้างใต้ ปากกาแดงอยู่ในมือเธอแล้ว

เธอเขียนสามบรรทัด ไม่รีบ ไม่ช้า

วันที่ 24 · สร้อยคอ 2 บาท · ยกเลิกเพราะ: เพชร

ค่าเสียโอกาส 60,000 บาท

เสียงกระดาษฉีกตามรอยปรุดังแควก เธอวางแผ่นสีเหลืองลงบนกระจกตู้ ตรงรอยนิ้วมันของเขาพอดี

แผ่นสีชมพูยังติดอยู่ในเล่ม

“เจ๊จะเก็บเงินผมเหรอ” เพชรหยิบใบเสร็จขึ้นมาดู หัวเราะอีกรอบ

“ไม่เก็บ”

“แล้วเขียนทำไม”

“ฉันไม่เก็บเงินแก” กวางปิดสมุด “ฉันเก็บใบเสร็จ”

เธอเลื่อนสมุดกลับเข้าลิ้นชัก ตาเลยไหล่เขาไปที่เลขแดงบนปฏิทิน

“แกจะได้รู้ว่าเริ่มขาดทุนตั้งแต่นาทีไหน”

รอยยิ้มของเพชรค้างอยู่ครึ่งหน้า เขาขยำใบเสร็จในกำมือ แหวนสี่วงกดลงบนกระดาษจนยับเป็นลอน

“เจ๊คุมตาชั่งนี่มาสิบเจ็ดปี” เขาว่า เสียงต่ำลง “ผมยืนข้างตู้มาสิบเจ็ดปี”

“แกยืนพิงตู้”

“อากงไม่เคยให้ผมจับตาชั่งสักครั้ง”

กวางไม่ตอบ

นั่นเป็นประโยคเดียวในวันนี้ที่เพชรพูดความจริง

เขายืดตัวขึ้น หันตามสายตาเธอ แล้วชี้นิ้วที่ใส่แหวนไปที่ปฏิทินบนผนัง

“หกสิบ” เขาอ่านเลขแดงที่มุมกระดาษ “เจ๊เขียนเองทุกเช้าใช่ไหม ดีแล้ว นับให้ผมด้วย”

แล้วเขาก็โยนใบเสร็จขยำลงในกระป๋องทิ้งขยะข้างประตู พลาด มันกลิ้งไปหยุดตรงเท้าพนักงานหน้าร้าน

กระดิ่งดังกริ๊งอีกครั้ง

ร้านเงียบลง เหลือแต่เสียงพัดลมตั้งพื้นที่ส่ายหัวไปมาอยู่หลังเคาน์เตอร์

กวางก้มลงเปิดลิ้นชักชั้นล่างสุด ชั้นที่มีกุญแจ ลูกกุญแจทองเหลืองทิ้งกลิ่นสนิมไว้บนปลายนิ้ว

ในนั้นมีแฟ้มพลาสติกใสเล่มเดียว กระดาษสี่แผ่น รูปถ่ายสี่ใบ ชื่อผู้ชายสี่ชื่อ

แผ่นแรก เธอขีดฆ่าด้วยปากกาแดงเส้นเดียว ข้างชื่อเขียนตัวเล็กว่า บ่อน ติดหนี้สองล้าน

แผ่นที่สอง ขีดฆ่าเหมือนกัน บ่อน ขายที่ดินแม่ไปแล้ว

แผ่นที่สาม มีเมียที่ต่างจังหวัด ลูกสาม

แผ่นที่สี่ยังสะอาด

รูปถ่ายใบนั้นถ่ายจากปากซอย เห็นแค่แผ่นหลังผู้ชายตัวสูงยืนหน้าหม้อใบใหญ่ ไอน้ำบังไหล่ข้างหนึ่ง

หนึ่ง · อายุ 34 · ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือ ซอยหลังตลาด · หนังสือแจ้งออกจากพื้นที่ 30 วัน · ไม่มีหนี้ในระบบ ไม่มีคู่สมรส ไม่พบญาติ

กวางอ่านบรรทัดสุดท้ายซ้ำ

ไม่พบญาติ

คนทั้งโลกมีญาติ ต่อให้ตายไปหมดแล้วก็ยังมีชื่อเหลืออยู่ในทะเบียนสักแห่ง

แต่เธอไม่มีเวลาไปขุดชื่อคนตาย

เธอดึงสัญญาสามหน้าที่พิมพ์ไว้ตั้งแต่เมื่อคืนออกมาจากใต้แฟ้ม หน้าสองยังขาดอยู่บรรทัดเดียว

ปากกาแดงอยู่ในมือเธออีกครั้ง

ห้ามรักฉัน

เธอขีดเส้นใต้ แล้วขีดซ้ำอีกรอบ ปลายปากกาลากเลยขอบคำไปนิดหนึ่ง

กวางมองเส้นที่เกินออกมานั้นนานกว่าที่ควร

แล้วความจำก็พาเธอกลับไปที่สำนักงานทนายวีระ เมื่อสามปีก่อน

โต๊ะประชุมไม้สักขัดมันยาวเกือบเต็มห้อง แอร์เย็นจัด กลิ่นหนังเก่าของเก้าอี้ปนกลิ่นกระดาษในตู้เอกสารลอยต่ำ

ทุกคนยังติดปลอกแขนดำ รูปอากงขนาดเท่าโปสการ์ดวางอยู่บนแฟ้มหนังตรงหน้าทนาย ขอบรูปยังคมเพราะเพิ่งอัดมาจากงานศพ

ทนายวีระนั่งตรงข้ามอาม่า แว่นกรอบกระดองเต่าเลื่อนลงมาที่สันจมูก นิ้วเรียวพลิกกระดาษทีละแผ่น เสียงกระดาษดังชัดกว่าเสียงหายใจของคนทั้งห้อง

“ย่อหน้าสุดท้ายครับ”

เขาไม่เงยหน้า

“ห้างทองตั้งฮะเฮงตกเป็นของหลานสาวคนโต กวาง ด้วยเงื่อนไขว่าต้องสมรสอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ภายในวันคล้ายวันเกิดอายุครบสี่สิบปี”

กวางในวัยสามสิบหกนั่งหลังตรง มือวางบนตัก กำไลห้าบาทกดลงบนกระดูกข้อมือ

“หากไม่เป็นไปตามนั้น ให้ตกเป็นของหลานชาย เพชร”

อาสะใภ้ลี่สูดลมหายใจดังฟืด มือที่ทาเล็บแดงตะปบแขนลูกชาย

“ตายแล้ว” เธอว่า เสียงแหลมแต่ปากยิ้ม “อาเตี่ยเขียนแบบนี้จริงเหรอคะทนาย”

“ตามเอกสารครับ”

เพชรหัวเราะ เสียงหัวเราะกระเด้งไปชนกระจกตู้เอกสาร

ทุกคนในห้องหันมาหาเธอ

หกคู่ตา ไม่มีคู่ไหนกะพริบ

มีคนเดียวที่ไม่หัน อาม่านั่งหัวโต๊ะ สองมือกุมหัวไม้เท้าไว้แน่นจนข้อนิ้วซีด ตาฝ้าฟางมองแผ่นกระดาษในมือทนาย ไม่ใช่หลานสาว

กวางกลืนน้ำลายครั้งเดียว

“อากงเขียนเหตุผลไว้ไหมคะ”

ทนายวีระวางกระดาษแผ่นสุดท้ายลงในแฟ้มหนัง ดันแว่นขึ้นด้วยนิ้วกลาง แล้วมองเธอตรง ๆ เป็นครั้งแรก

“ในฉบับนี้” เขาตอบ “ไม่มีครับ”

เสียงตัวล็อกทองเหลืองของแฟ้มปิดดังแกร๊ก

วันนั้นกวางได้ยินแค่คำว่า ไม่มี

สามปีต่อมา เธอเพิ่งได้ยินอีกสองคำที่วางไว้ข้างหน้ามัน

กวางพับสัญญาใส่ซองสีน้ำตาล

เธอเปิดตู้เหล็กใต้เคาน์เตอร์ นับธนบัตรพันบาทเป็นปึก สิบปึก ปึกละหมื่น รัดด้วยหนังยาง ไม่ใช้แถบกระดาษแบบที่ได้จากธนาคาร นิ้วเธอนับเร็วกว่าเครื่อง ไม่พลาดแม้แต่ใบเดียว

หนึ่งแสนบาทพอดี

เธอฉีกใบเสร็จอีกใบ เขียนว่า เบิกเงินสดส่วนตัว 100,000 บาท แล้วเซ็นชื่อตัวเอง

ใบเสร็จนั้นเธอเก็บใส่แฟ้ม

พนักงานหน้าร้านก้มลงเก็บใบเสร็จขยำของเพชรจากพื้น ยื่นมาให้ด้วยสองมือ

“เจ๊ จะทิ้งไหมคะ”

กวางรับมา คลี่มันออกบนกระจกตู้ ใช้สันมือรีดจนเรียบที่สุดเท่าที่กระดาษยับจะยอม

“ไม่ทิ้ง”

เธอหนีบมันไว้หลังแฟ้ม ใต้รูปผู้ชายที่ยืนหันหลังให้กล้อง

สามชั่วโมงต่อมา ปึกเงินนั้นวางอยู่บนโต๊ะที่มีคราบน้ำซุป และผู้ชายในรูปเซ็นชื่อโดยไม่อ่าน

สามวันต่อมา เลขบนปฏิทินคือ 57

กวางเขียนมันตอนหกโมงเช้าเหมือนทุกวัน แต่วันนี้ปากกาแดงหมึกใกล้หมด เลขเจ็ดจางกว่าเลขห้า

สิบโมงสิบห้า ลูกค้าคนแรกของวันไม่ได้มาซื้อ

ป้าเจ้าของแผงผลไม้หัวตลาดวางกล่องกำมะหยี่สีแดงลงบนกระจกตู้ เปิดฝาออก ข้างในเป็นกำไลข้อมือหนึ่งบาท ลายพุดตาน ซื้อจากร้านนี้เมื่อปีที่แล้ว ใบรับประกันยังพับอยู่ใต้ฝากล่อง

“ขายคืนจ้ะเจ๊”

กวางหยิบกำไลขึ้นมา น้ำหนักในมือบอกเธอก่อนตาชั่ง แต่เธอก็วางมันลงจานทองเหลืองอยู่ดี

ตุ้มน้ำหนักกระทบกันเสียงแกร๊กเบา ๆ

“หนึ่งบาทเต็มค่ะ” เธอว่า “ป้ารับเงินสดหรือโอน”

ป้ามองกำไลบนตาชั่ง ไม่มองหน้าเธอ

“เงินสดจ้ะ”

กวางนับเงินวางลงในถาด ป้าเก็บเงินเข้ากระเป๋าผ้า แล้วยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นอีกครู่หนึ่ง

“เจ๊” ป้าเรียกเสียงเบา “จริงหรือเปล่าที่เขาว่า”

“เขาว่าอะไรคะ”

“ว่าเจ๊กวางห้างทองจะแต่งกับคนขายก๋วยเตี๋ยวหลังตลาด”

กวางพับใบรับประกันใส่คืนในกล่อง

“แล้วป้าขายคืนเพราะอะไรคะ”

ป้าเม้มปาก

“เขาว่ากันว่า ถ้าเจ๊แต่งไม่ทัน ร้านจะเปลี่ยนมือ” ป้าว่า “ป้ากลัวลายนี้จะไม่มีคนรับคืนในราคาเดิมแล้ว”

กวางยื่นกล่องเปล่าคืนให้ ป้ารับไปแล้วเดินออกจากร้าน ไม่หันกลับมา

เธอเปิดสมุดบัญชีเล่มดำ เขียนบรรทัดใหม่

รับซื้อคืน ลายพุดตาน 1 บาท · ลูกค้าเก่า

สามวันนี้ บรรทัดแบบเดียวกันมีเจ็ดบรรทัดแล้ว

ข้ามฝั่งถนน ใต้กันสาดร้านขายยาจีน มีผู้ชายใส่หมวกแก๊ปยืนสูบบุหรี่อยู่คนเดียว ถุงผ้าที่ไหล่ข้างหนึ่งนูนเป็นทรงกระบอกยาว

เขายืนตรงนั้นตั้งแต่เมื่อวาน

กวางเลื่อนตาจากกระจกกลับมาที่สมุดบัญชี ไม่ได้ปิดม่าน

กลิ่นแป้งฝุ่นกับน้ำหอมดอกไม้ฉุนเข้ามาก่อนเสียงกระดิ่ง

“อาหมวยยยย”

อาสะใภ้ลี่ลากเสียงยาวตั้งแต่ประตู สร้อยทองเส้นใหญ่บนคอกระทบกระดุมเสื้อไหมลายดอกโบตั๋นดังกรุ๊งกริ๊ง ผมดัดสั้นเพิ่งเซ็ตมาใหม่ แข็งเป็นทรงเดียวกับหมวก

“ทั้งตลาดเขาพูดเรื่องเดียวกันหมดเลยนะลื้อ” เธอวางกระเป๋าถือบนกระจกตู้ ตรงที่เพชรเคยพิง “อาซิ้มไปซื้อหมูยังโดนถามเลย ว่าหลานสะใภ้ซื้อผัวมาชามละเท่าไหร่”

“หลานสาวค่ะ” กวางแก้

“เหอะ แล้วแต่จะเรียก”

อาสะใภ้ลี่เปิดกระเป๋า หยิบซองสีแดงขอบทองออกมา ซองหนา กระดาษแข็ง มุมซองปั๊มนูนเป็นลายพุดตานของร้าน

เธอไม่ยื่นให้ เธอวางมันลงบนโต๊ะทำงานหลังตู้ ตรงหน้ากวาง วางช้า ๆ เหมือนวางไพ่ใบสุดท้าย

“มื้อค่ำวันศุกร์” อาสะใภ้ลี่ว่า “ศุกร์นี้ทำการ์ด อาม่าอนุญาตแล้ว”

“มื้อวันศุกร์ไม่เคยมีการ์ด”

“ก็ศุกร์นี้มีไง” อาสะใภ้ลี่ยิ้มจนแป้งที่แก้มย่น “มีแขกใหม่ทั้งที ต้องเชิญให้ถูกธรรมเนียม จะได้ไม่มีใครว่าบ้านเราไม่ต้อนรับ”

กวางมองซองนั้นโดยไม่หยิบ

“ใครเขียนการ์ดคะ”

“เพชรเขียนเองกับมือเลยนะ” อาสะใภ้ลี่คว้ากระเป๋าขึ้นคล้องแขน “ลายมือสวยกว่าที่ลื้อคิดเยอะ”

เธอหันไปทางประตู แล้วหยุด หันกลับมาครึ่งตัว

“อ้อ บอกเขาด้วยนะ” เธอว่า “บ้านเรากินเป็ด ไม่ได้กินก๋วยเตี๋ยว”

กระดิ่งดังกริ๊ง กลิ่นแป้งยังค้างอยู่ในร้านอีกนาน

กวางหยิบซองขึ้นมา ลายพุดตานปั๊มนูนครูดใต้ปลายนิ้ว กลิ่นแป้งของอาสะใภ้ลี่ติดกระดาษมาด้วย

เธอเปิดซองด้วยมีดตัดกระดาษเล่มเล็กที่ใช้แกะสติกเกอร์ราคา

การ์ดแข็งสีครีม ตัวพิมพ์สีทองเรียงบรรทัดตามแบบที่บ้านนี้ใช้ทุกงาน

ขอเชิญร่วมรับประทานอาหารค่ำ วันศุกร์ เวลา 19.00 น. ห้องอาหารชั้นบน

ใต้บรรทัดพิมพ์เป็นช่องว่างสำหรับชื่อแขก เขียนด้วยหมึกดำ ลายมือเอนขวา หัวตัวอักษรกลมเท่ากันทุกตัว

คุณกวาง

บรรทัดถัดลงมา

และคู่หมั้น

แล้วตามด้วยชื่อ

กวางวางการ์ดลงบนกระจกตู้ ใต้แสงไฟส้มที่ส่องตรงลงมา

ชื่อจริงของหนึ่ง นามสกุลจริงของหนึ่ง สะกดถูกทุกตัว

เธอดึงแฟ้มพลาสติกใสออกจากลิ้นชักที่มีกุญแจ วางแผ่นที่สี่ไว้ข้างการ์ด

ตัวอักษรตรงกันทุกตัว

ชื่อเต็มของผู้ชายคนนั้นมีอยู่ในกระดาษแค่แผ่นเดียว แผ่นที่กวางล็อกกุญแจไว้มาตลอดสามวัน

ซองในมือยังหนักกว่าการ์ดหนึ่งใบ

เธอเคาะซองลงบนกระจก รูปถ่ายใบหนึ่งไถลออกมา คว่ำหน้า

กวางพลิกมัน

ภาพหยาบเป็นเม็ด ถ่ายจากที่ไกล มือผู้หญิงสวมกำไลห้าบาทลายพุดตาน วางปึกเงินรัดหนังยางลงบนโต๊ะที่มีคราบน้ำซุป

ขอบรูปตัดพอดีที่มุมกระดาษสัญญา

เธอเงยหน้ามองข้ามถนน

ใต้กันสาดร้านขายยาจีน ผู้ชายหมวกแก๊ปยังยืนอยู่ที่เดิม เขาดีดก้นบุหรี่ทิ้ง แล้วยกสองนิ้วแตะปีกหมวก

กวางก้มลงมองรูปอีกครั้ง

ตรงขอบภาพ เหลือเส้นสีแดงสองเส้นที่ถูกตัดครึ่ง ปลายเส้นลากเลยขอบคำออกมานิดหนึ่ง

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ