บทที่ 1
กุญแจในตู้เย็น
ห้าวินาทีก่อนที่ปกรณ์จะยื่นกุญแจรถให้ภรรยา เขาเพิ่งหยิบมันออกมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงานของตัวเอง
ลิ้นชักที่ล็อกไว้ทุกคืน
เขาเลื่อนลิ้นชักปิดเบา ๆ ด้วยปลายนิ้ว ไม่ให้มีเสียง หมุนกุญแจเล็กเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อ แล้วเดินเข้าครัวพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนที่สุดในโลก
“ที่รัก หากุญแจอยู่เหรอ”
แก้วสะดุ้ง เธอคุกเข่าอยู่หน้าโซฟา มือล้วงลงไปในช่องระหว่างเบาะเป็นรอบที่สาม กระเป๋าถือเทกระจายอยู่บนพื้น ลิปสติก ปากกา บัตรพนักงานธนาคาร ยาแก้ปวดหัวแผงที่เหลือสองเม็ด
“หาไม่เจอเลยค่ะพี่” เสียงเธอสั่นนิด ๆ “แก้ววางไว้บนชั้นวางรองเท้าเหมือนทุกวัน แก้วจำได้ แก้วจำได้จริง ๆ”
“อย่าเครียดสิ” ปกรณ์เดินมานั่งยอง ๆ ข้างเธอ แว่นไร้กรอบสะท้อนแสงแดดเช้า เสื้อโปโลสีฟ้าอ่อนรีดเรียบ ผมแสกข้างหวีเรียบร้อยเหมือนครูในโฆษณาโรงเรียนกวดวิชา “พี่เจอแล้ว”
เขาชูพวงกุญแจขึ้นมาตรงหน้าเธอ พวงกุญแจที่มีตุ๊กตาแมวไหมพรมห้อยอยู่ อันที่พ่อของแก้วซื้อให้ตอนเธอสอบติดธนาคาร
พวงกุญแจเย็นเฉียบ
“อยู่ในตู้เย็นอีกแล้วนะที่รัก” ปกรณ์พูดเสียงนุ่ม “ช่องเก็บไข่ ข้าง ๆ นมเปรี้ยว”
แก้วมองกุญแจในมือตัวเอง เย็นจนนิ้วชา
ตู้เย็น
ฉันเอากุญแจไปใส่ตู้เย็นตอนไหน
“เดือนนี้ครั้งที่สี่แล้วนะ” ปกรณ์จูบหน้าผากเธอเบา ๆ ริมฝีปากอุ่น “พี่เป็นห่วงจริง ๆ นะแก้ว เดี๋ยวพี่นัดหมอให้อีกรอบดีไหม”
แก้วพยักหน้า เพราะไม่รู้จะทำอะไรอื่น
ตลอดทางที่ขับรถไปทำงาน แก้วพยายามนึก
เมื่อคืนเธอกลับบ้านสองทุ่ม อาบน้ำ กินข้าวผัดที่ปกรณ์ทำให้ เขาบอกว่าใส่ใบกะเพราเยอะ ๆ เพราะเธอชอบ ดื่มนมอุ่นที่เขาชงให้ทุกคืน แล้วก็ง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
หลังจากนั้นเธอจำอะไรไม่ได้เลย
ไม่ใช่แค่เมื่อคืน ช่วงหลายเดือนมานี้ หลังนมอุ่นแก้วนั้น ทุกคืนว่างเปล่าเหมือนหน้ากระดาษที่มีใครฉีกออก
หมอบอกว่าเป็นภาวะเครียดสะสม เธอบอกตัวเอง งานธนาคารหนัก พ่อเพิ่งเสีย ฉันนอนไม่พอ
พี่ปกรณ์ดูแลฉันดีขนาดนี้ ฉันยังจะสงสัยอะไรอีก
ไฟแดงหน้าห้าแยก แก้วมองตัวเองในกระจกมองหลัง ผู้หญิงหน้ารูปไข่ ขอบตาคล้ำจนรองพื้นปิดไม่มิด ผมตรงประบ่าที่ลืมหวีด้านหลัง เสื้อเบลาส์เครื่องแบบสีกรมท่ากลัดป้ายชื่อเอียง
เธอไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้
สองปีก่อน เธอคือพนักงานที่ได้รางวัลแคชเชียร์ดีเด่นของสาขา ไม่เคยนับเงินพลาดแม้แต่บาทเดียวในหกปี เพื่อนในสาขาเรียกเธอว่า เครื่องคิดเลขมีชีวิต
ตอนนี้เธอลืมแม้แต่ว่ากุญแจรถอยู่ที่ไหน
“คุณแก้ว เข้ามาในห้องหน่อย”
ผู้จัดการสาขาเรียกเธอตั้งแต่ยังไม่ทันเปิดเคาน์เตอร์ ห้องกระจกเล็ก ๆ หลังสาขามีกลิ่นกาแฟสำเร็จรูปกับกลิ่นกระดาษเก่า
“เมื่อวานคุณทำรายการถอนเงินสดให้ลูกค้าเกินไปสามพันบาท” ผู้จัดการวางใบรายการลงตรงหน้า “ลายเซ็นคุณ รหัสพนักงานคุณ”
แก้วมองใบรายการ ลายเซ็นของเธอจริง ๆ ตัวเลขผิดจริง ๆ
แต่เธอจำไม่ได้ว่าเคยทำรายการนี้
“ดิฉัน...” แก้วกลืนน้ำลาย “ดิฉันจะชดใช้ค่ะ”
“ไม่ใช่เรื่องเงินสามพัน” ผู้จัดการถอนหายใจ “นี่เป็นครั้งที่สามในเดือนนี้ คุณแก้ว ผมรู้ว่าคุณมีปัญหาส่วนตัว สามีคุณโทรมาบอกผมแล้วว่าคุณกำลังรักษาอาการความจำ”
แก้วเงยหน้าขวับ
“พี่ปกรณ์โทรมาเหรอคะ”
“เขาเป็นห่วงคุณมาก” ผู้จัดการพูดเสียงอ่อนลง “เขาขอให้ผมช่วยดูแลคุณ ถ้ามีอะไรผิดปกติให้โทรบอกเขาทันที”
ช่วยดูแล
หรือช่วยจับตา
ความคิดนั้นวาบขึ้นมาแล้วก็หายไป แก้วรู้สึกผิดทันทีที่คิด ผู้ชายที่ลางานมาดูแลเธอตอนพ่อเสีย ผู้ชายที่ทำกับข้าวให้ทุกมื้อ ผู้ชายที่ไม่เคยขึ้นเสียงกับเธอแม้แต่ครั้งเดียว
เห็นไหม แก้ว เธอป่วยจริง ๆ นั่นแหละ ถึงได้คิดร้ายกับคนที่รักเธอที่สุด
“คุณแก้วครับ”
แก้วกำลังนั่งกินข้าวกล่องคนเดียวในห้องพักพนักงานตอนบ่ายโมง เมื่อมีคนเคาะประตู
ไผ่ เจ้าหน้าที่ตรวจสอบจากสำนักงานใหญ่ที่มาประจำสาขาได้สองเดือน ผู้ชายหน้าตาเรียบ ๆ ผมสั้นเรียบร้อย เสื้อเชิ้ตขาวกับเนกไทที่คลายปมไว้ครึ่งหนึ่ง สายคล้องบัตรพนักงานห้อยคอ เขายืนเก้ ๆ กัง ๆ ที่ประตู มือถือแฟ้มบาง ๆ เล่มหนึ่ง
“ขอโทษที่รบกวนครับ” เขาพูด “ผมมีเรื่องอยากถาม เรื่องส่วนตัวนิดหนึ่ง ไม่ได้ถามในฐานะงานนะครับ เอ่อ... คือก็งานด้วยแหละ”
แก้วเกือบหัวเราะ เป็นครั้งแรกในวันนั้น
“ถามได้ค่ะ”
ไผ่นั่งลงตรงข้าม เปิดแฟ้ม ดึงกระดาษพิมพ์รายการเดินบัญชีออกมาแผ่นหนึ่ง
“บัญชีออมทรัพย์ของคุณ” เขาชี้ “มีการโอนออกเดือนละสองหมื่นบาท ไปที่บัญชีชื่อ นางสาวเจนจิรา ติดต่อกันมาหกเดือน ระบบตรวจจับรายการผิดปกติแจ้งเตือนขึ้นมา ผมเลยอยากถามว่าคุณรู้จักคนนี้ไหมครับ”
แก้วจ้องชื่อบนกระดาษ
“ไม่รู้จักค่ะ” เธอตอบ “แก้วไม่เคยโอน”
“ทำรายการผ่านแอปในโทรศัพท์คุณครับ” ไผ่พูดเบาลง “เวลาสี่ทุ่มถึงตีหนึ่งทุกครั้ง”
สี่ทุ่มถึงตีหนึ่ง
ช่วงเวลาที่เธอหลับไปแล้วหลังนมอุ่นแก้วนั้น
แก้วรู้สึกว่าห้องพักพนักงานเย็นลงทันที ทั้งที่แอร์ยังตั้งไว้ที่ยี่สิบห้าองศาเหมือนเดิม
“บางที...” เธอพูดช้า ๆ ปากแห้ง “บางทีแก้วอาจจะโอนเองแล้วลืมค่ะ หมอบอกว่าแก้วมีอาการ...”
ไผ่มองเธอนิ่ง ๆ อยู่นาน
“คุณแก้วครับ” เขาพูดอย่างระมัดระวัง เหมือนกลัวจะเหยียบอะไรแตก “ผมตรวจบัญชีคนมาสิบปี คนที่ลืมว่าตัวเองโอนเงิน มักจะโอนไม่สม่ำเสมอ บางเดือนโอน บางเดือนไม่โอน จำนวนไม่เท่ากัน”
เขาวางนิ้วลงบนแถวตัวเลข
“แต่นี่โอนวันที่สิบห้า ยอดสองหมื่นถ้วน ทุกเดือน ไม่พลาดเลยสักครั้ง”
เขาเงยหน้ามองเธอ
“คนที่ทำแบบนี้ได้ ไม่ใช่คนที่ความจำเสื่อมครับ”
ไผ่ออกไปแล้ว ข้าวกล่องเย็นชืดอยู่ตรงหน้า แก้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือที่ไม่ค่อยมั่นคง
เธอเปิดแอปธนาคาร ประวัติการโอนว่างเปล่า ไม่มีชื่อเจนจิราสักรายการ ราวกับใครลบประวัติออกจากเครื่องทุกครั้งหลังทำรายการ
เธอเปิดแชตกับปกรณ์ เลื่อนขึ้นไปเรื่อย ๆ
แล้วนิ้วก็หยุด
ข้อความลงวันพุธที่แล้ว เวลา 23.47 น. ส่งจากเครื่องของเธอ
พี่คะ แก้วคิดดีแล้ว แก้วอยากขายบ้านพ่อ เห็นแล้วเจ็บ พี่ช่วยจัดการให้หน่อยนะคะ รักพี่
ข้างล่างคือคำตอบของปกรณ์ ส่งมาหลังจากนั้นหนึ่งนาที
ได้เลยครับที่รัก พี่จะดูแลทุกอย่างเอง พักผ่อนเถอะนะ
แก้วอ่านข้อความของตัวเองซ้ำสามรอบ
คำว่า รักพี่ ตรงท้าย
เธอไม่เคยพิมพ์คำนี้ในแชต เธอพิมพ์ว่า รักนะ เสมอ เพราะพ่อเคยแซวว่าคำว่า รักพี่ ฟังเหมือนละครหลังข่าว เธอเขินจนไม่เคยใช้มันอีกเลยตั้งแต่อายุยี่สิบ
หรือฉันเปลี่ยนไปแล้วโดยไม่รู้ตัว
หรือมีคนพิมพ์แทนฉัน โดยไม่รู้ว่าฉันไม่ใช้คำนี้
เธอเลื่อนลงมา เจอข้อความอีกสองสามข้อความที่จำไม่ได้ว่าส่ง แก้วลืมกินยาอีกแล้ว แก้วรู้สึกเหมือนตัวเองบ้า ขอโทษนะคะที่ทำให้พี่เหนื่อย
ทุกข้อความส่งหลังสี่ทุ่ม
ทุกข้อความลงท้ายว่า รักพี่
แก้วคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เหมือนมันร้อนจนจับไม่ได้
ประตูห้องพักพนักงานเปิดออก เพื่อนร่วมสาขาสองคนเดินเข้ามาเปิดตู้เย็น คนหนึ่งเหลือบมองเธอแล้วกระซิบกับอีกคน เบาแต่ได้ยินชัด
“นั่นไง คนที่สามีต้องโทรมาบอกผู้จัดการ น่าสงสารนะ ผัวดีขนาดนั้น”
แก้วก้มหน้าลงกินข้าวต่อ ข้าวเย็นชืดแข็งอยู่ในปาก กลืนไม่ลง
แก้วไม่ได้บอกปกรณ์เรื่องนี้
เธอไม่รู้ว่าทำไม มันเป็นเหมือนสัญชาตญาณบางอย่างที่ลึกกว่าความคิด เหมือนมือที่ชักกลับจากเตาร้อนก่อนสมองจะรู้ตัวว่าร้อน
เย็นวันนั้นปกรณ์มารับเธอที่ธนาคาร ในมือมีถุงขนมเบื้องร้านโปรดของเธอ กับแฟ้มเอกสารพลาสติกใสเล่มหนึ่ง
“พรุ่งนี้วันหยุดใช่ไหมที่รัก” เขายิ้มตอนเธอขึ้นรถ “พี่เตรียมเอกสารมาให้แล้ว เซ็นคืนนี้เลยนะ”
“เอกสารอะไรคะ”
ปกรณ์หันมามองเธอ คิ้วขมวดนิด ๆ แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ความเป็นห่วงแบบเดียวกับที่มองเธอตอนเจอกุญแจในตู้เย็น
“หนังสือมอบอำนาจขายทาวน์เฮาส์ของคุณพ่อไง” เขาพูดช้า ๆ เหมือนอธิบายเด็ก “เราคุยกันแล้วเมื่อสัปดาห์ก่อน แก้วบอกเองว่าไม่อยากเก็บไว้เพราะเห็นแล้วคิดถึงพ่อ พี่หาคนซื้อให้แล้ว ราคาดีด้วย นัดโอนที่สำนักงานที่ดินอีกสามสิบวัน”
แก้วนิ่งไป
เธอไม่เคยพูดแบบนั้น
ทาวน์เฮาส์สองชั้นในซอยเล็ก ๆ ที่พ่อผ่อนมายี่สิบปีด้วยเงินเดือนข้าราชการครู บ้านที่มีรอยดินสอขีดความสูงของเธอทุกปีบนวงกบประตูห้องครัว บ้านที่พ่อบอกในวันสุดท้ายว่า บ้านหลังนี้ของแก้วคนเดียวนะลูก ใครจะเอาไปไม่ได้
เธอไม่มีวันอยากขายมัน
แต่เธอก็จำไม่ได้ว่าสัปดาห์ก่อนพูดอะไรไปบ้าง
“พี่คะ” แก้วพูดเสียงแผ่ว “คนซื้อเป็นใครคะ”
“นายหน้าที่ดินที่พี่รู้จัก” ปกรณ์ตอบทันที ไม่มีจังหวะลังเล “เป็นผู้หญิงเก่ง ๆ คนหนึ่ง ชื่อเจน”
เจน
เจนจิรา
แก้วกำสายกระเป๋าแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ
คืนนั้น นมอุ่นแก้วเดิมวางรออยู่บนโต๊ะข้างเตียง ไอร้อนลอยขึ้นมาเป็นสายบาง ๆ
“ดื่มซะนะที่รัก” ปกรณ์บอกจากในห้องน้ำ เสียงน้ำไหลซ่า “จะได้หลับสบาย”
แก้วยกแก้วขึ้น จ่อริมฝีปาก
แล้วก็หยุด
เธอเดินไปที่ห้องน้ำแขกเงียบ ๆ เทนมทั้งแก้วลงชักโครก กดน้ำ ล้างแก้ว เช็ดให้แห้ง แล้วเดินกลับไปวางมันไว้ที่เดิม
ตอนปกรณ์ออกมาจากห้องน้ำ เธอนอนหลับตาอยู่บนเตียง หายใจช้าและสม่ำเสมอ
เขาเดินมาหยุดข้างเตียง ยืนอยู่นาน นานจนแก้วรู้สึกว่าหัวใจจะเต้นดังจนเขาได้ยิน
แล้วเขาก็หยิบโทรศัพท์ของเธอจากโต๊ะข้างเตียงไป
แก้วได้ยินเสียงนิ้วแตะหน้าจอ เสียงประตูห้องนอนปิดเบา ๆ เสียงฝีเท้าลงบันได
และเสียงเขาพูดโทรศัพท์ในห้องนั่งเล่นข้างล่าง เบาจนฟังไม่ได้ศัพท์ มีแค่เสียงหัวเราะเบา ๆ ครั้งหนึ่ง
เสียงหัวเราะที่ไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อนเลยในเจ็ดปีที่แต่งงาน
เช้าวันรุ่งขึ้น แก้วบอกปกรณ์ว่าจะไปธนาคาร เอาโฉนดทาวน์เฮาส์ของพ่อออกมาจากตู้เซฟ เพื่อเตรียมไว้วันโอน
ปกรณ์ยิ้มกว้าง จูบหน้าผากเธอ บอกว่า เก่งมากที่รัก
ห้องตู้นิรภัยใต้ดินของสาขาเงียบสนิท ผนังเหล็กเรียงเป็นช่องสี่เหลี่ยมเล็กใหญ่ ไฟสีขาวเย็นตา แก้วใช้กุญแจสองดอกไขตู้หมายเลข 214 ตู้ที่พ่อเปิดไว้ให้ตั้งแต่เธอเริ่มทำงาน
ข้างในมีซองพลาสติกใส่โฉนด สร้อยทองของแม่ที่เสียไปนานแล้ว กับนาฬิกาเก่าของพ่อ
และมีอีกอย่าง
กระดาษโน้ตสีเหลืองแผ่นเล็ก พับครึ่ง วางทับอยู่บนโฉนด
แก้วไม่เคยเห็นมันมาก่อน
เธอคลี่มันออกด้วยมือที่สั่น
ลายมือบนกระดาษเอียงขวานิด ๆ ตัว ร ม้วนหางเป็นวงเล็ก ๆ เหมือนที่ครูประถมสอนมา ลายมือที่เธอจำได้ดีกว่าหน้าตัวเอง
ลายมือของเธอเอง
มุมขวาบนลงวันที่ไว้ด้วยปากกาสีน้ำเงิน หกเดือนก่อน สัปดาห์เดียวกับที่หมอให้ยาตัวแรก สัปดาห์ที่เธอจำได้แค่ว่าร้องไห้หนักมากคืนหนึ่ง แล้วปกรณ์กอดเธอไว้บอกว่า แก้วคิดไปเองนะ ไม่มีอะไรหรอก
เธอจำไม่ได้ว่าเคยลงมาที่ห้องนี้ จำไม่ได้ว่าเคยเขียนอะไร จำไม่ได้ว่าเคยกลัวใครมากพอจะต้องซ่อนข้อความไว้ในตู้เหล็กใต้ดิน ที่มีกุญแจแค่สองดอกในโลก
ดอกหนึ่งอยู่ในมือเธอ อีกดอกอยู่กับธนาคาร
ไม่มีดอกไหนอยู่กับปกรณ์
ไฟสีขาวเหนือศีรษะส่งเสียงหึ่งเบา ๆ แก้วอ่านบรรทัดแรก
ถ้าเธอกำลังอ่านอยู่ แปลว่าเธอลืมอีกแล้ว
เธอไม่ได้ป่วย
อย่าเชื่อปกรณ์
— จบบท —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ