ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
เขาความจำเสื่อม ลืมว่าหย่ากับฉันไปแล้ว

บทที่ 3

ลูกสะใภ้แม่

ประตูห้อง 612 เปิดออกพร้อมเสียงส้นรองเท้ากระแทกพื้นสองที

ฝนกำซองแหวนไว้ในฝ่ามือ มุมพลาสติกจิกเข้าเนื้อ นิ้วโป้งยังกดทับแถบวันที่ไว้มิด

“เจอแล้วค่ะ” เธอตอบต่อ แล้วหันไปทางประตู

คุณนายรำไพยืนอยู่ตรงนั้น ชุดผ้าไหมสีเลือดหมูตัวเดิม สร้อยไข่มุกสามสายตัวเดิม มือหนึ่งหิ้วปิ่นโตสเตนเลสสามชั้น อีกมือคล้องกระเป๋าหนังจระเข้

สายตาเธอไม่ได้มองลูกชาย

มันหยุดอยู่ที่แหวนทองบนนิ้วนางซ้ายของฝน

“แม่” ต่อยิ้มกว้างจนฟันเกนิด ๆ โผล่ “มาเช้าจัง”

“แม่นอนไม่หลับจ้ะลูก” เสียงคุณนายหวานขึ้นทันทีที่หันไปหาเตียง “ซื้อโจ๊กมาให้ ร้อน ๆ”

เธอวางปิ่นโตลงบนตู้ข้างเตียง ข้างปฏิทินตั้งโต๊ะที่ฝนวงปากกาแดงไว้ ฝาชั้นบนเปิดออก ไอร้อนลอยขึ้นมาพร้อมกลิ่นขิงซอยกับพริกไทย

ต่อชะโงกดู แล้วหัวเราะ

“หมูใส่ไข่เยี่ยวม้า” เขาบอก “แม่ซื้อของโปรดฝนมาด้วยเหรอ”

ช้อนในมือคุณนายรำไพชะงักกลางอากาศ

“ใช่จ้ะ” เธอตอบ ไม่หันมา “ของโปรด... ฝน”

“งั้นแบ่งให้ฝนก่อน เมื่อคืนเขายังไม่ได้กินอะไรเลย”

คุณนายรำไพตักโจ๊กใส่ถ้วยพลาสติก วางลงตรงหน้าฝน แรงพอให้น้ำโจ๊กกระฉอกขึ้นขอบถ้วย

“ขอบคุณค่ะ” ฝนพูด

“ไม่ต้องเกรงใจจ้ะ” คุณนายยิ้ม “คนกันเอง”

ต่อมองแม่ทีมองเมียที ตาหรี่ลง นิ้วเคาะขอบผ้าห่มช้า ๆ สองที แล้วเขาก็ยื่นมือซ้ายออกมาหงายตรงหน้าฝน

“แหวนผมล่ะ เจอแล้วไม่ใช่เหรอ”

ฝนเปิดฝ่ามือ ซองซิปใสใบเล็กวางอยู่ตรงนั้น โลโก้สีเขียวหันขึ้น แถบวันที่คว่ำลง

แหวนวงใหญ่ไหลลงไปกองอยู่มุมซอง

ใต้แหวน กระดาษพับเล็กยังซ่อนอยู่ เห็นแค่ขอบขาว ๆ

“ใส่ให้หน่อยสิ” ต่อกระดิกนิ้วนาง

ฝนจับข้อมือเขาพลิกดู รอยถลอกยาวไล่ขึ้นไปถึงข้อศอก นิ้วนางบวมเป่งตรงข้อ ผิวตึงเป็นมัน

“ใส่ไม่ได้ค่ะ” เธอตอบเสียงเดียวกับที่ใช้บอกคนไข้หน้าเคาน์เตอร์ “นิ้วบวม ใส่ตอนนี้แหวนจะรัดจนเลือดไม่เดิน”

“แล้วต้องรอนานไหม”

“จนกว่าจะยุบ”

“นานแค่ไหน”

ฝนเหลือบมองปฏิทินบนตู้ ตัวเลข 45 ที่มุมกระดาษ

“ฉันเก็บไว้ให้ก่อน” เธอบอก แล้วสอดซองลงกระเป๋าเสื้อกาวน์ ข้างหลังป้ายชื่อ ที่เดียวกับที่ใบเสร็จเคยอยู่เมื่อคืน

ต่อทำปากยื่น “เภสัชกรยึดของกลาง”

“ใช่ค่ะ”

เสียงไข่มุกกระทบกันกริ๊กเบา ๆ คุณนายรำไพยืดตัวขึ้นจากข้างเตียง

“ต่อจ๋า กินไปก่อนนะลูก” เธอวางช้อนลงในมือลูกชาย “แม่ขอยืมลูกสะใภ้แม่ไปแป๊บเดียว”

ต่อหัวเราะจนต้องจับขมับ

“เมื่อคืนแม่ก็ยืมไปแล้ว” เขาว่า “คืนช้าด้วย คราวนี้ห้านาทีนะแม่”

“จ้ะ ห้านาที”

คุณนายรำไพเดินนำออกไป ไม่หันมามองว่าฝนตามหรือเปล่า

ฝนตาม

ประตูปิดลงข้างหลัง เสียงหัวเราะของต่อถูกตัดหายไปทันที

ทางเดินชั้นหกเย็นเฉียบ แอร์เป่าลงมาจากช่องเพดานตรงหัวพอดี ไฟนีออนดวงหนึ่งกะพริบช้า ๆ ส่งเสียงซ่าแผ่ว ๆ อยู่เหนือป้ายทางหนีไฟ

คุณนายรำไพหยุดตรงหน้าต่างปลายทางเดิน ห่างจากประตูห้องพอให้คนข้างในไม่ได้ยิน

“เอาแหวนออกมาใส่ทำไม”

“เขาสั่งค่ะ”

“เขาสั่ง” คุณนายหัวเราะสั้น ๆ ทางจมูก “ลูกฉันหัวกระแทก จำอะไรไม่ได้ แล้วเธอก็ฉวยโอกาส หย่าไปแล้วยังจะมาเกาะ”

ฝนไม่ถอยหลัง เธอพับแขนเสื้อกาวน์ขึ้นหนึ่งทบ

“สองครั้งแล้วค่ะ” เธอพูด

“อะไรสองครั้ง”

“ภายในสิบชั่วโมง คุณนายเรียกฉันว่าลูกสะใภ้ไปสองครั้ง” ฝนนับนิ้ว “ห้าทุ่มเมื่อคืน กับเมื่อกี้ เจ็ดปีที่แต่งงาน คุณนายเรียกศูนย์ครั้ง”

แป้งบนแก้มคุณนายรำไพแตกเป็นร่องตรงมุมปาก

“เธอนี่มัน...”

“ฉันเล่นละครเพราะหมอขอ คุณนายก็เหมือนกัน” ฝนพูดต่อ เสียงเรียบไม่ขึ้นไม่ลง “เราสองคนอยู่ฝั่งเดียวกันสี่สิบห้าวันค่ะ”

คุณนายรำไพจ้องเธออยู่นาน แล้วเปิดกระเป๋าหนังจระเข้

เสียงซิปทองเหลืองครืดยาว

กระดาษพิมพ์หนึ่งแผ่นถูกดึงออกมา พับครึ่งไว้ มีปากกาลูกลื่นสีน้ำเงินหนีบอยู่ที่มุม

“งั้นก็เซ็นนี่ซะ” คุณนายยื่นมาตรงหน้า “ถ้าอยู่ฝั่งเดียวกันจริง”

ฝนรับมา ดึงแว่นอ่านหนังสือที่ห้อยสายคล้องคอขึ้นสวม

หนังสือยืนยัน ข้าพเจ้า ภญ.ฝน ขอยืนยันว่าไม่มีสิทธิเรียกร้องในทรัพย์สิน หุ้น หรือผลประโยชน์ใด ๆ ของนายต่อ ทั้งในปัจจุบันและอนาคต

ข้างล่างมีเส้นประให้เซ็น

ฝนอ่านจนจบ อ่านช้าแบบที่เธออ่านฉลากยาให้คนแก่ฟัง ทีละบรรทัด

“ช่องวันที่ว่างค่ะ” เธอใช้ปลายนิ้วแตะลงตรงนั้น

“เติมเอาทีหลังก็ได้”

“ช่องพยานก็ว่าง”

“มันก็แค่กระดาษยืนยันใจ” คุณนายสะบัดมือ “ฉันจะเอาไว้ให้สบายใจ ว่าเธอไม่ได้มาหวังอะไร”

ฝนถอดแว่นออก ปล่อยให้มันห้อยกลับลงที่อก

“คุณนายคะ กระดาษที่มีลายเซ็นแต่ไม่มีวันที่” เธอพูดช้า ๆ “ใครถือไว้ ก็เติมวันไหนก็ได้”

คุณนายรำไพอ้าปาก แล้วปิด

“ฉันไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น” เสียงเธอเบาลงครึ่งหนึ่ง

ฝนเชื่อ นั่นแหละที่น่ากลัว

เธอพับกระดาษกลับตามรอยเดิม หนีบปากกาคืนไว้ที่มุม แล้วล้วงกระเป๋าสะพายของตัวเอง

ใบหย่าพับสี่ออกมาอยู่ในมือ รอยยับจากเมื่อคืนยังอยู่ครบ

ฝนคลี่มันออกบนขอบหน้าต่าง วางกระดาษของคุณนายทับไว้ข้าง ๆ สองแผ่นเรียงกัน

“ข้อตกลงท้ายทะเบียนหย่าค่ะ” เธอชี้ “บรรทัดที่สี่ ทรัพย์สินที่ฝ่ายหญิงได้รับ”

คุณนายรำไพก้มมอง

ไม่มี

“ศูนย์บาท” ฝนพูด “ไม่มีค่าเลี้ยงดู ไม่มีหุ้น ไม่มีรถ ฉันเซ็นไปแล้วเมื่อหนึ่งปีก่อน มีวันที่ มีพยาน มีตราเขต คุณนายไม่ต้องให้ฉันเซ็นซ้ำค่ะ”

ลมแอร์พัดมุมใบหย่าให้กระพือขึ้นนิดหนึ่ง ฝนเอานิ้วกดไว้

คุณนายรำไพจ้องลายเซ็นมุมล่างขวา ลายเซ็นหนักแน่นของลูกชาย กับลายเซ็นสั่น ๆ ข้าง ๆ

ริมฝีปากที่ทาสีแดงเม้มเข้าหากัน

“ลายเซ็นเธอสั่นจนอ่านไม่ออกเลยนะ” คุณนายพูดเบา ๆ

ฝนดึงใบหย่ากลับมาพับ

“วันนั้นมือไม่ค่อยนิ่งค่ะ”

“แต่ก็ยังเซ็น” คุณนายเงยหน้าขึ้น ตาแดงเรื่อขึ้นมาใต้แป้ง “รู้ไหมว่าทำไมฉันเกลียดเธอ เพราะคนอย่างเธอทำให้ลูกฉันเกือบหมดตัวมาแล้วครั้งหนึ่ง”

“เมื่อคืนคุณนายพูดประโยคนี้แล้ว” ฝนตอบ “ฉันถามว่าตอนไหน คุณนายไม่ตอบ”

“ก็ตอนที่เธอเปิดร้านไง”

ฝนนิ่ง

“เงินบริษัทหายไปเป็นล้าน ๆ ช่วงสองปีสุดท้าย” คุณนายพูดเร็วขึ้น นิ้วบีบหูกระเป๋าจนหนังย่น “ต่อกลับบ้านดึก หน้าตาซูบ ไม่ยอมบอกแม่ แล้วใครอยู่บ้านกับเขาล่ะ ใครเปิดร้านใหม่ ใครต่อเติมชั้นยา”

“คุณนายได้ยินมาจากใครคะ”

“พี่เกรียงไกรเขาเห็นบัญชีบริษัท เขาบอกแม่เอง เขาเป็นห่วงต่อเหมือนน้องแท้ ๆ”

ฝนวางมือลงบนขอบหน้าต่าง กระจกเย็นจนชาปลายนิ้ว

“ร้านเปิดหกปีก่อนค่ะ ไม่ใช่สองปี”

“ร้านฉันกู้ธนาคารมาหกแสนค่ะ” เธอพูด “ผ่อนหกสิบงวด งวดละหมื่นสองพันสี่ร้อย งวดสุดท้ายจ่ายเดือนมีนาคมที่แล้ว ชั้นยาต่อเติมเมื่อสามปีก่อน สี่หมื่นแปด จ่ายเงินสด”

คุณนายรำไพกะพริบตา

“สลิปทุกงวดอยู่ในแฟ้มที่ร้าน” ฝนพูดต่อ “ใบเสร็จช่างก็อยู่ ฉันเก็บทุกใบ”

“เธอจะ...”

“แล้วคุณนายเคยเห็นบัญชีที่พี่เกรียงไกรพูดถึงไหมคะ” ฝนถามเบา ๆ “ด้วยตาตัวเอง สักหน้าเดียว”

เสียงนีออนซ่าอยู่เหนือหัว ดวงไฟกะพริบหนึ่งที

คุณนายรำไพไม่ตอบ

มือที่กำสายกระเป๋าหนังจระเข้คลายออกช้า ๆ แล้วกำกลับเข้าไปใหม่ แน่นกว่าเดิม สายตาเธอเหลือบลงไปที่กระเป๋าสะพายของฝน ตรงที่ใบหย่าเพิ่งหายลงไป ค้างอยู่ตรงนั้นนานกว่าหนึ่งอึดใจ

“ไม่เซ็นก็ได้” เธอพูดในที่สุด แล้วดึงกระดาษคืนไปจากขอบหน้าต่าง ยัดลงกระเป๋า รูดซิปจนสุด

ง่ายเกินไป

ฝนมองหลังผ้าไหมสีเลือดหมูเดินกลับไปทางห้อง 612 ส้นรองเท้ากระแทกพื้นทุกก้าว จนถึงประตูจึงเปลี่ยนเป็นเสียงหวาน

“ต่อจ๋า กินหมดหรือยังลูก”

ฉันไม่เซ็น แล้วทำไมคุณนายไม่โกรธ

“คุณฝนครับ”

หมอธนาเดินออกมาจากห้องพยาบาล แว่นเกาะอยู่ปลายจมูก แฟ้มสีฟ้าเล่มเดิมหนีบอยู่ใต้แขน กลิ่นเจลล้างมือลอยมาก่อนตัว

เขาหยุดห่างจากเธอหนึ่งก้าว เหลือบมองประตูห้องที่เพิ่งปิด แล้วเปิดแฟ้มออก

“ผมนัดห้องผ่าตัดเรียบร้อยแล้วครับ” เขาพูดเสียงต่ำ ช้า “อีกสี่สิบห้าวันครับ ตรงกับที่คุยกันเมื่อคืน”

ฝนพยักหน้า

“มีเรื่องเอกสารครับ” หมอแตะนิ้วลงบนแบบฟอร์มหน้าแรก “ใบยินยอมผ่าตัด ผลประเมินความจำของคุณต่อยังไม่ผ่าน ต้องมีญาติตามกฎหมายลงนามร่วม”

“ฉันรู้ค่ะ ฉันเซ็นไม่ได้”

“ผมขอโทษ”

“ไม่ต้องขอโทษค่ะ” ฝนตอบ “ให้คุณนายเซ็น เขาเป็นแม่”

หมอธนาปิดแฟ้มช้า ๆ แต่ยังไม่เดินไป เขาถอดแว่นออก เช็ดกับชายเสื้อกาวน์ทั้งที่มันไม่ได้เปื้อน

ฝนเคยเห็นท่านี้แล้วเมื่อคืน ก่อนเขาจะบอกเรื่องที่ไม่อยากบอก

“เจ็ดโมงเช้าวันนี้ มีผู้ชายสูทสีครีมยืนรอผมอยู่หน้าลิฟต์ครับ” หมอพูด “ขอสำเนาผลสแกนสมองของคุณต่อ บอกว่าเป็นหุ้นส่วนบริษัท จะเอาไปยื่นประกัน”

“หมอให้ไปหรือเปล่าคะ”

“ไม่ให้ครับ ผิดระเบียบ” เขาสวมแว่นกลับ “แต่เขาถามผมอีกข้อหนึ่ง ข้อนี้ผมคิดไม่ตกมาตั้งแต่เช้า”

ฝนรอ

“เขาถามว่า” หมอธนาเว้นจังหวะ “ความจำของคนไข้ มีโอกาสกลับมาก่อนสี่สิบห้าวันไหม”

แอร์บนเพดานหึ่งต่อไป ฝนไม่ได้ขยับ

“หมอตอบเขาว่ายังไงคะ”

“ผมบอกว่าไม่ทราบ” หมอมองเธอตรง ๆ “จริงครับ ผมไม่ทราบ”

“แต่ดูหน้าเขาตอนถาม เขาไม่อยากให้มันกลับ”

บ่ายสอง คุณนายรำไพกลับไปแล้ว

ปิ่นโตสามชั้นยังวางอยู่บนตู้ข้างเตียง ถ้วยโจ๊กของฝนเย็นชืด ไข่เยี่ยวม้าจมลงก้นถ้วยครึ่งซีก กลิ่นขิงจางจนเหลือแต่กลิ่นแอลกอฮอล์ของห้อง

ต่อหลับไปตั้งแต่พยาบาลเปลี่ยนถุงน้ำเกลือรอบบ่าย ยาระงับปวดทำให้หน้าเขาคลายลง คิ้วไม่ขมวดเหมือนตอนตื่น

ฝนนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง ดึงม่านลงครึ่งหนึ่ง

เขาไม่อยากให้มันกลับ

เธอล้วงกระเป๋าเสื้อกาวน์ ซองซิปใสออกมาอยู่บนฝ่ามือ

พลิกด้านหน้าขึ้น

วันที่บนแถบขาวยังอยู่ตรงนั้น ลายมือหวัดเป็นร่องลึก วันเดียวกับใบหย่า

เธอรูดซิปเปิด เทแหวนวงใหญ่ลงบนผ้าห่ม มันกลิ้งไปครึ่งรอบแล้วหยุดข้างมือต่อ ห่างจากนิ้วนางที่บวมเป่งแค่คืบเดียว

กระดาษพับเล็กกว่าเล็บหล่นตามลงมา

ฝน

ตัวอักษรเดียวกับหลังใบเสร็จ เขียนด้วยปากกาเดียวกัน

ฝนหยิบมันขึ้นมา กระดาษบางจนเห็นรอยหมึกอีกด้านทะลุมาเป็นเงา พับทบไว้สามทบ แน่นเหมือนคนเขียนกลัวว่ามันจะคลายออกเอง

เครื่องวัดชีพจรติ๊ด ติ๊ด สม่ำเสมอ

หนึ่งปีที่เขาพกแหวนกับกระดาษนี้ไว้ในช่องใส่เหรียญ

ทุกวัน

เธอแกะทบแรกออกด้วยปลายเล็บ

บนเตียง ต่อขยับตัว ฝนชะงัก มือค้างอยู่กลางอากาศ

“ฝน” เขาพึมพำ ตายังปิด เสียงแหบลึกอยู่ในคอ “อย่าเซ็นอะไรนะ”

ฝนไม่หายใจ

“ใครเอาอะไรมาให้เซ็น...” ลมหายใจเขาสะดุดครึ่งจังหวะ “อย่าเซ็น”

แล้วเขาก็เงียบไป

ฝนจ้องหน้าเขาอยู่นาน จนแน่ใจว่าเขาหลับลึกแล้วจริง ๆ

เธอก้มลงมองกระดาษในมือ ทบแรกคลี่ออกแล้ว เผยบรรทัดเดียว ลายมือหวัด เส้นหนักกดจนกระดาษนูน

ฝน ถ้าใครเอากระดาษอะไรมาให้คุณเซ็น

หนึ่งปีก่อน ที่สำนักงานเขต ปากกาด้ามที่เธอใช้เซ็นใบหย่า เขาเป็นคนยื่นให้เธอเอง

ที่เหลืออยู่ใต้รอยพับอีกสองทบ

นิ้วโป้งของฝนวางอยู่บนขอบทบที่สอง

นอกประตูห้อง 612 เสียงรองเท้าหนังผู้ชายเดินช้า ๆ ใกล้เข้ามา

แล้วหยุดลงหน้าประตูพอดี

เงาคนในสูทสีครีมทาบอยู่บนช่องกระจกประตู

— จบบท —

ถึงบทล่าสุดแล้ว บทต่อไปกำลังมา

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ