ข้ามไปยังเนื้อหา
MIRARAMA
เขาความจำเสื่อม ลืมว่าหย่ากับฉันไปแล้ว

บทที่ 1

ที่รัก ร้านยาเปิดหรือยัง

ใบหย่าในกระเป๋าสะพายของฝนยับเป็นรอยนิ้วมือ เพราะเธอกำมันไว้ตลอดทางจากร้านยามาถึงโรงพยาบาล

กระดาษแผ่นนั้นอยู่ในกระเป๋ามาหนึ่งปีเต็ม ไม่เคยถูกหยิบออกมา ไม่เคยถูกทิ้ง เหมือนยาหมดอายุที่เภสัชกรรู้ดีว่าต้องทำลาย แต่ไม่มีวันไหนที่มือจะยอมทำ

แล้วคืนนี้ก็มีคนโทรมาบอกว่าผู้ชายในใบหย่าแผ่นนั้น รถชน

“ญาติคุณต่อใช่ไหมครับ”

พยาบาลเวรดึกถามโดยไม่เงยหน้าจากแฟ้ม ฝนยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ตึกศัลยกรรมชั้นหก เสื้อกาวน์สีขาวยังไม่ได้ถอด ป้ายชื่อ ภญ.ฝน ยังกลัดอยู่ที่อก กลิ่นแอลกอฮอล์ล้างแผลลอยอยู่ในอากาศ คุ้นเคยจนน่าใจหาย

“ไม่ใช่ค่ะ” เธอตอบ แล้วก็หยุด

ไม่ใช่ญาติ แล้วมาทำอะไรตอนห้าทุ่ม

“เบอร์ฉันยังเป็นเบอร์ติดต่อฉุกเฉินในโทรศัพท์เขา” เธอพูดเสียงเรียบที่ฝึกมาจากการอธิบายวิธีกินยาให้คนไข้วันละห้าสิบคน “เราหย่ากันแล้วค่ะ หนึ่งปีแล้ว”

พยาบาลเงยหน้าขึ้นมาในที่สุด สายตาที่มองมามีบางอย่างแปลก ๆ ไม่ใช่สงสาร ไม่ใช่รำคาญ คล้ายคนที่กำลังจะเล่าเรื่องที่ตัวเองก็ไม่รู้จะเล่ายังไง

“คุณหมอรออยู่หน้าห้องครับ” เธอพูด “คุณหมอบอกว่า ถ้าเป็นคุณฝน ให้เชิญเข้าไปเลย”

นายแพทย์ที่ยืนรออยู่หน้าห้อง 612 อายุราวห้าสิบ ผมขาวทั้งศีรษะ แว่นสายตาเกาะอยู่ปลายจมูก ในมือถือแผ่นฟิล์มเอกซเรย์สมองที่ฝนอ่านออกโดยไม่ต้องให้ใครแปล

ก้อนเลือดตรงขมับซ้าย ไม่ใหญ่ ไม่เล็ก อยู่ในตำแหน่งที่หมอทุกคนไม่อยากให้มันอยู่

“เขารู้สึกตัวแล้วครับ ชั่วโมงก่อน” หมอพูดเสียงต่ำ “สัญญาณชีพดี พูดได้ จำชื่อตัวเองได้ จำแม่ได้ จำได้ว่าเป็นนักธุรกิจขายเครื่องมือแพทย์”

“แล้วปัญหาคืออะไรคะ”

หมอถอดแว่นออก เช็ดกับชายเสื้อทั้งที่มันไม่ได้สกปรก

“เขาคิดว่าตอนนี้คือเมื่อห้าปีก่อนครับ”

ฝนไม่ได้พูดอะไร

ห้าปีก่อน

ห้าปีก่อนคือปีที่เธอเพิ่งเปิดร้านยาห้องแถวเล็ก ๆ ปากซอย ต่อขับรถไปรับเธอทุกคืนตอนสามทุ่ม เอาโจ๊กหมูใส่ไข่เยี่ยวม้าไปฝากเพราะรู้ว่าเธอไม่ยอมกินข้าวเย็น ห้าปีก่อนคือปีที่ทั้งสองคนยังนอนกอดกันบนโซฟาจนหลับไปพร้อมเสียงทีวี

ห้าปีก่อนคือก่อนที่ทุกอย่างจะพัง

“เขาถามหาภรรยาครับ” หมอพูดต่อ “ถามทุกห้านาที”

ฝนเปิดประตูห้องเข้าไปช้า ๆ

ห้องพิเศษชั้นหกสว่างด้วยไฟหัวเตียงสีเหลืองนวลดวงเดียว เครื่องวัดชีพจรส่งเสียงติ๊ดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ม่านหน้าต่างเปิดไว้ครึ่งหนึ่ง เห็นไฟถนนเรียงเป็นสายยาวอยู่ข้างล่าง

ต่อนอนอยู่บนเตียง

ผมสั้นข้างหนึ่งถูกโกนออกเป็นวง มีผ้าพันแผลสีขาวแปะทับ หนวดเคราขึ้นบาง ๆ อย่างที่เขาไม่เคยปล่อยให้ขึ้นตอนอยู่ด้วยกัน แขนซ้ายมีรอยถลอกยาวจากข้อศอกถึงข้อมือ

เขาหลับตาอยู่

ฝนยืนนิ่งที่ปลายเตียง ไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้กว่านั้น

หนึ่งปีแล้ว ฝน หนึ่งปีที่ไม่เห็นหน้า หนึ่งปีที่บอกตัวเองว่าไม่เป็นไร

ใบหย่าในกระเป๋ากดเข้ากับสะโพกเหมือนเตือนว่าเธอเป็นใคร เป็นแค่เบอร์ฉุกเฉินที่เขาลืมเปลี่ยน ไม่ใช่อะไรมากกว่านั้น

แล้วต่อก็ลืมตา

เขากะพริบตาสองสามครั้งกับแสงไฟ มองเพดาน มองสายน้ำเกลือ แล้วสายตาก็เลื่อนลงมาหยุดที่ปลายเตียง

หยุดที่เธอ

ฝนเห็นมันเกิดขึ้นทีละขั้นบนใบหน้าผู้ชายคนนั้น ความงง ความจำได้ แล้วก็รอยยิ้ม

ไม่ใช่รอยยิ้มสุภาพที่เขาให้เธอในวันเซ็นใบหย่าที่สำนักงานเขต ไม่ใช่รอยยิ้มเหนื่อย ๆ ช่วงสองปีสุดท้ายที่เขากลับบ้านตีสองแล้วไม่ยอมพูดอะไร

มันคือรอยยิ้มแบบเก่า มุมตาย่น ฟันหน้าซี่หนึ่งเกนิด ๆ รอยยิ้มที่เธอเกือบลืมไปแล้วว่าเคยเป็นของเธอ

“ที่รัก” ต่อพูด เสียงแหบเพราะท่อช่วยหายใจ แต่อบอุ่นเหมือนเด็กผู้ชายที่ตื่นมาเจอแม่ “ร้านยาเปิดหรือยัง”

ฝนกำสายกระเป๋าแน่นจนข้อนิ้วซีด

เขาไม่ได้แกล้ง

เขาไม่ได้แกล้งจริง ๆ

“วันนี้ผมไปรับไม่ทันใช่ไหม” ต่อพยายามยันตัวลุก แล้วก็นิ่วหน้าเพราะเจ็บ “ขอโทษนะ รถมัน... เดี๋ยวนะ รถผมเป็นไงบ้าง”

“อย่าเพิ่งลุกค่ะ” ฝนพูดก่อนจะทันคิด เสียงเภสัชกรออกมาเองโดยอัตโนมัติ “นอนลงก่อน แผลยังไม่ปิด”

ต่อหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่เจ็บ

“ดุเหมือนเดิมเลย” เขาบอก “มาตรงนี้หน่อยสิ ยืนไกลจัง”

เขายื่นมือข้างที่ไม่มีสายน้ำเกลือออกมา มือที่เธอเคยจับข้ามถนน เคยจับตอนดูหนังผี เคยจับครั้งสุดท้ายตอนส่งปากกาให้เขาเซ็นเอกสาร

ฝนไม่ขยับ

ประตูด้านหลังเปิดออกเบา ๆ หมอก้าวเข้ามา ยืนข้างเธอ ทำทีเป็นดูกราฟชีพจร แล้วโน้มตัวมากระซิบข้างหูเธอ เสียงเบาจนแทบเป็นลมหายใจ

“อย่าเพิ่งบอกเขาครับ”

ฝนหันขวับไปมอง

“ก้อนเลือดยังกดทับอยู่” หมอกระซิบต่อ ตายังจับจ้องอยู่ที่จอ “ถ้าเขาช็อกหรือเครียดหนักก่อนผ่าตัด ความดันในสมองอาจขึ้น ผมไม่รับประกันอะไรได้เลย”

“แล้วหมอจะให้ฉันทำยังไงคะ” เสียงของเธอแข็งขึ้นเป็นครั้งแรกในคืนนั้น

หมอมองหน้าเธอตรง ๆ

“ช่วยเป็นภรรยาเขาไปก่อนครับ จนกว่าจะถึงวันผ่าตัด”

ในห้องน้ำของห้องพิเศษ ฝนเปิดน้ำก๊อกทิ้งไว้ให้เสียงกลบเสียงหายใจของตัวเอง

เธอดึงใบหย่าออกจากกระเป๋า คลี่มันออกบนขอบอ่างล้างหน้า

ลายเซ็นของต่ออยู่มุมล่างขวา เส้นหนัก ตรง ไม่ลังเลเลยสักนิด ลายเซ็นของเธออยู่ข้าง ๆ สั่นจนตัว ฝ แทบอ่านไม่ออก

เธอจำวันนั้นได้ทุกวินาที

ต่อกลับบ้านมาตอนเช้ามืด วางเอกสารลงบนโต๊ะกินข้าวข้างแก้วนมที่เธอเพิ่งรินให้ แล้วพูดประโยคเดียวโดยไม่มองหน้า

เราจบกันเถอะฝน ผมไม่ได้รักคุณแล้ว

ไม่มีเหตุผล ไม่มีผู้หญิงอื่นที่เธอหาเจอ ไม่มีการทะเลาะ ไม่มีอะไรเลย มีแต่ผู้ชายที่ค่อย ๆ หายไปจากชีวิตเธอทีละนิดตลอดสองปี แล้ววันหนึ่งก็ขอหายไปทั้งตัว

เธอเซ็น เพราะศักดิ์ศรีเป็นสิ่งเดียวที่ยังเหลือ

แล้วตอนนี้หมอจะให้ฉันกลับไปนั่งข้างเตียง จับมือเขา บอกว่ารักเขาเหมือนเดิม

ฝนมองหน้าตัวเองในกระจก ผู้หญิงอายุสามสิบแปดที่มีรอยตีนกาเล็ก ๆ ตรงหางตา ผมดำประบ่ารวบครึ่งหัวอย่างลวก ๆ แว่นอ่านหนังสือห้อยสายคล้องคอ เธอไม่ใช่ผู้หญิงอายุสามสิบสามคนที่ต่อจำได้

เขาจะดูออกไหม ว่าฉันแก่ลงห้าปี

เขาจะดูออกไหม ว่าฉันไม่ได้มีความสุขมาห้าปี

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง

“ที่รัก” เสียงต่อลอดมาจากข้างนอก “ร้องไห้อยู่เหรอ ผมได้ยินนะ”

ฝนปิดก๊อกน้ำ พับใบหย่าเป็นสี่ส่วน ยัดกลับลงก้นกระเป๋า

“เปล่าค่ะ” เธอตอบ เสียงนิ่งสนิท “ล้างหน้าอยู่”

เธอนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง ต่อจับมือเธอทันที ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีก มือเขาอุ่นกว่าที่จำได้ หยาบขึ้นนิดหน่อย

“ผมฝันแปลก ๆ” เขาเล่า ตาจ้องเพดาน “ฝันว่าเรานั่งคนละฝั่งโต๊ะ มีกระดาษอะไรสักอย่าง คุณร้องไห้ ผมอยากเดินไปกอดแต่ขามันไม่ขยับ”

ฝนรู้สึกเหมือนมีใครเอามือบีบหัวใจ

“ฝันร้ายค่ะ” เธอบอก “ยาแก้ปวดทำให้ฝันแปลก ๆ ได้”

“เภสัชกรของผมพูดแบบนี้ ก็ต้องเชื่อ” ต่อหัวเราะ แล้วบีบมือเธอเบา ๆ “แหวนคุณไปไหน”

ฝนก้มมองนิ้วนางซ้ายที่ว่างเปล่า มีเพียงรอยขาวจาง ๆ ที่ผิวยังจำได้แม้ใจจะพยายามลืม

“ถอดไว้ตอนผสมยาค่ะ” เธอโกหกคล่องจนน่าตกใจ “ลืมใส่กลับ”

“พรุ่งนี้ใส่มานะ” เขาว่า “ผมไม่ชอบให้ใครคิดว่าคุณโสด”

เสียงส้นรองเท้ากระแทกพื้นดังมาจากทางเดินก่อนประตูจะเปิด

ผู้หญิงวัยหกสิบกว่าในชุดผ้าไหมสีเลือดหมูยืนอยู่ที่ธรณีประตู ผมดัดเซ็ตแข็งไม่ขยับ สร้อยไข่มุกสามสายพาดคอ กระเป๋าหนังจระเข้คล้องแขน สายตาที่กวาดเข้ามาในห้องหยุดลงที่มือของลูกชาย ที่กุมมือของฝนอยู่

คุณนายรำไพ แม่ของต่อ

ผู้หญิงที่เคยพูดในงานเลี้ยงวันเกิดตัวเองว่า ลูกสะใภ้ฉันขายยาแก้ไอ ไม่ได้เป็นหมอนะคะ อย่าเข้าใจผิด แล้วทุกคนก็หัวเราะ

ผู้หญิงที่ส่งพวงหรีดดอกไม้ขาวมาที่ร้านยาในวันที่ฝนหย่า พร้อมการ์ดเขียนว่า ยินดีด้วย

“ออกมาคุยกันข้างนอก” คุณนายรำไพพูดโดยไม่มองหน้าฝน

“แม่” ต่อขมวดคิ้ว “ทำไมพูดกับฝนแบบนั้น”

คุณนายรำไพชะงักไปครึ่งวินาที เธอหันไปมองหมอที่ยืนอยู่มุมห้อง หมอส่ายหน้าน้อย ๆ แล้วใบหน้าที่ลงแป้งหนาก็เปลี่ยน จากโกรธ เป็นยิ้ม ยิ้มที่ไม่ไปถึงตาแม้แต่มิลลิเมตรเดียว

“แม่ขอยืมลูกสะใภ้แม่ไปแป๊บเดียว ลูก”

ลูกสะใภ้แม่

สามคำนี้ที่ฝนเคยรอฟังมาเจ็ดปี มันออกมาจากปากผู้หญิงคนนี้ครั้งแรก ในคืนที่มันไม่จริงที่สุด

ทางเดินหน้าห้องเย็นเฉียบด้วยแอร์ ไฟนีออนสว่างจ้าจนเห็นรอยแป้งที่ร่องแก้มของคุณนายรำไพ

“เธอมาทำไม” ผู้หญิงสูงวัยกระซิบเสียงเขียว “หย่าไปแล้วยังจะมาเกาะ”

“โรงพยาบาลโทรตามฉันค่ะ” ฝนตอบเสียงเรียบ “เบอร์ฉันยังอยู่ในโทรศัพท์เขา คุณแม่น่าจะถามลูกชายตัวเองว่าทำไมไม่ลบ”

“อย่ามาเรียกฉันว่าแม่”

“ได้ค่ะ คุณนาย” ฝนพยักหน้า “แต่ในห้องนั้น คุณนายเพิ่งเรียกฉันว่าลูกสะใภ้เองนะคะ”

คุณนายรำไพหน้าตึง มือที่กำกระเป๋าหนังจระเข้สั่นเล็กน้อย

“ฟังให้ดี” เธอโน้มตัวเข้ามา กลิ่นน้ำหอมดอกไม้ฉุนจนแสบจมูก “หมอบอกให้เล่นละคร ฉันยอมเพราะเป็นห่วงลูก แต่วันไหนที่ลูกฉันผ่าตัดเสร็จ ฟื้นขึ้นมาจำได้ วันนั้นเธอต้องหายไปจากชีวิตเราอีกครั้ง แล้วรอบนี้ไม่ต้องกลับมาอีก”

“ฉันไม่ได้อยากกลับมาค่ะ”

“งั้นก็ดี” คุณนายรำไพยืดตัวขึ้น “เพราะคนอย่างเธอ ทำให้ลูกฉันเกือบหมดตัวมาแล้วครั้งหนึ่ง”

ฝนนิ่งไป

“หมายความว่าอะไรคะ”

แต่คุณนายรำไพหันหลังไปแล้ว ส้นรองเท้ากระแทกพื้นเป็นจังหวะเดินกลับเข้าห้องลูกชาย เปลี่ยนเสียงเป็นหวานหยดย้อยตั้งแต่ก้าวผ่านประตู

เกือบหมดตัว

ฉันทำให้เขาเกือบหมดตัวตอนไหน

ฝนยืนอยู่คนเดียวในทางเดิน ในหัวมีแต่ภาพสองปีสุดท้ายของการแต่งงาน ต่อที่กลับบ้านดึกขึ้นทุกวัน โทรศัพท์ที่คว่ำหน้าไว้บนโต๊ะเสมอ บัญชีร่วมที่ถูกปิดไปโดยไม่บอก วันที่เธอถามว่าบริษัทมีปัญหาอะไรหรือเปล่า แล้วเขาตอบว่า ไม่ใช่เรื่องของคุณ

เธอเคยคิดว่านั่นคือสัญญาณของคนที่หมดรัก

ตอนนี้เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้ว

“คุณฝนครับ”

หมอเดินมาหยุดข้างเธอ ในมือถือแฟ้มสีฟ้าเล่มหนึ่ง

“ผมต้องแจ้งอีกเรื่อง” เขาพูด “ผมนัดผ่าตัดเอาก้อนเลือดออกไว้ อีกสี่สิบห้าวันครับ ต้องรอให้สมองยุบบวมก่อน ถ้าผ่าตอนนี้อันตรายเกินไป”

“สี่สิบห้าวัน” ฝนทวน

“และหลังผ่าตัด ความจำอาจกลับมาทั้งหมด กลับมาบางส่วน หรือ...” หมอเว้นจังหวะ “ไม่กลับมาเลยก็ได้”

ฝนพยักหน้าช้า ๆ สี่สิบห้าวัน เธอต้องเป็นภรรยาผู้ชายที่ทิ้งเธอ สี่สิบห้าวัน ต้องโกหกทุกเช้าว่าแหวนอยู่ในลิ้นชัก ว่าห้าปีที่ผ่านมาไม่เคยเกิดขึ้น

แล้วหลังจากนั้น เขาอาจตื่นขึ้นมาแล้วมองเธอเหมือนคนแปลกหน้าอีกครั้ง

ทนได้ไหมฝน

ต้องทนได้สิ เธอทนมาแล้วครั้งหนึ่ง

ตอนเธอกลับเข้าห้อง คุณนายรำไพนั่งปอกส้มอยู่ข้างเตียง ป้อนลูกชายทีละกลีบเหมือนเขาเป็นเด็กห้าขวบ ต่อมองข้ามไหล่แม่มาที่ฝน ทำหน้าเบ้เหมือนจะบอกว่า ช่วยด้วย

ฝนเผลอยิ้ม

เธอไม่ได้ตั้งใจ มันแค่หลุดออกมาเหมือนสมัยก่อน สมัยที่ทั้งสองคนมีภาษาลับที่ไม่ต้องพูด

ต่อยิ้มตอบ

แล้วจู่ ๆ เขาก็ชะงัก รอยยิ้มค้างอยู่บนหน้า สายตาเลื่อนลอยไปเหมือนกำลังฟังเสียงที่ไกลมาก

“ฝน” เขาพูดเบา ๆ “ทำไมผมรู้สึกว่า... ผมเคยทำอะไรผิดกับคุณ”

ห้องเงียบลง เครื่องวัดชีพจรติ๊ดเร็วขึ้นหนึ่งจังหวะ

คุณนายรำไพทำกลีบส้มหล่นลงพื้น

“คิดมากไปแล้วลูก” เธอรีบพูด “นอนพักเถอะ”

“ไม่ใช่” ต่อส่ายหัว แล้วนิ่วหน้าเพราะเจ็บ “มีอะไรบางอย่าง ผมต้องบอกฝน เรื่องสำคัญ เรื่อง... บริษัท...”

เสียงเขาแผ่วลง ตาปรือ ยาแก้ปวดในสายน้ำเกลือเริ่มออกฤทธิ์

“อย่าเซ็นอะไรนะฝน” เขาพึมพำ ตาปิดลงแล้ว “ใครเอาอะไรมาให้เซ็น... อย่าเซ็น...”

แล้วเขาก็หลับไป

ฝนยืนนิ่งอยู่ปลายเตียง

อย่าเซ็น

ประโยคนั้นวนอยู่ในหัวเธอ ไม่ยอมไปไหน หนึ่งปีก่อน เขาเป็นคนยื่นปากกาให้เธอเซ็นเอง

ตีหนึ่งกว่า คุณนายรำไพกลับไปแล้ว พยาบาลเปลี่ยนเวร ฝนนั่งอยู่บนโซฟาเตี้ยข้างหน้าต่าง ห่มผ้าห่มบาง ๆ ของโรงพยาบาล ดูเงาตัวเองสะท้อนกระจกซ้อนกับไฟเมือง

โทรศัพท์ของต่อวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงในถุงพลาสติกใส ของใช้ส่วนตัวที่โรงพยาบาลเก็บมาจากรถ กระจกจอแตกเป็นใยแมงมุม

มันสั่น

ครั้งหนึ่ง สองครั้ง สามครั้ง

ฝนลุกไปมอง ชื่อบนจอที่แตกร้าวอ่านออกชัดเจน

เกรียงไกร

หุ้นส่วนของต่อ ผู้ชายหน้ากลมยิ้มเก่ง ใส่สูทสีเบจทุกงาน ที่เคยมากินข้าวที่บ้านทุกเดือน เคยเรียกเธอว่า น้องฝนคนสวย เคยให้ซองแต๊ะเอียตอนตรุษจีนหนาที่สุดในบรรดาทุกคน

สายนั้นตัดไป แล้วข้อความก็เด้งขึ้นมาแทน

ได้ข่าวแล้ว พรุ่งนี้เช้าพี่จะเข้าไปเยี่ยม เรื่องเอกสารที่คุยกันไว้ไม่ต้องห่วงนะ พี่จัดการให้หมด

ฝนจ้องข้อความนั้นนานจนจอดับไป

เอกสารอะไร

เธอเกือบจะวางถุงพลาสติกลงแล้ว ถ้าไม่เห็นของอีกชิ้นที่อยู่ในนั้น

กระเป๋าสตางค์หนังสีดำของต่อ ใบเดิมที่เธอซื้อให้วันเกิดปีที่สามสิบห้า ขอบหนังถลอกจากอุบัติเหตุ ตัวกระเป๋าแง้มออกนิดหนึ่ง มีกระดาษพับเล็ก ๆ โผล่ออกมาจากช่องใส่บัตร

ฝนลังเลแค่สามวินาที

เธอดึงมันออกมา คลี่ออกภายใต้แสงไฟหัวเตียง

มันคือใบเสร็จร้านอาหารแผ่นเก่า กระดาษเหลืองซีด ลงวันที่เมื่อหนึ่งปีก่อน คืนก่อนวันที่ต่อวางใบหย่าลงบนโต๊ะกินข้าว

ด้านหลังมีลายมือหวัด ๆ ของต่อ เขียนด้วยปากกาลูกลื่นจนกระดาษเป็นร่อง

ถ้าฝนยังเป็นเมียผม เกรียงไกรจะลากเธอลงไปด้วย

หย่าก่อน ค่อยอธิบายทีหลัง

ห้ามลืม

มือของฝนเย็นเฉียบ

เธอหันไปมองผู้ชายที่นอนหลับอยู่บนเตียง ผู้ชายที่เธอเกลียดมาหนึ่งปีเต็ม ผู้ชายที่ตอนนี้จำไม่ได้แม้แต่ว่าเคยเขียนสามบรรทัดนี้

แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

สามครั้ง เบา ๆ สุภาพ ในเวลาตีหนึ่งครึ่งที่ไม่ควรมีใครมาเยี่ยม

“น้องฝน” เสียงทุ้มอบอุ่นเหมือนลุงใจดีลอดเข้ามาทางช่องประตู “อยู่ข้างในใช่ไหมจ๊ะ พี่เกรียงไกรเองนะ”

— จบบท —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

เขียนโดย นางสาวใบเสร็จ · เรื่องสมมติ