Ir al contenido
MIRARAMA
ลูกเขยตัดหญ้าสวนทุเรียน คือเจ้าของพันธุ์ที่ทั้งบ้านแย่งกัน

Chapter 3

ราคาที่ตะวันตั้ง

This novel is available in Thai only for now.

ชาตรีกระชากถาดสเตนเลสออกจากมือฝน ถาดฟาดขอบโต๊ะไม้สักดังเคร้ง จานกระเบื้องขาวกระดอน ทุเรียนพูหนึ่งไถลไปจ่อขอบจาน

“ตอบ” เขาก้มลงมาจนสร้อยทองแกว่งเฉียดจมูกน้องสาว “ใช่หรือไม่ใช่”

ฝนกำมือเปล่าไว้ข้างตัว ฝ่ามือยังเย็นจากขอบถาด

“ฝนไม่รู้ค่ะ”

“ลูกรักพ่อไม่รู้ แล้วใครจะรู้”

เสียงแฟ้มปิดดังปึก

คุณประสิทธิ์ลุกขึ้น หนีบแฟ้มสีดำไว้ใต้แขน ล้วงนามบัตรสีครีมออกจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตมาใบหนึ่ง พลิกด้านหลัง เขียนด้วยปากกาหมึกน้ำเงินไม่กี่คำ แล้ววางลงข้างจานทองตะวัน ไม่ได้วางตรงหน้าชาตรี

ฝนเอียงคออ่าน ลายมือตัวตรงเรียบเหมือนตัวพิมพ์

‘โทรได้ทุกเวลา เฉพาะเจ้าตัว’

“ผมจะคุยกับผู้ทรงสิทธิ์ตัวจริงเท่านั้นครับ” คุณประสิทธิ์ว่า “ไม่ผ่านใคร”

“ผมเป็นตัวแทนครอบครัว”

“ตัวแทนต้องมีหนังสือมอบอำนาจครับ” เขาดันแว่นกรอบทองขึ้น “ลงชื่อเจ้าตัว”

ชาตรีอ้าปาก แล้วปิด

คุณประสิทธิ์ยกมือไหว้คุณนายสายทอง แม่รับไหว้ทั้งที่ยืนถือร่ม เขาเดินไปที่หัวบันได

ตะวันยังยืนอยู่ขั้นบนสุด เบี่ยงตัวชิดราวให้แขกผ่าน

คุณประสิทธิ์หยุด ห่างจากตะวันไม่ถึงศอก ฝนเห็นแค่แผ่นหลังเสื้อสีฟ้าอ่อนกับไหล่ที่นิ่งค้างไปครู่หนึ่ง

“ผ่าสวยมากครับ”

“ขอบคุณครับ”

เสียงรองเท้าหนังลงบันไดไปทีละขั้น ไฟหน้ารถเก๋งสีเงินกวาดผ่านแถวทุเรียน ใบไม้สว่างขาวโพลนเป็นทางยาว แล้วเสียงเครื่องยนต์ก็จางไปทางปากซอย

คุณนายสายทองมองนามบัตรบนโต๊ะนานสองอึดใจ ยื่นนิ้วไปแตะมุมมัน แล้วชักมือกลับ เดินเข้าห้องนอน ร่มสีดำในมือ ประตูไม้ปิดเงียบ อีกอึดใจต่อมา แสงใต้ประตูก็ดับ

ชาตรีคว้านามบัตรยัดลงกระเป๋าเสื้อโปโลตรงอก ใต้สร้อยทอง

นาฬิกาแขวนข้างรูปพ่อตีบอกเที่ยงคืน

ชาตรียังนั่งหัวโต๊ะ ฝนยังนั่งเก้าอี้ข้างเก้าอี้ว่างของแม่ ระหว่างสองคนคือจานหมอนทองเละ แมลงวันหัวเขียวเริ่มลงตอม กลิ่นมันฉุนขึ้นทุกนาที ปนกลิ่นธูปที่มอดเหลือแต่ก้านแดง

“ห้าปีก่อน” ชาตรีเคาะนิ้วลงบนโต๊ะทีละคำ “พ่อเข้าเมืองบ่อย ใครขับรถให้”

“พ่อขับเอง พ่อไปไหนไม่ค่อยบอกใคร”

“แกทำบัญชีให้พ่อ เอกสารทุกแผ่นผ่านมือแก”

“บัญชีรายรับรายจ่ายค่ะ ไม่ใช่ทะเบียน” ฝนสูดหายใจ “ถ้าพ่อจดชื่อฝน ฝนต้องไปเซ็นเอง ฝนไม่เคยเซ็นอะไรที่ไม่ได้อ่าน”

เส้นเลือดตรงขมับชาตรีปูดขึ้นเส้นหนึ่ง

แก้วน้ำตรงหน้าเขาว่างเปล่า

กาน้ำอะลูมิเนียมบุบข้างยื่นเข้ามาจากด้านหลัง น้ำเปล่าไหลลงแก้วดังจ๊อก ๆ จนเกือบเต็ม แล้วก็ถอยออกไปโดยไม่มีใครสั่ง

ตะวันกลับไปยืนชิดเสาที่เดิม กาน้ำห้อยอยู่ในมือ

ชาตรีคว้าแก้วกระดกโดยไม่หันไปมอง

“ห้าปีก่อน มีเงินก้อนไหนออกจากบัญชีสวน”

“ค่าปุ๋ย ค่ายา ค่าแรงค่ะ”

“ค่าจดทะเบียนล่ะ”

“ฝนจำไม่ได้ทุกบรรทัด”

“จำไม่ได้ หรือไม่อยากจำ”

“สมุดบัญชีอยู่ในลิ้นชักพ่อ พี่ไปเปิดดูเองได้”

“ลิ้นชักพ่อล็อก” ชาตรีกระแทกแก้วลงโต๊ะ น้ำกระฉอกเปียกนามบัตรที่โผล่ขอบกระเป๋า “กุญแจอยู่กับแม่”

ฝนเงียบ

“บริษัทเขาจ่ายเป็นล้านนะฝน รู้ไหม”

“ถ้าเป็นของฝน ฝนก็ไม่ขายค่ะ”

ตีหนึ่ง มือถือที่ชาตรีคว่ำไว้บนโต๊ะสั่นครืด แสงจอลอดขอบเครื่องออกมา ฝนอ่านตัวอักษรได้แวบเดียวก่อนเขาตะปบมันไว้

‘…โชว์รูม ครบกำหนด…’

เขากดปิดเครื่อง คว่ำมันลงอีกครั้ง

ครบกำหนดอะไร ฝนกลืนน้ำลาย พี่ชาตรีไม่เคยเล่าเรื่องโชว์รูมให้ใครฟัง นอกจากตอนมันขายดี

“ถ้าไม่ใช่แก” ชาตรีพูด เสียงต่ำลงเป็นครั้งแรกในคืนนั้น “ก็ต้องเป็นแม่”

เขาลุกเดินไปหน้าห้องนอนแม่ ยกกำปั้นขึ้น

กำปั้นค้างอยู่ห่างบานประตูหนึ่งคืบ

ข้างในเงียบ มีแต่เสียงพัดลมหมุนหึ่ง ๆ

ชาตรีลดมือลง เดินกลับมานั่งที่เดิม

ฝนก้มหน้าซ่อนมุมปาก ตั้งแต่เด็ก พี่ชายเถียงพ่อได้ทุกเรื่อง แต่ไม่เคยกล้าเคาะประตูห้องแม่ตอนดึกสักครั้ง

ตีสอง แก้วว่างอีกรอบ กาน้ำบุบยื่นเข้ามาอีกรอบ

คราวนี้ชาตรีหันขวับ คว้าข้อมือที่ถือกาน้ำไว้

“แกยืนรินน้ำอยู่ทั้งคืน” เขาเงยหน้ามองตะวัน “หูแกได้ยินอะไรบ้าง”

“ได้ยินว่าน้ำหมดครับ”

ฝนกัดลิ้นตัวเองไว้ทัน

ชาตรีไม่ปล่อยมือ สายตาไล่จากมือดำด้านที่กำหูกาน้ำ ขึ้นไปที่แขนเสื้อกากีพับ ขึ้นไปที่หน้าตากแดด แล้วกลับลงมาที่กรรไกรตัดกิ่งซึ่งเหน็บเข็มขัดอยู่ นิ้วโป้งของพี่ชายขยับเข้าหาด้ามกรรไกร เกือบแตะป้ายทองเหลือง

ฝนกำชายกระโปรงแน่น ทั้งที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำไว้ทำไม

แล้วชาตรีก็หัวเราะ ปล่อยมือ

“ไม่ต้องหน้าซีดหรอกฝน อย่างน้อยก็ไม่ใช่ผัวแกแน่ คนต่อกิ่งไม้จะไปจดอะไรเป็น กรอกใบเสร็จยังสะกดผิด”

ตะวันรินน้ำจนเต็มแก้ว แล้วหยิบแก้วเปล่าใบใหม่จากชั้นมาวางตรงหน้าฝน รินให้จนเต็ม

ชาตรีเปิดเครื่องมือถือ กดเบอร์ แนบหู

“ลุงเปี๊ยก ผมชาตรีนะ ตีห้าเข้ามาโรงคัด ทุเรียนในนั้นผมขายหมด เงินสด”

เขาวางสาย ชี้นิ้วไปที่หน้าตะวัน

“พรุ่งนี้เช้า ข้าจะให้แกดูว่าใครเป็นเจ้าของสวนนี้”

เสียงรองเท้าหนักลงบันไดไป ไม่นานเสียงเปลใต้ถุนบ้านก็ดังเอี๊ยดอ๊าดขึ้นมาตามร่องพื้นกระดาน

ฝนยกแก้วน้ำขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

“พี่รินน้ำให้เขาทำไม”

ตะวันซ้อนจานหมอนทองเละ โบกมือไล่แมลงวัน

“คนคอแห้งเสียงดังครับ แม่จะนอนไม่หลับ”

ฝนหัวเราะออกมาแค่ลม แล้วน้ำตาก็หยดลงหลังมือเม็ดหนึ่ง เธอปาดมันกับชายกระโปรง

บนจานกระเบื้องขาวยังเหลือทองตะวันพูเดียว ฝนบิมันออกครึ่งหนึ่ง ยื่นใส่ปากสามี

“พ่อเก็บไว้ให้คนที่ผ่าเป็น”

ตะวันเคี้ยวช้า ๆ ไม่พูดอะไร มือด้านที่ยังเขียวยางหญ้าวางลงบนหลังมือเธอ อุ่นกว่ากาน้ำที่เขาถือมาทั้งคืน

แสงใต้ประตูห้องแม่สว่างขึ้นอีกครั้ง

โรงคัดตอนตีสี่ครึ่ง มืดจนเห็นแค่วงไฟฉายคาดหัวดวงเดียว

ลังไม้เรียงเป็นตับสี่แถวบนพื้นปูนชื้นน้ำค้าง หมอนทองรุ่นแรกจากแถวเจ็ดถึงแถวเก้าที่ออกก่อนฤดูนอนรออยู่บนฟาง ต้นแม่กับแถวทองตะวันยังไม่มีใครตัดสักขั้ว กลิ่นยางสดจากขั้วที่เพิ่งตัดเมื่อวานยังขึ้นจมูก ขมเขียว ไม่ใช่กลิ่นทุเรียนสุก

ตะวันหยิบไม้เคาะ เคาะไล่ทีละลูก

ปุก ปุก ปุก

เสียงกลวงห่าง แปลว่าเนื้อแยกจากเปลือกพอดี เสียงแน่นทึบ แปลว่ายังอ่อน เขายกลูกที่ทึบออกวางแยก แล้วพลิกดูก้าน ก้านแข็ง สีเข้ม ปากปลิงบวมเป็นวงชัด

ทุกลูกในโรงนี้ เขาเป็นคนเลือกตัด ป้ายเชือกฟางที่ผูกไว้บนกิ่งบอกวันดอกบาน เขานับวันเอง ตัดตอนแก่แปดสิบ ให้มันไปสุกพอดีในมือคนกิน

เขาหยิบชอล์กจากกระป๋องนมข้นเก่าบนชั้น เขียนข้างลัง

‘เอบี’ ลังที่พูเต็มสี่พูขึ้นไป

‘ซี’ ลังที่พูไม่ครบ

‘ตก’ ลังสุดท้าย ลูกเล็กกับลูกทรงบิด

สองลูกที่มีรูหนอนจิ๋วเท่าปลายไม้จิ้มฟันซ่อนอยู่ระหว่างหนาม เขาหยิบออกไปวางบนพื้นปูนนอกลัง

ข้างประตูโรงคัดมีกระดานดำแผ่นเก่าแขวนอยู่ ขอบไม้แตกเป็นเสี้ยน สิบฤดูแล้วที่ตัวเลขบนกระดานนี้เป็นลายมือเขา พ่อยืนดูอยู่ข้างหลังทุกปี ไม่แก้สักตัว แล้วก็พยักหน้าครั้งเดียว

ตะวันเขียนตัวเลขปีนี้ลงไปทีละแถว ชอล์กสีขาวครูดกระดานเสียงแห้ง

ถ้าผมยืนเถียงพี่ชาตรีเรื่องราคา เขาคิด พี่ชาตรีต้องถามว่าผมเป็นใคร ถึงมีสิทธิ์ตั้งราคา

พ่อครับ ผมจะไม่ตอบคำถามนั้นก่อนวันที่พ่อเลือก

เขาวางชอล์กลงในกระป๋องตามเดิม ปัดฝุ่นขาวกับขากางเกง

ไฟหน้ามอเตอร์ไซค์หกดวงเลี้ยวเข้าลานดินทีละคัน คนงานหกคนเดินเข้ามาในโรงคัด ยกมือไหว้เขา เขาไหว้กลับ แล้วแต่ละคนก็แยกไปประจำลังของตัวเองโดยไม่ต้องรอใครสั่ง

คนงานหนุ่มหมวกไหมพรมยังยืนอยู่ข้างเขา เป่ามือไล่ความหนาว

“ปีนี้ใครมารับครับพี่ ลุงเปี๊ยกเหมือนเดิมไหม”

“ลุงเปี๊ยกครับ ถ้าไม่มีใครเปลี่ยน”

“ได้ยินว่าพี่ชาตรีจะขายสวน จริงไหมพี่”

ตะวันส่งไม้เคาะให้ “แถวสองยังไม่ได้เคาะ ลูกที่ทึบวางแยก”

“พี่ไม่ตอบผมนี่หว่า”

“ทุเรียนตอบเร็วกว่าผมครับ ลองเคาะดู”

ข้างนอกยังมืด แต่ไฟหน้ารถอีกสองคันกำลังกวาดเข้ามาทางปากซอย

คันหน้าเป็นรถยนต์สีดำของชาตรี

ชาตรีลงจากรถ เดินตรงไปที่กระดานดำข้างประตูก่อนอย่างอื่น

ตัวเลขชอล์กขาวเรียงสามแถว ลายมือตัวกลมหนา เขาจำลายมือนี้ได้ ลายมือเดียวกับใบเสร็จค่าปุ๋ยที่พ่อเคยยื่นให้ดูแล้วบอกว่า “ดูไว้ คนนี้คิดเลขไม่เคยผิด”

ชาตรีเอาฝ่ามือปาดกระดานทีเดียว

ฝุ่นชอล์กฟุ้งเปื้อนอกเสื้อโปโลขาว ตัวเลขเลือนเป็นทางยาว เหลือแค่เงาจาง ๆ ใต้รอยฝ่ามือ

คนงานตั้งราคาสวนข้า เขาปัดมือกับกางเกงสแล็ก พ่อปล่อยให้มันทำแบบนี้มาสิบปี ค่าแรงคนงานหกคนวันละหลายพัน จ่ายทุกเดือนไม่เคยขาด แต่ลูกชายคนโตขอกู้ไปหมุนโชว์รูม พ่อบอกว่าเงินสวนไม่ใช่เงินเล่น

มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นอีก เขาดึงออกมาครึ่งเครื่อง ข้อความเด้งค้างบนจอ ‘แจ้งครั้งสุดท้าย ยอดค้างชำระโชว์รูม’ เขากดมันกลับลงกระเป๋า

เงินสดวันนี้ ถูกหน่อยก็ช่าง

กระบะเก่าสีฟ้าของลุงเปี๊ยกจอดตามหลังมา ชายแก่หมวกแก๊ปซีด ดินสอเหน็บหู หิ้วตาชั่งหน้าปัดกลมสีแดงลงมาจากกระบะ เดินช้าเหมือนคนที่ไม่เคยรีบซื้ออะไรในชีวิต

“เหมาหมดทั้งโรงเลยลุง” ชาตรีกางแขนกวาดไปทั่วลัง “กิโลละแปดสิบ ไม่ต้องคัด เงินสดเช้านี้”

ลุงเปี๊ยกไม่ตอบ

เขาเดินไปที่ลังแถวแรก อ่านชอล์กข้างลัง หยิบลูกหนึ่งขึ้นมาเคาะด้วยข้อนิ้ว ฟังเสียง วางลง เดินไปลังถัดไป ก้มลงหยิบลูกที่มีรูหนอนจากพื้นปูนขึ้นมาส่องกับไฟนีออน แล้ววางคืนที่เดิมนอกลังอย่างระวัง

ชาตรีกระดิกเท้า นาฬิกาเรือนทองบนข้อมือเดินไปสามนาที

ลุงเปี๊ยกเดินกลับมาหยุดที่กระดานดำ ดูรอยฝ่ามือที่ปาดทับตัวเลข ตัวเลขข้างใต้ยังอ่านออกถ้าตั้งใจอ่าน

แล้วเขาก็วางตาชั่งลงบนพื้นปูน

ปึง

“ผมซื้อกับตะวันมาสิบปี” ลุงเปี๊ยกว่า “ราคาทุกปีตะวันเป็นคนตั้ง ไม่ใช่คุณ”

เสียงไม้เคาะทุเรียนทั่วโรงคัดเงียบลงพร้อมกัน

คนงานหกคนเงยหน้าจากลัง หันมามองชาตรีทีละคน จนครบหก

ชาตรียืนอยู่กลางโรงคัด เสื้อขาวเปื้อนฝุ่นชอล์กเป็นรูปฝ่ามือ

“ตะวันมันคนงาน”

“คนงานคนนี้ไม่เคยขายลูกอ่อนให้ผมสักลูก” ลุงเปี๊ยกหยิบดินสอลงจากหู “สิบปี ลูกค้าผมไม่เคยคืนของสวนนี้สักลัง”

เขาหันไปทางท้ายโรงคัด

ตะวันยืนอยู่ข้างลังแถวสุดท้าย ไม้เคาะอยู่ในมือ ไฟฉายคาดหัวดับแล้ว

“ปีนี้เท่าไหร่ ตะวัน”

“เอบีร้อยสี่สิบห้า ซีร้อยสิบ ตกไซซ์เจ็ดสิบครับลุง” ตะวันตอบเสียงเท่าเดิม “ลูกหนอนสองลูกผมคัดทิ้งแล้ว ไม่ขายครับ”

ลุงเปี๊ยกพยักหน้าครั้งเดียว ควักสมุดเล่มเล็กออกมาจด

“เอา”

ชาตรีคิดเลขในหัวเร็วกว่าที่เคยคิดบัญชีโชว์รูม ร้อยสี่สิบห้ากับแปดสิบ ไอ้คนตัดหญ้าเพิ่งทำเงินให้เขามากกว่าที่เขาขอเองเกือบเท่าตัว ต่อหน้าคนหกคน

เขาฝืนยิ้ม ยื่นมือออกไป

“งั้นจ่ายมาเลยลุง เงินสด”

ลุงเปี๊ยกไม่มองมือที่ยื่นมา

“ทุกปีพ่อคุณให้โอนเข้าบัญชีสวน” เขาปิดสมุด “บัญชีที่ฝนถือ ปีนี้ผมก็ทำเหมือนเดิม จนกว่าจะมีกระดาษบอกว่าสวนเป็นของใคร”

มือของชาตรีค้างอยู่กลางอากาศ

คนงานคนหนึ่งก้มหน้าลงไปที่ลัง ไหล่กระตุกสองที

ชาตรีลดมือลง กำนามบัตรในกระเป๋าเสื้อจนมุมมันทิ่มฝ่ามือผ่านเนื้อผ้า บัญชีฝน คนงานตะวัน ลูกค้าพ่อ เอกสารแม่ ในสวนนี้ไม่มีอะไรผ่านมือข้าสักอย่าง

เขาหมุนตัว เดินออกไปยืนหน้าโรงคัด ตรงที่มอเตอร์ไซค์หกคันจอดเรียงกันในแสงสีเทาของฟ้าก่อนสาง

“ทุกคนออกมาตรงนี้”

คนงานหกคนเดินออกมาทีละคน มือยังถือมีดกับชอล์ก

“วางมีดลง” ชาตรีพูดดังพอให้ลุงเปี๊ยกได้ยิน “กลับบ้านไปเดี๋ยวนี้ ทั้งหกคน”

ไม่มีใครขยับ เสียงไก่ขันดังมาจากสวนข้าง ๆ

ชาตรีชี้นิ้วที่ยังเปื้อนฝุ่นชอล์กข้ามหัวคนงานทั้งหก ไปหยุดที่ตะวันซึ่งยืนอยู่ในประตูโรงคัด

“ค่าแรงแพง มีคนงานฟรีอยู่แล้วคนหนึ่ง”

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction