Ir al contenido
MIRARAMA
ลูกเขยตัดหญ้าสวนทุเรียน คือเจ้าของพันธุ์ที่ทั้งบ้านแย่งกัน

Chapter 2

ลูกสุดท้ายที่พ่อเก็บไว้

This novel is available in Thai only for now.

แก้วน้ำแข็งกระแทกลงบนโต๊ะไม้สัก ก้อนน้ำแข็งกระเด็นออกไปกลิ้งชนแฟ้มเอกสารสีดำ

“ใคร” ชาตรีถาม มือที่สวมนาฬิกาเรือนทองยังกดแก้วไว้ “บอกชื่อมา”

น้ำซึมเข้าขอบแฟ้มเป็นวงเข้ม คุณประสิทธิ์ยกแฟ้มหนีขึ้นมาวางบนตัก ปิดปกช้า ๆ เหมือนปิดฝาหม้อที่ยังไม่สุก

“ผมขออนุญาตยังไม่อ่านชื่อครับ” คุณประสิทธิ์ว่า เสียงชัดทุกพยางค์ “เรื่องสิทธิ์พันธุ์ ผมต้องคุยกับเจ้าตัว”

“ผมเป็นลูกชายคนโต” ชาตรีตบอกตัวเอง สร้อยทองกระทบกระดุมเสื้อโปโลดังกริ๊ก “บ้านนี้ ผมคือเจ้าตัว”

“บ้านเป็นของคุณได้ครับ พันธุ์เป็นอีกเรื่อง”

ชาตรีหัวเราะออกมาสั้น ๆ เสียงห้วนเหมือนเครื่องยนต์สตาร์ทไม่ติด

แปดสิบล้าน ห่างมือแค่คืบเดียว แล้วไอ้แว่นนี่มาเล่นตัวเรื่องกระดาษแผ่นเดียว

เขากวาดตาไปรอบชาน หลอดไฟนีออนเหนือโต๊ะส่งเสียงหึ่ง ๆ แมลงเม่าบินชนหลอดไม่หยุด กลิ่นธูปที่จุดไว้หน้ารูปพ่อยังค้างอยู่ปนกลิ่นแกงหมูชะมวงที่เย็นชืดในหม้อ

แม่นั่งนิ่ง สองมือวางซ้อนบนผ้าซิ่นสีดำ ร่มสีดำพิงอยู่ข้างเก้าอี้

ฝนยืนอยู่ข้างเสา ผมหลุดจากหางม้าลงมาเส้นหนึ่ง

ตีนบันไดมืดตึ๊ดตื๋อ มีเงาคนยืนถือกรรไกร

ชาตรีมองผ่านเงานั้นไปเหมือนมองผ่านเสาบ้าน

“อาศัยอยู่ในสวนนี้” เขาทวนคำ ยกนิ้วขึ้นนับ “แม่ ฝน ผม—”

“ทะเบียนบ้านแกย้ายไปอยู่ในเมืองตั้งแต่เปิดโชว์รูม” คุณนายสายทองพูดขึ้น ไม่หันมามองลูกชาย

นิ้วที่สามของชาตรีค้างอยู่กลางอากาศ

คุณประสิทธิ์ก้มลงเช็ดแว่นกับชายเสื้อ ทำเป็นไม่ได้ยิน

แม่ ชาตรีกัดฟันจนกรามนูน พูดต่อหน้าแขกทำไม

“นั่นมันเรื่องกระดาษ” เขาว่า เสียงดังขึ้นอีกระดับ “ทั้งชีวิตผมโตในสวนนี้ ใครจะรู้จักทุเรียนต้นนี้ดีกว่าผม”

เขาลุกพรวด เก้าอี้ไม้ครูดพื้นกระดานเสียงแสบหู

“คุณประสิทธิ์ต้องชิมก่อนครับ ชิมแล้วจะรู้ว่าทองตะวันบ้านผมเป็นยังไง ผมผ่าเอง”

“ไม่ต้องลำบากครับคุณชาตรี ผม—”

“ชิมเพื่อตรวจก็ได้ครับ ไม่ต้องตกลงอะไร” ชาตรียิ้มเห็นฟันทองซี่ข้าง “ของดีต้องให้ลิ้นตัดสิน”

คุณประสิทธิ์นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า

ชาตรีเดินไปหัวบันได หยุดตรงขั้นแรก มองลงไปในความมืด

“ตะวัน หลอดใต้ถุนขาดอีกแล้ว ส่องทางให้ข้า”

เงาที่ตีนบันไดขยับ เปิดไฟฉายคาดหัวขึ้นมาดวงหนึ่ง

แสงไฟฉายส่องตรงหน้าชาตรีพอดี

ชาตรีหยีตา ยกมือบัง

“ส่องเท้า ไอ้โง่ ไม่ใช่ส่องหน้า”

แสงลดลงไปที่ขั้นบันได

เสียงกระดาษพลิกแผ่ว ๆ ดังขึ้นข้างหลัง ชาตรีเหลียวกลับ คุณประสิทธิ์เปิดแฟ้มอีกครั้ง ปลายนิ้วค้างอยู่บนบรรทัดหนึ่ง สายตาลอดไหล่ชาตรีลงไปที่ตีนบันได

นานกว่าคนมองคนงาน

ห้องเก็บของใต้ถุนบ้านอบอวลด้วยกลิ่นทุเรียนสุกจนแสบจมูก กลิ่นหวานหนักปนกลิ่นกระสอบป่านชื้นและน้ำมันเครื่องจากถังที่วางมุมห้อง

ลังไม้เรียงสามแถว ทุเรียนนอนอยู่บนฟางแห้ง

ตะวันยืนอยู่ปากประตู ไฟฉายคาดหัวส่องเข้าไปเป็นวงกลมขาว

ชาตรีเดินเข้าไปก่อน ก้มดมลังแรก ดมลังที่สอง แล้วยกลูกโตที่สุดในลังที่สองขึ้นมาด้วยสองมือ หนามทิ่มฝ่ามือจนเขาสบถ

“ลูกนี้แหละ หอมสุด หนักสุด”

“ลูกนั้นหมอนทองครับ” ตะวันว่า “แถวเจ็ด ตัดเมื่อวานซืน”

ชาตรีหันขวับ

“แกรู้ได้ยังไง ลูกทุเรียนมันหน้าเหมือนกันหมด”

“หนามมันแหลมถี่ ทรงมันยาวครับ ลูกที่พ่อเก็บไว้อยู่ลังที่สาม มีป้ายกระดาษผูกก้าน”

“พ่อเก็บไว้ให้ใครชิม” ชาตรีสะบัดมือ “ให้ข้า ข้าเป็นคนตัดสินว่าลูกไหน ถ้าแกเก่งนัก ทำไมยังตัดหญ้าอยู่”

เขาหอบลูกหมอนทองขึ้นบันไดไป หนามครูดเสื้อโปโลขาวเป็นรอยเขียวอ่อน

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นไปทีละขั้น แล้วหายไปบนชาน

ตะวันยืนอยู่คนเดียวในกลิ่นทุเรียน

เขาเดินไปที่ลังที่สาม ไฟฉายส่องลงบนลูกหนึ่งที่วางแยกไว้บนฟางกองเล็ก ป้ายกระดาษสีน้ำตาลผูกเชือกฟางไว้ที่ก้าน ลายมือเอียงขวาที่เขาเห็นมาสิบสองปี

จองไว้ ต้นแม่ แถวสาม — บุญมี

พ่อผูกป้ายนี้ไว้ตั้งแต่ลูกยังห้อยอยู่บนกิ่ง ก่อนเข้าโรงพยาบาล ตะวันเป็นคนตัดลงมาเองเมื่อสี่วันก่อน ตามที่พ่อสั่งไว้

ลูกนี้ใหญ่เกินต้นแม่ ใหญ่กว่ากำปั้นสองข้างรวมกัน พ่อเขียนสั้นเกินไป หรือพ่อเขียนให้คนที่อ่านออกเท่านั้นเข้าใจ

กิ่งทองตะวันที่พ่อกับผมต่อไว้บนลำเดิมเมื่อห้าปีก่อน สองพันธุ์บนต้นเดียว

เขาหยิบไม้เคาะทุเรียนจากตะปูที่ตอกไว้ข้างประตู เคาะเบา ๆ ไล่รอบลูก

ปุก ปุก ปุก

เสียงกลวงทุ้ม ไม่แน่น ไม่ก้อง

เขาเอานิ้วบีบปลายหนามสองอัน หนามยุบลงนิดเดียวแล้วเด้งกลับ ตรงรอยต่อก้านที่คนสวนเรียกว่าปากปลิงบวมเป็นวง ร่องระหว่างพูเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลอ่อน

พอดี คืนนี้พอดี พรุ่งนี้เกินไป

“พี่”

ฝนยืนอยู่ตรงประตู ถือถาดสแตนเลสใบที่ใช้ใส่จานข้าวมาตลอดสิบปี บนถาดมีแก้วน้ำเปล่าสองใบกับจานกระเบื้องขาว

“แม่บอกให้ลงมาเอาจาน” เธอว่า แล้วเบี่ยงหน้าไปทางบันได เสียงลดลง “ฝนลงมาเองต่างหาก”

เธอวางถาดบนลัง ควักผ้าขนหนูผืนเล็กผืนเดิมจากกระเป๋ากระโปรง จับมือเขาขึ้นมาเช็ดทีละนิ้ว เศษหญ้าแห้งติดผ้าออกมาเป็นเส้นเขียว

“มือพี่เขียวไปหมดแล้ว”

“ยางหญ้าครับ ล้างสามวันก็ไม่ออก”

ฝนหัวเราะแค่ลมออกจมูก แล้วหยุด นิ้วเธอค้างอยู่บนข้อนิ้วด้านของเขา

“พี่ตะวัน”

“ครับ”

“เขาบอกว่าคนที่ถือสิทธิ์อยู่ในสวนนี้” ฝนพูดช้า ๆ “ฝนนั่งนับในใจตั้งแต่บนนั้นแล้ว นับยังไงก็มีไม่กี่คน”

ตะวันไม่ตอบ เขาวางไม้เคาะลง หยิบมีดปอกทุเรียนปลายแหลมจากตะขอข้างประตู ใบมีดสะท้อนแสงไฟฉายวาบหนึ่ง

“ฝนว่าใครล่ะ”

“ฝนว่า…” ฝนกัดริมฝีปาก “พ่อชอบทำอะไรแปลก ๆ ไม่บอกใคร พ่ออาจจดให้แม่ก็ได้ แม่ไม่เคยพูดอะไรเลยตลอดสามสิบห้าปี”

ตะวันพลิกทุเรียนให้ก้นลูกหันขึ้น ตรงก้นลูกมีรอยร่องห้าเส้นมาบรรจบกันเป็นดาว

“ฝนจับถาดไว้ให้ผมหน่อย”

เขาแทงปลายมีดลงตรงกลางดาว ลึกแค่ข้อนิ้ว แล้วงัดตามร่องพูขึ้นมา

เปลือกแยกออกพร้อมเสียงแกร๊ก

เนื้อทุเรียนข้างในเหลืองเข้มจัดจนแสงไฟฉายเปลี่ยนสี กลิ่นที่ลอยออกมาอ่อนกว่าลูกหมอนทองในลังที่สองครึ่งหนึ่ง หวานเหมือนนมข้นที่ตั้งไฟจนขอบเริ่มไหม้

ฝนจ้องพูทุเรียนนิ่ง มือที่จับถาดไม่ขยับ

“ฝนเคยเห็นสีนี้ครั้งเดียว ตอนสอบบัญชีเสร็จ”

“ลูกนั้นก็มาจากต้นนี้ครับ”

“พ่อบอกว่าซื้อมาจากตลาด”

ตะวันแกะพูทุเรียนออกมาสองพู วางลงจานกระเบื้องขาว ไม่เละ ไม่แตก ผิวเนื้อเนียนไม่มีรอยนิ้ว

พ่อโกหกฝนเรื่องเดียวในชีวิต ก็เพื่อผม

ข้างบนชาน เสียงมีดสับลงบนอะไรแข็ง ๆ ดังโป๊ก ตามด้วยเสียงชาตรีสบถคำยาว

ฝนเงยหน้ามองพื้นไม้เหนือหัว

“พี่ชาตรีผ่าทุเรียนไม่เป็น” เธอกระซิบ “ไม่เคยผ่ามาตั้งแต่เด็ก พ่อผ่าให้ทุกที”

“แล้วฝนจะขึ้นไปไหม”

ฝนมองจานทุเรียน มองหน้าสามี แล้วยกถาดขึ้นด้วยสองมือ

“ฝนถือไปเอง พี่เดินตามมา”

ตะวันดับไฟฉายคาดหัว ห้องเก็บของมืดสนิท เหลือแต่กลิ่นทุเรียนกับเสียงฝีเท้าฝนบนบันไดไม้

คุณประสิทธิ์ทำงานรับซื้อทุเรียนมาสิบเก้าปี เขาจำหน้าเจ้าของสวนได้ไม่ถึงครึ่ง แต่จำทุเรียนได้ทุกลูก

ลูกที่นอนอ้าปากอยู่กลางโต๊ะไม้สักตอนนี้ คือหมอนทองแก่จัดเกินไปหนึ่งวัน

ชาตรีผ่าผิดร่อง ใบมีดตัดขวางพูจนเนื้อขาดเป็นสองท่อน เนื้อสีเหลืองอ่อนเยิ้มติดเปลือก สุกเกินวันเดียว กลิ่นเลยฉุนขึ้นจมูก แมลงเม่าสองตัวบินลงไปติดเนื้อทุเรียน ดิ้นกระพือปีก

ชาตรีใช้ช้อนตักพูที่เละที่สุดออกไป ตักพูที่เหลือใส่จานยื่นมาให้

“ทองตะวันครับ ลูกสุดท้ายที่พ่อเก็บไว้”

คุณประสิทธิ์รับจานมาวางลงตรงหน้า ไม่หยิบช้อน

เขาก้มดม แล้วใช้ปลายช้อนกดเนื้อลงไป เม็ดข้างในใหญ่เต็มพู

“คุณชาตรีครับ” เขาว่า วางช้อนลงข้างจาน “ลูกนี้หมอนทองครับ”

ชาตรีหัวเราะ “คุณประสิทธิ์ล้อผมเล่น”

“ผมไม่ล้อเรื่องทุเรียนครับ” คุณประสิทธิ์พลิกแฟ้มไปหน้าที่สอง หน้าที่มีภาพถ่ายสีเนื้อทุเรียนผ่าครึ่งแนบอยู่ “ลักษณะประจำพันธุ์ที่จดไว้ เนื้อเหลืองเข้ม กลิ่นอ่อน เม็ดลีบเกินครึ่งลูก ลูกนี้เนื้อเหลืองอ่อน กลิ่นแรงเพราะเกินวัน เม็ดเต็ม”

“ทุเรียนต้นเดียวกันก็สีไม่เหมือนกันได้ คุณไม่รู้เรื่องสวน”

“ผมไปยืนดูการทดสอบลักษณะพันธุ์นี้ที่สำนักทะเบียนมาเองครับ” คุณประสิทธิ์ตอบเรียบ ๆ “สองรอบ”

ชาตรีปากเปิดแล้วปิด กรามขยับเหมือนเคี้ยวอะไรอยู่

คุณนายสายทองยกแก้วน้ำขึ้นจิบ ไม่วางสายตาจากจานหมอนทอง

เสียงฝีเท้าดังขึ้นที่หัวบันได

ฝนถือถาดสแตนเลสเดินเข้ามา จานกระเบื้องขาวบนถาดมีทุเรียนสองพูวางเคียงกัน เนื้อเหลืองเข้มเหมือนทองคำเปลว ผิวเรียบไม่มีรอยช้อน

ข้างหลังเธอ ตะวันเดินตามขึ้นมาหยุดอยู่ขั้นบนสุด ไม่ก้าวขึ้นชาน กรรไกรตัดกิ่งเหน็บเข็มขัดข้างมีดต่อกิ่ง เสื้อกากียังเปื้อนยางหญ้า

ฝนวางจานลงตรงปลายโต๊ะ ปลายที่ตะวันนั่งเมื่อกลางวัน

“ลูกที่พ่อเก็บไว้ค่ะ” เธอพูด ไม่มองพี่ชาย สองมือยังจับถาดเปล่าไว้ “ลังที่สาม มีป้ายลายมือพ่อ”

กลิ่นหวานอ่อน ๆ ลอยมาทับกลิ่นหมอนทองที่ฉุนอยู่กลางโต๊ะ

คุณประสิทธิ์ลุกจากเก้าอี้ เดินไปที่ปลายโต๊ะ

ชาตรีขยับตัวจะขวาง แต่ก้าวไม่ออก

คุณประสิทธิ์ใช้ช้อนแตะเนื้อทุเรียนเบา ๆ ตักเข้าปากคำเล็ก แล้วยืนเงียบ

นานจนแมลงเม่าบินวนรอบหลอดไฟได้สามรอบ

เขาใช้ปลายช้อนผ่าพูออก เม็ดข้างในลีบแบนเท่าเหรียญสิบ

“ใช่ครับ” เขาว่า เสียงต่ำลง “ลูกนี้ทองตะวัน”

ฝนหันไปมองหัวบันไดแวบหนึ่ง แล้วหันกลับ

คุณประสิทธิ์วางช้อน มองเปลือกทุเรียนที่ฝนไม่ได้เอาขึ้นมา มองไม่เห็นก็รู้ว่ารอยผ่าต้องอยู่ตรงร่องพูพอดี เพราะเนื้อไม่ช้ำสักจุด

“ใครผ่าลูกนี้ครับ”

“คนงานครับ” ชาตรีตอบแทน “ฝีมือตัดหญ้า ฟลุกเฉย ๆ”

คุณประสิทธิ์หันไปทางหัวบันได

ตะวันยืนในแสงไฟครึ่งตัว หน้ายังอยู่ในเงา มือขวาวางอยู่บนด้ามกรรไกรที่เหน็บเข็มขัด ป้ายทองเหลืองใต้ด้ามสะท้อนแสงนีออนวาบเดียว

คุณประสิทธิ์ขมวดคิ้ว

มือแบบนี้ เขาคิด ห้าปีก่อน ห้องทดสอบลักษณะพันธุ์ คนต่อกิ่งที่นั่งผ่าทุเรียนให้กรรมการสิบสองลูกไม่ช้ำสักลูก แล้วไม่ยอมพูดอะไรนอกจากชื่อต้น

ห้าปีก่อน คนคนนั้นใส่เสื้อเชิ้ตรีดเรียบ ผมสั้นเกรียน ไม่มีเศษหญ้าติดแขน

พันธุ์ชื่อทองตะวัน ชาตรีเรียกคนงานว่าตะวันมาทั้งวัน ชื่อในแฟ้มก็ชื่อนี้ แต่เรื่องนี้ต้องคุยกับเจ้าตัว ไม่ใช่ต่อหน้าคนที่อยากขายสวน

“หน้าคุณคุ้น ๆ ครับ คุณต่อกิ่งเองหรือครับ”

ตะวันก้มศีรษะลงนิดหนึ่ง

“คนงานสวนหน้าตาเหมือนกันหมดครับ ตากแดดเท่ากัน”

ฝนหลุดหัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง แล้วรีบยกมือปิดปาก

คุณประสิทธิ์ไม่หัวเราะ เขาก้มลงดูแฟ้มในมือ นิ้วหยุดอยู่ตรงบรรทัดชื่อ แล้วเงยขึ้นมาดูหน้าที่อยู่ในเงา บรรทัดชื่อ หน้าในเงา

เสียงเก้าอี้ครูดพื้นดังขึ้นอีกครั้ง

คุณนายสายทองลุกขึ้นยืน หยิบร่มสีดำมาถือ ทั้งที่ข้างนอกมืดสนิทแล้ว

“ชาตรี” เธอเรียกลูกชาย เสียงเรียบ “ลูกที่พ่อเก็บไว้ พ่อไม่ได้เก็บไว้ให้แกผ่า”

แล้วเธอมองไปที่หัวบันได มองตรงมือที่วางบนด้ามกรรไกร

คุณประสิทธิ์เห็นสายตานั้น เห็นแล้วจดไว้ในหัว เหมือนจดน้ำหนักทุเรียนลงสมุด

ชาตรียืนอยู่หัวโต๊ะคนเดียว จานหมอนทองเละอยู่ตรงหน้า น้ำแข็งในแก้วละลายจนเหลือแต่น้ำ มือที่สวมนาฬิกาเรือนทองสั่นจนแสงบนหน้าปัดกะพริบ

เขายกนิ้วขึ้นนับอีกรอบ ปากขยับแทบไม่มีเสียง

“แม่…”

นิ้วที่สองกระดกขึ้น

“ผม…”

นิ้วค้างอยู่ตรงนั้น

สายตาเขาเลื่อนไปที่จานกระเบื้องขาวตรงปลายโต๊ะ เลื่อนต่อไปจนหยุดที่มือฝน มือที่ยังจับถาดสแตนเลสใบเดิมไว้แนบตัว

ชาตรีหันขวับไปหาน้องสาว เสียงห้วนเหมือนตะคอกใส่ลูกน้องในโชว์รูม

“ฝน พ่อจดให้แกใช่ไหม”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction