Chapter 2
สี่สิบเจ็ดครั้ง
This novel is available in Thai only for now.
“ไม่ต้องไปเยี่ยมแล้วล่ะ” อรกระซิบตอบข้างหูเพื่อน เสียงเบาพอกัน “คราวนี้ฉันอยู่ข้างนอก”
แขนที่รัดรอบตัวเธอแข็งค้างไปครึ่งจังหวะ
อรถอยออกจากอ้อมกอดช้า ๆ มือขวาเอื้อมไปที่ถาดกาแฟบนโต๊ะข้างประตู แล้วดึงใบเสร็จที่เสียบอยู่ใต้แก้วออกมา
กระดาษความร้อนยาวเท่านิ้วกลาง ปลายม้วนนิดหนึ่ง ยังอุ่นจากแก้วร้อน
มิ้นท์ปาดน้ำตาด้วยหลังมือ ยิ้มทั้งที่ขนตายังเปียก
“อรดื่มก่อนเลยนะ แก้วร้อนน่ะของอร” เธอเอียงหน้าเข้าหาอรจนปลายจมูกเกือบชนกัน “เราจำได้ว่าอรชอบแบบไหน”
บนฝาแก้วร้อนมีลายมือปากกาเมจิกสีชมพู
อร · ไม่หวาน
หางของตัว ม ในคำว่า ไม่ ลากยาวแล้วม้วนกลับเป็นห่วงเล็ก ๆ
อรวางใบเสร็จลงบนโต๊ะประชุมไม้วอลนัต ใช้ปลายนิ้วรีดจนเรียบ หันตัวหนังสือให้ทั้งสองคนอ่านได้
ลาเต้ร้อน ไม่หวาน 1 อเมริกาโน่เย็น 1 สั่งล่วงหน้า 09:12 รับสินค้า 12:25
“ประชุมเริ่มเก้าโมงครึ่ง” อรพูด “มิ้นท์สั่งกาแฟให้ฉันตอนเก้าโมงสิบสอง”
แอร์บนเพดานพ่นลมเย็นลงมาเป็นเส้นเดียว
“สามชั่วโมงยี่สิบสองนาที ก่อนจะเปิดประตูมาถามว่าฉันออกมาแล้วเหรอ”
ภาคินขยับเท้า รองเท้าหนังเสียดพรมดังแผ่ว ๆ
มิ้นท์ไม่ขยับเลย
“อ๋อ อันนั้นเหรอ” เธอหัวเราะเบา ๆ เอียงคอจนลอนผมสีคาราเมลไหลลงไหล่ “พี่คินส่งข้อความมาบอกตอนประชุมไง เราตื่นเต้นจนลืมไปเลย ขี้ลืมจะตายนะเรา”
อรหันไปทางภาคิน
เขาหัวเราะตามภรรยาช้าไปหนึ่งจังหวะ
“ใช่ ๆ ผมส่งไปเอง ตอนเธอเปิดสไลด์ ผมแค่อยากให้มิ้นท์เตรียมใจไว้ก่อนเพราะยังไงก็เพื่อนกันมาตั้งนาน ไม่อยากให้เจอกันแบบตกใจ”
เขาพูดจบโดยไม่หยุดหายใจสักครั้ง ปลายประโยคเสียงพร่าเพราะลมหมดปอด
“สไลด์แรกของฉันเปิดเก้าโมงสามสิบสี่ค่ะ” อรว่า
ลูกกระเดือกของภาคินขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง
“ห้าสิบ” อรว่าเบา ๆ
เขาไม่ถามว่าเธอนับอะไร
มิ้นท์ยื่นแก้วอเมริกาโน่เย็นให้สามี หยดน้ำเกาะรอบแก้วไหลลงมาเปียกนิ้วเธอ เธอไม่เช็ด
“อรยังชอบนับอะไรไปเรื่อยเหมือนเดิมเลยเนอะ” เธอเท้าคางลงบนไหล่สามี ตากลมโตกะพริบช้า ๆ “ตอนมัธยม อรนับขั้นบันไดตึกสามทุกเช้า จำได้ไหม”
“หกสิบสี่ขั้น” อรตอบ
“เห็นไหมพี่คิน” มิ้นท์คล้องแขนภาคิน นิ้วเรียวลูบผ่านกระดุมข้อมือสีเงินของเขาเบา ๆ “เพื่อนเราเก่งแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก”
ภาคินยิ้ม ยิ้มเด็ก ๆ แบบเดิม
แต่ตาของเขามองลงไปที่มือของภรรยาบนข้อมือตัวเอง ไม่ได้มองอร
“ไปกินข้าวกันเถอะค่ะพี่คิน อรต้องทำงาน” มิ้นท์ว่า
ภาคินเดินตามทันที ไม่มีคำลา
ที่ประตู มิ้นท์หันกลับมา สร้อยเพชรเส้นเล็กบนไหปลาร้ารับแสงจากผนังกระจกวาบหนึ่ง
“อรอย่าทำงานหนักนะ” เธอโบกมือ “ห้องใต้ดินมันชื้น เราเป็นห่วง”
ประตูปิดลง กลไกสปริงดังคลิกเบา ๆ
อรยืนนิ่ง
แล้วเดินไปแตะผนังกระจกด้วยข้อนิ้ว เคาะสองครั้ง เสียงทึบ ไม่มีกังวาน
กระจกสองชั้น เก็บเสียง
ตอนที่ภาคินพูดคำว่า ห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดิน ในห้องนี้ มิ้นท์ยังยืนอยู่ข้างนอก
ต้องมีใครบอกเธอ
หรือเธอรู้อยู่แล้ว
อรหยิบแก้วลาเต้ขึ้นมา ฝาพลาสติกยังอุ่น กลิ่นนมร้อนปนกลิ่นน้ำหอมดอกไม้ที่ติดเสื้อเธอมาจากอ้อมกอดเมื่อครู่
เธอวางแก้วกลับลงที่เดิม ไม่ได้จิบ
ประตูเปิดอีกครั้ง
คุณศิริเดินเข้ามา โทรศัพท์ยังอยู่ในมือ แว่นอ่านหนังสือห้อยสายคล้องคอแกว่งตามจังหวะเดิน แฟ้มหนาเตอะหนีบอยู่ใต้แขน
“ฉันเห็นคุณซีเอฟโอกับภรรยาเดินออกไป” หัวหน้าทีมพูด “ก่อนนั้นคุณคุยกับเขาตามลำพังกี่นาที”
“ประมาณสี่นาทีค่ะ”
“ใครเริ่ม”
“เขาเป็นฝ่ายรอค่ะ”
“ไม่สำคัญว่าใครรอ” คุณศิริวางแฟ้มลงบนโต๊ะ เสียงดังปึก “ฝ่ายกฎหมายบริษัทนี้มีสิบสี่คน ทุกคำที่คุณพูดกับผู้ถูกตรวจโดยไม่มีคนในทีมอยู่ด้วย เขาเอาไปเขียนคำร้องได้ว่าทีมเรามีอคติ”
“เข้าใจค่ะ”
“ฉันไม่ได้รับคุณเข้าทีมเพราะคุณเคยอยู่ที่นี่” คุณศิริมองตรงมา “ฉันรับเพราะคุณอ่านบัญชีเป็น ถ้าการตรวจครั้งนี้ล้มเพราะคุณ ฉันไม่รอให้หน่วยงานถอดคุณหรอก ฉันถอดเอง”
อรพยักหน้าหนึ่งครั้ง
แล้วหยิบใบเสร็จบนโต๊ะขึ้นมา พับครึ่งตามรอยเดิม สอดลงกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน
สายตาของคุณศิริตามมือเธอไปทุกจังหวะ
“เดี๋ยว” หัวหน้าทีมพูด “นั่นอะไร”
แฟ้มสันดำซ้อนกันจนชนฝ้าเพดาน กลิ่นกระดาษเก่าปนฝุ่นจากช่องแอร์ลอยค้างทั่วห้องวอร์รูม
คุณศิริวางใบเสร็จลงกลางโต๊ะ ใต้โคมไฟหัวแร้ง
“ใบเสร็จกาแฟค่ะ” อรตอบ “ภรรยาซีเอฟโอซื้อให้ฉัน”
“ผู้ถูกตรวจซื้อของให้ทีมตรวจ” คุณศิริสวมแว่นที่ห้อยคอ “แก้วละห้าสิบบาทก็ต้องลงทะเบียน ต้น”
ต้นลุกจากโต๊ะมุมห้อง แขนเสื้อเชิ้ตขาวพับถึงข้อศอก บัตรห้อยคอแกว่งตามจังหวะ เขาดึงแบบฟอร์มออกจากถาด มองอรครั้งหนึ่ง มองใบเสร็จอีกครั้งหนึ่ง
ไม่พูดอะไร
คุณศิริไล่ปลายนิ้วตามตัวเลขบนกระดาษ
“สั่งล่วงหน้าเก้าโมงสิบสอง”
“ประชุมเริ่มเก้าโมงครึ่งค่ะ”
“ฉันรู้ว่าประชุมเริ่มกี่โมง” คุณศิริพลิกแฟ้มหนาของตัวเอง หยุดที่หน้าหนึ่ง “รายชื่อทีมเราส่งถึงสำนักงานประธานแปดโมงห้าสิบ”
ยี่สิบสองนาที
อรไม่ได้พูดตัวเลขนั้นออกมา
ต้นวางใบเสร็จบนกระจกเครื่องสแกน แสงสีเขียวเลื่อนผ่านช้า ๆ เครื่องครางหึ่ง กลิ่นหมึกร้อนลอยขึ้นมาปะทะจมูก
กระดาษ A4 ไหลออกจากถาด ตัวเลข 09:12 ขยายเต็มครึ่งหน้า
ต้นกรอกแบบฟอร์ม เขียนเลขลำดับมุมขวาบน แล้วกดตรายางลงไป
ปึก
หลักฐานลำดับที่ 001
“ชิ้นแรกของการตรวจครั้งนี้” คุณศิริว่า “ใบเสร็จกาแฟ”
ต้นสอดต้นฉบับลงซองพลาสติกใส รูดซิปปิด แล้วยื่นสำเนาให้อร มือเขาค้างกลางอากาศครึ่งวินาทีก่อนจะปล่อย
“สำเนาเอากลับไปได้” คุณศิริถอดแว่น “ต้นฉบับเป็นของการตรวจแล้ว ไม่ใช่ของคุณ”
“ค่ะ”
“อีกเรื่อง”
หัวหน้าทีมเคาะซองพลาสติกสองครั้ง
“ถ้าวันไหนใบนี้กลายเป็นเรื่องส่วนตัวของคุณ ฉันถอนมันออกจากทะเบียน”
เธอเงยหน้าขึ้น
“พร้อมกับชื่อคุณ”
พัดลมตั้งพื้นในห้องเช่าสิบหกตารางเมตรส่ายหัวไปมา เสียงแกร๊กดังทุกครั้งที่หมุนสุดทาง
ชามก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กน้ำใสวางอยู่บนโต๊ะทำงานตัวเดียวในห้อง ไอร้อนลอยขึ้นมาพร้อมกลิ่นกระดูกหมูต้มกับพริกน้ำส้ม กลบกลิ่นอับชื้นที่ซึมอยู่ในผนังปูนมาตั้งแต่ก่อนเธอย้ายเข้า
ข้างชามมีสำเนาใบเสร็จ รีดเรียบ ทับด้วยช้อนสั้นคันที่สอง
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่น หน้าจอขึ้นชื่อ ทนายเกียรติ
เธอกดรับ เปิดลำโพง แล้วตักเส้นเข้าปากต่อ
“รอดไหม” เสียงแห้ง ๆ ปลายสายถาม
“กินก๋วยเตี๋ยวอยู่ค่ะ”
“งั้นรอด” ทนายเกียรติขำในคอ “คนที่ไม่รอด เขาไม่กินข้าวเย็น”
กระดาษพลิกแกรกที่ปลายสาย
“ข้อความที่คุณส่งมาตอนบ่าย ผมอ่านแล้ว ป้ายชื่อ แก้วน้ำหก เมียเขามากอด วันแรกคุณได้มาเยอะนะ”
“ฉันได้ใบเสร็จมาหนึ่งใบค่ะ ตอนนี้มันมีเลขทะเบียนแล้ว”
“กาแฟแก้วละเท่าไหร่”
“ไม่สำคัญค่ะ เวลาสำคัญ” อรเลื่อนสำเนาออกจากใต้ช้อน “มิ้นท์รู้ว่าฉันอยู่ในทีมตั้งแต่ก่อนประชุมเริ่ม แล้วภาคินรีบรับว่าเป็นคนบอกเธอเอง”
“ผัวโกหกแทนเมีย” ทนายเกียรติว่า “ฟังดูไม่แปลกนะ”
“ภาคินไม่เคยโกหกแทนใครค่ะ”
อรวางตะเกียบ
“สี่สิบเก้าครั้งก่อนหน้านี้ เขาโกหกแทนตัวเองทุกครั้ง ไม่มีครั้งไหนเพื่อคนอื่นเลย”
ปลายสายเงียบไปนาน
ข้างนอก เรือด่วนเปิดหวูดยาวจากฝั่งแม่น้ำ เสียงลอดช่องลมเหนือประตูเข้ามา
“แล้ววันนี้” ทนายเกียรติถาม “ครั้งที่ห้าสิบ เขาโกหกเพื่อใคร”
อรไม่ตอบ
เธอยกชามขึ้นซดน้ำซุป
“คุณศิริเตือนคุณแล้วใช่ไหม” ทนายเกียรติเปลี่ยนเรื่อง
“ห้ามคุยกับผู้ถูกตรวจตามลำพัง ไม่งั้นถอดออกจากทีม”
“เขาพูดถูก” เสียงทนายแห้งลงอีก “ถ้าบริษัทนั้นรู้ว่าเลขเจ็ดนั่งอยู่ในห้องเดียวกับเขา ฝ่ายกฎหมายสิบสี่คนนั่นยื่นคำร้องเรื่องเดียวพอ การตรวจล้มทั้งกระดาน”
“ฉันรู้ค่ะ”
“งั้นเงียบไว้”
“เจ็ดเงียบมาสองปีครึ่งแล้วค่ะ”
ทนายเกียรติหัวเราะออกมาจริง ๆ เป็นครั้งแรกของคืนนี้ เสียงแหบเหมือนกระดาษทรายถูไม้
“อีกเรื่อง” เขาพูดต่อ “ที่คุณบอกภาคินว่าคนทำบัญชีรู้ว่าฉบับจริงเก็บไว้ไหน คุณรู้จริง หรือแค่โยนหินถามทาง”
อรมองไปที่ลิ้นชักโต๊ะชั้นล่างสุด
ใต้แผ่นรองลิ้นชักนั้นมีซองสีน้ำตาลที่ไม่มีใครในวิชัยกรุ๊ปรู้ว่ามีอยู่
“ฉันรู้ว่าต้องเริ่มนับจากตรงไหนค่ะ”
“นั่นไม่ใช่คำตอบ”
“นั่นคือคำตอบที่ฉันมีวันนี้ค่ะ”
“ได้” ทนายเกียรติถอนหายใจยาว “กินให้หมดชามนะ”
สายตัด
อรซดน้ำซุปจนเห็นก้นชามลายไก่สีแดง แล้ววางชามไว้ปลายโต๊ะ
สมุดนักเรียนปกฟ้าซีดวางอยู่ใต้กองแฟ้มเอกสารเตรียมงาน ขอบกระดาษหยักเพราะเคยเปียกน้ำ มุมปกมีตราร้านค้าสวัสดิการประทับจาง ๆ
อรเปิดไปหน้าสุดท้าย
หน้านี้ไม่มีเลขบัญชี ไม่มียอดโอน
มีแต่ขีดดินสอเรียงเป็นกลุ่ม กลุ่มละห้าขีด สี่ขีดตั้ง ขีดที่ห้าคาดทับ
เธอเริ่มขีดคืนแรกในเรือนจำ ไล่จากความจำทีละครั้ง ตั้งแต่ปีแรกที่คบกัน
วันที่เขาบอกว่าติดประชุม แต่ใบเสร็จร้านอาหารในกระเป๋าเสื้อสูทลงเวลาสองทุ่ม
วันที่เขาบอกว่าพ่อไม่ว่าอะไรเรื่องงานหมั้น
วันที่เขาบอกว่าไม่เคยเห็นใบโอนพวกนั้น
สี่สิบเจ็ดขีด
อรหยิบดินสอ ไล่ตามลำดับเวลาของวันนี้
ซับซ้อนกว่าที่เธอคิด
ขีด
เสียหายหมด
ขีด
ใช่ ๆ ผมส่งไปเอง
ห้าสิบ
ไส้ดินสอหักตอนขีดสุดท้าย เศษผงสีดำเลอะขอบกระดาษ อรเป่ามันออกเบา ๆ
แล้วพลิกไปหน้าว่างถัดไป
เธอเขียนชื่อหนึ่งไว้บนหัวกระดาษ
มิ้นท์
ใต้ชื่อนั้น อรวางปลายดินสอไว้นาน
เธอรู้จักมิ้นท์มายี่สิบปี ตั้งแต่ชุดนักเรียนคอซอง ตั้งแต่บันไดหกสิบสี่ขั้นของตึกสาม
ยี่สิบปี เธอนึกไม่ออกสักครั้ง ว่ามิ้นท์เคยพูดเร็วขึ้น
ตอนร้องไห้ เสียงหวานเท่าเดิม
ตอนขอโทษ เสียงหวานเท่าเดิม
ตอนกระซิบว่า อย่าให้เราต้องไปเยี่ยมอีกล่ะ เสียงแบนสนิท แต่จังหวะยังเท่าเดิมทุกพยางค์
คนที่ไม่เคยพูดเร็วขึ้นเลย
นับไม่ได้
อรเขียนบรรทัดเดียวใต้ชื่อนั้น
09:12
พัดลมหมุนกลับมาทางเธอ ลมพัดมุมกระดาษหน้าที่มีห้าสิบขีดให้กระพือขึ้นลง เสียงแกร๊กดังตามมาอีกครั้ง
อรเอื้อมไปปิดไฟโต๊ะ
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นในความมืด
หน้าจอสว่างขึ้น ไม่มีชื่อผู้ส่ง มีแต่เบอร์สิบหลัก
อรไม่ต้องบันทึกเบอร์นี้ไว้ในเครื่อง
เธอจำมันได้ตั้งแต่ปีแรกที่คบกัน และไม่เคยลืมแม้แต่ตัวเดียวตลอดสามปีในเรือนจำ
ข้อความแสดงตัวอย่างบนหน้าจอล็อกยาวแค่บรรทัดเดียว ถูกตัดตรงขอบจอ
อร เรื่องฉบับจริง อย่าพูดต่อหน้า…
นิ้วโป้งของอรแตะหน้าจอ
ข้อความเปลี่ยนก่อนแอปจะเปิดเสร็จ
ผู้ส่งยกเลิกข้อความนี้แล้ว
อรมองหน้าจอนิ่ง แสงสีขาวสะท้อนบนเลนส์แว่นบาง ๆ
แล้วเปิดไฟโต๊ะอีกครั้ง หยิบดินสอแท่งเดิมที่ไส้หัก เหลาด้วยคัตเตอร์สามครั้ง
ใต้ชื่อมิ้นท์ ใต้เลข 09:12 เธอเขียนลงไปช้า ๆ ทีละตัว ตรงทุกตัวอักษรที่จำได้
อร เรื่องฉบับจริง อย่าพูดต่อหน้า…
— End of chapter —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction