Chapter 1
เริ่มจากปีที่ฉันติดคุก
This novel is available in Thai only for now.
ป้ายชื่ออะคริลิกใสถูกวางลงบนโต๊ะประชุมไม้วอลนัต ตรงหน้าผู้ชายในสูทสีกรมท่าพอดี ไม่เอียงแม้แต่องศาเดียว
อรอุมา — ทีมตรวจสอบพิเศษ
“สวัสดีค่ะคุณภาคิน” อรพูดเสียงเรียบ “เราเริ่มจากปีที่ฉันติดคุกเลยนะคะ”
แก้วน้ำในมือเขาเอียง น้ำหกลงบนเอกสารแผนเข้าตลาดหลักทรัพย์ที่วางอยู่ตรงหน้า หมึกสีน้ำเงินบนหน้าปกเริ่มซึมเป็นวง
สามสิบวินาทีก่อนหน้านั้น ห้องประชุมกระจกชั้นสามสิบสองของบริษัทวิชัยกรุ๊ปยังเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ผู้บริหารสิบสองคนยืนขึ้นพร้อมกันเมื่อประตูเปิด พร้อมจะต้อนรับทีมตรวจสอบพิเศษที่หน่วยงานกำกับสั่งให้เข้ามาตรวจก่อนบริษัทจะเข้าตลาด ทุกคนเตรียมจับมือ เตรียมแลกนามบัตร เตรียมยิ้มแบบที่ซ้อมมาเพื่อนักลงทุน
แล้วอรก็เดินเข้ามา
สูทกางเกงสีเทาถ่าน ผมบ็อบสีดำตัดเสมอคางเรียบเป๊ะ แว่นกรอบบาง นาฬิกาสายหนังเรียบ ๆ ไม่มีเครื่องประดับชิ้นอื่น ใบหน้าคมโหนกแก้มสูงแต่งแค่บาง ๆ
รอยยิ้มบนหน้าผู้บริหารครึ่งห้องหายไปพร้อมกัน
เพราะครึ่งห้องนั้นจำเธอได้
อรอุมา อดีตผู้จัดการฝ่ายบัญชี ผู้ถูกตัดสินจำคุกสามปีในข้อหายักยอกเงินบริษัทสี่สิบเจ็ดล้านบาท
ผู้หญิงที่ทุกคนในห้องนี้ เคยเซ็นชื่อเป็นพยานว่าเธอผิด
“นี่มันอะไรกัน”
เสียงที่ดังขึ้นมาจากหัวโต๊ะทุ้มแหบแบบคนสั่งงานมาทั้งชีวิต ประธานวิชัย อายุหกสิบแปด ผมขาวทั้งศีรษะ สูทสามชิ้นสีดำ นั่งนิ่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ที่สุดในห้อง
พ่อของภาคิน
คนที่เคยบอกอรในงานหมั้นว่า พ่อดีใจที่ภาคินได้คนเก่งแบบหนู แล้วอีกแปดเดือนต่อมา ก็นั่งแถวหน้าในศาลวันที่เธอถูกตัดสิน ไม่มองหน้าเธอเลยสักครั้ง
“ทีมตรวจสอบพิเศษตามคำสั่งหน่วยงานกำกับค่ะท่านประธาน” หัวหน้าทีมของอร ผู้หญิงวัยห้าสิบกว่าผมสั้นสีดอกเลา ตอบแทน เธอวางแฟ้มคำสั่งลงบนโต๊ะ “คุณอรอุมาเป็นที่ปรึกษาด้านบัญชีนิติเวชของทีมเรา คำสั่งระบุชัดว่าบริษัทผู้ถูกตรวจไม่มีสิทธิ์คัดค้านองค์ประกอบของทีม”
“คนที่เคยขโมยเงินบริษัทผม” ประธานวิชัยพูดช้า ๆ “จะมาตรวจบัญชีบริษัทผมงั้นเหรอ”
ทั้งห้องเงียบ
อรหันไปมองเขา
“ศาลตัดสินว่าฉันผิดค่ะท่านประธาน” เธอตอบเสียงเท่าเดิม ไม่ดังขึ้น ไม่เบาลง “ฉันรับโทษครบแล้ว แต่ตัวเลขไม่เคยตัดสินใครค่ะ ตัวเลขแค่รอให้มีคนอ่านมันให้ถูก”
ประธานวิชัยจ้องเธอ ตาแก่ ๆ คู่นั้นแคบลง
อรไม่หลบสายตา
สามปีในเรือนจำหญิงสอนเธอหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือ ถ้าหลบตาครั้งแรก คุณจะต้องหลบไปตลอด
ภาคินเช็ดมือที่เปียกน้ำกับผ้าเช็ดหน้าผ้าไหม ยิ้มออกมา ยิ้มเด็ก ๆ แบบที่อรเคยหลงรักมาห้าปี
“อร” เขาพูด เสียงนุ่ม ไหลลื่น “ดีใจที่เห็นเธอสบายดีนะ ผมไม่รู้ว่าเธอออกมาแล้ว”
ไม่รู้
อรออกมาได้สามเดือนแล้ว
วันที่ประตูเหล็กสีเขียวของเรือนจำเปิดออก เธอยืนรออยู่หน้าประตูสองชั่วโมง ถือถุงพลาสติกที่มีเสื้อผ้าสองชุดกับแปรงสีฟันหนึ่งด้าม รอคนที่สัญญาว่าจะมารับ
มิ้นท์ เพื่อนสนิทตั้งแต่มัธยม คนที่มาเยี่ยมเธอในเรือนจำทุกเดือนไม่เคยขาด เอาขนมมาฝาก เอาหนังสือมาให้ จับมือเธอผ่านกระจกแล้วร้องไห้ทุกครั้ง บอกว่า อรต้องอดทนนะ เราเชื่อว่าอรไม่ได้ทำ
มิ้นท์ไม่ได้มา
อรนั่งรถเมล์เข้าเมืองคนเดียว แวะร้านก๋วยเตี๋ยวริมทางเพราะหิวจนมือสั่น ทีวีจอเล็กในร้านเปิดรายการข่าวสังคม
ภาพงานแต่งงานหรูในโรงแรมริมแม่น้ำ เจ้าบ่าวในสูทขาว เจ้าสาวในชุดลูกไม้สีงาช้าง ผมยาวลอนสีน้ำตาลคาราเมล
ภาคิน กับมิ้นท์
จัดงานในวันเดียวกับที่เธอได้ออกจากคุก
อรนั่งดูจนข่าวจบ แล้วกินก๋วยเตี๋ยวจนหมดชาม ไม่เหลือแม้แต่น้ำซุป
เพราะเธอรู้ว่าจากวันนั้น เธอต้องมีแรง
สามปีก่อน ในห้องสอบสวนที่มีแต่โต๊ะเหล็กกับเก้าอี้พลาสติกสองตัว ภาคินจับมือเธอไว้แน่นจนเธอรู้สึกถึงเหงื่อเย็นในฝ่ามือเขา
อร ฟังผมนะ เขาพูดเร็วมาก เร็วกว่าที่เธอเคยได้ยิน ลายเซ็นในเอกสารเป็นของเธอ ตำรวจมีหลักฐานแน่นหนา ถ้าผมเข้าไปเกี่ยว พ่อจะตัดผมออกจากบริษัท แล้วเราจะไม่เหลืออะไรเลย
แต่ฉันไม่ได้เซ็น อรบอก ภาคิน ฉันไม่ได้เซ็นเอกสารพวกนั้น
ผมรู้ ผมรู้ เขาบีบมือเธอแรงขึ้น รับไปก่อนนะ ผมจะหาทนายที่ดีที่สุดให้ อย่างมากไม่เกินสองปี ผมจะรอ แล้วเราจะแต่งงานกันวันแรกที่เธอออกมา ผมสัญญา
อรเชื่อ
เพราะการเชื่อคนที่รัก ง่ายกว่าการยอมรับว่าเขากำลังทิ้งเธอไว้กลางทาง
วันแรกที่เธอออกมา เขาแต่งงานจริง ๆ
แค่ไม่ใช่กับเธอ
“เรามาเริ่มงานกันเลยไหมคะ” หัวหน้าทีมพูดขึ้น ตัดบรรยากาศที่ตึงเครียด
ทุกคนทรุดตัวลงนั่ง ภาคินดึงเอกสารที่เปียกออกไปพ้นตัว เจ้าหน้าที่รีบเข้ามาเช็ดโต๊ะ
อรเปิดแล็ปท็อป แล้วฉายสไลด์ขึ้นจอใหญ่
ไม่มีโลโก้ ไม่มีคำทักทาย มีแต่ตารางตัวเลขสีดำบนพื้นขาว
“บริษัทมีกำหนดเข้าซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์วันแรก อีกหกสิบวันนับจากวันนี้” อรพูด “ก่อนวันนั้น ทีมเราต้องตรวจย้อนหลังห้าปี ทุกบัญชี ทุกการโอน ทุกใบสำคัญจ่าย”
เธอกดสไลด์ถัดไป
“เราจะเริ่มจากปีที่สาม ไตรมาสที่สี่”
ภาคินขยับตัวบนเก้าอี้
ไตรมาสที่สี่ของปีที่สาม คือไตรมาสที่เงินสี่สิบเจ็ดล้านหายไป
“ปีนั้นตรวจไปแล้ว” ภาคินพูดเร็วขึ้นนิดหนึ่ง เสียงยังยิ้ม “ศาลก็ตัดสินไปแล้ว อร ไม่ต้องย้อนไปเจ็บตัวเองหรอก”
“ฉันไม่ได้ย้อนไปเพราะเรื่องส่วนตัวค่ะคุณภาคิน” อรตอบโดยไม่มองเขา นิ้วยังเลื่อนเมาส์ “ฉันย้อนไปเพราะหน่วยงานกำกับได้รับเบาะแสว่า เงินก้อนนั้นไม่ได้หายไปไหน มันถูกโอนวนผ่านบริษัทลูกสามแห่ง แล้วกลับเข้ามาเป็นทุนจดทะเบียนเพิ่มของบริษัทนี้ ก่อนเตรียมเข้าตลาด”
ห้องเงียบลงอีกระดับ
“เบาะแสจากใคร” ประธานวิชัยถาม
“ข้อมูลผู้แจ้งเบาะแสเป็นความลับตามกฎหมายค่ะ” หัวหน้าทีมตอบ “เราทราบเพียงรหัสอ้างอิง”
อรกดสไลด์ถัดไป มุมขวาบนของหน้าจอมีตัวอักษรเล็ก ๆ สีเทา
อ้างอิงคำร้อง: ผู้แจ้งเบาะแสหมายเลข 7
อรมองตัวเลขนั้นเพียงครึ่งวินาที
แล้วเลื่อนผ่านไปเหมือนไม่มีความหมายอะไร
ในห้องเช่าขนาดสิบหกตารางเมตรของเธอย่านฝั่งธน ใต้แผ่นรองลิ้นชักโต๊ะทำงานชั้นล่างสุด มีซองเอกสารสีน้ำตาลซองหนึ่ง
ในซองคือหนังสือตอบรับจากหน่วยงานกำกับ ลงวันที่สองปีครึ่งก่อน ส่งถึงที่อยู่ของทนายความคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนเดียวที่มาเยี่ยมเธอในเรือนจำโดยไม่ร้องไห้
ขอบคุณสำหรับข้อมูล คำร้องของท่านได้รับการลงทะเบียนเป็น ผู้แจ้งเบาะแสหมายเลข 7
ข้อมูลที่เธอเขียนด้วยลายมือ บนกระดาษสมุดนักเรียนที่ซื้อจากร้านค้าในเรือนจำ ทีละหน้า ทีละตัวเลข จากความจำล้วน ๆ
ไม่มีใครในห้องประชุมนี้รู้ ว่าผู้หญิงที่ถูกตัดสินว่าเป็นโจร จำตัวเลขบัญชีของบริษัทนี้ได้ทุกตัวมาตลอดสามปี
ทุกคืนหลังไฟในเรือนนอนดับ อรนอนหลับตาไล่ตัวเลขในหัวทีละบรรทัด เหมือนคนอื่นสวดมนต์ เลขที่บัญชี วันที่โอน ยอดเงิน ชื่อบริษัทลูกที่ไม่มีพนักงานสักคน เพื่อนร่วมห้องขังเคยถามว่าเธอพึมพำอะไรทุกคืน
อรตอบว่า นับวัน
ซึ่งก็ไม่ผิด เธอนับวันที่จะได้กลับมาเปิดบัญชีเล่มนี้ด้วยมือตัวเองอีกครั้ง
ประชุมจบตอนเที่ยงครึ่ง
อรเก็บแล็ปท็อปช้า ๆ เป็นคนสุดท้ายในห้อง ภาคินยังไม่ลุก เขารอจนผู้บริหารคนอื่นเดินออกไปหมด รอจนหัวหน้าทีมของอรออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอก
แล้วเขาก็ลุกมายืนข้างเธอ ใกล้เกินไป
กลิ่นน้ำหอมเดิม ยี่ห้อเดิมที่อรเคยซื้อให้เขาเป็นของขวัญวันเกิด
“อร” เสียงเขาเบาลง เร็วขึ้น “ผมรู้ว่าเธอโกรธ ผมเข้าใจ แต่ฟังนะ เรื่องเมื่อก่อนมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิด ถ้าเธอขุดมันขึ้นมาตอนนี้ คนที่จะเจ็บไม่ใช่แค่ผม”
อรรูดซิปกระเป๋าแล็ปท็อป
“คุณพูดเร็วขึ้นนะคะ” เธอว่า
“อะไรนะ”
“เวลาคุณโกหก คุณจะพูดเร็วขึ้น” อรเงยหน้าขึ้นมองเขา ผ่านเลนส์แว่นบาง ๆ “ห้าปีที่คบกัน ฉันนับได้ว่าคุณพูดเร็วขึ้นสี่สิบเจ็ดครั้ง ตัวเลขเดียวกับเงินที่หายไปเลยค่ะ บังเอิญดีนะคะ”
ภาคินหน้าซีด
“ฉันไม่ได้มาแก้แค้นค่ะคุณภาคิน” อรพูดต่อ เสียงเรียบนิ่งจนน่ากลัว “ฉันมาตรวจบัญชี ถ้าบัญชีของคุณสะอาด คุณก็ไม่มีอะไรต้องกลัว”
เธอเดินผ่านเขาไปที่ประตู
“อร” ภาคินเรียกตาม “เอกสารปีนั้นไม่มีแล้วนะ น้ำท่วมห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดินเมื่อสองปีก่อน เสียหายหมด”
อรหยุดตรงประตู
“ฉบับในระบบคงเสียหายค่ะ” เธอว่าโดยไม่หันกลับไป “แต่คนที่ทำบัญชีปีนั้น มักจะรู้ว่าฉบับจริงเก็บไว้ที่ไหน”
ประตูห้องประชุมเปิดออกก่อนที่อรจะทันจับลูกบิด
ผู้หญิงในเดรสสีชมพูพาสเทลยืนอยู่ตรงนั้น ผมยาวลอนสีคาราเมลปล่อยสยาย สร้อยเพชรเส้นเล็กระยิบระยับบนไหปลาร้า ในมือถือถาดกาแฟสองแก้วจากร้านชั้นล่าง
มิ้นท์
ใบหน้ากลมน่ารักที่อรเห็นผ่านกระจกห้องเยี่ยมญาติทุกเดือนตลอดสามปี
มิ้นท์ทำถาดกาแฟเอียงไปข้างหนึ่ง ตาเบิกกว้าง ปากเปิดเหมือนจะกรีดร้อง
แล้วน้ำตาก็คลอขึ้นมาทันที เร็วจนน่าทึ่ง
“อร!” เธอวางถาดลงบนโต๊ะข้างประตู แล้วโผเข้ามากอดอรแน่น “อรออกมาแล้วเหรอ ทำไมไม่บอกเราเลย เรารอข่าวอรทุกวันเลยนะ”
อรยืนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดนั้น
ไม่กอดตอบ ไม่ผลักออก
กลิ่นน้ำหอมดอกไม้หวาน ๆ ของมิ้นท์ลอยขึ้นมา กลิ่นเดียวกับที่ติดอยู่บนจดหมายทุกฉบับที่มิ้นท์ส่งมาให้ในเรือนจำ จดหมายที่เขียนว่า เราคิดถึงอรทุกวัน เราจะรออรนะ อรไม่ได้อยู่คนเดียว
“เราขอโทษนะเรื่องงานแต่ง” มิ้นท์สะอื้น เสียงสูงหวานเหมือนร้องเพลง “มันเกิดขึ้นเร็วมาก เราไม่รู้จะบอกอรยังไง เราไม่อยากให้อรเสียใจ”
ข้างหลังเธอ ภาคินยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น
อรมองข้ามไหล่มิ้นท์ไปที่ผนังกระจกของห้องประชุม เงาสะท้อนบนกระจกบานนั้นชัดพอจะเห็นหน้าทั้งสามคน
เห็นหน้าภาคินที่ซีดเผือด
เห็นหน้าตัวเองที่ไม่มีอารมณ์ใด ๆ
และเห็นหน้ามิ้นท์ ที่ซบอยู่บนไหล่เธอ
น้ำตายังไหลอาบแก้ม แต่ริมฝีปากนั้น ยิ้มอยู่
มิ้นท์กอดเธอแน่นขึ้นอีกนิด แล้วกระซิบข้างหูเบาจนภาคินไม่มีทางได้ยิน เสียงที่ไม่หวานเหมือนร้องเพลงอีกต่อไป แต่ราบเรียบ แบนสนิท เหมือนเสียงคนอ่านตัวเลขในบัญชี
“ยินดีต้อนรับกลับนะ อร”
“คราวนี้ อย่าให้เราต้องไปเยี่ยมอีกล่ะ”
— End of chapter —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction