Skip to content
MIRARAMA
ผัวเก่าทิ้งเพราะฉันอ้วน แต่ทุกคืนเขาโทรเข้ารายการมาขอฟังเสียงฉัน

Chapter 3

เสียงที่สองในสาย

This novel is available in Thai only for now.

“คุณตีสองคะ ผู้หญิงตัวใหญ่ ควรปล่อยผัวไปไหมคะ”

ประโยคนั้นเข้ามาในหูฟังตอน 02:06 ก่อนที่อ้อมจะทักทายจบ

นิ้วกลางของเธอยังกดปุ่มรับสายลงไปไม่สุด ไฟออนแอร์เหนือประตูแดงนิ่ง ชื่อบนจอโทรศัพท์ของรายการเป็นตัวอักษรที่สั้นที่สุดของคืนนี้

แพร

อ้อมกดปุ่มลงจนสุด

“สวัสดีค่ะ คุณแพร” เสียงของคุณตีสองออกไป ต่ำ นุ่ม ไม่รีบ “ถามตรงดีจังเลยค่ะ”

“ตีสองแล้วนี่คะ” ผู้หญิงในสายตอบ “ไม่มีเวลาอ้อมค้อม”

อ้อมได้ยินชื่อตัวเองซ่อนอยู่ในคำนั้น

ในสายมีเสียงหนึ่งดังเป็นจังหวะ ตึก ตึก ตึก สม่ำเสมอ หนักแน่น เป็นเสียงสายพานลู่วิ่งหมุนอยู่ใต้ฝีเท้า ลมหายใจเข้าทางจมูกสองจังหวะ ออกทางปากสองจังหวะ

คนวิ่งตอนตีสอง

อ้อมรูดแขนคาร์ดิแกนขึ้นถึงศอก ฟองน้ำหูฟังอุ่นชื้นแนบใบหู กลิ่นยางเก่าของมันลอยขึ้นมาทุกครั้งที่เธอขยับคอ ฟองน้ำคู่นี้ผ่านมาหนึ่งพันเจ็ดร้อยกว่าคืน เธอไม่ยอมเปลี่ยน

“คุณแพรถามเพื่อตัวเอง หรือถามแทนใครคะ”

“แทนเพื่อนค่ะ”

ทุกคนที่โทรมาตอนตีสองถามแทนเพื่อน อ้อมจดล็อกมาหกพันกว่าสาย ยังไม่เคยเจอเพื่อนของใครสักคน

“เพื่อนฉันกำลังจะแต่งงานค่ะ” แพรเล่า ประโยคถูกตัดเป็นท่อนตามจังหวะเท้า “ผู้ชายเพิ่งหย่า เมียเก่าตัวใหญ่ ใหญ่มากนะคะ แล้วเธอก็ยังทำงานอยู่ที่ที่ผู้ชายต้องไปติดต่องาน เจอหน้ากันทุกอาทิตย์”

หลังกระจก ต้นข้าววางแก้วโกโก้ลง

แฟ้มสีน้ำตาลของอ้อมวางอยู่บนแผงควบคุมฝั่งเขา ที่เดิมทุกคืน ข้างเครื่องพิมพ์ล็อกสาย เขาเปิดปกแข็งที่มุมพับงอ นิ้วไล่ลงไปใต้กระดาษล็อกของเมื่อคืน

“เพื่อนฉันแค่อยากรู้ค่ะ” แพรว่า ลมหายใจหนักขึ้นนิดหนึ่ง “ผู้หญิงแบบนั้นจะยอมปล่อยไปดี ๆ ไหม หรือจะเกาะไว้จนวันสุดท้าย”

เกาะ

อ้อมรู้จักคำนี้ พีทใช้มันกับรถรุ่นเก่าที่ขายไม่ออก คันนี้เกาะสต็อกมาปีนึงแล้ว

“แล้วเพื่อนคุณแพรคิดว่ายังไงคะ” เธอถามกลับ ซื้อเวลาด้วยเสียงที่นุ่มที่สุดที่มี

“เพื่อนฉันคิดว่าผู้หญิงตัวใหญ่ไม่ค่อยมีทางเลือกค่ะ” ตึก ตึก ตึก “ได้ผู้ชายมาสักคน ก็ต้องกอดไว้แน่น ๆ ใช่ไหมคะ”

ต้นข้าวดึงของชิ้นหนึ่งออกมาจากแฟ้ม

บัตรแข็งสีขาว ขอบทอง ตัวอักษรนูน

เขาลุกขึ้น เดินสองก้าวมาถึงกระจก แล้วใช้ฝ่ามือกดบัตรใบนั้นแนบกระจก หันด้านหลังมาทางเธอ บรรทัดเล็กที่สุดตรงมุมล่าง

ติดต่อเทรนเนอร์นิว 08x-xxx-5577

มืออีกข้างของเขาชี้ลงมาที่โต๊ะของเธอ

อ้อมก้มมองจอตรงหน้า ใต้ชื่อ แพร ตัวเลขสีขาวขึ้นครบทุกหลัก

5577

เมื่อคืนแพรซ่อนเบอร์

คืนนี้ไม่ซ่อน

อ้อมหายใจเข้าช้า ๆ ลงไปถึงท้อง แบบที่ทำทุกคืนก่อนตีสอง โกโก้ที่ต้นข้าวชงวางไว้ข้างแขนเธอเย็นไปครึ่งแก้วแล้ว กลิ่นนมข้นยังลอยขึ้นมาหวานเกินไปเหมือนเดิม

ห้าล้าน เธอนับในใจ เงินเดือนค้างสองเดือน สิบสองคนในตึกนี้

สองแสนคนที่ฟังอยู่ตอนนี้

ถ้าเธอพูดแค่สองคำ คุณนิว ทุกอย่างจะจบภายในสามวินาที

ปลายนิ้วเธอวางอยู่บนขอบโต๊ะ เล็บกดลงไปในรอยถลอกของไม้ที่เดิม

“คุณตีสองคะ” แพรเรียก “เงียบไปนานเลยนะคะ หรือคำถามมันยากไป”

“ไม่ยากค่ะ” อ้อมตอบ “คุณตีสองแค่ฟังเสียงเท้าคุณแพรอยู่”

ตึก ตึก... ตึก จังหวะเพี้ยนไปครึ่งก้าว

“วิ่งดึกนะคะ ตีสองแล้ว”

“ฉันนอนไม่หลับค่ะ” แพรตอบเร็ว เร็วเกินไปหนึ่งจังหวะ “ก็เลยโทรมารายการนี้ไงคะ รายการของคนนอนไม่หลับ”

เสียงเท้าหายไปหนึ่งก้าว แล้วกลับมาใหม่

“อ้อ แล้วใบหย่าก็ยังไม่เซ็นนะคะ เพื่อนฉันได้ยินเมียเก่าพูดเอง ว่าเขาให้เวลาถึงสิ้นเดือน”

ต้นข้าวถอนมือออกจากกระจก

บัตรขอบทองร่วงลงไปกองบนพื้นห้องควบคุม หงายด้านเบอร์ขึ้น

คำต่อคำ

ประโยคที่อ้อมพูดในห้องควบคุมเมื่อบ่าย ตรงจุดที่ต้นข้าวยืนอยู่ตอนนี้

ต้นข้าวไม่ก้มเก็บบัตร เขาถอยกลับสองก้าวไปที่แผง วางมือลงบนปุ่มตัดสาย แล้วยกคิ้วข้างเดียว

กดลงเมื่อไร คุณแพรจะหายไปจากอากาศ สองแสนคนจะได้ยินแค่เพลงคั่น ไม่มีใครถามว่าทำไม

อ้อมส่ายหน้าทีละนิด

เธอดึงขาไมค์เข้ามาใกล้ปากอีกหนึ่งนิ้ว

“คุณแพรคะ หนึ่งพันเจ็ดร้อยเก้าสิบแปดคืนที่คุณตีสองนั่งตรงนี้ มีคนโทรมาถามเรื่องผู้หญิงตัวใหญ่สี่ร้อยสิบเจ็ดสาย”

เธอรู้ตัวเลขนี้ เพราะเธอเป็นคนจดล็อกทุกใบด้วยมือตัวเอง

“ทุกสายถามว่าผู้หญิงควรทำยังไง ควรลดไหม ควรยอมไหม ควรปล่อยไหม”

ตึก... ตึก...

“ยังไม่มีสักสายเลยค่ะ ที่ถามว่าผู้ชายที่เดินออกไปควรทำยังไง”

ปลายสายไม่มีคำตอบ มีแต่ลมหายใจกระทบไมค์โทรศัพท์

“ผู้หญิงไม่ต้องปล่อยใครค่ะ”

อ้อมหยุดหนึ่งจังหวะ ให้ประโยคนั้นเดินทางไปถึงรถทุกคันที่เปิดวิทยุทิ้งไว้ ถึงห้องเช่าทุกห้อง ถึงคอนโดชั้นสิบสอง ห้องที่เครื่องปรับอากาศหึ่งดังตอนเปิดเบอร์สาม

“คนที่เดินออกไปเองต่างหาก”

“ที่ต้องแบกคำถามนั้น”

เสียงสายพานในสายหยุดกึก

มีเสียงรองเท้าข้างหนึ่งกระแทกขอบลู่ ตามด้วยลมหายใจหอบสองครั้งใกล้ไมค์จนเสียงแตก

“แล้วเพื่อนฉันล่ะคะ” เสียงใสหายไป เหลือแต่เสียงคม “ต้องแบกอะไร”

อ้อมไม่ตอบทันที นาฬิกาบนผนังเปลี่ยนจาก 02:10 เป็น 02:11

“เพื่อนคุณแพรต้องเลือกค่ะ” เสียงนุ่มของคุณตีสองตอบ “ว่าจะแบกคำถามของใคร”

คลิก

สายตัดจากปลายทาง ไฟหน้าช่องสามดับลง

ห้าปีที่ทำรายการนี้ อ้อมไม่เคยวางสายใคร

คืนนี้เธอก็ยังไม่เคย

ต้นข้าวเลื่อนเฟดเดอร์ขึ้น เพลงคั่นไหลเข้ามาเต็มหูฟัง ตัวเลขนับถอยหลังของเพลงบนจอเริ่มที่ 04:12

อ้อมกดปิดไมค์ ถอดหูฟังลงคล้องคอ ใบหูข้างซ้ายร้อนจนแดง

ประตูห้องจัดรายการเปิด ต้นข้าวเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มสีน้ำตาลในมือหนึ่ง บัตรขอบทองที่เก็บขึ้นจากพื้นในอีกมือ มุมบัตรมีรอยฝุ่นเทาเป็นเส้น เขาวางทั้งสองอย่างลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเตี้ยที่ปกติไว้วางกล่องสายไฟ

กลิ่นยาหม่องจาง ๆ ลอยขึ้นมาจากบัตร กลิ่นเดียวกับที่ติดข้อมือนิวเมื่อบ่าย

“เมื่อคืนนิวซ่อนเบอร์” ต้นข้าวพูด

“คืนนี้เปิดค่ะ”

“ลืมกดมั้ง”

“คนที่จำประโยคฉันได้คำต่อคำ” อ้อมหยิบปากกาเมจิกขึ้นมา ดึงฝาออก “ไม่ลืมกดซ่อนเบอร์หรอกค่ะ”

ต้นข้าวเงียบไปพักหนึ่ง เอานิ้วโป้งเกาเคราที่ขึ้นไม่เป็นระเบียบ

“งั้นนิวอยากให้ใครเห็นเบอร์นี้”

อ้อมไม่ตอบ เธอดึงกระดาษเปล่าแผ่นหนึ่งออกจากแฟ้ม เขียนตัวบรรจงทีละบรรทัด

02:06 · แพร · 08x-xxx-5577 · 4 นาที 51 วินาที · ปลายทางตัดสายเอง

แล้วเธอวางบัตรฟิตเนสลงข้างบรรทัดนั้น ให้เลขสี่ตัวท้ายเรียงตรงกันพอดี หยิบแม็กเย็บกระดาษจากลิ้นชักมากดลงที่มุมบน

แกร็ก

“หนึ่งหมื่นสองพันหกร้อย” อ้อมว่า “แพงสุดในแฟ้มนี้แล้วค่ะ”

ต้นข้าวหัวเราะออกมาทางจมูกหนึ่งที

“ผมนึกว่าคุณจะร้องไห้”

“ร้องไปแล้วเมื่อวานค่ะ” อ้อมปิดฝาปากกา “ตอนทิ้งไข่ดาว”

เขามองเธอนาน มองตาเธอเหมือนทุกครั้ง แล้วพยักหน้าช้า ๆ

“เมื่อบ่ายคุณไอ” เขาพูดเบาลง “ตอนพีทบอกว่าคุณตีสองต้องสวย”

“ครั้งเดียวค่ะ”

“ผมรู้ว่าครั้งเดียว” ต้นข้าวว่า “ผมก็เห็นว่าใครหันมา”

อ้อมวางมือลงบนแฟ้ม ฝ่ามือแบนราบบนปกกระดาษ

“นิวหันมา”

“พีทไม่หัน” ต้นข้าวยักไหล่ “เจ็ดปีมานี้เขาคงไม่เคยหันมาตอนคุณไอ”

อ้อมไม่เถียง

“ถ้าพีทฟังอยู่ตอนนี้” ต้นข้าวพูดต่อ สายตาเลื่อนไปที่จอสายโทรศัพท์ที่ยังมืดอยู่ “เขาจะจำเสียงแฟนตัวเองได้ไหม”

“เขาเป็นเซลส์ค่ะ” อ้อมตอบ “ลูกค้าโทรมาครั้งเดียว เขาจำเสียงได้ทั้งปี”

“แล้วเสียงเมียเจ็ดปีล่ะ”

อ้อมไม่ได้ตอบ เพราะโทรศัพท์ส่วนตัวของเธอสั่นอยู่บนโต๊ะ

ผอ.วรรณไม่เคยส่งข้อความหลังสี่ทุ่ม คืนนี้ข้อความเข้ามาตอน 02:14

อ้อม เพจสถานีโพสต์โปสเตอร์แล้ว คนแชร์สามพันในชั่วโมงเดียว พี่นอนไม่หลับเลย

รูปแนบเป็นโปสเตอร์เดิม พื้นน้ำเงินเข้ม เงาผู้หญิงไม่มีหน้า ตัวเลขสีทองข้างล่างเปลี่ยนแล้ว

อีก 28 วัน

ข้อความที่สองเด้งตามมาก่อนที่อ้อมจะวางโทรศัพท์

พรุ่งนี้สิบโมงมาห้องพี่ มีเอกสารเรื่องคุณตีสองที่อ้อมต้องเห็นก่อนใคร

ไฟล์แนบหนึ่งไฟล์ หน้าตัวอย่างโชว์แค่บรรทัดแรกครึ่งเดียว แล้วถูกตัดด้วยจุดสามจุด

ข้อ 9 กรณีที่ตัวตนของผู้ดำเนินรายการถูกเปิดเผยก่อน…

นิ้วโป้งอ้อมแตะลงบนไฟล์

บนแผงตรงหน้า ไฟช่องหนึ่งกะพริบขึ้น สีเหลือง ตุบ ตุบ ไม่มีเสียง

อ้อมมองไฟดวงนั้น มองบรรทัดที่ถูกตัดครึ่ง แล้วคว่ำโทรศัพท์ลงบนแฟ้ม หน้าจอแนบปกกระดาษ ไฟล์ยังไม่ได้เปิด

ข้อ 9 รอได้ถึงสิบโมง

“เพลงเหลือสี่สิบวิ” ต้นข้าวลุกขึ้น สายตาเหลือบไปที่ไฟช่องหนึ่งแวบเดียว แล้วเก็บแก้วโกโก้ที่เย็นแล้วของเธอไปด้วย “ผมชงแก้วใหม่ให้หลังจบรายการ นมข้นช้อนเดียว ผมสัญญา”

“สองช้อนค่ะ” อ้อมพูดโดยไม่เงยหน้าจากแผง “คืนนี้ควรหวาน”

ต้นข้าวหยุดที่ประตู มุมปากยกขึ้นนิดเดียว แล้วปิดประตูตามหลัง

บนแผง ไฟช่องหนึ่งยังกะพริบ ไม่มีใครกดรับ

02:19

เพลงคั่นจางลง อ้อมสวมหูฟังกลับเข้าที่ ฟองน้ำยังอุ่นอยู่ กลิ่นยาหม่องจากบัตรที่เย็บติดล็อกลอยขึ้นมาจากแฟ้มข้างข้อศอก

ไฟช่องหนึ่งไม่ดับตลอดห้านาที สายนี้ยอมรอ ไม่วางไปไหน

ชื่อบนจอขึ้นเต็มบรรทัดตอนเธอก้มดู

คนนอนไม่หลับ ห้องสิบสอง

ตัวเลขสีขาวใต้ชื่อ ลงท้ายด้วย 0819

หลังกระจก ต้นข้าวไม่ได้ลุกขึ้นครึ่งตัวเหมือนคืนแรก ไม่ได้มองเธอเป็นคำถาม เขาแค่วางมือไว้บนปุ่มตัดสาย แล้วรอ

อ้อมมองบัตรขอบทองที่ถูกเย็บติดกับล็อกสายบนโต๊ะ เลข 5577 กับเลข 0819 อยู่ห่างกันแค่ความกว้างจอ

เธอเปิดไมค์

“กลับมาแล้วค่ะ เพื่อนคนนอนไม่หลับ”

นิ้วกดปุ่มรับสาย

“สายต่อไปค่ะ คุณคนนอนไม่หลับ ห้องสิบสอง”

เงียบ

เสียงเครื่องปรับอากาศหึ่งอยู่ไกล ๆ ในสาย ดังกว่าคืนแรก ช่างที่อ้อมเรียกมาซ่อมเตือนไว้แล้วว่ามันจะกลับมาดังภายในสองเดือน

แล้วก็มีเสียงหนึ่งซ้อนอยู่ข้างหลังเสียงแอร์ เสียงเพลงคั่นท่อนสุดท้ายที่เพิ่งจบไปเมื่อครึ่งนาทีก่อน ดังช้ากว่ากันนิดหนึ่ง ออกมาจากวิทยุที่เปิดค้างไว้ในห้องนั้น

“คุณตีสองครับ”

เสียงเล็ก แตก เหมือนคืนแรก แต่ปลายคำแข็งขึ้น เหมือนคนพูดผ่านฟันที่กัดไว้

“ค่ะ”

“เมื่อกี้” พีทพูดช้า เว้นทีละคำ “แฟนผมโทรมาใช่ไหม”

อ้อมไม่ขยับ

หลังกระจก นิ้วของต้นข้าวกดลงบนปุ่มตัดสายครึ่งหนึ่ง แล้วหยุดค้างไว้แค่นั้น

“ที่นี่ไม่มีใครรู้ค่ะ ว่าใครเป็นใคร” เสียงนุ่มของคุณตีสองตอบ

“ผมรู้” พีทว่า “ผมขายรถมาสิบปีนะครับ ลูกค้าโทรมาครั้งเดียว ผมจำเสียงได้ทั้งปี”

เขาหัวเราะในลำคอ เสียงเดียว แล้วขาดหายกลางคัน

“ผมนอนอยู่ตรงนี้ ฟังแฟนตัวเองถามคุณว่าผู้หญิงตัวใหญ่ควรปล่อยผมไหม”

ลำคออ้อมคันขึ้นมา ตรงจุดเดิมทุกครั้งที่เธอประหม่า

เธอยกหลังมือขึ้นกดริมฝีปากแน่น ไหล่เกร็ง กลืนน้ำลายลงไปหนึ่งครั้ง สองครั้ง

ไม่ไอ

หลังกระจก สายตาต้นข้าวจับอยู่ที่มือเธอ แล้วเขาลุกขึ้นทั้งตัว

“แต่ที่ผมนอนไม่หลับคืนนี้” พีทพูดเบาลงจนแทบเป็นเสียงกระซิบ “ไม่ใช่เพราะเสียงแฟนผม”

เสียงแอร์หึ่งในสาย เสียงลมหายใจของเขาใกล้ไมค์

“แล้วเสียงคุณ ทำไมผมคุ้นจัง”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction