Chapter 2
สปอนเซอร์คนใหม่
This novel is available in Thai only for now.
“คุณตีสองไม่รู้หรอกค่ะ” อ้อมตอบเข้าไมค์ “คุณตีสองเดาเอา”
นิ้วชี้ของเธอค้างอยู่เหนือปุ่มตัดสาย ฟองน้ำหูฟังชื้นเหงื่อแนบอยู่ที่ใบหู ชื่อ คนที่ตื่นตีห้า ยังกะพริบอยู่บนจอ ไฟออนแอร์เหนือประตูแดงนิ่ง
ปลายสายเงียบไปหนึ่งจังหวะ แล้วผู้หญิงคนนั้นก็หัวเราะสั้น ๆ เสียงใส แต่ปลายเสียงไม่ขำ
“เดาเก่งจังค่ะ”
“แต่ถ้าให้เดาอีกข้อ” นิ้วของอ้อมถอยห่างจากปุ่มตัดสาย “คนที่ไปนั่งในรถหน้าคอนโดตั้งแต่ตีสอง คงไม่ได้โทรมาเพราะอยากรู้เรื่องเมียเก่าหรอกใช่ไหมคะ”
หลังกระจก ต้นข้าววางมือลงบนเฟดเดอร์ แล้วไม่ขยับต่อ
ในสายมีเสียงเครื่องยนต์ติดอยู่ เบา ๆ และมีอีกเสียงหนึ่งซ้อนอยู่ข้างหลัง ช้ากว่าครึ่งวินาที
เสียงของอ้อมเอง ออกมาจากวิทยุในรถคันนั้น
“งั้นฝันดีนะคะ คุณตีสอง” ผู้หญิงในสายพูด “แล้วเจอกันค่ะ”
สายตัด
อ้อมเปิดเพลงปิดรายการตามคิว มือหยิบหูฟังออกจากหูทีละข้าง
เจอกัน
เกือบห้าปี ไม่มีผู้ฟังคนไหนพูดคำนี้กับเธอเลย
04:12
ห้องควบคุมยังอุ่นจากเครื่องเสียงที่เปิดมาทั้งคืน กลิ่นพลาสติกร้อนลอยขึ้นจากเครื่องพิมพ์ ตอนที่มันคายกระดาษออกมาทีละแผ่น
ล็อกสายประจำคืน หน้าที่ของ ฝ่ายเอกสาร ที่ทั้งสถานีรู้จัก
อ้อมดึงกระดาษแผ่นแรกออกมา อ่านบรรทัดบนสุด
01:59 · คนนอนไม่หลับ ห้องสิบสอง · xxx-xxx-0819 · 12 นาที 41 วินาที
บรรทัดล่างสุด
03:02 · คนที่ตื่นตีห้า · ซ่อนเบอร์ · 41 วินาที
“ผมลบบรรทัดแรกให้ได้นะ” ต้นข้าวพูดโดยไม่หันมา นิ้วยังกดปิดช่องเสียงทีละช่อง “ระบบมันโง่ ผมฉลาดกว่ามันนิดนึง”
“ไม่ต้องค่ะ”
อ้อมเปิดแฟ้มกระดาษสีน้ำตาลเล่มเดิม มุมปกพับงอ หน้าปกมีลายมือเธอเขียนด้วยปากกาเมจิกว่า ล็อกสาย ต.ค. แล้ววางกระดาษแผ่นนั้นไว้บนสุด
“ฉันเก็บทุกใบ”
ต้นข้าวหันมาในที่สุด แก้วโกโก้ของเขาเย็นชืดไปแล้ว มีคราบนมข้นเกาะอยู่ที่ขอบ
“คนที่ตื่นตีห้า” เขาว่า “คือผู้หญิงที่พีทจะแต่งด้วยใช่ไหม”
“นิว” อ้อมตอบ “เทรนเนอร์ส่วนตัวเขา ตั้งแต่ต้นปี”
“แล้วเธอพูดว่า เจอกัน”
“บ่ายนี้ ผอ.นัดฉันคุยเรื่องโปสเตอร์”
อ้อมปิดแฟ้ม เสียงปกแข็งกระทบกันดังปึก
12:58
แสงกลางวันลอดมู่ลี่เข้ามาเป็นเส้น ๆ ตกลงบนแผงควบคุม เห็นฝุ่นในร่องปุ่มที่ตอนกลางคืนไม่มีใครเห็น
ห้องจัดรายการหลังกระจกมืดอยู่ ไฟออนแอร์ดับ
ผู้หญิงผมสั้นซอย แว่นกรอบดำ เสื้อเบลาส์สีกรม นั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้อำนวยการ ปลายปากกาในมือเคาะขอบโต๊ะไม่หยุด
“อ้อมใช่ไหม พี่วรรณ” เธอพูดเร็ว ลุกขึ้นครึ่งตัวแล้วนั่งลงอีก “พี่มาแทนพี่ศักดิ์ตั้งแต่เมื่อเช้า เรื่องที่เขาทักอ้อมไว้เมื่อคืน พี่สานต่อเอง”
ต้นข้าวนั่งอยู่หน้าแผงควบคุม ยกกาแฟซองสามในหนึ่งขึ้นจิบ กลิ่นหวานเลี่ยนลอยมาถึงประตู
“ยินดีต้อนรับครับ ผอ.” เขาว่า “ห้องนี้แอร์ติ๊กทุกสิบวินาที ไม่ต้องตกใจ มันแค่ยังมีชีวิตอยู่”
แอร์ดังติ๊กพอดี
ผอ.วรรณไม่ขำ เธอดึงซองเอกสารสีขาวออกจากกระเป๋า วางลงบนแผงควบคุม ตรงหน้าอ้อม
“สัญญาสปอนเซอร์งานครบรอบห้าปี” เธอว่า “เขาจะเข้ามาเซ็นตัวจริงบ่ายนี้ ห้าล้าน ครอบคลุมงาน ค่าเช่าหอประชุม แล้วก็เงินเดือนที่ค้างทุกคนมาสองเดือน”
อ้อมไม่หยิบ
เธออ่านหัวกระดาษจากตรงที่ยืน
โลโก้สีทองรูปพวงมาลัยรถ ตัวหนังสือเอียงข้างใต้
ชาญมงคล ออโต้ · ศูนย์รถยนต์นำเข้า
เธอรู้จักโลโก้นี้ มันปักอยู่บนอกเสื้อเชิ้ตดำทุกตัวในตู้เสื้อผ้าที่คอนโดชั้นสิบสอง เธอรีดมันมาสี่ปี อาทิตย์ละห้าตัว
ปากซองไม่ได้ปิด กระดาษแผ่นในเลื่อนออกมาครึ่งหน้า บรรทัดหนึ่งโผล่พ้นขอบซอง
ข้อ 9 หากตัวตนของผู้ดำเนินรายการถูกเปิดเผยก่อน—
ปกซองบังส่วนที่เหลือไว้
มือขวาของอ้อมกำขอบแฟ้มสีน้ำตาลแน่นขึ้น
“อ้อมเป็นคนเดียวที่ติดต่อคุณตีสองได้” ผอ.วรรณพูดต่อ เสียงลดลงครึ่งหนึ่ง สายตาเหลือบไปทางประตู “พี่รู้ว่าเขาไม่เคยยอมเปิดหน้า แต่ครั้งนี้พี่ขอ สิบสองคนในตึกนี้รออยู่”
“คุณตีสองไม่เคยตกลงเรื่องโปสเตอร์ค่ะ”
“พี่รู้” ผอ.วรรณถอดแว่นออกมาเช็ดกับชายเสื้อทั้งที่เลนส์ไม่เปื้อน “แต่สปอนเซอร์ขอข้อนี้ข้อเดียว เขาบอกว่าคนจะมาก็เพราะอยากเห็นหน้า”
ต้นข้าววางแก้วกาแฟลง
“เขาไหนครับ”
ยังไม่ทันมีใครตอบ ประตูห้องควบคุมก็เปิด
“สวัสดีครับ ชาญมงคลมาแล้วคร้าบ”
เสียงที่อ้อมได้ยินทางโทรศัพท์เมื่อสิบเอ็ดชั่วโมงก่อน
แต่เป็นเสียงกลางวัน เสียงที่ใช้ขายรถ
กลิ่นตามเสียงนั้นเข้ามาติด ๆ
ซีดาร์ปนเปลือกส้ม ขวดสีดำทรงเหลี่ยม อ้อมซื้อให้เขาวันเกิดเมื่อสามเดือนก่อน ผ่อนกับร้านสามงวด งวดสุดท้ายเพิ่งตัดบัตรไปเมื่อต้นเดือนนี้
พีทยืนอยู่ตรงประตู เชิ้ตดำเข้ารูป ผมเซ็ตตั้งขึ้นด้านหน้า นาฬิกาเรือนใหม่บนข้อมือซ้าย ขอบตาดำจนรองพื้นปิดไม่มิด
ข้าง ๆ เขาเป็นผู้หญิงในเดรสเข้ารูปสีชมพูอ่อน ผมหางม้ามัดสูง คอยาว แขนเรียวมีกล้ามบาง ๆ ตอนเธอขยับ
พีทกวาดตามองทั้งห้องแบบมองโชว์รูม แล้วสายตาก็หยุดที่อ้อม
ที่แฟ้มสีน้ำตาลในมือเธอ
“อ้าว” เขายิ้มมุมปาก “อ้อม ยังทำงานเอกสารที่นี่อยู่เหรอ”
ผอ.วรรณหันขวับมาทางอ้อม แล้วหันกลับไปทางพีท
อ้อมยืนที่เดิม แฟ้มแนบอก
“สี่ปีสิบเอ็ดเดือนค่ะ” เธอตอบ “คืนละสี่ชั่วโมง”
“โห” พีทหัวเราะ หันไปหาผอ.วรรณ “ผอ.ครับ นี่ อดีต... เอ้อ ภรรยาผมเองครับ ไม่ต้องห่วง เราจบกันดี ใช่ไหมอ้อม”
“ใบหย่ายังไม่ได้เซ็นค่ะ” อ้อมพูดเรียบ ๆ “คุณให้เวลาถึงสิ้นเดือน”
ห้องเงียบลงหนึ่งจังหวะ
แอร์ดังติ๊ก
ผู้หญิงชุดชมพูยิ้ม ยิ้มนั้นไม่ขยับเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว
“พี่อ้อมใช่ไหมคะ” เธอเดินเข้ามาก่อน ยื่นมือมา เล็บตัดสั้น เคลือบสีนู้ด กลิ่นครีมกันแดดกับยาหม่องจาง ๆ ติดมาที่ข้อมือ “หนูนิวค่ะ ได้ยินชื่อพี่มานานแล้ว”
พอสิ้นคำว่า ค่ะ นิ้วโป้งของอ้อมก็กดลงบนปกแฟ้ม
อ้อมจับมือนั้น สั้น ๆ แล้วปล่อย
เจอกันค่ะ
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”
นิวหยิบบัตรใบหนึ่งออกจากกระเป๋าใบเล็ก บัตรแข็งสีขาว ขอบทอง ตัวอักษรนูน วางลงบนแผงควบคุม ข้างซองสัญญาสปอนเซอร์
“ฟิตเนสของหนูเองค่ะ อยู่ใต้คอนโดพี่พีท” เธอเลื่อนบัตรเข้าหาอ้อมด้วยปลายนิ้ว “ลดให้พี่สามสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ”
พีทหัวเราะออกมาก่อนใคร
หัวเราะแบบเดียวกับตอนที่เพื่อนเขาแซวเธอในงานเลี้ยง
หลังแผงควบคุม นิ้วของต้นข้าวเลื่อนเฟดเดอร์ตัวหนึ่งลงไปจนสุด ทั้งที่ไม่มีเพลงอะไรเปิดอยู่
อ้อมหยิบบัตรขึ้นมา อ่านตัวหนังสือเล็กข้างหลัง
“คอร์สสามเดือน ราคาเต็มหนึ่งหมื่นแปดพัน” เธออ่านออกเสียง “ลดสามสิบเปอร์เซ็นต์ เหลือหนึ่งหมื่นสองพันหกร้อย”
“พี่คิดเลขเร็วจังค่ะ”
“ฝ่ายเอกสารค่ะ” อ้อมตอบ แล้วเปิดแฟ้มสีน้ำตาล สอดบัตรใบนั้นไว้ข้างใน ทับล็อกสายเมื่อคืน “ฉันเก็บไว้นะคะ”
นิวเอียงหน้า หางม้าแกว่งตาม
“พี่จะมาจริงเหรอคะ”
“ฉันเก็บทุกอย่างค่ะ”
พีทยกนาฬิกาขึ้นดู ทั้งที่นาฬิกาแขวนอยู่บนผนังตรงหน้าเขา
“โอเค ๆ เรื่องผู้หญิงคุยกันทีหลัง” น้ำเสียงเซลส์กลับมาเต็มที่ “ผอ.ครับ ผมอยากเจอคุณตีสองตัวจริงครับ เซ็นสัญญาวันนี้ ถ่ายรูปคู่ได้ไหม ลูกค้าผมฟังรายการกันทั้งโชว์รูม”
“คุณตีสองไม่เข้าสถานีตอนกลางวันค่ะ” ผอ.วรรณรีบตอบ “ติดต่อผ่านอ้อมคนเดียว”
พีทหันมามองอ้อมอีกรอบ คราวนี้มองนานขึ้น
“เธอเนี่ยนะ เป็นคนกลาง”
“ค่ะ”
“งั้นฝากบอกเขาหน่อย” พีทยิ้มกว้าง ฟันขาวเรียง ขอบตาดำยิ่งชัดตอนเขายิ้ม “ว่าผมเป็นแฟนตัวจริง ฟังมาตั้ง...”
เขาหยุด
“พี่พีทฟังทุกคืนเลยค่ะ” นิวต่อให้ เสียงหวาน “นอนไม่หลับน่ะค่ะ ใช่ไหมคะพี่”
มือพีทที่ยกขึ้นปรับนาฬิกาค้างอยู่กลางทาง
“ขอบตาคุณดำนะคะ” อ้อมพูด
เธอไม่ได้ตั้งใจจะพูด มันหลุดออกมาเหมือนคำถามเรื่องกินข้าวหรือยังที่เธอถามเขามาเจ็ดปี
พีทยกนิ้วขึ้นแตะใต้ตาตัวเอง แล้วรีบเอามือลง
“งานยุ่ง” เขาว่า “ปิดยอดไตรมาส”
แล้วเขาก็หัวเราะกลบ เดินไปยืนข้างกระจกกั้นห้องจัดรายการ มองเข้าไปในความมืด มองไมโครโฟนที่อ้อมนั่งพูดใส่เมื่อคืน
“เสียงคุณตีสองนะครับผอ.” เขาพูดกับกระจก “ผมว่าตัวจริงต้องสวยมาก คนเสียงแบบนั้นไม่มีทางหน้าตาธรรมดา”
อ้อมไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง
แค่ครั้งเดียว เธอยกหลังมือขึ้นปิดปาก
พีทไม่หันมา
แต่นิวหันมา
สายตานิวหยุดที่มืออ้อม แล้วเลื่อนลงไปที่แฟ้มสีน้ำตาล ที่อ้อมวางพักไว้บนขอบแผงควบคุมตอนไอ ปกแฟ้มเผยอขึ้นนิดหนึ่ง กระดาษแผ่นบนสุดโผล่ออกมาครึ่งบรรทัด
01:59 · คนนอนไม่หลับ ห้องสิบ—
นิวเอื้อมนิ้วไปแตะมุมปกแฟ้ม เล็บสีนู้ดเคาะเบา ๆ สองที ตรงตัวเลขที่โผล่ออกมา
แล้วเธอก็กดปกแฟ้มปิดลงให้
“แฟ้มพี่จะหล่นค่ะ”
อ้อมดึงแฟ้มกลับมาแนบอก ไม่เร็ว ไม่ช้า
ต้นข้าวลุกขึ้นจากเก้าอี้ ล้วงมือสองข้างใส่กระเป๋าเชิ้ตลายสก็อต
“ผอ.ครับ” เขาว่า “ห้องนี้แคบ สัญญาห้าล้านเซ็นห้องประชุมข้างล่างดีกว่าไหมครับ แอร์ข้างล่างไม่ติ๊ก”
“เดี๋ยวก่อน” ผอ.วรรณยกมือห้าม หน้าแดงขึ้นมาจากคอ “ยังไม่ได้บอกเรื่องสำคัญที่สุดเลย”
เธอกดรีโมตหันจอมอนิเตอร์บนผนัง
โปสเตอร์ที่อ้อมเห็นเมื่อตีสองสี่สิบขึ้นเต็มจอ พื้นน้ำเงินเข้ม ไมโครโฟนสีเงิน เงาผู้หญิงไม่มีหน้า
คราวนี้มีบรรทัดใหม่เพิ่มเข้ามาข้างล่าง ตัวหนังสือสีทอง
สนับสนุนโดย ชาญมงคล ออโต้
ใต้มันยังเป็นตัวเลขนับถอยหลังชุดเดิม ฝ่ายกราฟิกขยายให้ใหญ่ขึ้นเท่าตัว
อีก 30 วัน
“งานครบรอบห้าปีจัดที่หอประชุม” ผอ.วรรณพูดเร็วจนแทบไม่หายใจ “ถ่ายทอดสดออนไลน์พร้อมกัน สปอนเซอร์ขอสองข้อ เราตกลงไปแล้วทั้งสองข้อ”
อ้อมยืนนิ่ง กลิ่นซีดาร์ปนส้มยังลอยอยู่ในห้อง
บนแผงควบคุม ซองสีขาวยังวางอยู่ที่เดิม ข้อ 9 โผล่พ้นขอบซองครึ่งบรรทัด
ผอ.วรรณสูดหายใจ ยกนิ้วชี้ขึ้นหนึ่งนิ้ว แล้วสองนิ้ว
“วันงาน คุณตีสองจะเปิดหน้าครั้งแรก”
“และคุณพีทเป็นพิธีกรบนเวที”
พีทหันกลับมาจากกระจก แสงจากจอมอนิเตอร์ตกลงบนหน้าเขา ขอบตาดำ ยิ้มกว้างแบบตอนส่งกุญแจรถให้ลูกค้า
เขามองตรงมาที่อ้อม
“วันเดียวกับงานแต่งผมพอดี”
— End of chapter —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction