Pular para o conteúdo
MIRARAMA
ดีไซเนอร์ตัวใหญ่ที่ถูกซ่อนหลังแบรนด์นางแบบดัง วันเปิดตัวคอลเลกชันเธอจะขึ้นเวทีเอง

Chapter 3

ไม่มีไซส์เธอหรอก

This novel is available in Thai only for now.

มือของเมษาจับผ้าชีฟองสีน้ำนมผิดด้าน ด้านเงาหันออก ด้านด้านหันเข้าหาหุ่น

ข้าวหอมยืนอยู่หลังหุ่นตัวนั้น ห่างไปไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน

เธอพูดอะไรไม่ได้เลย ---

สิบโมงสองนาที โชว์รูมลูเมนสว่างเหมือนห้องผ่าตัด

ผนังขาว พื้นขาว ราวแขวนสแตนเลสเงาวับเรียงชิดผนังสองด้าน หุ่นโชว์ไม่มีหัวหกตัวยืนเป็นครึ่งวงกลมกลางห้อง ทุกตัวผอมเท่ากันหมด กลิ่นผ้าใหม่กับกลิ่นดอกลิลลี่สีขาวจากแจกันใบใหญ่ตรงประตูลอยปนกัน หวานจนเลี่ยน

ข้าวหอมสวมผ้ากันเปื้อนสีเทาทับชุดลินินสีเขียวเสจ สายวัดตัวคล้องคอเหมือนทุกวัน กล่องเข็มหมุดอยู่ในมือ ดารินจัดตำแหน่งให้เธอเองตั้งแต่เก้าโมง

ผู้ช่วยถือเข็ม ยืนหลังหุ่น ห้ามพูด

ภาคย์นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีครีมกลางห้อง สูทสีเทาถ่าน ไม่ผูกเนกไท เดินเข้าโชว์รูมมาคนเดียว ไม่มีผู้ช่วยถือแฟ้มตาม แขนข้างหนึ่งพาดพนักโซฟา ดวงตานิ่งมองหุ่นตรงหน้า

ดารินยืนชิดผนัง แท็บเล็ตแนบอก

เมษายืนกลางแสงไฟ สเก็ตช์สิบแผ่นที่ฉีกไปเมื่อวานวางเรียงบนโต๊ะกระจกข้างตัว ลายเส้นดินสอของข้าวหอมตั้งเด่นอยู่ใต้แสงไฟ

“เมษาชอบให้ผ้าตกตามลมค่ะ” เมษาพูด ยกชีฟองขึ้นพาดไหล่หุ่น “เหมือนน้ำที่ไหลลงจากไหล่”

ประโยคนั้นข้าวหอมเขียนไว้ใต้สเก็ตช์แผ่นที่สี่

ผ้าไม่ได้ตกตามลม มันพับย่นอยู่ตรงไหล่เป็นก้อน เพราะเมษาวางมันตามแนวเส้นด้าย ไม่ได้วางเฉียง

ข้าวหอมยื่นปลายนิ้วออกไปจากหลังหุ่น ดึงชายผ้าด้านหลังให้หมุนไปสี่สิบห้าองศา เบา ๆ ไม่ให้มีเสียง

ผ้าคลายตัว ไหลลงจากไหล่เหมือนน้ำ

เมษาชะงักครึ่งวินาที แล้วยิ้มกว้างเหมือนตั้งใจไว้แต่แรก

“แบบนี้ค่ะ”

ภาคย์ไม่พูดอะไร สายตาของเขาไม่ได้อยู่ที่ไหล่หุ่น

มันอยู่ที่ชายผ้าด้านหลัง ตรงจุดที่เพิ่งหมุน

เมษาปักเข็มหมุดตัวแรกตรงเอวหุ่น ผิดไปสองเซนติเมตร

ข้าวหอมดึงออกจากด้านหลัง ปักใหม่ตรงแนวกระดูกสะโพก

เมษาปักตัวที่สองตรงอก ผ้าตึงจนเกิดรอยดึงเป็นเส้น

ข้าวหอมคลายมันออก ปักซ่อนเข้าไปในจีบ

เป็นแบบนี้อยู่สิบนาที เหมือนเต้นรำกับคนที่มองไม่เห็นกัน เมษาปักด้านหน้า ข้าวหอมแก้ด้านหลัง หุ่นตรงกลางค่อย ๆ กลายเป็นชุดจริง ๆ

กล่องเข็มหมุดในมือข้าวหอมเบาลงเรื่อย ๆ เหงื่อซึมที่ไรผม ทั้งที่แอร์ในโชว์รูมเย็นจนขนแขนลุก

“ทำไมปักเข็มตรงนั้นครับ”

เสียงภาคย์ดังขึ้นเรียบ ๆ

เมษาหันไป “ตรงไหนคะ”

“ตัวที่สาม ข้างหลังหุ่น ตรงสะโพก”

ทั้งห้องเงียบ

เข็มตัวที่สามไม่ใช่ของเมษา

“สัญชาตญาณค่ะ” เมษาตอบ เสียงยังใส “ดีไซเนอร์ก็ต้องใช้ความรู้สึกบ้าง”

ภาคย์ลุกจากโซฟา เดินเข้ามาช้า ๆ รองเท้าหนังเหยียบพื้นขาวไม่มีเสียง เขาเดินอ้อมหุ่นไปทางด้านหลัง

ข้าวหอมถอยไปหนึ่งก้าว ส้นรองเท้าชนขาราวแขวน ราวสั่นจนไม้แขวนกระทบกันดังกริ๊ง

ภาคย์หยุดอยู่ข้างหลังหุ่น ห่างจากเธอไม่ถึงครึ่งเมตร แต่เขามองแค่ผ้า

“ด้านหลังกับด้านหน้า” เขาพูดเบา ๆ “เหมือนคนละคนทำ”

ดารินก้าวออกมาจากผนังทันที

“ชุดตัวอย่างมาถึงแล้วค่ะคุณภาคย์ เชิญดูของจริงดีกว่านะคะ”

พนักงานโชว์รูมสองคนเข็นราวแขวนเข้ามา ชุดตัวอย่างสิบสองตัวแขวนเรียงกันในถุงผ้าโปร่ง ป้ายไซส์ห้อยอยู่ที่คอทุกตัว ไซส์ศูนย์ ไซส์สอง ไซส์สี่

ข้าวหอมรู้จักทุกตัว เธอเย็บมาทุกตัว

พนักงานคนหนึ่ง ผมยาว ปากทาลิปสีชมพู ดึงถุงผ้าออกจากชุดตัวแรก แล้วหันมาหาข้าวหอมที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด

“พี่ข้าวหอมไม่ต้องลองชุดตัวอย่างนะ” เธอพูดยิ้ม ๆ เสียงดังพอให้ทั้งห้องได้ยิน “ไม่มีไซส์เธอหรอก”

มีเสียงหัวเราะเบา ๆ จากพนักงานอีกคน

เมษาก็หัวเราะ เสียงเล็ก ๆ ใส ๆ เหมือนแก้วกระทบกัน

ข้าวหอมก้มหน้าลง มือกำกล่องเข็มหมุดแน่น หน้าชาวาบไปถึงหู

ห้าปีมานี้ เธอได้ยินประโยคแบบนี้ในโชว์รูมนี้นับครั้งไม่ถ้วน มันไม่ได้เจ็บมากขึ้น แต่ก็ไม่เคยเจ็บน้อยลง

ภาคย์ไม่หัวเราะ

เขาเดินไปที่ราวแขวน หยิบป้ายไซส์ของชุดตัวแรกขึ้นมาดู พลิกไปพลิกมา

“ชุดตัวอย่างของลูเมนมีไซส์อะไรบ้างครับ”

“ศูนย์ถึงสี่ค่ะ” ดารินตอบแทน “เป็นภาพลักษณ์ของแบรนด์”

“แล้วร้านขายถึงไซส์อะไร”

ดารินหยุดไปจังหวะหนึ่ง

“ถึงไซส์สิบแปดค่ะ”

“แต่ไม่มีชุดตัวอย่าง”

“ลูกค้ากลุ่มนั้นไม่ได้ดูชุดตัวอย่างค่ะ เขาดูเมษา”

ภาคย์พยักหน้าช้า ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา กดอะไรบางอย่าง

“ผมพานางแบบฟิตติ้งมาด้วยครับ” เขาพูด “ให้รออยู่ที่ล็อบบี้ตั้งแต่ผมขึ้นมา”

ดารินนิ่ง

ประตูกระจกของโชว์รูมเปิดออก

ผู้หญิงที่เดินเข้ามาสูงพอ ๆ กับข้าวหอม ตัวพอ ๆ กับข้าวหอม ผมสั้นแค่ใบหู ใส่เสื้อยืดสีดำกับกางเกงขายาวสีดำแบบนางแบบฟิตติ้งทุกคน เธอยิ้มให้ทุกคนในห้อง ยิ้มเต็มหน้า ไม่มีความลังเลแม้แต่นิด

“สวัสดีค่ะ ไซส์สิบหกค่ะ”

ไม่มีใครตอบ

พนักงานปากสีชมพูหลบตาไปทางราวแขวน

“ผมขอให้คุณลองชุดตัวนี้ครับ” ภาคย์ชี้ไปที่ชุดตัวที่ห้า

ชุดสายน้ำ

ข้าวหอมหายใจสะดุด

ชุดสายน้ำเป็นเดรสตัดเฉียงผ้าเครปสีน้ำเงินหมึก ป้ายไซส์สอง ใครมองก็เห็นว่ามันเล็กเกินไปสำหรับนางแบบคนนี้

แต่ไม่มีใครรู้ว่าข้างในชุดตัวนี้มีอะไร

นอกจากคนเย็บ

“ชุดนี้ไซส์สองนะคะคุณภาคย์” ดารินพูด “ใส่ไม่ได้หรอกค่ะ”

“ลองดูก่อนครับ”

นางแบบหายเข้าไปหลังม่าน เสียงซิปดังรูด เงียบ แล้วมีเสียงเรียกออกมา

“เอ่อ... มีเชือกอะไรอยู่ข้างในค่ะ ไม่รู้ผูกยังไง”

ข้าวหอมก้าวเท้าออกไปก่อนสมองจะสั่ง

ห้าปีก่อน เธอเย็บชุดสายน้ำตัวแรกให้ตัวเองใส่ไปงานแต่งเพื่อน ในตะเข็บข้างทั้งสองด้าน เธอซ่อนเชือกผูกชั้นในไว้สี่เส้น ผ้าตัดเฉียงยืดตามได้อีกหกไซส์โดยไม่ผิดรูป ตอนลูเมนเอาไปขาย เธอไม่ได้เอาเชือกออก

ไม่มีใครถาม ไม่มีใครเปิดดูข้างใน

เธอแหวกม่านเข้าไป

“ยกแขนขึ้นนิดหนึ่งนะคะ”

ข้าวหอมดึงสายวัดตัวออกจากคอ วัดรอบเอวนางแบบเร็ว ๆ วางสายวัดลงบนโต๊ะเล็กข้างม่าน แล้วผูกเชือกเส้นแรก เส้นที่สอง ปรับระยะไปทีละนิ้ว ผ้าเครปสีน้ำเงินหมึกค่อย ๆ คลายตัว แผ่ลงตามสะโพก ตามแนวเอว ตามไหล่

สามสิบวินาที

นางแบบก้าวออกมาจากหลังม่าน

ไม่มีใครพูดอะไรเป็นนาน

ชุดสายน้ำที่บนหุ่นไซส์สองดูแบนเหมือนผ้าที่แขวนอยู่บนไม้แขวน บนตัวผู้หญิงคนนี้มันมีชีวิต ผ้าตัดเฉียงโอบตามเส้นโค้งทุกเส้น ชายกระโปรงสวิงเป็นคลื่นทุกครั้งที่เธอขยับ แสงไฟโชว์รูมตกลงบนผ้าเครปเป็นประกายเหมือนผิวน้ำตอนกลางคืน

นางแบบหมุนตัวหน้ากระจก แล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ เหมือนไม่เชื่อตัวเอง

“ใส่สบายกว่าชุดไซส์ฉันอีกค่ะ”

ภาคย์ยืนนิ่ง มองชุด แล้วหันไปมองหุ่นไซส์สองที่ใส่ชุดสายน้ำอีกตัวอยู่ข้าง ๆ

เทียบกันแล้ว ชุดบนหุ่นดูเหมือนชุดที่ยังทำไม่เสร็จ

“ผ้าตัดเฉียงต้องการเส้นโค้งถึงจะไหล” เขาพูดเบา ๆ เหมือนพูดกับตัวเอง “แพตเทิร์นนี้ไม่ได้คำนวณมาให้หุ่น”

เขาหันไปมองทั้งห้อง

“ใครคำนวณแพตเทิร์นนี้ครับ”

ความเงียบหล่นลงมาทั้งห้องเหมือนผ้าผืนใหญ่

พนักงานสองคนมองพื้น นางแบบฟิตติ้งยืนนิ่งกลางห้อง เสียงแอร์ดังขึ้นมาเป็นเสียงเดียว

เมษาเปิดปาก แล้วปิด

เธอหันไปมองดาริน

ภาคย์เห็นสายตานั้น ข้าวหอมรู้ว่าเขาเห็น เพราะเขาไม่ได้หันตามไปมองดาริน เขามองเมษาค้างอยู่อย่างนั้น

“คุณเมษา”

“ทีมของเราช่วยกันค่ะ” ดารินตอบแทนอีกครั้ง เสียงเรียบไม่มีรอยร้าว “ลูเมนทำงานเป็นทีม”

แล้วเธอก็หันมาหาข้าวหอมที่ยังยืนอยู่ข้างม่าน

“ข้าวหอม ลงไปเอาม้วนผ้าที่รถหน่อย ตอนนี้เลย”

ข้าวหอมก้มหน้า เดินผ่านโซฟาสีครีม ผ่านแจกันลิลลี่ ไปที่ประตูกระจก

มือของเธอยกขึ้นแตะคอโดยไม่รู้ตัว

คอว่าง

เธอหันกลับไปทางโต๊ะเล็กข้างม่าน

ภาคย์ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว

เขาหยิบสายวัดตัวสีขาวเส้นนั้นขึ้นมาจากโต๊ะ ม้วนรอบนิ้วช้า ๆ ทีละรอบ อย่างระวัง เหมือนกลัวมันจะเสียรูป

แล้วเขาก็พลิกดูปลายสาย

ข้าวหอมยืนนิ่งอยู่ที่ประตูกระจก ห่างไปสิบก้าว แต่เธอรู้ว่าเขากำลังมองอะไร

ปลายสายวัดปักด้วยด้ายสีเขียวเสจ เป็นตัวอักษรเล็ก ๆ สองตัว

ข.ห.

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by ตีสองสิบเจ็ด (2:17 AM) · Fiction