Pular para o conteúdo
MIRARAMA
เวรดึกคืนเดียว คนไข้โคม่าตื่นมาเรียกชื่อจริงของฉัน

Chapter 2

ชื่อฉันบนถุง

This novel is available in Thai only for now.

02:32

เสียงเตือนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ชีพจร

ตัวเลขออกซิเจนบนจอสีดำร่วงจากเก้าสิบหก เป็นเก้าสิบสาม แล้วเป็นเก้าสิบเอ็ด

คุณอนันต์ไอ เสียงไอเปียก ครืดอยู่ลึกในอก มือขวาที่เพิ่งเขียนเลขสี่บนผ้าห่มกำชายผ้าจนข้อนิ้วขาว

ฝนคว้าลูกกลิ้งบนสายน้ำเกลือ กดลงจนสุด หยดสุดท้ายค้างอยู่ในกระเปาะใส ไม่ตกลงมา

“ปิดสายแล้วค่ะ” เธอบอก “ไม่ได้แตะถุง”

หมอต้นกล้าดึงหูฟังจากคอ วางหัวฟังลงบนอกซ้ายของคนไข้ เลื่อนไปด้านขวา เลื่อนลงไปที่ฐานปอด เขาหลับตาฟังนานสามลมหายใจ

“มีน้ำที่ฐานปอดขวา” เขาลืมตา “ไม่เยอะ แต่มี”

“ยกหัวเตียงนะคะ”

“ยกครับ”

ฝนกดปุ่มข้างราวเตียง มอเตอร์ครางเบา ๆ หัวเตียงค่อย ๆ ยกขึ้น เธอเพิ่มอัตราออกซิเจนที่มิเตอร์บนผนัง เสียงฟู่ในสายเล็กดังขึ้นหนึ่งระดับ

เธอยืนดูตัวเลขบนจอ

เก้าสิบเอ็ด

เก้าสิบสอง

เก้าสิบสี่

ไหล่เธอลดลงหนึ่งเซนติเมตร

“ผมจะโทรหาอาจารย์เวร” หมอต้นกล้าหยิบโทรศัพท์ออกมา “แล้วสั่งการรักษาเพิ่ม คุณฝนจดเวลาไว้ทุกอย่างนะครับ”

“จดอยู่ค่ะ”

เธอดึงปากกาเจลสีดำจากกระเป๋าเสื้อ เขียนบนหลังมือตัวเองเพราะกระดาษอยู่ไกลเกินไป 02:32 ปิดสาย SpO2 91

ปัญหาคือต้องเปิดเส้นไว้

ถุงที่ห้อยอยู่บนตะขอคือหลักฐาน แต่สายที่ต่อจากถุงคือทางเดียวที่ต่อเข้าเส้นเลือดของเขา ถ้าปล่อยไว้แบบนี้นาน เข็มที่หลังมือจะอุดตัน

ปิดสาย ห้ามแตะถุง แล้วจะเปิดเส้นไว้ยังไง

ฝนหันไปที่รถเข็นยา หยิบถุงมือยางคู่ใหม่ ถุงซิปใบใหญ่ ปากกาเคมี และชุดสายน้ำเกลือที่ยังอยู่ในซองปิดผนึก

“หมอคะ” เธอเรียก “วางสายก่อนได้ไหมคะ ฉันต้องการพยาน”

หมอต้นกล้าพูดกับปลายสายอีกสองประโยค แล้วกดวาง

“พยานอะไรครับ”

“ฉันจะถอดถุงนี้ลงใส่ถุงซิป ทั้งถุงทั้งสาย แล้วต่อชุดใหม่ หมอถ่ายวิดีโอไว้ตั้งแต่ฉันใส่ถุงมือจนปิดซิปค่ะ”

“เมื่อกี้คุณบอกห้ามใครแตะ”

“ห้ามแตะตอนไม่มีพยาน” ฝนดึงถุงมือข้างซ้ายจนยางดีดเสียงแปะ “ถ้าปล่อยไว้ เข็มตัน ต้องแทงใหม่ เขาจะเจ็บโดยไม่จำเป็น”

หมอต้นกล้ามองหน้าเธอ แก้วกาแฟกระดาษยังวางอยู่บนรถเข็นยา ขอบแก้วมีรอยฟันกัดเป็นหยัก

“หยดช้าสุด พอให้เส้นไม่ตันครับ”

เขายกโทรศัพท์ขึ้น จุดแดงบนจอกะพริบ

“บันทึกแล้วครับ”

ฝนพูดเวลาออกมาดัง ๆ ให้เสียงเข้าไปอยู่ในคลิป

“สองนาฬิกาสามสิบสี่นาที พยาบาลฝน ถอดถุงน้ำเกลือเตียงสี่ ต่อหน้าแพทย์ต้นกล้า”

มือของเธอไม่สั่น นี่คือสิ่งเดียวในคืนนี้ที่เธอทำได้โดยไม่ต้องคิด

ปลดถุงจากตะขอ ถอดหัวสายออกจากข้อต่อที่หลังมือ ปิดปลายด้วยจุกปลอดเชื้อ ม้วนสายไว้ในอุ้งมือ แล้วค่อย ๆ หย่อนทั้งหมดลงในถุงซิป

ตอนคอถุงน้ำเกลือเลื่อนผ่านจมูก กลิ่นหนึ่งลอยขึ้นมา

ฝนชะงัก

ไม่ใช่กลิ่นแอลกอฮอล์

กลิ่นแป้ง หวาน ๆ มีดอกไม้ขาวปนอยู่ข้างใต้

ติดอยู่ที่คอถุงน้ำเกลือ ตรงที่นิ้วโป้งของใครสักคนต้องกดไว้ตอนแขวน

ฝนไม่ทาครีม พยาบาลไอซียูล้างมือวันละสี่สิบครั้ง ครีมอะไรก็อยู่ได้ไม่ถึงชั่วโมง มือเธอมีแต่กลิ่นเจลแอลกอฮอล์กับข้อนิ้วที่แตกเป็นขุย

เธอดึงซิปปิดจนสุด เสียงร่องพลาสติกขบกันดังเป็นแถว

“มีอะไรครับ” หมอต้นกล้าถาม กล้องยังจับอยู่ที่มือเธอ

ฝนยื่นถุงซิปไปใกล้หน้าเขาครึ่งศอก

“หมอดมตรงนี้ค่ะ”

เขาเลิกคิ้ว แต่ก็ก้มลง สูดหนึ่งครั้ง แล้วเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

“แป้งเด็ก” เขาว่า “ไม่สิ ดอกไม้”

“ฉันไม่ได้ทาอะไรเลยค่ะ”

“ผมรู้” เขาตอบเร็วเกินไป แล้วกระแอม “ผมหมายถึง ตัวคุณมีแต่กลิ่นแอลกอฮอล์ตลอดเวลา”

ฝนเขียนบนถุงซิปด้วยปากกาเคมีสีดำ เตียง 4 ถอดเวลา 02:34 ฝน แล้วยื่นปากกาให้เขา

หมอต้นกล้าเซ็นชื่อต่อท้าย ลายเซ็นของเขาเอียงขวาเหมือนกำลังวิ่งหนี

เขาปิดกล้อง แต่ไม่ได้เก็บโทรศัพท์ เขามองถุงใสในมือเธอ แล้วมองหน้าเธอ

“คุณฝน” เสียงเขาเบาลงครึ่งหนึ่ง “พิมพ์คือใครครับ”

02:38

เคาน์เตอร์พยาบาลอยู่ห่างจากเตียงสี่แค่สิบสองก้าว ฝนนับได้ทุกก้าวเพราะรองเท้ายางของเธอเอี๊ยดบนพื้นที่ยังชื้นทุกครั้ง

จอมอนิเตอร์กลางหกจอเรียงเป็นแถวหน้าเคาน์เตอร์ เส้นสีเขียวของเตียงหนึ่งถึงหกวิ่งไปพร้อมกัน เสียงติ๊ดของแต่ละเตียงดังซ้อนกันไม่ตรงจังหวะ ไฟนีออนเหนือหัวกะพริบถี่ทุกสิบวินาทีแบบที่แจ้งซ่อมไปสองรอบแล้ว

ฝนวางถุงซิปลงในลิ้นชักล่างสุด ล็อกกุญแจ ร้อยกุญแจเข้ากับสายคล้องคอ

จอเตียงสี่ร้องเตือนสั้น ๆ ตัวเลขออกซิเจนแตะเก้าสิบสอง แล้วเด้งกลับเก้าสิบสี่ ฝนเหลือบดูนาฬิกาเหนือประตู ตีสองสี่สิบ เธอกดเลื่อนเสียงจอเตียงสี่ไว้ห้านาที

หมอต้นกล้ายืนอยู่อีกฝั่งของเคาน์เตอร์ ไม่นั่ง มือหนึ่งเขียนคำสั่งการรักษาลงใบสั่ง อีกมือถือโทรศัพท์ที่รออาจารย์เวรโทรกลับ

เขายังรอคำตอบ

“หมอถามคนไข้เองดีกว่าค่ะ” ฝนเปิดแฟ้มรายงานอุบัติการณ์ ดึงแบบฟอร์มเปล่าออกมา “ตอนเขาตื่นเต็มที่”

“ผมถามคุณ”

“ฉันชื่อฝนค่ะ”

“ตามบัตรครับ” เขาชี้ไปที่บัตรพนักงานที่หนีบอยู่บนอกเสื้อเธอ “แต่คนไข้ที่หลับมาสามสัปดาห์ ไม่ตื่นมาเรียกชื่อคนแปลกหน้าแล้วบอกว่าโตแล้วหรอกครับ”

ฝนกดปลายปากกาลงบนช่อง วันเวลาที่เกิดเหตุ

หมึกสีดำซึมลงในกระดาษเป็นจุดกลม

บอกเขาไปสิ เสียงหนึ่งในหัวเธอพูด ฉันคือลูกสาวผู้หญิงที่ตายบนทางม้าลาย ผู้ชายคนนั้นคือคนที่ขับรถ

แล้วเธอก็เห็นสิ่งที่จะตามมา ชัดเหมือนอ่านจากแฟ้ม

จดหมายสามบรรทัดที่เด็กอายุยี่สิบสองเขียนด้วยมือสั่นเมื่อแปดปีก่อน ส่งไปที่บ้านหลังใหญ่หลังศาลยกฟ้องหนึ่งสัปดาห์ บรรทัดสุดท้ายเขียนว่า ฉันจะทำให้คุณจ่าย ไม่เคยมีใครตอบ และไม่มีใครส่งคืน

จดหมายฉบับนั้นยังอยู่ที่ไหนสักแห่ง

ฝนเขียนต่อ 02:15 น.

“ถ้าฉันบอกหมอตอนนี้” เธอพูดโดยไม่เงยหน้า “หมอจะเขียนรายงานยังไงคะ”

หมอต้นกล้าเงียบไปสองวินาที

“ตามที่ได้ยินครับ”

“นั่นแหละค่ะ”

เขาวางปากกาลงบนเคาน์เตอร์ นิ้วเคาะท็อปเคาน์เตอร์ลามิเนตสองครั้ง แล้วหยุด

“งั้นผมถามอย่างอื่น” เขาว่า “คุณคิดว่าคนเขียนชื่อคุณ อยากให้ใครเจอถุงนั้น”

ฝนเงยหน้า

“ใครก็ได้ที่มาก่อนหกโมงค่ะ”

“ถ้าเครื่องไม่ร้องตอนตีสองสิบห้า”

“ถุงหมดตอนประมาณตีสาม” ฝนตอบทันที เธอกะไว้แล้วตั้งแต่ก่อนถอด น้ำในถุงเหลือไม่ถึงครึ่ง หยดถี่จนเกือบเป็นสาย “น้ำเข้าไปเร็วขนาดนั้น หัวใจคนอายุห้าสิบหกที่นอนมาสามสัปดาห์ รับไม่ไหวค่ะ คนที่มาเจอก่อนจะเจอคนไข้ไม่หายใจ กับชื่อฉันบนถุง”

“แต่เขาตื่น”

“เขาตื่น” ฝนพูดซ้ำ ปากกาในมือเธอหยุดอยู่เหนือกระดาษ “ไม่มีใครวางแผนให้เขาตื่นค่ะหมอ”

ไฟนีออนกะพริบ เงาของหมอต้นกล้าบนแฟ้มหายไปครึ่งวินาที แล้วกลับมา

“คุณพูดเหมือนรู้ว่าคนทำวางแผนอะไรไว้”

“ฉันพูดเหมือนพยาบาลที่ดูเตียงนี้มายี่สิบเอ็ดคืนค่ะ”

เขามองเธออีกนาน แล้วถอดแว่นกลมออกมาเช็ดกับชายเสื้อกาวน์ ทั้งที่เลนส์ไม่ได้เปื้อน

“ผมโทรแจ้งพี่นิดแล้ว” เขาบอก “พี่นิดอยู่ตึกอุบัติเหตุ มีเคสเข้า อีกสักพักถึงจะขึ้นมา”

“ค่ะ”

“ผมแจ้งตามที่เห็นนะครับ ทุกอย่าง”

“ฉันขอแค่นั้นค่ะหมอ”

เขาสวมแว่นกลับ สันจมูกมีรอยแดงตรงที่แว่นกด เปลือกตาล่างกระตุกหนึ่งครั้ง

“กลิ่นนั่นด้วยไหม”

“กลิ่นนั่นด้วยค่ะ”

แปดปีก่อน

ห้องพิจารณาคดีมีกลิ่นกระดาษเก่ากับแอร์ที่ไม่เคยล้าง

พิมพ์นั่งแถวที่สาม ม้านั่งไม้แข็งกดกระดูกก้นจนชา บนตักมีถุงพลาสติกใสพับเป็นสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่เจ้าหน้าที่ส่งคืนมาพร้อมของใช้ของแม่ กระเป๋าสตางค์ผ้า ผ้าเช็ดหน้า ใบเสร็จร้านผลไม้ที่ลายมือคนขายเขียนว่า มะม่วงสุก 2 ลูก 60 บ.

มะม่วงสองลูกนั้นไม่ได้อยู่ในถุงแล้ว

คืนนั้นมันกลิ้งออกไปบนทางม้าลาย สีเหลืองสองจุดใต้ไฟถนนสีส้ม แตรรถยาวหนึ่งเสียง ตามด้วยเสียงยางเสียดพื้น แล้วเงียบ

พิมพ์ไม่ได้อยู่ที่นั่น แต่เธอได้ยินเสียงนั้นทุกครั้งที่หลับตา เพราะแม่ค้าข้างทางเล่าให้ตำรวจฟังซ้ำสามรอบต่อหน้าเธอ

“ศาลพิเคราะห์แล้ว” เสียงจากบัลลังก์ราบเรียบ “พยานหลักฐานของโจทก์ยังไม่เพียงพอ ให้ยกฟ้อง”

คำว่ายกฟ้องตกลงในห้องเบากว่าเสียงไอของใครสักคนในแถวหลัง

พิมพ์ไม่ร้องไห้

เธอมองแผ่นหลังของผู้ชายในชุดสูทสีเทาเข้มตรงโต๊ะจำเลย ไหล่ตรง ผมดำสนิท ตลอดสองชั่วโมงเขาไม่หันมาเลยสักครั้ง

แต่เขาก็ไม่ได้มองผู้พิพากษา

เขาก้มมองมือตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะ นิ้วโป้งข้างขวาถูวนบนหลังมือซ้ายไม่หยุด ถูจนผิวตรงนั้นแดง

ตอนนั้นพิมพ์คิดว่ามันคือท่าของคนที่โล่งใจ

ถุงพลาสติกบนตักยับยู่ในกำมือเธอ ส่งเสียงกรอบแกรบเบา ๆ

ยังได้กลิ่นมะม่วงจาง ๆ ติดอยู่ในพลาสติก

02:43

“คุณฝน”

ฝนกะพริบตา

ใบเสร็จร้านผลไม้หายไป กลายเป็นแบบฟอร์มอุบัติการณ์ที่เธอเขียนไปได้แค่สามบรรทัด หมึกดำในช่องสุดท้ายซึมเป็นวงเพราะปลายปากกาค้างอยู่ตรงนั้นนานเกินไป

หมอต้นกล้าชี้ไปที่จอกลาง

จอเตียงสี่ ชีพจรขึ้นอีก หนึ่งร้อยสิบ หนึ่งร้อยสิบแปด เส้นสีเขียวกระตุกเป็นฟันเลื่อย

ไม่มีเสียงเตือน เพราะเธอเพิ่งกดเลื่อนเสียงไว้ห้านาทีตอนตีสองสี่สิบ

ฝนลุกขึ้น เก้าอี้ล้อเลื่อนไถลไปชนตู้เอกสารข้างหลัง

สิบสองก้าว

ม่านสีเขียวยังเปิดค้างอยู่ด้านเดียวแบบที่เธอทิ้งไว้ ไฟหัวเตียงส้มสลัว ถุงน้ำเกลือใบใหม่ห้อยนิ่ง หยดลงในกระเปาะนาน ๆ ครั้ง ช้าพอแค่ให้เส้นไม่ตัน เธอนับไว้แล้วก่อนเดินออกไป

คุณอนันต์ลืมตาอยู่

ไม่ได้มองเธอ เขามองไปที่ช่องม่าน ตรงทางเดินที่ทอดยาวไปทางปลายตึก

“คุณอนันต์คะ” ฝนวางมือบนแขนเขา ผิวเย็นชื้น “ฝนเองค่ะ พยาบาลเวร”

ดวงตาสีน้ำตาลเลื่อนกลับมาที่หน้าเธอ

ช้า

หยุดอยู่ตรงไฝเม็ดเล็กใต้ตาซ้ายของเธอ

ริมฝีปากเขาขยับ ฝนก้มลง กลิ่นลมหายใจเขาเป็นกลิ่นเหล็ก กลิ่นคนที่ไม่ได้กินอะไรทางปากมาสามสัปดาห์

“อย่า...” เสียงเขาขาดเป็นท่อน “อย่าให้... ผม... หลับ”

ฝนนิ่ง

“เจ็ด...” เขากลืนลมหายใจ “โมง”

“ใครทำให้คุณหลับคะ” เธอถามแทบไม่มีเสียง

นิ้วชี้ข้างขวาของเขาขยับบนผ้าห่มอีกครั้ง ลากเส้นเดิม เส้นตั้ง เส้นเฉียง เส้นนอน

เลขสี่

แล้วเขาเคาะนิ้วลงตรงกลางเลขนั้นสองครั้ง ตุบ ตุบ บนผ้าห่มนุ่ม

“เตียงสี่เหรอคะ” ฝนถาม

เขาส่ายหน้า น้อยจนแทบไม่ขยับ

“ไม่ใช่... เตียง”

หมอต้นกล้ามายืนอยู่ข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ฝนได้ยินลมหายใจเขาก่อนได้ยินเสียงเท้า

“ถามเขาว่าใครเข้ามาตอนตีหนึ่งห้าสิบ ตามสติกเกอร์” หมอต้นกล้ากระซิบ

ฝนก้มลงอีกครั้ง ใกล้จนเห็นหนวดสีเทาสากที่เธอโกนให้เขาเมื่อวานซืน

“ตีหนึ่งห้าสิบ” เธอพูดช้า ๆ ชัด ๆ “ใครมาเปลี่ยนถุงคะ”

คุณอนันต์หลับตา

เปลือกตาเขาสั่น แผ่นอกขึ้นลงเร็ว แล้วเขาก็ลืมตาขึ้นใหม่

คราวนี้เขามองผ่านไหล่ของเธอ ไปที่สุดปลายทางเดิน

ฝนหันตาม

ชายม่านเขียวตรงช่องเปิดอยู่ห่างหน้าเธอไม่ถึงคืบ กลิ่นแป้งหวานจาง ๆ ติดอยู่ตรงนั้น กลิ่นเดียวกับคอถุงน้ำเกลือ

ทางเดินชั้นหกยาวสี่สิบเมตร ไฟเพดานเปิดแค่ครึ่งเดียวตามระเบียบประหยัดไฟกะดึก แถบมืดสลับแถบสว่างเหมือนลายม้าลาย สุดทางคือเก้าอี้ญาติสีน้ำเงินสามตัวที่ว่างเปล่า และประตูบันไดหนีไฟสีเทา ป้ายทางออกสีเขียวเรืองอยู่ด้านบน

โดมกล้องวงจรปิดกลมดำติดเพดานตรงหัวมุม

ไฟสีแดงเล็ก ๆ ใต้โดม ที่ปกติกะพริบทุกสองวินาที

ไม่กะพริบ

หมอต้นกล้าหรี่ตาหลังแว่น

เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังติ๊ดอยู่ข้างหูเธอ หนึ่งร้อยสิบแปด หนึ่งร้อยยี่สิบ

แล้วอีกเสียงก็ดังขึ้นจากปลายทางเดิน

แกร๊ก

เสียงกลอนประตูหนีไฟงับเข้าที่

ฝนกลั้นหายใจรอฟังเสียงฝีเท้าบนบันได

ไม่มี

ไม่มีแม้แต่ก้าวเดียว

แขนโช้กสีเงินเหนือประตูหนีไฟยังสั่นค้าง

นาฬิกาเหนือประตูไอซียูชี้ตีสองสี่สิบหก

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by ตีสองสิบเจ็ด (2:17 AM) · Fiction