Pular para o conteúdo
MIRARAMA
เมียหย่าเพราะผมปั้นหม้อ วันนี้บ้านเธอต้องมาขอกู้เงินจากผม

Chapter 2

ตราที่ใครก็กดได้

This novel is available in Thai only for now.

“ช่างด่านเกวียนครึ่งหมู่บ้านเคยฝึกที่โรงงานนั้น”

ผมตอบโดยไม่ดับเครื่อง มือซ้ายยังวางอยู่บนพวงมาลัย ที่นิ้วโป้งมีคราบดินแห้งสีน้ำตาลแดงเป็นวงจาง ๆ

“ตรามันติดมือ”

เพลงไม่ขยับ แหวนสีฟ้าอ่อนยังวางอยู่กลางฝ่ามือเธอ แดดบ่ายแก่ลอดช่องระหว่างรถขนผ้าปูที่นอนกับผนังปูนลงมาพอดี เคลือบบนแหวนสะท้อนแสงเป็นจุดเล็ก ๆ

กลิ่นน้ำยาซักผ้าจากรถขนผ้าลอยมาปนกับกลิ่นถังขยะ กลิ่นประจำของประตูหลังบ้านนี้ ห้าปีที่ผ่านมาผมจำมันได้แม่นกว่ากลิ่นมะลิในห้องรับแขก

“ติดมือ” เพลงทวน “ติดแบบไหน”

“ช่างบางคนกดตราเดิมวันละสามร้อยใบ” ผมบอก “กลับบ้านมาปั้นของตัวเอง มือก็กดตามไปเอง”

“แล้วเธอเคยไปฝึกที่นั่นเหรอ”

เครื่องยนต์สะอึกหนึ่งที เสียงแหบ ๆ ของเครื่องเก่าที่ผมไม่ยอมเปลี่ยน

“ตรานั่นผมกดเป็น”

เพลงเม้มปาก ปลายจมูกเธอแดง ผมรู้ว่ามาจากการวิ่ง ไม่ได้มาจากการร้องไห้ เธอร้องไห้เสร็จไปแล้วตั้งแต่ในห้องรับแขก

“ห้าปีที่เราอยู่ด้วยกัน เธอไม่เคยเล่าเลย”

“เพลงไม่เคยถาม”

พูดออกไปแล้วผมก็อยากดึงคำนั้นกลับ เพลงสะดุ้งเล็กน้อย ไหล่ห่อเข้าหากัน

“ฉันถามอยู่นี่ไง” เธอว่า เสียงเบาลงแต่ไม่ถอย

ผมมองมือเธอ ตรงโคนนิ้วมีรอยแดงเป็นแนวโค้งตามขอบแหวน เธอกำมันแน่นมาตลอดทางจากห้องอาหารถึงลานจอดรถ

“ขอจับนะ”

เพลงนิ่งไปหนึ่งจังหวะ แล้วพยักหน้า

ผมยื่นมือออกไปนอกกระจก แตะนิ้วเธอทีละนิ้ว พับนิ้วก้อย นิ้วนาง นิ้วกลาง นิ้วชี้ลงมาปิดแหวนไว้ในกำมือ แล้วกดนิ้วโป้งเธอทับไว้ข้างบน มือเธอยังเย็นเหมือนตอนรับแฟ้ม เศษดินแห้งจากนิ้วผมร่วงติดหลังมือเธอสองสามเม็ด

“เก็บไว้ก่อน” ผมบอก “จนกว่าจะแน่ใจว่าอยากใส่”

“ทิว ฉัน...”

โทรศัพท์ในกระเป๋าเดรสเธอสั่นสองครั้งติด

เพลงหยิบออกมาดู แสงหน้าจอส่องคางเธอเป็นสีขาว ผมเห็นตัวอักษรแวบเดียว

ขึ้นมาแต่งหน้าเดี๋ยวนี้ คุณธามมาถึงแล้ว

“ใคร”

“แขกของแม่” เพลงตอบเร็วเกินไป “ทายาทโรงแรมวาริน แม่บอกว่าจะมาคุยเรื่องธุรกิจ”

เธอปิดจอแล้วยัดโทรศัพท์คืนกระเป๋า มืออีกข้างยังกำแหวนอยู่

“ไปเถอะ” ผมว่า “แม่รอ”

เพลงถอยหลังไปสองก้าว แล้วหยุด หันกลับมามองกระบะเก่า มองกระเป๋าผ้าบนเบาะข้างผม ตรงที่ก้นแจกันห่อผ้าเช็ดหน้านอนอยู่

“เธอไม่ตอบก็ได้” เธอว่า “ฉันจะหาคำตอบเอง”

แล้วเธอก็วิ่งกลับเข้าประตูหลัง รองเท้าส้นเตี้ยกระทบพื้นปูนดังก๊อก ๆ จนเงียบไป

ผมขับออกจากประตูหลังรีสอร์ต ผ่านป้อมยามที่ยามคนเดิมยกมือทักผมเหมือนทุกอาทิตย์ เขายังไม่รู้ว่าอาทิตย์หน้าผมจะไม่มาแล้ว

โทรศัพท์ดังตอนรถลงเนินโค้งแรก ผมกดรับผ่านลำโพง

“กินข้าวมายังลูก”

เสียงแม่คำห้วน ๆ แข็ง ๆ เหมือนทุกวัน ข้างหลังเสียงแม่มีเสียงไม้ฟืนแตกเปรี๊ยะในเตา

“ยังครับแม่”

“นั่นแหละ ไปบ้านเขามาทั้งบ่าย ข้าวสักเม็ดก็ไม่ได้กิน” แม่บ่น “แม่ต้มแกงหน่อไม้ใส่ใบย่านางไว้หม้อใหญ่ กินคนเดียวบ่เบิ๊ดดอก”

ผมยิ้ม ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ายิ้ม จนเห็นตัวเองในกระจกมองหลัง

พวงมาลัยยังอุ่นแดดบ่าย ผมถูนิ้วโป้งไปกับมัน ดินแห้งร่อนเป็นผงสีน้ำตาลแดงลงบนตัก

“ผมเซ็นแล้วนะแม่”

ปลายสายเงียบ มีแต่เสียงฟืน

“เซ็นแล้วก็กลับบ้าน” แม่ว่าในที่สุด “คนเราไม่ได้ตายเพราะใบหย่าหรอกลูก ตายเพราะหิว”

“ครับ”

“แล้วน้องเพลงเป็นไง”

ผมนึกถึงรอยแดงที่โคนนิ้วเธอ นึกถึงแหวนวงเล็กที่ผมพับนิ้วเธอปิดไว้

“เขายังเก็บแหวนไว้ครับแม่”

แม่ทำเสียงฮึในคอ เสียงเดียวกับตอนแม่เคาะชามดินฟังว่าร้าวหรือไม่ร้าว

“งั้นมันก็ยังไม่จบ” แม่ว่า “ขับรถดี ๆ เด้อ แกงจะได้ไม่เย็น”

แม่วางสายไปก่อน แม่วางก่อนทุกครั้ง

ผมขับลงเขาต่อ แดดสีแดงอมส้มทอดลงบนกระโปรงรถ สีเดียวกับจานสองพันใบบนโต๊ะยาวข้างบนนั่น

กระดาษสองแผ่นวางซ้อนกันบนโต๊ะทำงาน หัวกระดาษเป็นตราธนาคารคนละสี แต่ประโยคเหมือนกันแทบทุกคำ

ธนาคารเสียใจที่ไม่อาจพิจารณาอนุมัติ...

คุณนายรัชนีเคาะปากกาด้ามทองลงบนกระดาษ ก๊อก ก๊อก ก๊อก ตรงบรรทัดที่เธออ่านมาไม่ต่ำกว่ายี่สิบรอบ

...ประกอบกับข้อมูลเพิ่มเติมที่ธนาคารได้รับ

เธอกดปลายปากกาลงบนคำว่า ข้อมูล แล้ววนซ้ำรอบแล้วรอบเล่า จนหมึกซึมทะลุไปถึงแผ่นข้างล่าง

ฉันส่งไปครบทุกแผ่น

ห้องเงียบ มีแต่เสียงแอร์ฮัมเบา ๆ กับกลิ่นฟางแห้งจากลังไม้มุมห้อง ลังจานดินด่านชุดแรกที่ยังแกะไม่หมด ฟางอัดกันแน่น ฝุ่นดินใหม่ลอยขึ้นมาทุกครั้งที่แอร์พัดผ่าน

ข้างลังมีใบแจ้งหนี้อีกใบ ตัวเลขสองพันชิ้นพิมพ์ตัวหนา ช่องสถานะเขียนว่า รอชำระ

คุณนายรัชนีดึงใบแจ้งหนี้มาสอดไว้ใต้ใบปฏิเสธของธนาคาร แล้วเอาแฟ้มทับอีกที

สามสิบปีก่อน ที่ดินแปลงนี้มีบ้านพักไม้สามหลังกับบ่อปลาหนึ่งบ่อ เธอล้างห้องน้ำแขกเองกับมือ จนวันนี้มีพนักงานแปดสิบคน มีครอบครัวแปดสิบครอบครัวที่กินข้าวจากเงินเดือนของที่นี่

วันที่สามสิบ

เธอหยิบลิปสติกสีแดงออกจากลิ้นชัก ส่องกระจกตู้โชว์ เติมริมฝีปากบนหนึ่งรอบ ล่างหนึ่งรอบ กดปากเบา ๆ บนกระดาษทิชชู

ช่างปั้นหม้อนั่นไม่เคยรู้หรอก เธอคิด ว่าแม่ต้องแบกอะไรไว้

ผ่านประตูกระจก เธอเห็นลูกสาวเดินผ่านทางเดินหลังครัว ผมหางม้าหลุดลุ่ย หน้าแดง มือขวาซุกอยู่ในกระเป๋าเดรสไม่ยอมเอาออก

เดินมาจากทางลานจอดรถ

คุณนายรัชนีวางลิปสติก หยิบการ์ดชื่อแขกจากกองบนโต๊ะขึ้นมาใบหนึ่ง เปิดปากกาด้ามทอง

แล้วเขียนชื่อ เพลง ลงบนการ์ดที่จะวางข้างที่นั่งของ คุณธาม

มือขวาของฉันกำแหวนอยู่ในกระเป๋าเดรส ตอนที่ธามยกจานสีแดงอมส้มขึ้นส่องกับโคมไฟทองเหลือง

เขาทำช้า ๆ หมุนจานเอียงไปทางซ้ายนิดหนึ่ง ขวานิดหนึ่ง แสงไฟวิ่งไปตามขอบเคลือบเป็นเส้นบาง กระดุมข้อมือเงินของเขาสะท้อนแสงเดียวกันวับ ๆ

ฉันนั่งอยู่ข้างเขา ใกล้จนได้กลิ่นชาเขียวร้อนจากถ้วยที่เขาวางไว้ข้างจาน ทั้งโต๊ะมีไวน์ มีแต่เขาที่ขอชา

“สีนี้เลียนแบบไม่ได้ครับ” ธามว่า “ผมเคยเห็นโรงงานจีนพยายามทำ ได้แค่สีอิฐ”

“นั่นสิคะ” แม่ยิ้มกว้างจนลิปสติกแดงยืดเป็นเส้น “ฉันถึงต้องต่อคิวตั้งครึ่งปี”

“ครึ่งปีนี่เร็วนะครับ” ธามวางจานลง “โรงแรมในเครือผมรอเกือบปี”

แม่หัวเราะ เสียงสูงแหลมเหมือนตอนแม่ได้ยินข่าวดี ฉันไม่ได้ยินเสียงนี้จากแม่มาหลายเดือนแล้ว

ภูมิยืนอยู่ตรงประตูครัวในเสื้อโปโลรีสอร์ต ส่งสัญญาณให้พนักงานเสิร์ฟซุป เขาเหลือบมองฉันแวบหนึ่ง เลิกคิ้วถาม ฉันส่ายหน้าเล็กน้อย เขาก็หันกลับไปดูแลงานต่อ

มือขวาของฉันยังอยู่ในกระเป๋าเดรส

แหวนอุ่นขึ้นแล้ว อุ่นเท่ามือฉัน

แม่กวาดตาลงไปที่ชุดฉัน นิ้วที่จับก้านแก้วไวน์บีบแน่นขึ้น

“เพลงไม่ได้เปลี่ยนชุดเหรอลูก”

“ไม่ทันค่ะ”

“ชุดนี้สวยดีครับ” ธามว่า หันมามองฉันตรง ๆ “สีฟ้าอ่อนเข้ากับจาน”

ฉันยิ้มตอบ ไม่รู้จะทำอะไรกับหน้าตัวเองดี

พนักงานตักซุปฟักทองลงชามดินด่าน ไอร้อนลอยขึ้นมา กลิ่นเนยปนดินเผาที่ยังใหม่ แบบเดียวกับในโรงปั้นที่ด่านเกวียน ทุกอาทิตย์ตลอดห้าปี

ฉันวางช้อนลง

“คุณธามเคยไปโรงงานดินด่านไหมคะ”

แม่ตวัดตามองฉัน ธามไม่ได้สะดุ้ง เขายกถ้วยชาขึ้นจิบก่อนตอบ

“ไม่เคยครับ ไม่มีใครเคย” เขาวางถ้วย “แต่ผมรู้จักเจ้าของแบรนด์นี้เป็นการส่วนตัว”

ช้อนในมือแม่หยุดค้างกลางอากาศ

“จริงเหรอคะ” แม่ถาม เสียงเบาลงเหมือนกลัวคำตอบจะหนีไป

“เราเจอกันที่งานเลี้ยงของสมาคมโรงแรม” ธามพูดราบรื่น “คนเงียบ ๆ ไม่ชอบออกงาน อายุมากกว่าที่ทุกคนคิด”

“อายุมากเหรอคะ” ฉันถาม

“ห้าสิบกว่าครับ” เขายิ้ม “ใส่สูทตัดเย็บอย่างดี ชอบชาเขียวเหมือนผม เราคุยกันถูกคอ”

ฉันก้มมองจานตรงหน้า

ห้าสิบกว่า ใส่สูท ชอบชาเขียว

ผู้ชายคนเดียวที่ฉันรู้จักซึ่งกดตรานี้เป็น อายุสามสิบสี่ ใส่เสื้อลินินสีดินที่ซักจนผ้านุ่ม ดื่มน้ำเปล่าจากขันอะลูมิเนียมข้างแป้นหมุน

ช่างด่านเกวียนครึ่งหมู่บ้านเคยฝึกที่โรงงานนั้น

อาจจะจริง ทิวไม่เคยโกหกฉัน อย่างน้อยฉันก็คิดแบบนั้นมาห้าปี

ฉันเลื่อนนิ้วโป้งซ้ายไปใต้ขอบจานโดยไม่ยกขึ้น ลูบไปตามเชิงจาน วงขอบดินที่จานยืนอยู่บนโต๊ะ

นิ้วฉันสะดุด

ตรงด้านในของเชิงจานมีร่องตื้น ๆ โค้งเว้าเข้าไปนิดเดียว เรียบลื่นเหมือนถูกปาดด้วยปลายนิ้วโป้งตอนดินยังหมาด

ฉันรู้จักร่องนี้

ชามข้าวทุกใบในบ้านไม้หลังเล็กที่ด่านเกวียนมีร่องนี้ ทิวเคยบอกว่ามันเป็นนิสัยเสีย ปาดเชิงด้วยนิ้วแทนเครื่องมือ แม่คำดุทุกครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยเลิก

ฉันย้ายนิ้วไปใต้จานรองขนมปังใบเล็กข้างแก้วน้ำ ลูบแบบเดียวกัน

ร่องเดียวกัน ลึกเท่ากัน โค้งไปทางเดียวกันเป๊ะ

จานสองพันใบบนโต๊ะนี้ ไม่มีใครนั่งปาดทีละใบไหว

ช่างบางคนกดตราเดิมวันละสามร้อยใบ

กดตรา อาจติดมือได้

แต่ร่องนิ้วโป้งล่ะ ติดมือคนอื่นได้ด้วยเหรอ

“เพลง” แม่เรียก “คุณธามถามอยู่นะลูก”

ฉันเงยหน้าขึ้น ธามมองฉันอยู่ รอยยิ้มของเขายังอยู่ที่เดิม แต่ตาของเขาเลื่อนลงไปที่มือฉัน มือที่อยู่ใต้ขอบจาน

“ขอโทษค่ะ ว่ายังไงนะคะ”

“ผมถามว่าคุณเพลงชอบงานเซรามิกเหรอครับ” เขาพูดช้า ๆ “จับจานเหมือนช่างเลย”

“เคยเห็นคนปั้นค่ะ” ฉันดึงมือกลับมาวางบนตัก

แม่หัวเราะสั้น ๆ ไม่มีเสียงสูงแล้ว

“อดีตลูกเขยฉันน่ะค่ะ” แม่บอกธาม “ปั้นหม้ออยู่ด่านเกวียน วันนี้เพิ่งเซ็นใบหย่าไป ยังเอาแจกันมาให้อีกใบ แบบที่ตลาดนัดเขาขายใบละร้อย”

“ด่านเกวียน” ธามทวน คิ้วขยับนิดเดียว “แถวนั้นมีช่างฝีมือดีเยอะนะครับ”

“ฝีมือดีคงไม่ต้องขายใบละร้อยหรอกค่ะ”

ธามหัวเราะเบา ๆ ตามมารยาท แล้วเปลี่ยนเรื่องไปเหมือนรีบปิดลิ้นชักที่ไม่น่าเปิด

“ได้ข่าวว่าไพรวัลย์กำลังจะขยายนะครับ”

แม่วางช้อน วางแบบที่ฉันรู้ว่าแม่ตั้งใจฟังทุกคำ

“กำลังคุยกับแหล่งทุนอยู่ค่ะ” แม่ตอบ “ไม่มีอะไรน่าห่วง”

“ดีครับ” ธามหมุนถ้วยชาในมือครึ่งรอบ “สมัยนี้ธนาคารใจแคบ ผมแค่อยากบอกว่า ถ้าวันไหนต้องการพันธมิตร โรงแรมวารินยินดีเสมอ”

“คุณธามใจดีจัง”

“ผมแค่ไม่อยากเห็นที่สวย ๆ แบบนี้ตกไปอยู่ในมือคนที่ไม่รู้ค่า”

เขาพูดกับแม่ แต่หันมามองฉันตอนพูดคำว่า ที่สวย ๆ

ฉันกำแหวนในกระเป๋า

ของหวานเป็นเค้กชาไทยเสิร์ฟบนจานใบเล็กสีแดงอมส้ม วางเรียงกันทั้งโต๊ะ ภาพเดียวกับที่แม่จะถ่ายไปอวดเพื่อนพรุ่งนี้เช้า

ภูมิเดินมาวางเค้กตรงหน้าฉันเอง เขาก้มลงเหมือนจะจัดส้อม มองหน้าฉันนานกว่าที่ควร แล้วเลื่อนแก้วน้ำเปล่ามาวางชิดมือฉัน บีบไหล่ฉันทีหนึ่ง ก่อนกลับไปยืนที่ประตูครัว

แม่ลุกขึ้นยืน เคาะส้อมเงินกับแก้วไวน์สามที กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง พนักงานเสิร์ฟหยุดเดิน เสียงคุยเบาลง

แม่ยกแก้วขึ้นสูงระดับหน้า ไฟจากโคมทองเหลืองส่องผ่านไวน์แดงเป็นสีเข้มเหมือนลิปสติกบนปากแม่

“ขอบคุณคุณธามที่ให้เกียรติมาค่ะ” แม่พูด “คืนนี้ไพรวัลย์ได้เปิดจานชุดใหม่ เป็นฤกษ์ดี”

ธามยกถ้วยชาขึ้นแทนแก้วไวน์ ยิ้มรับ

“วันที่สามสิบ” แม่พูดต่อ ตาจ้องมาที่ฉัน “ทุกอย่างในบ้านนี้จะใหม่หมด”

ส้อมของใครสักคนแตะขอบจานดังกริ๊กหนึ่งที แล้วทั้งโต๊ะก็เงียบ

“รวมถึงคู่ของลูกด้วย”

ธามหันมาหาฉัน ยื่นถ้วยชาเข้ามาใกล้แก้วของฉันช้า ๆ รอให้ฉันชน

มือขวาของฉันอยู่ในกระเป๋าเดรส

ฉันกำแหวนดินเผาวงนั้นแน่นจนขอบมันกดลงกลางฝ่ามือ แน่นจนนิ้วโป้งที่ทิวพับทับไว้เมื่อบ่ายเริ่มสั่น

แก้วไวน์ของฉันยังวางอยู่บนโต๊ะ ข้างจานสีแดงอมส้มที่มีร่องนิ้วโป้งของใครบางคนอยู่ใต้เชิง

“เพลง” แม่เรียกเสียงเดียว “ยกแก้วสิลูก”

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction