Pular para o conteúdo
MIRARAMA
ทั้งบ้านบังคับให้ผมสละมรดก วันเดียวกับที่ผมถูกรางวัลที่ 1

Chapter 1

เลขในกระป๋องข้าวสาร

This novel is available in Thai only for now.

ฝ่ามือของพี่ชาติฟาดลงบนโต๊ะไม้แรงจนแก้วน้ำกระโดด น้ำกระฉอกออกมาเปียกหนังสือฉบับนั้นเป็นวงตรงมุมกระดาษ

“แกไม่มีปัญญาเลี้ยงพ่อ” เขาพูดเสียงต่ำ “เซ็นซะ”

ข้างหลังผม ในห้องนอนที่กั้นด้วยฝาไม้บาง ๆ เสียงไอของพ่อดังขึ้นสองครั้ง แล้วก็เงียบไป

บ้านไม้ใต้ถุนสูงหลังนี้อยู่ริมทุ่งนาห่างจากตัวเมืองพิษณุโลกยี่สิบกิโลเมตร พ่อสร้างมันด้วยมือตัวเองตั้งแต่ก่อนผมเกิด เสาไม้แดงแปดต้น พื้นกระดานไม้ตะเคียนที่เดินแล้วมีเสียงเอี๊ยดตรงแผ่นที่สามจากประตู หน้าต่างบานเฟี้ยมเปิดออกไปเห็นนาข้าวเขียวสุดลูกหูลูกตา ข้าวกำลังตั้งท้อง ลมบ่ายพัดผ่านรวงเป็นคลื่นสีเขียวอ่อน

บนตู้ไม้มุมห้อง วิทยุทรานซิสเตอร์เครื่องเก่าของพ่อเปิดเสียงเบา ๆ อยู่ตลอดเวลา เพราะหมอบอกว่าคนป่วยติดเตียงควรได้ยินเสียงคน พ่อชอบฟังเพลงลูกทุ่งตอนบ่าย กับข่าวตอนเย็น

วันนี้วันที่หนึ่ง วิทยุกำลังถ่ายทอดการออกรางวัล

ผมนั่งอยู่บนเสื่อหน้าโต๊ะ ข้างตัวคือกระป๋องข้าวสารสังกะสีใบใหญ่ที่ผมเพิ่งเอามาจากครัว เพราะตั้งใจจะหุงข้าวต้มให้พ่อตอนเย็น ฝากระป๋องเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง

“ฟังอยู่หรือเปล่ากล้า” พี่ชาติถามอีกครั้ง

“ฟังอยู่ครับพี่”

พี่น้องของผมมากันครบสามคนวันนี้ เป็นครั้งแรกในรอบสองปี

พี่ชาติ พี่ชายคนรอง อายุสามสิบหก เปิดร้านขายวัสดุก่อสร้างอยู่ในตัวเมือง เสื้อโปโลสีกรมท่า นาฬิกาเรือนใหญ่ รถกระบะสี่ประตูจอดอยู่ใต้ต้นมะม่วงหน้าบ้าน ยังไม่ได้ดับเครื่อง

พี่แก้ว พี่สาวคนรอง อายุสามสิบสาม ย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ ตั้งแต่เรียนจบ วันนี้นั่งรถทัวร์มาแต่เช้า ใส่แว่นกันแดดไว้บนหัว นั่งพัดตัวเองด้วยพัดกระดาษอยู่ตรงหน้าต่าง บ่นเรื่องร้อนมาตั้งแต่ก้าวขึ้นบันได

และพี่ดารุณี พี่สาวคนโต อายุสี่สิบ นั่งอยู่มุมห้อง ไม่พูดอะไร ทำงานเป็นครูอยู่อำเภอข้าง ๆ เป็นคนเดียวที่มาเยี่ยมพ่อเดือนละครั้ง แต่ก็มาแค่ครั้งละชั่วโมง

ส่วนผม ต้นกล้า ลูกคนเล็ก อายุยี่สิบแปด

คนที่อยู่กับพ่อในบ้านหลังนี้มาสามปี ตั้งแต่พ่อล้มในนาแล้วลุกไม่ขึ้นอีก

คนที่ลาออกจากงานช่างไฟฟ้าในกรุงเทพฯ กลับมาป้อนข้าว เช็ดตัว พลิกตัวพ่อทุกสองชั่วโมง ทำนาสองไร่ที่เหลือคนเดียว รับจ้างซ่อมพัดลมซ่อมปั๊มน้ำให้คนในหมู่บ้านแลกค่าข้าวสาร

คนที่ทุกคนในห้องนี้เรียกว่า ไอ้คนไม่มีปัญญา

“อ่านดูก่อนก็ได้นะกล้า” พี่แก้วพูดเสียงหวานจากตรงหน้าต่าง “พี่ไม่ได้บังคับ”

พี่ชาติหันไปมองน้องสาวด้วยสายตาที่บอกว่า เงียบไป

ผมก้มมองกระดาษบนโต๊ะ

หนังสือสละสิทธิ์รับมรดก

ข้างล่างเป็นรายการทรัพย์สิน บ้านไม้หนึ่งหลังบนที่ดินหนึ่งงาน กับที่นายี่สิบสองไร่ที่อยู่ติดกัน ที่ดินที่ปู่ยกให้พ่อ ที่พ่อทำนามาห้าสิบปี

“มีคนมาขอซื้อทั้งแปลง” พี่ชาติพูด “นายทุนจากในเมือง เขาจะทำโครงการบ้านจัดสรร ให้ราคาดีมาก ไร่ละเกือบล้าน”

“แล้วพ่อจะอยู่ที่ไหนครับ” ผมถาม

“บ้านพักคนชราเอกชนในเมือง พี่ไปดูมาแล้ว มีพยาบาลยี่สิบสี่ชั่วโมง มีแอร์ ดีกว่าบ้านไม้ร้อน ๆ นี่ตั้งเยอะ” พี่ชาติตอบเร็วเหมือนท่องมา “ส่วนแก ก็กลับไปหางานทำในกรุงเทพฯ ซะ อายุยี่สิบแปดแล้ว จะมานั่งเฝ้าคนแก่ไปทั้งชีวิตเหรอ”

“พ่อไม่อยากไปครับพี่”

“พ่อพูดไม่ได้แล้ว แกรู้ได้ไงว่าพ่อไม่อยากไป”

พี่ชาติมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อยืดสีซีดที่คอย้วย กางเกงขาก๊วยปะเข่า มือที่ยังมีรอยไหม้จากหัวแร้งบัดกรีเมื่อเช้า

“ดูตัวเองก่อนเถอะกล้า” เขาพูด “ค่ายาพ่อเดือนละเท่าไหร่ แกจ่ายไหวไหม เดือนที่แล้วยังต้องโทรมายืมพี่ดารุณีเลยไม่ใช่เหรอ”

ผมไม่ได้เถียง เพราะมันจริง

ผมเคยยืมพี่ดารุณีสามพันบาทเมื่อเดือนก่อน ตอนที่ยาพ่อหมดก่อนวันนัดหมอ ผมใช้คืนไปแล้วสองพันห้า เหลืออีกห้าร้อย พี่ดารุณีบอกว่าไม่ต้องคืน แต่ผมก็เก็บใส่ซองไว้รอให้ครบ

เพราะผมฟังพ่อทุกวัน ผมคิด พ่อพูดไม่ได้ แต่พ่อบีบมือได้

ทุกเย็นตอนผมป้อนข้าว ผมจะถามพ่อเรื่องต่าง ๆ ถ้าใช่ พ่อบีบมือหนึ่งที ถ้าไม่ใช่ พ่อบีบสองที

เมื่อเช้าผมถามพ่อว่า พ่ออยากขายนาไหม

พ่อบีบมือผมสองที แรงที่สุดที่พ่อเคยบีบมาตั้งแต่ป่วย

“เซ็นเถอะกล้า” พี่ชาติพูดเสียงเบาลง เกือบเหมือนอ้อนวอน “พี่ก็มีลูกต้องส่งเรียน พี่แก้วก็มีหนี้บัตร พี่ดารุณีก็ต้องซ่อมบ้าน เงินก้อนนี้ช่วยทุกคนได้ ส่วนแบ่งของแก พี่ให้แกห้าหมื่นเป็นค่าเดินทาง”

“ห้าหมื่น” ผมทวน

“ห้าหมื่นก็เยอะแล้วสำหรับคนที่ไม่มีงานทำ” พี่แก้วเสริม “กล้า เราเป็นพี่น้องกันนะ”

ผมหันไปมองพี่ดารุณี

พี่ดารุณีไม่ได้มองผม เธอก้มมองมือตัวเองที่วางอยู่บนตัก นิ้วหัวแม่มือถูไปมาบนสายกระเป๋าสะพาย

พี่ดารุณีคือคนที่สอนผมขี่จักรยานตอนห้าขวบ คนที่แอบให้เงินผมซื้อขนมตอนพ่อไม่อยู่ คนที่ร้องไห้หนักที่สุดในงานศพแม่

ตอนนี้พี่ไม่ยอมมองหน้าผม

ผมเข้าใจ

ผมหยิบปากกาลูกลื่นราคาห้าบาทที่พี่ชาติวางไว้บนโต๊ะขึ้นมา

ผมไม่ได้อ่านหน้าสอง ไม่ได้อ่านหน้าสาม ผมพลิกไปหน้าสุดท้าย ตรงช่องที่มีชื่อผมพิมพ์ไว้ แล้วเซ็นลงไป

ลายเซ็นของผมออกมาเบี้ยวนิดหนึ่ง เพราะโต๊ะไม้ตรงนั้นเป็นร่องเก่าที่ผมเคยเอามีดกรีดเล่นตอนเด็ก แล้วโดนพ่อดุไปทั้งเย็น

พี่ชาติดึงกระดาษกลับไปเร็วจนผมแทบไม่ทันยกปากกาออก

เขาพลิกดูลายเซ็น ยิ้มกว้างเป็นครั้งแรกของวัน แล้วยื่นให้พี่แก้วดู พี่แก้วยิ้มตาม หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปไว้

“เดี๋ยวพี่เอาไปให้ทนายพรุ่งนี้” พี่ชาติบอก “อีกสามสิบวันนัดโอนที่ดิน ผู้ซื้อจะมาเซ็นสัญญาที่บ้านนี่แหละ”

“ที่บ้าน” ผมทวน

“ก็ต้องให้พ่อพิมพ์ลายนิ้วมือต่อหน้าทนาย” พี่ชาติพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก “แกช่วยดูแลพ่อให้ดี ๆ จนถึงวันนั้นนะ อย่าให้เป็นอะไรไปก่อน”

อย่าให้เป็นอะไรไปก่อน

ก่อนวันโอน

ผมก้มหน้ามองเสื่อ ไม่อยากให้พี่เห็นสีหน้า

ในห้องข้าง ๆ พ่อไออีกครั้ง ยาวกว่าเดิม

“...ขอเชิญท่านผู้ฟังทุกท่านเตรียมสลากของท่านให้พร้อมครับ ต่อไปนี้จะเป็นการออกรางวัลที่หนึ่ง...”

เสียงวิทยุดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

พี่แก้วหัวเราะเบา ๆ “พ่อยังซื้อหวยอยู่อีกเหรอ”

“พ่อไม่ได้ซื้อ” ผมตอบโดยไม่คิด “ผมซื้อ”

พี่ชาติหัวเราะตามเสียงดัง “เออ ซื้อไปเถอะ คนไม่มีปัญญาก็ต้องพึ่งหวย”

ผมไม่ได้ตอบ

ผมมองกระป๋องข้าวสารที่วางอยู่ข้างมือ

ตรงขอบด้านในของกระป๋อง ผมเสียบสลากไว้ใบหนึ่ง เสียบไว้ตรงนั้นทุกงวดมาสามปีแล้ว เพราะพ่อเคยบอกว่าเก็บไว้ในข้าวสารแล้วจะมีกินมีใช้ เป็นความเชื่อของคนรุ่นพ่อ ผมไม่ได้เชื่อ ผมแค่ทำตาม เพราะมันทำให้พ่อยิ้ม

สลากงวดนี้ ผมซื้อจากแผงหน้าโรงพยาบาลเมื่อสองอาทิตย์ก่อน ตอนพาพ่อไปหาหมอ ผมซื้อเลขที่ลงท้ายด้วยวันเกิดของพ่อ

“...รางวัลที่หนึ่ง ได้แก่หมายเลข...”

ผู้ประกาศอ่านทีละตัว ช้า ๆ ชัด ๆ

ตัวที่หนึ่ง

ผมไม่ได้ตั้งใจจะมอง แต่ตาผมเลื่อนไปที่ขอบกระป๋องเอง

ตัวที่สอง

ตัวที่สาม

ผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังกว่าเสียงวิทยุ

ตัวที่สี่ ตัวที่ห้า

ตัวที่หก

ผู้ประกาศอ่านทวนอีกรอบ

ทุกตัวตรงกัน

ผมนั่งนิ่ง

ไม่ได้ร้อง ไม่ได้ตะโกน ไม่ได้ลุกขึ้น ร่างกายผมไม่ขยับเลยสักนิดเดียว มีแต่นิ้วชี้ข้างขวาที่วางอยู่บนขอบกระป๋อง ค่อย ๆ กดสลากใบนั้นให้จมลงไปในข้าวสารลึกขึ้นอีกนิด จนมองไม่เห็นขอบกระดาษ

“เป็นอะไรไปกล้า” พี่แก้วถาม “หน้าซีดเชียว ไม่ถูกเหรอ”

“ไม่ถูกครับ” ผมตอบ

เสียงผมเรียบกว่าที่คิด

พี่ชาติหัวเราะอีกครั้ง หยิบหนังสือที่ผมเพิ่งเซ็นใส่แฟ้มพลาสติกอย่างระวัง แล้วลุกขึ้นยืน

“ไปละ ร้านไม่มีคนเฝ้า” เขาพูด แล้วเดินผ่านห้องพ่อไปที่บันได ไม่ได้เข้าไปลา

พี่แก้วตามไป ไม่ได้เข้าไปลาเหมือนกัน

ผมนั่งอยู่กับที่ ฟังเสียงรถกระบะเคลื่อนออกจากใต้ต้นมะม่วง เสียงล้อบดถนนลูกรังห่างออกไปเรื่อย ๆ จนเงียบ

หกตัวตรง ผมคิด รางวัลที่หนึ่ง

เงินจำนวนนั้นซื้อเตียงลมกันแผลกดทับให้พ่อได้ ซื้อยาตัวที่หมอบอกว่าดีกว่าแต่แพงเกินสิทธิ์รักษาได้ จ้างพยาบาลมาช่วยพลิกตัวพ่อตอนกลางคืน ให้ผมได้นอนเกินสองชั่วโมงติดกันสักคืน

และซื้อนาทั้งยี่สิบสองไร่คืนได้ ซื้อได้ก่อนที่นายทุนจะได้ แต่ถ้าผมพูดตอนนี้ พี่ชาติจะฉีกหนังสือสละมรดกทิ้ง แล้วกลับมาเป็นพี่ชายที่รักน้องที่สุดในโลก พี่แก้วจะโทรมาทุกวัน ทุกคนจะมาเยี่ยมพ่อทุกอาทิตย์

และผมจะไม่มีวันรู้อีกเลย ว่าในบ้านนี้ ใครรักพ่อจริง

ผมนึกถึงเพื่อนคนหนึ่ง ภูมิ เพื่อนสมัยเรียนช่างที่ตอนนี้เปิดสำนักงานบัญชีอยู่ในเมือง เขาเคยบอกว่าการตั้งบริษัทใช้เวลาไม่ถึงอาทิตย์

ผู้ซื้อที่ไม่มีใครรู้ว่าเป็นใคร อาจไม่ได้มีแค่นายทุนจากในเมือง

ผมลุกขึ้น เดินไปที่ห้องพ่อ

พ่อนอนอยู่บนเตียงไม้ ผ้าห่มลายตารางคลุมถึงอก ตาปิดอยู่ ใบหน้าผอมตอบจนโหนกแก้มนูน ผมขาวบางแปะหน้าผาก

ผมนั่งลงข้างเตียง จับมือพ่อขึ้นมากุมไว้

“พ่อครับ” ผมพูดเบา ๆ “เมื่อกี้ได้ยินไหมครับ”

พ่อไม่ลืมตา

แต่มือแห้ง ๆ ในมือผมบีบเข้ามาหนึ่งที

ใช่

ผมหายใจไม่ออกไปครู่หนึ่ง

“ผมจะไม่บอกใครนะพ่อ” ผมกระซิบ “สามสิบวัน ผมขอสามสิบวัน”

มือพ่อบีบเข้ามาอีกหนึ่งที

แล้วก็อีกหนึ่งที

แล้วนิ้วชี้ที่ผอมเหมือนกิ่งไม้ของพ่อก็ขยับ ค่อย ๆ เคาะลงบนหลังมือผม เคาะช้า ๆ สามครั้ง ชี้ไปทางประตู

ผมหันไปมอง

พี่ดารุณียืนอยู่ตรงนั้น

พี่ไม่ได้ลงไปกับพี่ชาติ พี่ยืนอยู่ตรงประตูห้องพ่อมานานแค่ไหนแล้วผมไม่รู้ กระเป๋าสะพายยังห้อยอยู่ที่ไหล่ ในมือกำกระป๋องข้าวสารสังกะสีใบนั้นไว้แนบอก

ฝากระป๋องเปิดอยู่

“กล้า” พี่ดารุณีพูดเสียงเบาจนเกือบไม่ได้ยิน “สลากชุดที่แกซื้อหน้าโรงพยาบาลวันนั้น พี่ยืนต่อคิวอยู่ข้างหลังแกนะ”

พี่มองหน้าผมตรง ๆ เป็นครั้งแรกของวัน

“พี่จำเลขได้ทุกตัว”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction