Pular para o conteúdo
MIRARAMA
ผมรับจ้างเป็นหลานปลอมของยายเจ้าของโรงทอผ้า จนผล DNA บอกว่าผมคือตัวจริง

Chapter 1

ปานลิปสติกรูปใบโพธิ์

This novel is available in Thai only for now.

นิ้วของยายแตะลงบนปานที่แขนบุญรอด แล้วยกขึ้นมาพร้อมสีแดงติดปลายนิ้ว

สีแดงของลิปสติกเบอร์สามร้อยเก้าสิบบาท ที่เขาวาดเองเมื่อเช้าในห้องน้ำปั๊มน้ำมัน

ยายบัวคำมองปลายนิ้วตัวเองนานสองวินาที แล้วยิ้ม

ไม่พูดอะไรเลยสักคำ

ห้องโถงของโรงทอผ้าไหมบัวคำ จังหวัดสุรินทร์ ยาวเหมือนโบสถ์ หลังคาสูงโปร่ง ไม้ขื่อสีน้ำตาลเข้มเรียงเป็นแถว แสงเช้าลอดผ่านช่องลมไม้ฉลุลงมาเป็นลำบาง ๆ ตกกระทบฝุ่นไหมที่ลอยอยู่ในอากาศจนดูเหมือนผงทองโปรยลงช้า ๆ

กี่ทอผ้าไม้สักยี่สิบหลังตั้งเรียงเป็นสองแถว เสียงกระทบไม้ดังเป็นจังหวะเหมือนหัวใจของตึกทั้งหลัง กระสวยพุ่งผ่านเส้นยืนไปมา ไหมสีครั่ง สีเหลืองขมิ้น สีเขียวใบตอง ค่อย ๆ กลายเป็นลายมัดหมี่ที่บุญรอดเคยเห็นแต่ในพิพิธภัณฑ์

แล้วเสียงกี่ก็หยุดลงทีละหลัง

ช่างทอยี่สิบคนหันมามองชายหนุ่มที่เดินตามหลังทนายเข้ามาทางประตูใหญ่

บุญรอดรู้สึกว่าเสื้อผ้าไหมสีครามที่สวมอยู่หนักขึ้นเป็นสิบเท่า

ยิ้ม เขาบอกตัวเอง ยิ้มแบบที่ซ้อมไว้ ยิ้มแบบหลานที่หายไปยี่สิบห้าปี ยิ้มแบบคนที่ไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกอะไร

เขายิ้ม

ใบหน้าของช่างทอทุกคนนิ่งเหมือนรูปปั้น

สามอาทิตย์ก่อน บุญรอดยังนั่งรอคิวอยู่หน้ากองถ่ายละครแห่งหนึ่งที่ปทุมธานี ในชุดยามหน้าหมู่บ้าน บทพูดสองประโยค ค่าตัววันละแปดร้อยบาท

ยี่สิบเจ็ดปีในชีวิต สิบปีในวงการ บทที่ยาวที่สุดที่เคยได้เล่นคือศพในละครสืบสวน นอนนิ่งอยู่สามฉาก ไม่มีบทพูด

แล้วผู้หญิงคนหนึ่งก็มาหาเขาที่กองถ่าย

นางพิมพ์ อายุห้าสิบกว่า ผมดัดสั้น สวมชุดผ้าไหมสีม่วงเข้ม ต่างหูทองห้อยยาวเกือบถึงไหล่ เธอยื่นรูปถ่ายเด็กทารกในผ้าอ้อมลายดอกให้เขาดู

หลานชายของแม่สามีฉัน หายไปตอนอายุหกเดือน ยี่สิบห้าปีก่อน เธอบอก แม่สามีฉันแก่แล้ว ใกล้จะไม่ไหว อยากเจอหลานก่อนตาย

แล้วผมเกี่ยวอะไรครับ

คุณหน้าเหมือนพ่อเด็ก นางพิมพ์ยิ้ม เหมือนมาก ฉันดูรูปนักแสดงตัวประกอบมาสามร้อยคน คุณเหมือนที่สุด

ค่าจ้างคือห้าแสนบาท

งานคือเป็นหลานชายของยายบัวคำสี่สิบห้าวัน จนถึงวันที่ยายนัดทนายเซ็นโอนโรงทอให้หลาน แล้วเซ็นมอบอำนาจทุกอย่างต่อให้นางพิมพ์ จากนั้นก็หายตัวไปเหมือนตอนมา

บุญรอดเซ็นสัญญาในร้านกาแฟหน้ากองถ่าย เพราะแม่ที่บ้านเช่าย่านมีนบุรีเพิ่งได้ใบแจ้งหนี้ค่ารักษามาเป็นแผ่นที่สาม

“คุณแม่คะ”

นางพิมพ์เดินนำขึ้นไปข้างหน้า เสียงหวานผิดกับเมื่อวานที่เธอตะคอกเขาในรถตู้ว่า ยืนหลังตรงหน่อย หลานเศรษฐีไม่ห่อไหล่แบบนี้

“นี่ค่ะ หลานของคุณแม่ ทนายสืบหามาได้แล้ว”

ยายบัวคำนั่งอยู่บนตั่งไม้ตรงกลางห้องโถง ข้างกี่ทอหลังที่เก่าที่สุด ผมสีดอกเลาเกล้ามวยต่ำ สวมเสื้อแขนกระบอกสีขาว นุ่งผ้าไหมสีครั่งลายลูกแก้ว มือสองข้างวางบนเข่า ข้อนิ้วโปนจากการทอผ้ามาหกสิบปี

ยายไม่ได้ลุกขึ้น

ยายมองบุญรอดนิ่ง ๆ ด้วยดวงตาที่ขุ่นเล็กน้อยตามอายุเจ็ดสิบสี่ แต่มันไม่ได้เป็นสายตาของคนแก่ที่มองไม่ชัด

มันเป็นสายตาของคนที่มองเส้นไหมเส้นเดียวในผืนผ้าทั้งผืน แล้วรู้ว่าเส้นไหนผิด

บุญรอดเดินเข้าไปใกล้ คุกเข่าลงตรงหน้าตั่งตามที่นางพิมพ์ซ้อมไว้ กราบลงบนพื้นไม้สามครั้ง

“ยาย” เขาพูด เสียงสั่นนิดหนึ่ง เขาตั้งใจให้มันสั่น แต่พอพูดออกไปแล้ว มันสั่นมากกว่าที่ตั้งใจ

ยายไม่ตอบ

ยายยื่นมือมาจับแขนขวาของเขา แล้วดึงแขนเสื้อผ้าไหมขึ้นช้า ๆ

ใต้แขนเสื้อ ตรงท้องแขนเหนือข้อศอก คือปานสีแดงรูปใบโพธิ์ขนาดเท่าเหรียญสิบ

นางพิมพ์ให้รูปถ่ายเขาดูตั้งแต่วันแรก ปานนี้แหละที่ทุกคนจำได้ เธอบอก ยายจะดูตรงนี้ก่อนอย่างอื่น

บุญรอดฝึกวาดมันมาสามอาทิตย์ ด้วยลิปสติกสีแดงอิฐ ทุกเช้าในห้องน้ำ วาดแล้วลบ ลบแล้ววาด จนมือจำได้เอง ปลายใบโพธิ์ต้องเรียวยาวไปทางข้อศอก ขอบหยักนิดหนึ่งทางด้านซ้าย

เมื่อเช้าเขาวาดมันในห้องน้ำปั๊มน้ำมันที่บุรีรัมย์ ก่อนรถตู้จะเข้าเขตสุรินทร์ เคลือบทับด้วยแป้งฝุ่นบาง ๆ ให้ดูเหมือนอยู่ใต้ผิว

ยายบัวคำวางนิ้วชี้ลงบนปาน

ลูบเบา ๆ ไปตามแนวใบโพธิ์ จากโคนไปถึงปลาย

ทั้งห้องโถงเงียบจนได้ยินเสียงนกกระจอกบนขื่อ

แล้วยายก็ยกนิ้วขึ้น

ปลายนิ้วนั้นเปื้อนสีแดงอิฐจาง ๆ

บุญรอดรู้สึกว่าเลือดทั้งตัวไหลลงไปกองที่เท้า

จบแล้ว เขาคิด จบตั้งแต่สามนาทีแรก

ยายมองปลายนิ้ว แล้วมองหน้าเขา

แล้วยายก็ยิ้ม

เป็นยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก ไม่ได้ยิ้มเยาะ ไม่ได้ยิ้มโกรธ บุญรอดเคยเล่นละครมาสิบปี เคยเห็นนักแสดงชั้นครูยิ้มมาทุกแบบ แต่เขาอ่านยิ้มนี้ไม่ออก

ยายเช็ดปลายนิ้วกับชายผ้าไหมสีครั่งที่ตัวเองนุ่งอยู่ เช็ดช้า ๆ จนสีแดงหายไปหมด

แล้วยายก็ดึงแขนเสื้อของเขาลงคลุมปานตามเดิม ตบหลังมือเขาเบา ๆ สองที

ไม่พูดอะไรเลยสักคำ

“คุณแม่จำได้ใช่ไหมคะ” นางพิมพ์ถามเสียงลุ้น “ปานเหมือนเลยใช่ไหมคะ”

ยายบัวคำหันไปมองลูกสะใภ้ช้า ๆ

“พิมพ์” ยายพูดเป็นครั้งแรก เสียงแหบต่ำแต่ชัดทุกคำ “คืนที่หลานฉันหายไป เธออยู่ที่ไหน”

นางพิมพ์ยิ้มค้าง

“คุณแม่ก็ถามแบบนี้ทุกปีเลยค่ะ หนูอยู่ที่บ้านแม่หนูที่บุรีรัมย์ไงคะ”

“ใช่” ยายพยักหน้า “เธอตอบแบบนี้ทุกปี คำต่อคำ”

นางพิมพ์หัวเราะเบา ๆ แต่บุญรอดเห็นว่ามือที่ถือกระเป๋าถือหนังจระเข้ของเธอกำแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาว

ทำไมเธอต้องกลัว บุญรอดคิด ถ้าเธอแค่อยากได้มรดก ทำไมคำถามเรื่องคืนนั้นถึงทำให้เธอกลัว

“ไหมแก้ว” ยายเรียก

ช่างทอสาวคนหนึ่งลุกขึ้นจากกี่หลังที่สามในแถว เธออายุราวยี่สิบหก ผิวคล้ำแดด ผมยาวถักเปียเดียวพาดบ่า สวมเสื้อม่อฮ่อมแขนสั้นกับผ้าถุงไหมลายเรียบ ๆ มือสองข้างมีรอยด้านจากกระสวย

“ค่ะยาย”

“เอากระสวยมาให้หลานยาย” ยายบัวคำพูด “ตอนเด็ก ๆ มันชอบนั่งตักยายตอนยายทอผ้า เอามือไปจับกระสวยเล่นทุกวัน ยายอยากดูว่ามือมันยังจำได้ไหม”

นางพิมพ์รีบแทรก “คุณแม่คะ ตอนนั้นหลานอายุแค่หกเดือนเองนะคะ จะไปจำอะไรได้”

“ยายไม่ได้ถามเธอ”

ไหมแก้วเดินมาหยุดตรงหน้าบุญรอด ยื่นกระสวยไม้ให้ มันเป็นไม้สีน้ำตาลเข้ม ขัดมันจากมือคนมาหลายสิบปี ปลายทั้งสองข้างเรียวแหลมเหมือนเรือลำเล็ก มีหลอดไหมสีครั่งพันอยู่ตรงกลาง

บุญรอดรับมันมา

แล้วเขาก็ถือมันผิด

เขารู้ว่าผิดตั้งแต่วินาทีแรกที่จับ เขาถือมันเหมือนถือมีด กำตรงกลางแน่น หลอดไหมหมุนไม่ได้ ไหมสีครั่งพันตัวเองยุ่งเป็นปม

ไหมแก้วมองมือเขา

มุมปากเธอไม่ได้ยก คิ้วเธอไม่ได้ขมวด แต่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มนั้นจ้องมือเขานิ่งจนเขารู้สึกเหมือนถูกจับได้ตอนล้วงกระเป๋าคนอื่น

“คนที่เคยจับกระสวย” ไหมแก้วพูดเสียงเบา เบาพอให้ได้ยินแค่เขาคนเดียว “ต่อให้ห่างไปยี่สิบปี นิ้วก็ยังรู้ว่าต้องจับตรงไหน”

บุญรอดไม่ได้ตอบ

เขาคืนกระสวยให้เธอ ยิ้มแบบเขิน ๆ ตามที่ซ้อมไว้ แล้วหันกลับไปหายาย

“ผมจำไม่ได้แล้วครับยาย” เขาพูด

“ไม่เป็นไร” ยายบัวคำตอบ “ยายจำได้แทนหลานก็พอ”

ตอนเที่ยง นางพิมพ์ลากเขาไปคุยหลังโรงย้อมไหม ตรงที่หม้อต้มสีครั่งใบใหญ่ส่งไอร้อนกลิ่นเปลือกไม้ลอยคลุ้ง

“ถือกระสวยยังไงของคุณ” เธอกระซิบเสียงเขียว รอยยิ้มหวานเมื่อเช้าหายไปหมดแล้ว “ฉันจ่ายเงินให้คุณมาเป็นหลาน ไม่ใช่มาเป็นตัวตลก”

“ยายรู้แล้วครับ” บุญรอดบอก “ยายเช็ดปานผมจนสีหลุด”

นางพิมพ์นิ่งไปครึ่งวินาที แล้วส่ายหน้า

“ยายตาฝ้าฟาง ยายไม่เห็นอะไรหรอก” เธอพูดเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าพูดกับเขา “ถ้ายายรู้จริง ยายไล่คุณไปแล้ว”

เธอจิ้มนิ้วลงที่หน้าอกเขาหนึ่งที

“สี่สิบห้าวัน ถ้าพังก่อนนั้น คุณไม่ได้สักบาท ใบแจ้งหนี้ค่ารักษาแม่คุณที่มีนบุรี ฉันมีสำเนาครบทุกแผ่นนะ”

บุญรอดไม่ได้ตอบ เขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองไม่เคยบอกเธอเรื่องแม่เลยสักคำ

ตกบ่าย ฝนตกลงมาเป็นสายบาง ๆ

บุญรอดนั่งอยู่บนชานเรือนไม้หลังเล็กที่ยายจัดให้เขาพัก หลังโรงทอ มองเห็นบ่อเลี้ยงไหมกับแปลงหม่อนเขียวทึบอยู่ไกล ๆ หลังคาสังกะสีส่งเสียงเปาะแปะ กลิ่นดินเปียกปนกลิ่นใบหม่อนลอยขึ้นมาตามลม

เขาถลกแขนเสื้อขึ้นดูปานลิปสติก ขอบมันเลอะนิดหนึ่งตรงที่ยายลูบ

ยายรู้ เขาคิด ยายรู้ตั้งแต่สามนาทีแรก แล้วทำไมยายไม่พูด

เขาดึงแขนเสื้อลง เอนหลังพิงเสาไม้ แล้วโดยไม่รู้ตัว เขาก็ฮัมเพลงออกมาเบา ๆ

ทำนองช้า ๆ วนไปวนมา เป็นภาษาที่เขาไม่รู้ความหมาย เพลงเดียวที่เขาจำได้จากก่อนที่จะจำอะไรได้ เพลงที่แม่บอกว่าเขาร้องมาตั้งแต่วันแรกที่แม่รับเขามาจากบ้านเด็กกำพร้าที่นครราชสีมา ตอนเขาอายุขวบกว่า

แม่ไม่เคยรู้ว่ามันเป็นเพลงอะไร เขาก็ไม่เคยรู้

เสียงฝนกลบเสียงฮัมของเขาจนเกือบหมด

เกือบหมด

ใต้ชายคาโรงทอ ห่างออกไปยี่สิบก้าว ยายบัวคำยืนนิ่งอยู่ในเงามืด มือข้างหนึ่งจับไม้เท้า อีกข้างกำผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กไว้แน่น

ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นมีเส้นผมสั้น ๆ สีดำสามเส้นห่ออยู่ข้างใน เส้นผมที่ยายเก็บมาจากบ่าเสื้อไหมสีคราม ตอนที่ยายตบหลังมือหลานปลอมคนนั้นเมื่อเช้า

ไหมแก้วยืนอยู่ข้างหลังยาย ถือร่มให้

“เขาไม่ใช่หลานยายแน่ ๆ ค่ะ” ไหมแก้วพูดเบา ๆ “ปานก็วาด กระสวยก็ถือไม่เป็น”

“ยายรู้” ยายบัวคำตอบ ไม่ละสายตาจากชานเรือนหลังเล็กนั้น

“แล้วทำไมยายไม่ไล่เขาไปคะ”

ยายไม่ตอบทันที

ทำนองเพลงช้า ๆ ยังลอยมาตามสายฝน วนไปวนมาเหมือนเปลไกว

“เพลงนั้น” ยายพูดในที่สุด เสียงสั่นเป็นครั้งแรกในรอบยี่สิบห้าปี “เป็นเพลงกล่อมเด็กภาษาเขมรที่แม่ของยายแต่งขึ้นเอง ทั้งโลกนี้มีคนร้องได้แค่สองคน”

ยายยื่นผ้าเช็ดหน้าที่ห่อเส้นผมไว้ให้ไหมแก้ว

“คนหนึ่งคือยาย” ยายบอก “อีกคน ยายร้องกล่อมให้ฟังทุกคืนจนถึงคืนที่เขาหายไป”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction