Pular para o conteúdo
MIRARAMA
ทนายหย่าสองคนว่าความกันคนละฝั่ง โดยไม่มีใครรู้ว่าเรายังไม่ได้หย่ากันเอง

Chapter 3

ใช่ค่ะ

This novel is available in Thai only for now.

"ใช่ค่ะ"

ปิ่นมุกวางซองสีน้ำตาลลงบนโต๊ะกระจก ตรงกลางระหว่างถ้วยชาสองใบที่ยังไม่มีใครแตะ ปลายนิ้วกดมุมซองไว้ครู่หนึ่ง แล้วยกออก

"ฉันกับทนายตฤณยังไม่ได้หย่ากันค่ะ"

ดารินไม่ขยับ เธอนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังสีงาช้าง เสื้อไหมกลืนไปกับพนักพิง เหลือแค่ใบหน้าที่ล้างเครื่องสำอางออกหมดแล้ว ขอบตาสองข้างยังบวมแดง

นาฬิกาลูกตุ้มที่มุมห้องเดินดังติ๊ก ติ๊ก

ห้องนั่งเล่นห้องนี้กว้างกว่าสำนักงานของปิ่นมุกทั้งชั้น ผนังฝั่งหนึ่งเป็นกระจกสูงจรดเพดาน ฝนไหลลงเป็นสายไม่ขาด อีกฝั่งแขวนโปสเตอร์ละครของดารินเรียงกันเจ็ดแผ่น

ทุกแผ่น เธอกำลังร้องไห้

ประตูบานเลื่อนไปทางห้องครัวแง้มไว้ราวหนึ่งคืบ มีเสียงช้อนกระทบกระเบื้องดังแว่วมาครั้งหนึ่ง แล้วเงียบ

กลิ่นมะลิลอยมาจากพวงมาลัยบนหิ้งข้างประตู หนักกว่าในลิฟต์หลายเท่า ปนกลิ่นชาอู่หลงที่เย็นลงทุกนาที

"ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" ดารินถาม

"สิบสามปีก่อนค่ะ ตอนนั้นฉันอายุยี่สิบสอง"

"อยู่ด้วยกันนานไหม"

"เก้าสิบสองวัน"

ดารินเลิกคิ้วข้างเดียว "พี่นับวันด้วย"

"ฉันนับทุกอย่างค่ะ"

"แล้วแยกกันเพราะอะไร"

ปิ่นมุกหมุนปากกาสีทองในมือซ้ายครึ่งรอบ แล้วหยุด

พ่อ ใบแจ้งหนี้ห้าแผ่นบนโต๊ะกินข้าว ทุนที่มีชื่อเขาอยู่บรรทัดแรก

"เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับคดีของคุณค่ะ"

"หนูเป็นคนตัดสินว่าอะไรเกี่ยว"

"ไม่ใช่เรื่องนี้ค่ะ"

ดารินเม้มปาก นิ้วโป้งเล็บสีนู้ดลูบขอบถ้วยชาไปมาหนึ่งรอบ แล้วปล่อย

"ส่วนที่เกี่ยว" ปิ่นมุกพูดต่อ "คือไม่มีข้อมูลคดีไหนของคุณรั่วถึงเขา"

"พี่พิสูจน์ได้เหรอคะ"

"ได้ค่ะ"

ปิ่นมุกวางปากกาขนานกับซองสีน้ำตาลพอดี

"เมื่อเช้า ตอนฉันวางรูปคอนโดสามใบ คุณนั่งห่างทนายตฤณสองเมตร" เธอพูด "คุณเห็นหน้าเขาตอนหยิบรูปขึ้นมาดู"

ดารินนิ่งไป

"เขาถอนหายใจ" ดารินพูดช้า ๆ

"คนที่รู้ล่วงหน้าไม่ถอนหายใจค่ะ เขาเตรียมคำคัดค้านมาแล้วสามหน้า เขามีแค่ประโยคเดียว"

"ประโยคเดียวก็แต่งได้"

"สิบเจ็ดคดีที่เราเจอกัน ฉันชนะเก้า เขาชนะแปด" ปิ่นมุกยกนิ้วชี้แตะขอบโต๊ะทีละครั้ง "ถ้าเราแบ่งข้อมูลกัน คงไม่มีใครยอมแพ้ใครถึงแปดครั้งค่ะ"

มุมปากดารินกระตุกนิดหนึ่ง เกือบเป็นยิ้ม แล้วหายไป

ปิ่นมุกเลื่อนซองสีน้ำตาลข้ามโต๊ะไปหยุดตรงหน้าลูกความ

"นี่คือหนังสือถอนตัวค่ะ"

ดารินไม่หยิบ

"สัญญาจ้างข้อเก้า ทนายจะถอนตัวก่อนนัดไกล่เกลี่ยครั้งสุดท้ายได้ ต่อเมื่อลูกความยินยอมเป็นหนังสือ" ปิ่นมุกพูดเหมือนอ่านคำพิพากษา "ฉันเป็นคนร่างข้อนั้นเอง"

"เพื่อกันไม่ให้ทนายทิ้งลูกความ"

"ใช่ค่ะ"

"แล้วพี่จะใช้มันทิ้งหนู"

"ฉันจะใช้มันคืนสิทธิ์ให้คุณเลือกค่ะ" ปิ่นมุกแตะซองเบา ๆ "ค่าจ้างที่ยังไม่ได้ใช้ หนึ่งล้านแปดแสนสองหมื่นบาท ฉันโอนคืนภายในเจ็ดวัน แฟ้มคดีสี่ร้อยสิบสองหน้า ส่งต่อให้ทนายคนใหม่ครบทุกแผ่น ภาพกล้องวงจรปิดสามใบ ฉันขอคำรับรองจากนิติบุคคลไว้แล้ว ใครถือต่อก็ใช้ได้ทันที"

"พี่เตรียมไว้หมดเลย"

"ตั้งแต่ห้าโมงเย็นค่ะ"

ดารินเปิดซอง ดึงกระดาษแผ่นเดียวออกมา สายตาไล่ลงช้า ๆ ผ่านชื่อ ผ่านเลขคดี แล้วไปค้างที่บรรทัดสุดท้าย

มีความสัมพันธ์ทางครอบครัวกับทนายความฝ่ายตรงข้าม

"ความสัมพันธ์ทางครอบครัว" ดารินอ่านออกเสียง แล้วหัวเราะทางจมูก เสียงเดียวกับในลิฟต์ "พี่เขียนคำว่าผัวไม่เป็นเหรอคะ"

"ในเอกสารราชการ ไม่ใช้คำนั้นค่ะ"

ดารินพับกระดาษครึ่งหนึ่ง

แล้วฉีก

เสียงกระดาษขาดดังแควกในห้องที่เงียบจนได้ยินฝน เธอซ้อนสองซีกเข้าด้วยกัน ฉีกอีกครั้ง แล้วอีกครั้ง มือไม่สั่นเลย

เศษกระดาษชิ้นหนึ่งร่วงลงในถ้วยชาของปิ่นมุก น้ำชากระเซ็นเป็นจุดสีน้ำตาลบนโต๊ะกระจก หมึกบนเศษนั้นค่อย ๆ ละลายเป็นสีเทา

ปิ่นมุกมองมันนิ่ง ๆ

"หนูจ้างพี่เพราะพี่ไม่เคยแพ้" ดารินพูด

"ฉันรู้ค่ะ"

"ไม่ใช่เพราะพี่ไม่เคยแต่งงาน"

ดารินโยนเศษที่เหลือในมือลงบนซองสีน้ำตาล

"ถ้าพี่ถอนวันนี้ พรุ่งนี้ทั้งวงการจะถามว่าทำไม" เธอพูดเรียบ ๆ "คำตอบมีแค่สองแบบ หนูจ่ายไม่ครบ หรือหนูผิด"

"คุณไม่ได้ผิด"

"งั้นพี่ก็อย่าทำให้หนูดูผิด"

ปิ่นมุกเอนหลัง ไขว่ห้าง

"ถ้าเรื่องนี้หลุดก่อนฉันหย่าเสร็จ คณะกรรมการจรรยาบรรณวิชาชีพจะเรียกทั้งฉันและเขา" เธอบอก "คดีของคุณจะถูกเลื่อน อย่างน้อยเก้าสิบวัน"

"งั้นก็อย่าให้หลุด"

"คุณไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอคะ"

"ได้ยินค่ะ" ดารินลุกขึ้น ผ้าไหมสีงาช้างไหลลงตามตัว "หนูได้ยินว่าพี่ยังไม่หย่า"

เธอเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าปิ่นมุก ก้มลงมาจนได้กลิ่นมะลิชัด

"หย่าให้จบก่อนนัดสุดท้าย" ดารินพูดทีละคำ "แล้วชนะให้หนู"

หกสิบวัน ปิ่นมุกนับในใจ ผ่านไปแล้วหนึ่ง

"แล้วถ้าฉันแพ้"

ดารินยืดตัวขึ้น หันไปมองโปสเตอร์แผ่นใหญ่ที่สุดบนผนัง ภาพตัวเองน้ำตาไหลเป็นสาย

"หนูจะเล่าเรื่องนี้เองค่ะ" เธอยิ้มหวาน รอยยิ้มแบบหลังข่าว "ร้องไห้ด้วย"

เสียงเท้าเปล่าของดารินหายไปบนบันไดวน

ปิ่นมุกยังนั่งอยู่ที่เดิม มองเศษกระดาษในถ้วยชาที่เปื่อยจนอ่านไม่ออกแล้ว

"ทนายมุกครับ"

ประตูบานเลื่อนที่แง้มอยู่เปิดกว้างออก ผู้ชายในสูทลินินสีครีมเดินออกมาจากห้องครัว ถือกาน้ำชาใบใหม่ไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกข้างประคองถ้วยกระเบื้องเปล่า ใบหน้ากลม เคราแพะเล็มเรียบร้อย ยิ้มกว้างจนตาหยี

พี่เอก ผู้จัดการส่วนตัวที่ยืนห่างจากลิฟต์สองก้าวเมื่อบ่าย

เขาไม่ได้ถาม เขาหยิบถ้วยที่มีเศษกระดาษออกไปวางบนถาด แล้ววางถ้วยใบใหม่ลงแทนตรงตำแหน่งเดิมพอดี

"ขอโทษแทนน้องเขาด้วยนะครับ" พี่เอกรินชา ไอร้อนลอยขึ้นมา กลิ่นอู่หลงหอมจัดกว่ากาเดิม "ปากแข็ง แต่ไม่เคยทิ้งคนของตัวเอง"

"ฉันไม่ใช่คนของเธอค่ะ ฉันเป็นทนายของเธอ"

"ในสายตาดาริน สองคำนี้คำเดียวกันครับ"

เขานั่งลงที่ปลายโซฟาฝั่งตรงข้าม เว้นระยะพอดีไม่ให้เข่าชนโต๊ะ กระเช้ามังคุดห่อพลาสติกใสวางอยู่ข้างตัวเขา ผูกโบสีทอง

"ดื่มก่อนครับ ฝนตกแบบนี้ ร้อน ๆ ดีกว่า"

ปิ่นมุกยกถ้วยขึ้นจิบหนึ่งครั้ง ชาลวกลิ้นนิดหนึ่ง เธอวางลง

"คุณเอกได้ยินหมดแล้ว"

"ครัวมันติดกันครับ ประตูก็ดารินสั่งให้แง้มไว้" พี่เอกหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้แก้ตัว "แล้วรูปนั้น ดารินก็ให้พี่ดูในรถตั้งแต่ออกจากศาล"

"เบอร์ที่ส่งมา"

"พี่ให้เด็กเช็กแล้ว ซิมเติมเงิน ไม่มีชื่อ" เขาส่ายหน้า "ปิดเครื่องไปตั้งแต่ห้าโมงเย็น"

ห้าโมงเย็น ชั่วโมงเดียวกับที่เครื่องพิมพ์ในสำนักงานเธอคายรูปออกมาเป็นเอสี่

ปิ่นมุกเงียบ

มือพี่เอกเลื่อนจานรองถ้วยเข้าหาเธออีกครึ่งคืบ

"เรื่องข่าวพี่เก็บให้เองครับ พี่ดูแลทั้งดารินทั้งเจษฎามาสิบปี ฝั่งไหนจะมีอะไรรั่ว พี่รู้ก่อนสื่อทุกเจ้า"

"คุณดูแลคุณเจษฎาด้วย"

"จนถึงวันนี้ก็ยังดูแลครับ" เขายักไหล่ "ใครจะหย่ากับใคร ละครสองเรื่องที่สองคนนี้เซ็นไว้กับดาวคู่ยังต้องถ่ายต่อ พี่ไม่อยากให้ใครเจ็บเกินจำเป็น"

"รวมถึงฉัน"

"รวมถึงทนายมุกครับ"

เขาล้วงสมุดเล่มเล็กปกหนังออกจากกระเป๋าเสื้อ เปิดให้ดูหน้าหนึ่ง ลายมือหมึกน้ำเงินเรียงเป็นสองคอลัมน์

"พี่ร่างไว้สองแบบ เผื่อนักข่าวได้รูปไปก่อน" เขาชี้คอลัมน์ซ้าย "แบบแรก รูปตัดต่อ" แล้วชี้คอลัมน์ขวา "แบบสอง เพื่อนค่ายถ่ายแซวกันเล่น ทะเบียนเป็นของปลอมที่ทำขึ้นในกิจกรรม"

"ทะเบียนนั้นไม่ใช่ของปลอมค่ะ"

"นักข่าวไม่รู้ครับ"

ปิ่นมุกมองลายมือบนกระดาษ เรียบ เป็นระเบียบ ร่างเสร็จก่อนเธอมาถึงบ้านหลังนี้

"คุณเขียนตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"

"ในรถครับ ดารินร้องไห้ พี่ก็เขียน" เขาปิดสมุด "ทำงานกับดารามันต้องเร็วกว่าน้ำตาเขา"

ฝนตีกระจกบานใหญ่ดังเป็นพัก ๆ นาฬิกาลูกตุ้มเดินติ๊ก ติ๊ก

พี่เอกยกถ้วยของตัวเองขึ้นจิบ แล้ววางลงเบา ๆ

"มีอย่างเดียวที่พี่ต้องรู้ครับ" เขาพูด "เผื่อมีคนขุดลึก"

"ว่ามาค่ะ"

"ใบทะเบียนตัวจริง" ตาหยีของเขายังยิ้มอยู่ "อยู่กับทนายมุกใช่ไหมครับ"

ปิ่นมุกไม่ตอบทันที เธอเอื้อมไปหยิบเศษกระดาษชิ้นสุดท้ายที่ค้างบนโต๊ะ พับครึ่ง แล้วสอดคืนเข้าซองสีน้ำตาล

"อยู่ในที่ของมันค่ะ"

"งั้นพี่สบายใจครับ"

เขาลุกขึ้น ยกกระเช้ามังคุดยื่นมาให้

"เอากลับไปนะครับ ดารินบอกว่าทนายทำงานดึกทุกคืน"

"ฉันรับของจากฝั่งลูกความเกินห้าร้อยบาทไม่ได้ค่ะ" ปิ่นมุกลุกตาม หยิบกระเป๋าหนังขึ้นพาดไหล่ "กระเช้านั้นราคาเท่าไหร่คะ"

พี่เอกชะงักไปครึ่งวินาที แล้วหัวเราะเสียงดัง หัวเราะจนไหล่สั่น

"ทนายมุกเหมือนที่เขาลือกันจริง ๆ" เขาวางกระเช้ากลับที่เดิม "งั้นพี่ส่งที่ประตูนะครับ"

เขาเดินนำไปเปิดประตูให้ ร่มสีดำคันใหญ่พิงอยู่ข้างกรอบประตู เขายื่นมันให้เธอโดยไม่พูดอะไร

ปิ่นมุกรับร่ม เพราะร่มไม่เกินห้าร้อยบาท

ตอนประตูปิดลงข้างหลัง เธอได้ยินเสียงพี่เอกฮัมเพลงเบา ๆ เพลงประกอบละครหลังข่าวเรื่องล่าสุดของดาริน

เธอยืนนิ่งใต้ชายคาหนึ่งจังหวะ น้ำฝนหยดจากขอบร่มลงบนรองเท้า

อีกห้าสิบเก้าวัน ลิลลี่จะยืนหน้าโต๊ะจดทะเบียนในแจ็กเก็ตสีพาสเทล ยิ้มแบบที่ไม่มีอะไรซ่อน แล้วเจ้าหน้าที่จะเงยหน้าจากจอ บอกเธอว่าเจ้าบ่าวยังมีภรรยาอยู่หนึ่งคน

ปิ่นมุกกางร่ม

เสียงร่มกางดังพรึ่บ

หลังประตูบานนั้น เสียงฮัมเพลงหยุดกึก

ห้าทุ่มห้าสิบสอง ฝนยังไม่หยุด

คอนโดชั้นสามสิบเงียบจนได้ยินเสียงแอร์ครางต่ำกับเม็ดฝนเคาะกระจกระเบียง ซองจดหมายเหลืองของตฤณวางอยู่บนเตียง แบบฟอร์มใบหย่าโผล่ออกมาครึ่งแผ่นเท่าเดิม ช่องเหตุผลยังพับซ่อนอยู่ในรอยทบ

เธอยังไม่ได้อ่าน

เธอบอกตัวเองว่าเพราะต้องเตรียมแฟ้มคดีพรุ่งนี้ ทั้งที่นัดพรุ่งนี้น้องแพรเลื่อนให้หมดแล้ว

ปิ่นมุกเปิดตู้เสื้อผ้า

กลิ่นลูกเหม็นลอยออกมาก่อน ตามด้วยกลิ่นกระดาษเก่าอับชื้น สูทสีขาวเจ็ดตัวแขวนเรียงกันไล่ระดับ เธอแหวกมันออก นั่งคุกเข่าลงบนพื้นไม้

กล่องเอกสารคดีเก่าซ้อนกันสามชั้น ฝาปิดมีฝุ่นเกาะบางเป็นแผ่น ชั้นบนสุดเขียนปีด้วยปากกาเมจิกว่า ๒๕๖๑

เธอยกออกทีละกล่อง วางเรียงข้างตัว

ใต้กล่องสุดท้าย คือกล่องเหล็กสีเขียวทหารขนาดเท่ากล่องรองเท้า ฝาเคลือบฝุ่นสีเทาบางเท่ากัน มุมหนึ่งมีสนิมขึ้นเป็นดวงสีส้ม แม่กุญแจลูกเล็กห้อยอยู่ที่หูกล่อง

ยังล็อกอยู่

ปิ่นมุกหยิบพวงกุญแจรถขึ้นมา คลำหาดอกเล็กที่สุดที่ไม่เคยเสียบรูไหนมาสิบสามปี

เสียบ บิด

แกร๊ก

บานพับฝืดส่งเสียงเอี๊ยดยาวตอนเธอยกฝาขึ้น กลิ่นสนิมปนกลิ่นพลาสติกเก่าพุ่งขึ้นมาแตะจมูก ฝ่ามือที่จับขอบกล่องเย็นเฉียบ

ข้างในมีของสองชิ้น

ชิ้นแรกเป็นซองพลาสติกใส ใบสำคัญการสมรสพับสองทบอยู่ข้างใน กระดาษเหลืองขึ้นตามขอบ ตราครุฑประทับมุมบนยังเป็นสีดำชัด

เธอดึงมันออกมา คลี่บนตัก

ชื่อเธอ ชื่อเขา วันที่ที่ฝนตกจนสะพานขาด ตราประทับของที่ว่าการอำเภอที่เธอไม่เคยกลับไปอีก ลายเซ็นของเธอตอนอายุยี่สิบสองหางยาวกว่าตอนนี้ ลายเซ็นของเขากดหมึกแรงจนกระดาษนูน

ปิ่นมุกลูบรอยนูนนั้นด้วยปลายนิ้วโป้งหนึ่งครั้ง

ยังอยู่

ทะเบียนตัวจริงยังอยู่ครบ ไม่มีรอยฉีก ไม่มีหน้าไหนหาย

เธอพับมันกลับตามรอยเดิม สอดคืนซองพลาสติก ไหล่ที่เกร็งมาตั้งแต่สองทุ่มลดลงหนึ่งเซนติเมตร

ชิ้นที่สองวางอยู่ก้นกล่อง

กล่องแหวนกำมะหยี่สีแดงซีดจนเกือบเป็นชมพู ขนาดพอดีฝ่ามือ บานพับทองเหลืองดำคล้ำ

เธอจำวันที่ซื้อมันได้ ร้านทองตลาดหน้าอำเภอ เช้าวันที่ฝนหยุด เงินค่าแรงค่ายสองคนรวมกัน สองพันสี่ร้อยบาท เขาต่อราคาไม่เป็น เธอต่อแทน

แหวนเกลี้ยงสองวง ช่องซ้ายของเขา ช่องขวาของเธอ

วันที่เธอเดินออกจากห้องเช่า เธอถอดวงของตัวเองใส่ไว้ในกล่องนี้ เขาถอดวงของเขาวางไว้ข้างกันหนึ่งคืนก่อนหน้านั้น หลังทะเลาะกันเรื่องทุน

เธอปิดฝา แล้วไม่เคยเปิดอีกเลย

ปิ่นมุกกดบานพับ

ฝากล่องเด้งขึ้นช้า ๆ

ช่องขวา แหวนเกลี้ยงวงเล็กของเธอยังเสียบอยู่ในร่องกำมะหยี่ หมองจนแทบไม่สะท้อนไฟ

ช่องซ้ายว่าง

รอยกดบนกำมะหยี่ยังเป็นวงกลมสมบูรณ์ ขอบคม ไม่ยุบ

ปิ่นมุกนิ่งไปนาน เสียงฝนเคาะกระจกระเบียงดังขึ้นทีละเม็ด ภาพสร้อยเส้นบางใต้ปกเชิ้ตในลิฟต์ลอยกลับมา ของกลม ๆ เท่าแหวนวงหนึ่ง

เขาไม่เคยมาที่นี่

เธอวางกล่องแหวนลงบนตัก ยกฝากล่องเหล็กขึ้น เอียงเข้าหาโคมไฟหัวเตียง

บนฝุ่นสีเทา มีรอยนิ้วของเธอเพิ่งกดลงไปสี่รอย

ข้างกันมีอีกห้ารอย ใหญ่กว่ามือเธอ

ฝุ่นกลบรอยชุดนั้นไปได้แค่ครึ่งเดียว

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction