Pular para o conteúdo
MIRARAMA
เลขาถูกจับแต่งแทนคู่หมั้นที่หนีไป ไม่มีใครรู้ว่าเลขาคือเจ้าของบริษัท

Chapter 3

สัญญาข้อเจ็ด

This novel is available in Thai only for now.

หนังสือพิมพ์ฉบับเช้าฟาดลงกลางโต๊ะประชุม เสียงดังปึ้ก ถ้วยกาแฟสามใบสะเทือนพร้อมกัน

หน้าแรกพับครึ่งพอดี พาดหัวตัวโตสีแดง

ซีอีโอกับเลขาซินเดอเรลล่า

“แปดโมงห้าสิบ” คุณนายอัมพรกดนิ้วที่สวมแหวนเพชรลงบนกระดาษ เข็มกลัดเพชรบนอกสูทสีบานเย็นวาววับใต้ไฟเพดาน “ใครอ่านแล้วบ้างคะ”

ไม่มีเสียงตอบจากรอบโต๊ะ

น้ำฝนนั่งที่โต๊ะเล็กชิดผนัง เก้าอี้ตัวเดิมของเลขาผู้จดบันทึกการประชุม เสื้อเบลาส์สีขาว กระโปรงสีเทา แว่นเสียบไว้บนหัว แท็บเล็ตแนบอก

ลอนผมของเมื่อคืนถูกหวีจนตรง รวบเป็นหางม้าต่ำ เธอนอนไปสามชั่วโมงครึ่ง

“ไม่ต้องอ่านก็ได้” คุณนายอัมพรยิ้ม “เพราะดิฉันเป็นคนเขียนบทเอง”

ห้องประชุมผู้บริหารชั้นสามสิบเอ็ดมีกลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยทับกลิ่นพรมใหม่ น้ำฝนชงเองทั้งเหยือกตอนแปดโมงสิบห้า กดปุ่มที่สอง ไม่ใช่ปุ่มล้างเครื่อง

“ลูกชายเจ้าของเครือ เลือกผู้หญิงธรรมดาที่ทำงานข้างตัวมาสองปี” คุณนายอัมพรกวาดตามองกรรมการทีละคน “ผู้หญิงวัยทำงานทั้งประเทศอ่านข่าวนี้เมื่อคืน แล้วเช้านี้ก็อ่านซ้ำ ภาพลักษณ์แบบนี้ซื้อด้วยเงินไม่ได้ค่ะ”

กรรมการหญิงที่นั่งข้างคุณนายพยักหน้าช้า ๆ กรรมการชายผมขาวหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นพลิกดูรูป

น้ำฝนจดลงแท็บเล็ต

08.52 คุณนายอัมพรแจ้งว่าเป็นผู้วางแผนการประชาสัมพันธ์

มันหนีไปได้ยังไง เสียงกรีดเมื่อคืนยังก้องอยู่ในหูเธอ นักข่าวเต็มห้องข้างนอก

เธอไม่ได้จดประโยคนั้น

“เลขาซินเดอเรลล่า” เสียงโผงผางดังขึ้นจากปลายโต๊ะ “วันนี้ยังมาชงกาแฟให้พวกเราอยู่อีกเหรอ หรือว่าต้องเรียกคุณผู้หญิงแล้ว”

คุณสมเกียรติเอนพิงพนักเก้าอี้ สูทสีเบจ หน้ากลมแดงเรื่อทั้งที่ยังไม่ถึงเก้าโมง ผมหวีปาดคลุมกลางกระหม่อม ถ้วยกาแฟในมือเขาพร่องไปครึ่งถ้วยแล้ว

“ชงค่ะ” น้ำฝนตอบโดยไม่เงยหน้า “เหยือกที่คุณสมเกียรติดื่มอยู่ฉันชงเอง”

“ดี ๆ ยังไม่ลืมตัว”

“ไม่ลืมค่ะ” เธอเลื่อนนิ้วบนแท็บเล็ต “รายชื่อลูกค้าที่ทวงเมื่อคืน ฉันก็ยังไม่ลืม”

ถ้วยกาแฟหยุดกลางทาง

“สิ้นเดือน เดี๋ยวให้เลขาผมส่งให้”

“ระเบียบการเบิกค่ารับรองข้อสี่ค่ะ” น้ำฝนดึงแว่นลงมาสวม “ต้องแนบรายชื่อผู้รับรองภายในเจ็ดวันทำการนับจากวันเบิก”

“ใบเสร็จสามใบ ใบสุดท้ายลงวันที่ยี่สิบสามสิงหา คุณคินเซ็นอนุมัติวันที่สิบสี่กันยา ครบกำหนดวันที่ยี่สิบสามกันยา”

เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มบาง ๆ

“วันนี้ยี่สิบสี่ตุลา เกินมาสามสิบเอ็ดวันค่ะ”

“ฉันไม่ทวงซ้ำแล้วนะคะ พรุ่งนี้เที่ยงตรง ถ้ายังไม่มี บ่ายโมงเรื่องถึงฝ่ายตรวจสอบภายใน”

กรรมการชายผมขาวข้างคุณสมเกียรติขยับเก้าอี้ออกห่างเล็กน้อย ล้อเก้าอี้ครูดพรมดังแกรก

“ได้” คุณสมเกียรติวางถ้วยลง กาแฟกระฉอกออกมาเลอะจานรอง “ได้สิ เรื่องเล็ก”

สองแสนสี่หมื่นหนึ่งพันห้าร้อย ไม่เล็กค่ะ

ประตูห้องเปิด

คินเดินเข้ามาตรงเก้าโมงพอดี สูทสีกรมท่า เนกไทสีกรมท่าเส้นเดียวกับเมื่อคืน ปมตรงกลางคอเสื้อ ไม่เบี้ยวไปทางไหน

สิบห้านาทีก่อน ในลิฟต์ เขายื่นเนกไทให้เธอแล้วถามว่า “ช่วยผมหน่อยได้ไหมครับ” เหมือนทุกเช้าวันประชุมใหญ่ ต่างกันแค่คำว่าได้ไหม เขาไม่เคยใช้มาก่อน

เขาไม่มองแม่ ไม่มองหนังสือพิมพ์บนโต๊ะ กดรีโมตเปิดสไลด์หน้าแรก

“งบไตรมาสสามครับ”

เสียงคลิกรีโมตดังเป็นจังหวะ หน้าห้า หน้าสิบสอง หน้ายี่สิบ

“รายได้รวมสี่พันสองร้อยสิบล้าน โตสิบเอ็ดจุดสามจากปีก่อน” คินไม่ก้มดูโน้ตสักครั้ง “กระแสเงินสดจากการดำเนินงานเป็นบวกสามไตรมาสติดครับ”

ทุกหน้าลื่นไปตามที่น้ำฝนเรียงไว้ตอนตีสอง กาแฟในถ้วยของเธอชืดไปแล้ว กลิ่นคั่วจางเหลือแต่ขมปร่าติดลิ้น

หน้าสามสิบเอ็ด

“กำไรขั้นต้นธุรกิจคลังสินค้า” กรรมการชายผมขาวยกมือ “ร่างที่ส่งมาวันศุกร์เขียนสิบแปดจุดเจ็ด ทำไมตรงนี้เหลือสิบแปดจุดสี่”

ห้องเงียบ ทุกสายตาหันไปหาคิน

น้ำฝนวางปากกาลง

“ร่างวันศุกร์ตารางลิงก์ไปไฟล์ต้นทุนเวอร์ชันเก่าครับ” คินตอบทันที “ยังไม่รวมค่าเช่าคลังที่ปรับขึ้นเดือนสิงหาคม ตัวเลขจริงคือสิบแปดจุดสี่ แก้แล้วเมื่อคืนนี้”

“เมื่อคืน” คุณสมเกียรติหัวเราะในคอ “คืนหมั้นยังมีเวลาแก้สไลด์อีก ขยันจริง”

“ครับ” คินกดไปหน้าสามสิบสอง “ถึงตีสาม”

เขาไม่ได้หันมาทางโต๊ะเล็กชิดผนัง แต่มือข้างที่ไม่ได้ถือรีโมตแตะปมเนกไทหนึ่งครั้ง

น้ำฝนก้มลงจดต่อ

09.34 ไม่มีข้อซักถามเพิ่มเติมเรื่องหน้า 31

สิบโมงหนึ่งนาที กรรมการหญิงข้างคุณนายอัมพรหันแท็บเล็ตของตัวเองให้ทุกคนดู

กราฟเส้นสีเขียวพุ่งขึ้นตั้งแต่แท่งแรกของวัน

อัครวงศ์ กรุ๊ป +6.4%

“เปิดภาคเช้ามาก็ขึ้นเลยค่ะ” เธอว่า

คุณนายอัมพรประสานมือบนโต๊ะ เล็บสีแดงเรียงเป็นแถว “ดิฉันบอกแล้ว”

กรรมการหญิงปรบมือคนเดียว เสียงแปะ แปะ ไม่มีใครรับ

คินยืนนิ่งอยู่หน้าจอ ไม่ยิ้ม ไม่พูด รอให้เสียงปรบมือเงียบ แล้วกดไปหน้าถัดไป

ห้ามพูดอะไรนอกจากตัวเลข แม่เขาสั่งไว้เมื่อคืน

เขาทำตามทุกตัวอักษร

น้ำฝนมองกราฟสีเขียวนั้นนานกว่าคนอื่น

หกจุดสี่เปอร์เซ็นต์ มูลค่าหุ้นในทรัสต์งอกขึ้นพันห้าร้อยหกสิบหกล้าน บนกระดาษ เพราะผู้หญิงคนหนึ่งหนีไปสนามบิน

เธอสลับหน้าจอ ขอบแท็บเล็ตเย็นเฉียบแนบอก

รูปที่เบลล์ส่งมาเมื่อตีสี่ยังค้างอยู่ตรงนั้น หัวกระดาษสีครีม ตราคลื่นสีน้ำเงิน โต๊ะหมายเลขเจ็ด จำนวนแขกสาม กระดุมข้อมือหยกเม็ดกลมบนแขนเสื้อสีดำ

ครึ่งล่างยังเป็นสีเทาทึบ

เธอไม่ได้ตอบกลับ ไม่ตอบคนที่ส่งของมาครึ่งเดียว

ปลายโต๊ะ คุณสมเกียรติยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบอีกครั้ง แขนเสื้อสูทสีเบจเลื่อนขึ้น ข้อมือเขาว่างเปล่า ไม่มีกระดุมหยก

คนจ่ายเงินไม่ใช่คนเบิกเงิน

โทรศัพท์ในกระเป๋ากระโปรงสั่นสองครั้ง

น้ำฝนเอียงจอใต้ขอบโต๊ะ

คุณประวิทย์ (ทรัสต์)

สายเข้าเมื่อวาน 14.12 น. ยาว 3 นาที 40 วินาทีครับ หมายเลขตามนี้

สิบหลัก เธอไม่ต้องอ่านหกตัวแรก

สี่ตัวท้ายตรงกับเบอร์ที่เธอโทรเข้าวันละสองครั้งตลอดสามสัปดาห์ เพื่อยืนยันคิวลองชุดหมั้นสีชมพูกลีบบัว

สิบเอ็ดโมงสี่สิบ ห้องซีอีโอ

เครื่องพิมพ์มุมห้องคายกระดาษแผ่นสุดท้ายออกมาพร้อมเสียงครืด กลิ่นหมึกอุ่น ๆ ลอยขึ้นจากถาด น้ำฝนเคาะกระดาษสามแผ่นให้ขอบตรงกับขอบโต๊ะ เย็บมุมซ้ายบน

แกร๊ก

เธอวางมันลงตรงหน้าคิน ทับแฟ้มงานที่เขากำลังเซ็น

บันทึกข้อตกลงการหมั้นหมายชั่วคราว

ระยะเวลา 3 เดือน นับจากวันที่ 24 ตุลาคม

คินวางปากกา เงยหน้าขึ้นมอง

“คุณพิมพ์ตอนไหน”

“ตอนที่คุณพรีเซนต์หน้าสี่สิบถึงห้าสิบสองค่ะ” น้ำฝนนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ “หน้าพวกนั้นคุณไม่ต้องให้ฉันช่วยแล้ว”

แสงจากกระจกบานใหญ่ด้านหลังเขาตกลงบนกระดาษพอดี เมืองข้างนอกขาวโพลนด้วยแดดเที่ยง

คินหยิบสัญญาขึ้นมาอ่านออกเสียง

“ข้อหนึ่ง ห้ามแตะตัวโดยไม่ถามก่อน”

เขาหยุด มองเธอข้ามขอบกระดาษ

“เมื่อคืนผมถามแล้วนะ เรื่องกิ๊บ”

“ค่ะ ฉันถึงเขียนเป็นข้อหนึ่ง” น้ำฝนตอบ “จะได้ไม่ต้องสอนใหม่”

มุมปากเขากระตุก แล้วอ่านต่อ

“ข้อสอง ต่อหน้าสาธารณะ ฝ่ายชายคล้องแขน จับมือ หรือโอบไหล่ได้ โดยถามด้วยสายตาแล้วรอฝ่ายหญิงพยักหน้า” เขาเลิกคิ้ว “ถามด้วยสายตายังไง”

“มองแล้วรอค่ะ ไม่ต้องทำหน้าหล่อ”

“ผมไม่ได้—” คินหยุด กระแอม “ข้อสาม ฝ่ายหญิงไม่ให้สัมภาษณ์สื่อตามลำพัง ข้อสี่ ค่าตอบแทนสองเท่าตามที่คุณนายอัมพรอนุมัติต่อหน้าพยานสองคน”

“แนบเลขที่บันทึกฝ่ายบุคคลไว้ท้ายข้อแล้วค่ะ คุณจิ๋วรับเรื่องตอนแปดโมงครึ่ง”

“คุณจิ๋วว่ายังไง”

“ขอให้ฉันใส่ชุดชมพูมาทำงานสักวันค่ะ”

คินหัวเราะสั้น ๆ แล้วพลิกไปแผ่นที่สอง

“ข้อห้า ครบสามเดือน ประกาศยุติการหมั้นด้วยดี ฝ่ายหญิงเป็นผู้แถลง” เขาเงยหน้า “ทำไมต้องเป็นคุณ”

“เพราะถ้าผู้ชายบอกเลิก คนจะถามว่าผู้หญิงทำอะไรผิด” น้ำฝนพับแว่นวางบนโต๊ะ “ถ้าผู้หญิงบอกเลิก คนจะถามว่าผู้ชายทำอะไรผิด ระหว่างสองอย่างนี้ หุ้นคุณรับอย่างหลังไหวกว่าค่ะ”

เขามองเธอนิ่ง ๆ สองวินาที แล้วพยักหน้า

“ข้อหก” เสียงเขาช้าลง “เรื่องส่วนตัวของแต่ละฝ่ายไม่ต้องแจ้งอีกฝ่าย”

นิ้วเขาแตะบรรทัดนั้นค้างไว้

“รวมเรื่องทนายเมื่อคืนด้วยใช่ไหม”

น้ำฝนไม่หลบตา

“รวมค่ะ”

เสียงแอร์หึ่งต่ำ ๆ เหมือนเมื่อคืน ข้างนอกมีเสียงโทรศัพท์โต๊ะหน้าห้องดังขึ้นแล้วเงียบไปเอง

คินวางสัญญาลง

“รวมเรื่องเบลล์ของผมด้วยหรือเปล่า”

“ถ้าคุณอยากให้รวม”

“ผมไม่อยาก” เขาตอบเร็ว แล้วหยุดเหมือนเพิ่งได้ยินตัวเอง “เธอยังไม่ติดต่อผมมาอีกเลย ตั้งแต่ข้อความในรถ”

น้ำฝนพยักหน้า

เพราะเธอติดต่อฉันแทน ตีสี่ พร้อมใบเสร็จครึ่งใบ

ข้อหกอยู่ตรงหน้าเธอ เธอเป็นคนพิมพ์มันเอง

“งั้นถ้ามีอะไรที่เกี่ยวกับบริษัท ฉันจะบอกค่ะ” เธอพูด “เมื่อฉันแน่ใจแล้ว”

“ตกลง”

คินดึงปากกาหมึกซึมออกจากกระเป๋าเสื้อ ปลดฝา แต่แทนที่จะเซ็น เขากลับเลื่อนกระดาษแผ่นที่สองมาตรงหน้า ใต้ข้อหกยังมีที่ว่างเหลือครึ่งหน้า

เขาเขียน ลายมือเอียงขวาแบบคนเซ็นเอกสารวันละร้อยใบ

ข้อ 7 ฝ่ายหญิงห้ามลาออกระหว่างสัญญา

เขาหมุนกระดาษกลับมาให้เธอ

น้ำฝนอ่านบรรทัดนั้นสองรอบ หมึกยังเงาอยู่เลย

“ทำไมคะ”

“แม่บอกว่าครบสามเดือนจะไล่คุณออก” คินวางปากกาลงตรงกลางระหว่างพวกเขา “ผมห้ามแม่ไม่ได้ ผมรู้ตัวดี แต่ระหว่างนี้ ถ้าคุณเดินออกไปเองกลางทาง แม่จะบอกทุกคนว่าคุณได้เงินแล้วหนี”

เขาคลายเนกไทลงหนึ่งนิ้ว

“ผมไม่อยากให้ชื่อคุณขึ้นข่าวแบบนั้น”

“นั่นเหตุผลข้อแรก” น้ำฝนว่า “ข้อสองล่ะคะ”

คินหลุบตาลงมองปากกา

“ผมชงกาแฟไม่เป็น”

น้ำฝนหยิบปากกาของเขาขึ้นมา น้ำหนักปลายปากกาเย็นในมือ

ปลายปากกาค้างอยู่เหนือช่องฝ่ายที่สอง ไม่แตะกระดาษ

สัญญาสามเดือน ประชุมผู้ถือหุ้นอีกห้าสิบเก้าวัน

“รับข้อเจ็ดได้ค่ะ” เธอพูดเรียบ ๆ “แต่เดือนนี้ขอขึ้นเงินเดือนนะคะ”

คินเงยหน้าพรวด

“ขึ้นไปสองเท่าแล้ว”

“นั่นค่าเป็นคู่หมั้นค่ะ” น้ำฝนเซ็นชื่อลงช่องฝ่ายที่สอง ลายเซ็นสั้น ไม่มีหาง “อันนี้ค่าห้ามลาออก”

เขามองลายเซ็นนั้น แล้วหัวเราะออกมาจนต้องเอนพนักพิง

“เท่าไหร่”

“ฉันจะส่งบันทึกให้ฝ่ายบุคคลพรุ่งนี้เช้าค่ะ”

“คุณจะส่งบันทึกทุกเรื่องเลยเหรอ”

“ทุกเรื่องที่มีลายเซ็นค่ะ”

คินดึงกระดาษกลับไป เซ็นช่องฝ่ายที่หนึ่ง ลายเซ็นเดียวกับที่อยู่ใต้โน้ตสีเหลือง รอชื่อลูกค้า ในแฟ้มสีน้ำตาล คราวนี้เขาอ่านทุกบรรทัดก่อนเซ็น

เขาวางปากกาลง แล้วยื่นมือขวามากลางโต๊ะ

ค้างไว้ตรงนั้น ไม่ขยับเข้ามาอีก

“ขอจับมือฉลองหน่อยได้ไหมครับ” เขาว่า “ตามข้อหนึ่ง”

น้ำฝนมองมือนั้น ฝ่ามือกว้าง นิ้วยังมีรอยหมึกซึมติดที่ข้อนิ้วกลาง

“ได้ค่ะ”

มือเขาอุ่น บีบเบา ๆ หนึ่งครั้ง แล้วปล่อย

เธอดึงสัญญากลับมา ใต้ข้อเจ็ดยังมีที่ว่างเหลืออีกบรรทัด น้ำฝนเขียนเลข 8 ลงไปตรงต้นบรรทัด แล้วเว้นว่างไว้ทั้งบรรทัด

“นั่นอะไร”

“เผื่อไว้ค่ะ” เธอปิดฝาปากกา “ฉันเก็บใบเสร็จเสมอ”

ประตูห้องเปิดออกโดยไม่มีเสียงเคาะ

กลิ่นน้ำหอมดอกไม้หนัก ๆ เข้ามาก่อนตัวคน แล้วตามด้วยสีบานเย็น

น้ำฝนเลื่อนแท็บเล็ตมาทับสัญญาบนโต๊ะในจังหวะเดียวกับที่ลุกขึ้นยืน มุมกระดาษโผล่พ้นขอบแท็บเล็ตออกมาแค่สองเซนติเมตร

คุณนายอัมพรไม่มองโต๊ะ ไม่มองลูกชาย เธอมองน้ำฝนจากหัวจรดเท้า แบบเดียวกับเมื่อคืนในห้องแต่งตัว

วัดส่วนสูง วัดรูปร่าง วัดเสื้อเบลาส์สีขาว

“เสื้อนี้ใช้ไม่ได้” เธอว่า

“แม่ครับ” คินลุกขึ้น “ผมคุยงานกับน้ำฝนอยู่”

“คุยเสร็จแล้ว” คุณนายอัมพรเดินมาหยุดที่ขอบโต๊ะ เข็มกลัดเพชรอยู่ระดับสายตาของน้ำฝนพอดี “หุ้นขึ้นหกจุดสี่ บ่ายสองนักข่าวสายธุรกิจขอสัมภาษณ์ลูก พรุ่งนี้นิตยสารผู้หญิงขอถ่ายแบบคู่ วันจันทร์รายการช่วงเช้าขอคุยกับเลขาเดี่ยว ๆ”

“ข้อสาม” น้ำฝนพูดเบา ๆ จนเหมือนพูดกับตัวเอง

“อะไรนะ”

“สามรายการค่ะ” น้ำฝนตอบ “ฉันจะลงตารางให้”

คุณนายอัมพรหรี่ตา แล้วหันไปหาลูกชาย

“บ้านเจ้าสัวบ้านไหนก็ไม่ให้ลูกสะใภ้ในอนาคตอยู่ห้องเช่าชั้นหก” เธอว่า “นักข่าวไปดักหน้าตึกเมื่อเช้าแล้ว รู้ไหม”

คินเปิดปาก

คุณนายอัมพรยกมือขึ้นห้าม เล็บสีแดงตั้งตรง

“เก็บของ” เธอหันกลับมาที่น้ำฝน “ห้าโมงเย็นรถจะไปรับ ย้ายเข้ามาอยู่บ้านใหญ่”

“แม่ เรื่องนี้ต้องถาม—”

“คืนนี้มีแขกต่างชาติมาทานข้าวที่บ้าน” เสียงแหลมตัดเขาขาดกลางคำ “ให้ดูสมจริง”

เธอหมุนตัวจะเดินออก แล้วหยุด

สายตาคุณนายตกลงที่ขอบแท็บเล็ต มุมกระดาษสีขาวสองเซนติเมตร ลวดเย็บแวบหนึ่งใต้ไฟเพดาน

ใต้นิ้วโป้งของน้ำฝน หมึกข้อเจ็ดในลายมือคินยังไม่แห้ง

เล็บสีแดงเคาะลงบนแท็บเล็ตหนึ่งครั้ง

“แล้วกระดาษนั่นอะไร”

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction