Pular para o conteúdo
MIRARAMA
ชาติที่แล้วฉันอดข้าวเพื่อใส่ชุดเจ้าสาวให้เขา ชาตินี้ฉันขอกินแล้วเลือกเอง

Chapter 2

สมุดชมพูเลขสามสิบ

This novel is available in Thai only for now.

“ไหล่ปั้นแดง”

ช่างตั้มพูดแค่นั้น มือยังถือถุงขนมชั้นที่เพิ่งรับไป สายตาไม่ละจากหน้าเธอ มีแค่คางที่พยักไปทางคอเสื้อด้านซ้าย

ข้าวปั้นยกมือแตะ ผิวตรงนั้นร้อนผ่าว รอยนิ้วสี่นิ้วยังนูนอยู่ใต้ปลายนิ้วเธอ

“กระเป๋าทับค่ะ” เธอว่า เสียงเรียบ ตาไม่หลบ

เขาไม่เถียง หันหลังเดินกลับเข้าร้าน

เสาหมุนสามสีหน้าร้านส่งเสียงมอเตอร์หึ่งเบา ๆ แดดเย็นส่องผ่านกระจกจนเห็นฝุ่นผมลอยเป็นเส้นทอง ข้าวปั้นยืนรออยู่ตรงธรณีประตู ไม่แน่ใจว่าตัวเองรออะไร

ช่างตั้มกลับออกมาพร้อมผ้าขนหนูผืนเล็กม้วนกลม ไอเย็นยังเกาะอยู่บนผ้า

“ผ้าเย็นในตู้” เขายื่นมาครึ่งทาง แล้วหยุด “วางให้ หรือจะถือเอง”

ข้าวปั้นมองผ้าในมือเขา

ชาติก่อน ไม่มีใครถามเธอแบบนี้ อาร์มไม่เคยถาม เขาแค่จับ แค่ดึง แค่กด

“ถือเองค่ะ”

เขาวางผ้าลงบนฝ่ามือเธอ ปลายนิ้วไม่โดนผิวเธอเลยสักนิด

ข้าวปั้นกดผ้าลงบนไหล่ ความเย็นซึมเข้าไปถึงกระดูก กลิ่นเมนทอลอ่อน ๆ ผสมแป้งเด็กลอยขึ้นมา กลิ่นเดียวกับร้านตัดผมทุกร้านในประเทศนี้ แต่เธอจำได้ว่ามันคือกลิ่นของเขา

“ขอเข้าไปนั่งแป๊บได้ไหมคะ” เธอถาม “ร้านปั้นแอร์เสีย”

แอร์ไม่ได้เสีย

ช่างตั้มเลื่อนเก้าอี้พลาสติกตัวหนึ่งมาให้ แล้วกลับไปกวาดเศษผมใต้เก้าอี้ตัดผมต่อ เสียงไม้กวาดเสียดพื้นกระเบื้องเป็นจังหวะ แกรก แกรก

ข้าวปั้นนั่งลง กวาดตาไปรอบร้าน

กระจกบานยาว ใบมีดโกนเรียงในถาดสแตนเลส ปฏิทินวัดแขวนผนัง ขวดโทนิกสีเขียวตั้งแถวบนชั้น

กับกะละมังพลาสติกสีฟ้าใบเล็กใต้เคาน์เตอร์

สติกเกอร์ราคายังติดอยู่ตรงขอบ 89.-

ข้าวปั้นนิ่งไป

กะละมังใบนี้

ภาพแวบขึ้นมาก่อนเธอทันห้าม เตียงริมหน้าต่างในห้องรวม ผ้าห่มสีเขียวซีดของโรงพยาบาล กะละมังสีฟ้าใบเดียวกันวางบนเก้าอี้ข้างเตียง ขอบแตกเป็นรอยยาวพันเทปใสไว้สองรอบ

น้ำอุ่นไหลผ่านหนังศีรษะเธอ

นิ้วใครคนหนึ่งค่อย ๆ นวดเบา ๆ ไม่รีบ กลิ่นแชมพูขวดละยี่สิบบาท

ตลอดสามเดือนนั้น มีแค่ชั่วโมงเดียวต่อสัปดาห์ ที่มีคนแตะหัวเธอโดยไม่พูดถึงน้ำหนักสักคำ

“กะละมังนั่น” ข้าวปั้นพูด เสียงแหบกว่าที่ตั้งใจ “ซื้อมาทำอะไรคะ ร้านตัดผมผู้ชายต้องใช้ด้วยเหรอ”

ช่างตั้มเหลือบมองตามสายตาเธอ

“ลุงพันธ์หลังไม่ดี”

“ลุงทนายที่มาตัดทุกเดือนน่ะเหรอคะ”

“อือ ลุกไปอ่างไม่ไหวแล้ว” เขาโกยเศษผมใส่ที่ตักผง “เลยสระให้ที่เก้าอี้ ซื้อเมื่อเช้า”

“แล้วคิดค่าสระเพิ่มเท่าไหร่คะ”

“ไม่คิด”

“ตัดหัวละร้อยห้าสิบ กะละมังแปดสิบเก้า” ข้าวปั้นนับนิ้ว “ช่างตั้มขาดทุนตั้งแต่หัวแรกนะคะ”

มุมปากเขากระตุกขึ้นนิดเดียว

“ลุงแกเล่าคดีให้ฟังทั้งชั่วโมง ผมว่าคุ้ม”

“คดีอะไรคะ”

“เรื่องสัญญา” เขาเคาะไม้กวาดกับขอบถังขยะ “ลุงบอก คนแพ้ส่วนใหญ่ แพ้ตั้งแต่วันเซ็น”

ข้าวปั้นกำผ้าเย็นแน่นขึ้น

เธอมองขอบกะละมังสีฟ้า ยังเรียบ ยังไม่มีรอยร้าว ยังไม่มีเทปใส

อีกสิบห้าปีมันจะแตก แล้วเขาก็จะไม่ยอมทิ้ง

“ช่างตั้มคะ”

“หือ”

ทำไมคุณมาหาฉันทุกวันพุธ

คำถามขึ้นมาถึงปลายลิ้น

แล้วข้าวปั้นก็กลืนมันลงไป ผู้ชายตรงหน้ายังไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเคยทำ ถ้าเธอถามตอนนี้ เขาจะมองเธอแบบที่คนมองคนป่วย

แล้วเธอก็ไม่อยากให้เขาใจดีกับเธอ เพราะเรื่องเล่าที่เขาจำไม่ได้

“ขนมชั้น” เธอพูดแทน “ต้องลอกกินทีละชั้นนะคะ อร่อยกว่า”

ช่างตั้มหยุดกวาด เขามองถุงขนมบนเคาน์เตอร์ แล้วหัวเราะในคอเบา ๆ เสียงต่ำ สั้นมาก

“ไว้ลอง”

เขาเดินไปฉีกปฏิทินหน้าวันนี้ทิ้งตามนิสัยก่อนปิดร้าน หน้าใหม่เผยตัวเลขสีแดงของวันพรุ่งนี้

“พรุ่งนี้พุธ ร้านหยุด” เขาพูดโดยไม่หันมา “ถ้าจะยืมไดร์ ประตูหลังไม่ได้ล็อก”

ข้าวปั้นไม่ได้ยินประโยคหลัง

พุธ

ร้านตัดผมหยุดวันพุธ

เธอเป็นช่างทำผมมาเก้าปี รู้ดีกว่าใครว่าร้านตัดผมผู้ชายทั้งประเทศหยุดวันพุธ

แต่ตลอดสามเดือนในโรงพยาบาล เธอไม่เคยเอาสองเรื่องนี้มาต่อกัน

ผ้าเย็นในมือเธอเริ่มอุ่น

วันพุธ คือวันหยุดวันเดียวของเขา

ร้านปั้นสวยตอนสามทุ่มเงียบจนได้ยินก๊อกที่อ่างสระผมหยดน้ำ ติ๋ง ติ๋ง ลงก้นอ่างเซรามิก

ข้าวปั้นนั่งหลังเคาน์เตอร์ ไฟเปิดดวงเดียว

กลิ่นแอมโมเนียจากยาย้อมผมที่ลูกค้าคนสุดท้ายทำไว้ยังค้างในอากาศ ผสมกลิ่นน้ำมันมะพร้าวที่เธอใช้หมักผมลูกค้าประจำ เธอเปิดหน้าต่างไว้บานหนึ่ง ลมกลางคืนพากลิ่นหมูปิ้งจากแผงปากซอยที่เพิ่งเก็บร้านเข้ามาด้วย

สมุดปกแข็งสีชมพูวางเปิดอยู่ตรงหน้า

หน้าแรก เลข 30 ตัวใหญ่จนกินครึ่งหน้า ใต้เลขคือลายมือเธอสามหน้าเต็ม เรื่องสัญญา ข้อเจ็ด หน้าสาม ปีที่สาม ปีที่สิบห้า

เธอพลิกไปหน้าใหม่

แล้วเอื้อมไปหยิบซองน้ำตาลในกระเป๋าถือ ซองที่พนักงานร้านชุดเจ้าสาวยัดใส่มือตอนเธอเดินออกจากร้าน

ข้างในมีกระดาษบางแผ่นเดียว

ใบเสร็จรับเงิน ค่าตัดชุดเจ้าสาว 48,000 บาท ชำระครบ ชำระโดย: โอนเงิน ชื่อผู้โอน ข้าวปั้น

วันที่ชำระ สามสัปดาห์ก่อน

ข้าวปั้นวางใบเสร็จลงบนโต๊ะ ใช้สันมือรีดให้เรียบ

ชุดนี้แม่พี่จ่ายไปเท่าไหร่รู้ไหม

สิบห้าปี อาร์มพูดประโยคนี้สิบห้าปี ทุกครั้งที่เธอตักข้าวเพิ่ม ทุกครั้งที่เธอซื้อเสื้อตัวใหม่ ทุกครั้งที่แม่เขามากินข้าวที่บ้าน

แล้วเธอก็เชื่อ เพราะเธอจำไม่ได้ว่าเงินก้อนนั้นออกจากบัญชีไปตอนไหน ในเดือนที่ต้องจ่ายทั้งค่าเช่าร้าน ค่ามัดจำโรงแรม ค่าการ์ดแต่งงาน

ใบเสร็จแผ่นนี้ ชาติก่อนเธอทิ้งลงถังขยะหน้าร้านชุด

ชาตินี้เธอเปิดลิ้นชัก หยิบเทปใส ตัดสี่ชิ้น แปะใบเสร็จลงกลางหน้ากระดาษ

ใต้ใบเสร็จ เธอเขียน

ชุดเจ้าสาว 48,000 — ฉันจ่ายเอง ทั้งหมด

ปากกาหยุดค้าง แล้วเธอเขียนต่ออีกบรรทัด

ทุกอย่างที่เขาพูดว่าเป็นของเขา ต้องหาใบเสร็จ

ข้าวปั้นพลิกไปหน้าถัดไป

หน้านี้เธอเขียนหัวข้อไว้ตัวเล็กกว่า

เรื่องที่ฉันไม่รู้

เธอนิ่งไปนาน ก่อนจะเริ่มเขียน

— ข้อ 7 ใครพิมพ์ ใครแก้ เขาไม่เคยเขียนอะไรยาวเกินห้าบรรทัด

— เงินจำนองปีที่ 3 ไปไหนจริง ๆ

— ปีที่ 15 "ซื้อคืนในชื่อคนอื่น" คนอื่นคือใคร

— วันพุธ

บรรทัดสุดท้ายเธอเขียนแค่นั้น แล้ววงไว้สองรอบ

ข้าวปั้นวางปากกา เท้าคางมองกระจกบานใหญ่ในร้าน เงาเธอนั่งอยู่ในนั้น ผมรวบลวก ๆ ด้วยหวีที่เสียบไว้แทนกิ๊บ ต่างหูอันโตแกว่งนิด ๆ ทุกครั้งที่ขยับ

ถ้าเล่าให้ใครฟังล่ะ

เธอนึกถึงแม่ นึกถึงพี่สาวที่อยู่ต่างจังหวัด นึกถึงลูกค้าประจำที่สนิทกันมาเก้าปี

ทุกคนจะพูดเหมือนกันหมด ปั้นเครียดเรื่องงานแต่งน่ะลูก นอนพักเถอะ

แล้วถ้าเรื่องเข้าหูอาร์ม เขาจะรู้ว่าเธอรู้

เขาจะเปลี่ยนแผน

ข้าวปั้นแตะใบเสร็จบนหน้ากระดาษด้วยปลายนิ้ว กดมุมเทปที่เผยอให้แนบลงไปทีละมุม

โทรศัพท์บนเคาน์เตอร์สั่นครืด ไถลไปชนแก้วน้ำ

หน้าจอสว่างขึ้น ข้อความใหม่หนึ่งข้อความ

พี่อาร์ม: ยังไม่นอนใช่ไหม พี่เห็นไฟร้านยังเปิด

ข้าวปั้นเงยหน้าขึ้นมองประตูกระจก

ข้างนอกมืด ไม่มีใครยืนอยู่

นาฬิกาแขวนผนังบอกเวลาสามทุ่มห้าสิบแปด

เห็นไฟร้านยังเปิด

ช่างตั้มดึงประตูเหล็กลงมาได้ครึ่งทาง เสียงเหล็กครูดรางดังครืดก้องซอย

เขาได้กลิ่นมาก่อนจะเห็นตัว

น้ำหอมผู้ชายกลิ่นหวานจัด ตัดกลิ่นท่อระบายน้ำหลังตลาดกับกลิ่นถ่านจากแผงหมูปิ้งที่เพิ่งดับไฟ

ผู้ชายในเสื้อเชิ้ตรัดรูปเดินมาจากหัวซอย ผมเซ็ตเรียบไม่มีเส้นไหนหลุด มือขวาถือช่อกุหลาบแดงห่อพลาสติกใส สติกเกอร์ราคาเหลืองติดอยู่ตรงริบบิ้น 159.- โลโก้ร้านดอกไม้ในปั๊มน้ำมันปากทางหลวง

มือซ้ายถือแฟ้มพลาสติกสีฟ้า

อาร์มหยุดตรงหน้าร้านตัดผม หันไปมองเงาตัวเองบนกระจกร้านช่างตั้ม ใช้นิ้วเกลี่ยผมข้างขมับ ยิ้มให้เงาตัวเองหนึ่งครั้ง แล้วหุบ แล้วยิ้มใหม่ให้กว้างขึ้นอีกนิด

ช่างตั้มยืนนิ่ง มือยังจับขอบประตูเหล็ก

“อ้าว พี่ช่าง” อาร์มเพิ่งหันมาเห็น “ปิดดึกนะครับ”

“ครับ”

“พรุ่งนี้หยุดใช่ไหม วันพุธ”

“ครับ”

อาร์มพยักหน้าไปทางร้านปั้นสวย ไฟดวงเดียวยังเปิดอยู่หลังกระจก

“ดึกแล้ว รบกวนเป็นหูเป็นตาให้ปั้นหน่อยนะครับ” เขาพูดเสียงสบาย ๆ “ช่วงนี้เขาเครียดเรื่องงานแต่ง พูดอะไรแปลก ๆ ก็อย่าไปถือเลย”

“วันนี้ก็พูดปกติดีครับ”

รอยยิ้มของอาร์มค้างอยู่ที่เดิมนานกว่าที่ควรหนึ่งจังหวะ

ช่างตั้มมองแฟ้มสีฟ้าในมือผู้ชายคนนั้น

แล้วมองมือขวาที่กำช่อกุหลาบจนพลาสติกยับ นิ้วสี่นิ้วเรียงชิดกัน เขานึกถึงไหล่ของผู้หญิงข้างร้าน ตรงที่เมื่อเย็นเธอกดผ้าเย็นไว้นานจนผ้าอุ่น

ไม่ใช่เรื่องของมึง

เขาบอกตัวเองแบบนั้นมาสี่ปี ตั้งแต่วันที่เธอเดินมายืมไดร์ครั้งแรก ตั้งแต่วันที่เขาเห็นแหวนบนนิ้วนางเธอ

เธอมีคู่หมั้น เธอจะแต่งงาน

ช่างตั้มดึงประตูเหล็กลงอีก แต่หยุดไว้ที่ระดับข้อเท้า เหลือช่องให้แสงไฟในร้านลอดออกมาเป็นแถบยาวบนพื้นซอย

เขาไม่ปิดไฟ

เสียงเคาะกระจกดังขึ้นจากร้านข้าง ๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ข้าวปั้นปิดสมุดชมพู

เธอสอดมันลงใต้ลิ้นชักเก็บเงิน ใบเสร็จสี่หมื่นแปดยังแปะแน่นอยู่ข้างใน แล้วดันลิ้นชักกลับจนสุด

เสียงเคาะดังอีกรอบ

เธอเดินไปเปิดประตู

กุหลาบ แฟ้มสีฟ้า ปากกาที่กดหัวรอไว้แล้ว และคำขอให้เซ็นคืนนี้ ทุกอย่างมาถึงธรณีประตูพร้อมกันภายในหนึ่งนาที

กลิ่นพลาสติกห่อดอกไม้ปนน้ำหอมลอยมาก่อนตัวเขา ข้าวปั้นถอยครึ่งก้าว

ชาติก่อน เธอได้กุหลาบแบบนี้ในคืนก่อนวันแต่ง เก็บไว้ในแจกันจนกลีบเหี่ยวดำ ไม่เคยเห็นสติกเกอร์ เพราะคืนนั้นเธอร้องไห้จนตาพร่า

ชาตินี้เธอเห็นชัด 159.-

“ขอดูก่อนค่ะ”

เธอรับแฟ้มสีฟ้ามา ปล่อยปากกาค้างอยู่ในมือเขา

อาร์มหัวเราะสั้น ๆ “ดูทำไม ก็สัญญาของเราสองคน”

“ร้านปั้นเปิดมาสี่ปี” ข้าวปั้นพูด “ค่าเช่าเดือนละหมื่นสอง ปั้นจ่ายมาสี่สิบแปดงวด”

“ก็เพราะงั้นไง พี่จะมาช่วยแบ่ง”

“แบ่งกี่เปอร์เซ็นต์คะ”

เขาไม่ตอบ ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู “อ่านพรุ่งนี้ก็ได้ ดึกแล้ว”

“เพิ่งสี่ทุ่มสองนาทีค่ะ”

ข้าวปั้นดึงกระดาษออกจากซองพลาสติก กลิ่นหมึกเครื่องพิมพ์ยังใหม่ หัวกระดาษตัวหนา ตัวอักษรเดียวกับที่เธอเพิ่งเขียนลงสมุดเมื่อชั่วโมงก่อน

สัญญาร่วมประกอบกิจการ ร้านปั้นสวย

เธอพลิกไปหน้าสาม

ชาติก่อน ข้อ 7 อยู่ครึ่งล่างของหน้านี้ เธออ่านมันซ้ำบนเตียงในห้องรวมจนจำได้ว่าบรรทัดไหนหมึกจาง

หน้าสามของฉบับนี้ จบที่ข้อ 4

“เดี๋ยวพี่ชี้ให้ว่าต้องเซ็นตรงไหน” อาร์มยื่นมือมาแตะมุมแฟ้ม

ข้าวปั้นดึงแฟ้มเข้าหาตัว นิ้วโป้งไล่ขอบกระดาษ นับทีละแผ่น เสียงกระดาษปัดกันแผ่ว ๆ

ชาติก่อน สัญญาฉบับนี้มีห้าหน้า

มุมขวาล่างของแผ่นสุดท้ายคืนนี้ พิมพ์ไว้ว่า หน้า 8 จาก 8

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction