Pular para o conteúdo
MIRARAMA
ว่าที่เจ้าสาวว่าฉันอ้วนเกินจะจัดงานแต่ง แต่เจ้าบ่าวหลงรักคอลัมน์ของฉัน

Chapter 3

ประโยคเดียวกัน

This novel is available in Thai only for now.

วงกลมสีเทาบนจอกระตุกหนึ่งที แล้วครึ่งล่างของภาพก็ไหลลงมาจนครบ

วันเสาร์ · 14.00–15.30 น.

ผู้ถือบัตร: คุณใต้ฟ้า

อิ่มเลื่อนแก้วชาคาโมมายล์ออกห่างจากขอบแล็ปท็อป แล้วดึงแฟ้มสีชมพูนู้ดมาวางข้างจอ

วันที่บนหน้าปกแฟ้มพิมพ์ด้วยตัวนูนสีทอง เธอสั่งทำเองเมื่อสามเดือนก่อน

ตรงกับวันที่บนบัตรทุกตัวเลข

ตู้เย็นในครัวครางหึ่ง อิ่มพลิกแฟ้มไปหน้ากำหนดการวันงาน ไล่นิ้วลงทีละบรรทัด

07.09 พระสงฆ์เจริญพระพุทธมนต์

10.30 รดน้ำสังข์ เจ้าสาวชุดไทยจักรี

14.00–15.30 พัก · เจ้าสาวเปลี่ยนชุดราตรี · เจ้าบ่าวว่าง

18.30 งานเลี้ยงฉลองมงคลสมรส บอลรูม A

เธอหยิบปากกาแดงจากแก้วใส่ปากกา วงคำว่า ว่าง หนึ่งรอบ

แล้ววงอีกรอบ จนหมึกซึมทะลุไปหลังกระดาษ

เขาไม่ได้ซื้อบัตรผิดวัน

เขาเปิดกำหนดการที่ฉันส่งให้ แล้วหาช่องที่ตัวเองว่างเจอ

เที่ยงคืนครึ่ง ชาเย็นชืดจนลอยกลิ่นหญ้าแห้งจาง ๆ เหมือนกองฟางหลังฝนตก

อิ่มพิมพ์ฉบับแรก

คุณใต้ฟ้าคะ วันนั้นเป็นวันสำคัญของคุณ ฉันว่าคุณควร

เธอกดลบจนเคอร์เซอร์กลับไปถึงคำว่า เรียน

ควร คือคำสั่ง คุณน้ำผึ้งไม่เคยสั่งใคร

ฉบับที่สอง

ฉันดีใจมากที่คุณอยากมา

ลบอีก

ดีใจ คือคำเชิญ ถ้าเขามาเพราะคำนี้ วันหนึ่งเขาจะรู้ว่าคนที่เชิญเขาคือแพลนเนอร์ที่ถือกำหนดการงานแต่งของเขาอยู่ในมือ

สองปีของคำแนะนำจะกลายเป็นเชือกเส้นเดียวที่เธอใช้ดึงเขาข้ามทางเดินสิบสี่เมตร

อิ่มดันแล็ปท็อปออก เอาหน้าผากซบแขนตัวเอง เสื้อยืดตัวโคร่งมีกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มปนเหงื่อหลังวันทำงานยาว

เธอนอนนิ่งอยู่อย่างนั้นจนนาฬิกามุมจอเปลี่ยนเลขไปสามรอบ

แล้วลุกขึ้นพิมพ์ฉบับที่สาม ไม่ลบอีก

เรียนคุณใต้ฟ้า

วันศุกร์ก็เป็นวันของเราได้ค่ะ ถ้าคุณเป็นคนเลือก

บัตรใบนั้น ฉันจะไม่บอกว่าให้ใช้หรือไม่ให้ใช้ เพราะถ้าฉันบอก คนเลือกจะกลายเป็นฉัน

ขอข้อเดียว เก็บใบเสร็จไว้นะคะ วันหนึ่งคุณอาจอยากจำว่าครั้งแรกที่ไม่ได้ถามใคร คุณจ่ายไปเท่าไร

ครึ่งตัวแปลว่าหัวใจคุณยังทำงานอยู่ และหัวใจคนเราไม่ใช่ชุดเจ้าสาว ไม่ต้องรัดให้พอดีกับใคร

คุณน้ำผึ้ง

นาฬิกามุมจอขึ้น 02.15

อิ่มกดส่ง

กล่องจดหมายขาออกเรียงสองบรรทัดบนสุด

01.52 ถึง: ใต้ฟ้า, ชมพู่ · ผังโต๊ะฉบับแก้ไขครั้งที่ 4

02.15 ถึง: ใต้ฟ้า · Re: ขอโทษที่เขียนมาวันศุกร์

ชื่อผู้ส่งต่างกัน บัญชีต่างกัน ห่างกันยี่สิบสามนาที

เธอยังไม่ทันปิดจอ โทรศัพท์ข้างแก้วชาก็สั่น

สั้น

สั้น

ยาว

ตัวอย่างข้อความบรรทัดเดียวเลื่อนขึ้นมาบนหน้าจอล็อก

ยังไม่หลับเหมือนกันครับ แปลกดี คืนนี้ผมได้อีเมลราวตีสอง สองฉบับ ฉบับหนึ่งจาก…

นิตยสารฉบับมีนาคมปีหกสี่ตกลงบนโต๊ะทำงานของอิ่ม ดังปั้ก

มู้ดบอร์ดข้างโต๊ะสะเทือน ผ้าตัวอย่างสีชมพูนู้ดชิ้นหนึ่งหลุดจากหมุด ร่วงลงไปกองที่พื้น

“เจอในรถใต้ฟ้า” ชมพู่บอก “เบาะข้างคนขับ”

สิบโมงเช้าวันเสาร์ ออฟฟิศแพลนเนอร์ยังมีกลิ่นกาวร้อนจากปืนกาวที่เต้ยใช้ติดโบว์ตัวอย่างเมื่อคืน ชมพู่ยืนค้ำโต๊ะในมินิเดรสสีชมพูอ่อน แว่นกันแดดดันขึ้นไปไว้บนหัว น้ำหอมกลิ่นพีชฉุนจนกลบกาว

อิ่มอ่านจดหมายตอบของใต้ฟ้าจบตั้งแต่ตีสองสิบเจ็ด

อีกฉบับจากแพลนเนอร์ของผม ส่งผังโต๊ะมาตอนตีหนึ่งห้าสิบสอง ผมเลยเพิ่งรู้ว่าโลกนี้มีผู้หญิงทำงานตอนตีสองมากกว่าที่คิด

หลังอ่านจบ เธอได้นอนสามชั่วโมง

“คุณชมพู่นั่งก่อนไหมคะ” อิ่มชี้เก้าอี้

“ไม่นั่ง” ชมพู่ดึงกระดาษแผ่นยาวที่เสียบอยู่กลางเล่มนิตยสารออกมา วางทับหน้าปก “อ่านนี่”

ใบเสร็จกระดาษความร้อน ตัวพิมพ์สีม่วงจาง

ร้านหนังสือ ชั้น 1 อาคารนิตยสาร

ฉบับย้อนหลัง มี.ค. 64 × 1 · 180 บาท

บัตรงานครบรอบ 10 ปี “ถามน้ำผึ้ง” แถวหน้า × 1 · 4,500 บาท

ศุกร์ 19.42 น.

อิ่มไม่แตะใบเสร็จ เธอวางมือสองข้างประสานกันบนโต๊ะ

เขาเก็บใบเสร็จไว้จริง ๆ

เก็บไว้ในที่ที่คนอื่นหาเจอ

“บัตรใบเดียว” ชมพู่เคาะเล็บลงบนบรรทัดที่สอง “วันเดียวกับงานฉัน โรงแรมเดียวกัน ฉันเช็กแล้ว ห้องตรงข้ามกันด้วย”

“ค่ะ”

“ค่ะเหรอ” ชมพู่หัวเราะขึ้นจมูก “ผู้ชายของฉันจะแอบไปนั่งแถวหน้าดูผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ ระหว่างงานแต่งตัวเอง แล้วแพลนเนอร์ของงานแต่งตอบฉันว่าค่ะ”

“คุณชมพู่ต้องการอะไรคะ”

ชมพู่ดึงแท็บเล็ตจากมืออิ่มไปเฉย ๆ เปิดหน้ากำหนดการที่ค้างไว้ นิ้วเรียวจิ้มลงบนบรรทัดบ่ายสอง

“ปิดเก้าสิบนาทีนี้ให้ฉัน”

“ปิดยังไงคะ”

“ใส่อะไรก็ได้ ถ่ายรูปกับญาติ ไหว้ผู้ใหญ่ ซ้อมเดินเข้างาน” ชมพู่วางแท็บเล็ตคืนแรงจนเคสกระทบโต๊ะ “ให้เขาไม่มีนาทีว่างเลยสักนาที เธอเก่งตัวเลขไม่ใช่เหรอ”

อิ่มรับแท็บเล็ตกลับมา เลื่อนลงอีกครึ่งหน้า แล้วหมุนจอให้ชมพู่อ่าน

“เก้าสิบนาทีนี้เป็นของคุณชมพู่ค่ะ”

“ของฉัน?”

“ทำผมใหม่จากทรงไทยเป็นทรงราตรี สี่สิบนาที ช่างแต่งหน้าเติมหน้าสำหรับไฟห้องเลี้ยง ยี่สิบนาที ชุดราตรีตัวที่คุณชมพู่เลือกเป็นคอร์เซ็ตผูกเชือกหลัง ร้านชุดแจ้งว่าใช้คนผูกสองคน ยี่สิบห้านาที” อิ่มนับนิ้วทีละข้อ “รวมแปดสิบห้า เผื่ออีกห้า พอดีเก้าสิบค่ะ”

“ฉันไม่ได้ถามเรื่องฉัน ฉันถามเรื่องเขา”

“เจ้าบ่าวเปลี่ยนชุดสิบสองนาทีค่ะ” อิ่มเอียงคอ “ที่เหลือเจ็ดสิบแปดนาที พี่ใส่กิจกรรมให้ได้”

ชมพู่ยืดหลังขึ้น มุมปากยกนิดหนึ่ง

อิ่มพลิกไปหน้าสุดท้ายของกำหนดการ ขยายภาพมุมล่าง

ช่องลายเซ็นสองช่องเรียงกัน ผู้อนุมัติ (เจ้าสาว) ผู้อนุมัติ (เจ้าบ่าว)

“แต่กำหนดการเซ็นสองชื่อค่ะ ทุกฉบับ ทุกครั้งที่แก้” อิ่มเคาะปลายนิ้วบนช่องขวาเบา ๆ “ถ้าคุณใต้ฟ้าเซ็น พี่ใส่ให้ภายในห้านาที”

“ถ้าเขาไม่เซ็นล่ะ”

“ก็แปลว่าเจ้าบ่าวไม่ได้อนุมัติค่ะ พี่จัดตารางให้งาน ไม่ได้จัดตารางให้คน”

ชมพู่จ้องช่องลายเซ็นว่าง ๆ นั้นนานจนจอแท็บเล็ตหรี่แสงลงเอง

แล้วเธอก็หยิบนิตยสารขึ้นมาพลิกไปหน้าห้าสิบสอง ฉีกยิ้มบาง

“เธอรู้ไหม ฉันคิดมาทั้งคืน” ชมพู่ถือเล่มนิตยสารเหมือนถือของสกปรก “คนเขียนคอลัมน์ปลอบใจคนที่ไม่มีใครเอา สิบปีไม่กล้าเปิดหน้า ก็คงไม่มีใครเอาเหมือนกันนั่นแหละ ป่านนี้ตัวคงเท่า…”

สายตาเธอเลื่อนจากหน้ากระดาษมาที่เดรสสีมัสตาร์ดของอิ่ม แล้วหยุดอยู่ตรงนั้น

อิ่มไม่ขยับ

“คุณน้ำผึ้งซ่อนหน้ามาสิบปีค่ะ” เธอพูดเสียงเรียบ “ยอดพิมพ์ขึ้นทุกปี ไม่เคยลดสักปี”

เธอใช้ปลายปากกาแดงเลื่อนใบเสร็จบนโต๊ะเข้าไปใกล้ชมพู่หนึ่งคืบ

“ถ้ารอบเอวคนเขียนทำให้คำขายไม่ออก คู่หมั้นคุณชมพู่ก็คงไม่จ่ายสี่พันห้าร้อยบาทไปนั่งแถวหน้าค่ะ”

ชมพู่ปิดนิตยสารดังฉับ

โทรศัพท์ในกระเป๋าเธอสั่นพอดี หน้าจอขึ้นคำเดียว แม่

ชมพู่หันหลังให้อิ่ม กดรับ

“อะไรอีกแม่” เสียงเธอเร็วและแหลม “บอกแล้วไงว่าสามสิบเก้าวัน… ไม่ แม่อย่าไปยืมเขาอีกนะ ได้ยินไหม แม่ อย่า…”

เสียงสุดท้ายแตกกลางคำ

เธอยืนนิ่ง หลังตรง ไหล่ข้างหนึ่งกระตุก แล้วกดวางสาย

อิ่มก้มลงเก็บผ้าตัวอย่างที่ร่วงบนพื้น ติดหมุดกลับบนมู้ดบอร์ด ไม่มองหน้าอีกฝ่าย

ชมพู่หันกลับมา ตาแห้ง ลิปกลอสยังเรียบ ดึงแว่นกันแดดลงมาปิดตา

“เธอไม่ปิดให้” เธอพูดเบากว่าเดิม “งั้นให้แม่เขาปิดเอง”

เธอคว้านิตยสาร หมุนตัวออกไป ประตูกระจกแกว่งปิดตามหลัง

ใบเสร็จยังวางอยู่บนโต๊ะ

อิ่มหยิบซองพลาสติกใสจากลิ้นชัก สอดใบเสร็จเข้าไป ปิดซิป แล้วเสียบไว้หลังสุดของแฟ้มสีชมพูนู้ด

ตลับเมตรสีเหลืองดูดสายกลับเข้าตลับดังพรืด ปลายเหล็กฟาดนิ้วโป้งใต้ฟ้าดังเปรี๊ยะ

“โอ๊ย”

“ต้องผ่อนมือก่อนค่ะ” อิ่มหัวเราะ เอื้อมไปรับตลับเมตรคืน “ปล่อยทีเดียวแบบนั้นมันกัดค่ะ”

บ่ายสามโมง ทางเดินชั้นสองของโรงแรมริมแม่น้ำยังไม่มีใคร พรมใหม่เพิ่งปูเมื่อวาน กลิ่นกาวยางลอยขึ้นมาจากรอยต่อ ปะปนกับกลิ่นลิลลี่จากแจกันใหญ่หน้าบอลรูม B

ประตูบอลรูม A อยู่ข้างหลังอิ่ม ประตูบอลรูม B อยู่ข้างหลังใต้ฟ้า

ใต้ฟ้าเป่านิ้วโป้ง แล้วหัวเราะตาม เสียงเบาเหมือนคนไม่ได้ใช้เสียงนี้นาน

“สิบสี่เมตรพอดีครับ” เขาว่า “ผมเดินนับแล้ว สิบเจ็ดก้าว”

“ก้าวคุณใต้ฟ้ายาวแปดสิบสองเซนติเมตรค่ะ” อิ่มกดปุ่มล็อกตลับเมตร “อิ่มเดินยี่สิบก้าว”

“คุณอิ่มนับด้วยเหรอครับ”

“นับตั้งแต่สามเดือนก่อนแล้วค่ะ”

เขามองหน้าเธอ แว่นกรอบดำเลื่อนลงมานิดหนึ่ง เขาดันกลับขึ้นไปด้วยนิ้วกลาง

“เมื่อคืนคุณอิ่มส่งผังโต๊ะตอนตีหนึ่งห้าสิบสอง”

อิ่มหมุนตลับเมตรในมือหนึ่งรอบ

“ค่ะ แก้โต๊ะสิบเจ็ด คุณป้าสองท่านไม่พูดกันมาตั้งแต่งานบวชหลานค่ะ”

“แล้วคนที่ผมเขียนจดหมายไปหาตอบผมตอนตีสองสิบห้า” ใต้ฟ้าก้มลงมองโทรศัพท์ หน้าจอมืด “ยี่สิบสามนาที ผมนอนไม่หลับเพราะเลขนี้ครับ”

อย่า อิ่มกดตลับเมตรแน่นจนขอบพลาสติกบาดอุ้งมือ อย่าคิดต่อ

“ตีสองเป็นชั่วโมงทำงานของผู้หญิงครึ่งประเทศค่ะ” เธอว่า “แม่ค้าตลาดเช้า พยาบาลเวรดึก แพลนเนอร์ คนเขียนคอลัมน์ คนที่เพิ่งกล่อมลูกหลับ”

มุมปากใต้ฟ้าขยับ แล้วหยุดไว้แค่นั้น

“ผมเริ่มเชื่อแล้วครับ”

เขาเงียบไป มองประตูบอลรูม B ที่ปิดอยู่ ป้ายตั้งพื้นหน้าประตูยังว่าง ยังไม่ได้ติดโลโก้ตัวอักษรสีทอง

มือขวาเขาขยับขึ้นจากข้างลำตัว ครึ่งทาง แล้วหยุด

ครั้งนี้มันไม่ลดลง

“คุณอิ่มครับ” เขาพูดช้า “ผมขอเก้าสิบนาทีได้ไหมครับ”

อิ่มไม่ตอบ

“วันงาน บ่ายสองถึงบ่ายสามครึ่ง” ใต้ฟ้ากลืนน้ำลาย ลูกกระเดือกขยับ “ช่วงที่เขียนว่าเจ้าบ่าวว่าง ผมขอให้มันว่างจริง ๆ ไม่ต้องมีใครตามหา”

เก้าสิบนาทีเดียวกัน

เช้านี้คนหนึ่งขอให้ปิด บ่ายนี้อีกคนขอให้เปิด

“คุณใต้ฟ้าจะไปไหนคะ”

“ไปดูหน้าคนคนหนึ่งครับ” เขาตอบโดยไม่หลบตา “แค่ดู ไม่รบกวน แล้วกลับมาทันหกโมงครึ่ง ผมสัญญา”

อิ่มก้มมองลายดอกบนพรมสีครีมระหว่างปลายรองเท้าเธอกับเขา

สี่ดอก ดอกละเจ็ดสิบห้าเซนติเมตร

สามเมตร

อิ่มเปิดแท็บเล็ต เข้าไฟล์กำหนดการที่แชร์ไว้กับทั้งสองครอบครัว เลื่อนไปที่บรรทัดบ่ายสอง แล้วยื่นให้เขา

“อิ่มพิมพ์ให้ไม่ได้ค่ะ”

ใต้ฟ้าขมวดคิ้ว

“กำหนดการเซ็นสองชื่อ” อิ่มชี้ช่องลายเซ็นท้ายไฟล์ “ถ้าคุณใต้ฟ้าต้องการช่องนี้ คุณใต้ฟ้าต้องพิมพ์เอง เซ็นเอง แล้วถ้ามีใครถาม คุณต้องเป็นคนตอบเองค่ะ”

เขารับแท็บเล็ตไปถือ จ้องช่องสีขาวหลังเวลาบ่ายสอง

“ผมพิมพ์เองเลยได้ไหมครับ ตอนนี้”

“ได้ค่ะ”

นิ้วโป้งเขาแตะจอ เคอร์เซอร์กะพริบหลังคำว่า เจ้าบ่าว

ตัวอักษรขึ้นมาทีละตัว ช้าเหมือนคนเขียนจดหมายฉบับแรก

ธุระส่วนตัว

ช่องลายเซ็นท้ายไฟล์ยังขาวอยู่ นิ้วเขาค้างเหนือมัน ไม่แตะ

แล้วเขาเงยหน้าขึ้น

“เมื่อคืนเขาตอบผมมาประโยคหนึ่งครับ” ใต้ฟ้าพูด “ผมท่องได้แล้ว”

ตลับเมตรในมืออิ่มหยุดหมุน

ใต้ฟ้ายิ้ม ยิ้มจนตาหลังแว่นหยีลง สามเดือนที่อิ่มนั่งประชุมกับเขา เธอไม่เคยเห็นหน้านี้

“หัวใจคนเราไม่ใช่ชุดเจ้าสาว” เขาพูดช้า ๆ ทีละคำ “ไม่ต้องรัดให้พอดีกับใคร”

ทางเดินเงียบจนได้ยินเสียงแอร์หายใจจากช่องเพดาน

แล้วกลิ่นพีชก็ลอยมาแทรกกลิ่นลิลลี่

ส้นสูงคู่หนึ่งกระทบพื้นหินอ่อนหน้าบอลรูม A สองครั้ง แล้วหยุด

อิ่มหันกลับไป

ชมพู่ยืนอยู่ตรงประตูที่อยู่ข้างหลังเธอมาตลอด แว่นกันแดดยังปิดตา มือข้างหนึ่งถือใบสั่งดอกไม้ของบอลรูม A

ชมพู่ดันแว่นกันแดดขึ้นไปไว้บนหัว ตาแห้ง มองตรงมาที่อิ่ม ไม่ได้มองใต้ฟ้า

“ประโยคนี้ ฉันเพิ่งได้ยินเมื่อวาน”

เธอยกปลายเล็บชี้มาที่ริมฝีปากสีแดงของอิ่ม

“ในร้านชุด จากปากเธอ”

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction