Pular para o conteúdo
MIRARAMA
แฟนทิ้งไปแต่งกับคุณหนู ฉันเลยแต่งกับอาของเขา

Chapter 3

เก้าอี้หัวโต๊ะ

This novel is available in Thai only for now.

“วันที่บ้านนี้จะเลือกว่าใครถือกุญแจ”

อาเทพปิดปลอกปากกาหมึกซึม เสียงคลิกเบา ๆ ดังกว่าเครื่องถ่ายเอกสารที่หมุนครืดคราดอยู่หลังกระจก

ขวัญไม่ละสายตาจากกระดาษสองแผ่นบนตัก วันที่ในข้อเก้าเป็นหมึกดำเงาวาว วันที่บนหนังสือแจ้งหนี้เป็นหมึกพิมพ์สีเทาซีด ตรงกันทุกหลัก

“กุญแจของใครคะ”

“ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยน” อาเทพมองไปที่ประตูห้องทะเบียน “พี่ชายผม”

เขาเลื่อนกระดาษแผ่นที่สี่มาตรงหน้าเธอ “ข้อเก้า ห้ามเล่าเรื่องในบ้านนี้ให้ใครฟัง”

“แม้แต่มิ้นท์”

“แม้แต่มิ้นท์” เขาตอบ “ไม่เซ็นก็ได้ ข้อแปดยังใช้ได้ คุณกลับร้าน ผมไม่ทวงอะไร”

ขวัญกำบัตรคิวเลขสามสิบที่ยับจนเป็นก้อนในมือซ้าย กลิ่นหมึกแท่นประทับสีม่วงยังติดปลายจมูก

“หกล้านสี่ สองแสนหนึ่ง สี่สิบสี่วัน” เธอว่า “กลับร้านวันนี้ ร้านก็เป็นร้านดอกไม้ของแพรวาอยู่ดีค่ะ”

เธอดึงปากกาลูกลื่นราคาสิบห้าบาทออกจากสันสมุดใบเสร็จ เซ็นใต้ข้อเก้า แป้งที่ข้อมือซ้ายป้ายติดมุมกระดาษไปเป็นรอยขาว อาเทพไม่ปัดออก เขาพับแผ่นที่สี่ซ้อนกับสามแผ่นเดิม เก็บเข้ากระเป๋าสูทด้านใน

“หกโมงครึ่ง มื้อเย็นครอบครัว พี่สะใภ้ผมเป็นคนจัดที่นั่ง”

“ถ้าพี่พิไลไม่ให้หนูนั่งตรงข้อเจ็ดล่ะคะ”

อาเทพลุกขึ้น ติดกระดุมสูทเม็ดเดียว

“ผมจะไปถึงก่อนใครตักแกง”

ขวัญเดินเข้าห้องอาหารคนเดียว ไม่มีใครออกมารับ พื้นไม้สักเงาจนเห็นเงารองเท้าผ้าใบของตัวเอง

ป้ายชื่อบนโต๊ะอาหารเขียนด้วยหมึกทองทุกใบ

คุณศักดิ์ชัย คุณพิไล คุณโจ้ คุณแพรวา คุณเทพ

ใบสุดท้ายอยู่ปลายโต๊ะ ติดบานประตูครัวที่แกว่งได้สองทาง

ขวัญ

ไม่มีคำว่าคุณ

ขวัญยืนมองป้ายใบนั้นนานพอให้เข็มนาฬิกาตั้งพื้นตรงมุมห้องเดินถึงหกโมงยี่สิบห้า เสียงลูกตุ้มทองเหลืองดังตึบ ตึบ ไล่ไปตามผนังไม้สัก

โต๊ะไม้สักยาวพอวางเก้าอี้ได้สิบสองตัว ผ้าปูสีขาวรีดเรียบจนเห็นรอยพับเป็นเส้นตรง จานกระเบื้องขอบทองวางรอทุกที่

หัวโต๊ะตั้งเก้าอี้ตัวเดียวที่ไม่เหมือนตัวอื่น พนักสูงแกะสลักลายเครือเถา เบาะไหมสีม่วงอ่อน ไม่มีป้ายชื่อ

ขวัญนับเก้าอี้จากตัวนั้นมาถึงตัวของเธอ

สิบเอ็ดตัว

กลิ่นน้ำปลากับกะทิเคี่ยวลอดช่องประตูครัวมาปะทะหลังคอ ข้างในมีเสียงทัพพีเคาะขอบหม้อ เสียงใครคนหนึ่งฮัมเพลงลูกทุ่งเบา ๆ

ใกล้ครัว ขวัญคิด เขาคิดมาแล้ว

“อ้าว หนูขวัญมาก่อนเวลาอีกแล้ว”

คุณนายพิไลเดินเข้ามาทางประตูใหญ่ ผ้าไหมสีทองชุดใหม่ กำไลทองสามวงกระทบกันกริ๊งทุกก้าว

“นิสัยคนทำขนมนี่ดีจริงนะจ๊ะ ตื่นเช้า มาก่อน”

“ป้ายชื่อหนูไม่มีคำว่าคุณนะคะพี่พิไล” ขวัญชี้ป้ายใบนั้นด้วยปลายนิ้ว

คุณนายพิไลยิ้ม ยิ้มก่อนตอบทุกครั้ง

“ยังไม่ได้ทำบุญเข้าบ้านเลยนี่จ๊ะ ยังไม่นับเป็นคนในหรอก” นางเอื้อมมาจัดป้ายใบนั้นให้ตรง “นั่งตรงนี้สะดวก ป้าจันทร์จะได้ไม่ต้องเดินไกล หนูก็คุ้นกลิ่นครัวอยู่แล้ว”

“หนูคุ้นค่ะ” ขวัญว่า “กลิ่นเตาอบ ไม่ใช่กลิ่นคนนินทา”

กำไลวงบนสุดหยุดหมุน

ประตูใหญ่เปิดอีกครั้ง ศักดิ์ชัยเดินนำ สูทสีกรมท่า ผมหวีเรียบแปล้ แหวนทองที่นิ้วนางขวาสะท้อนแสงโคมไฟ เขาไม่มองขวัญ เดินตรงไปนั่งเก้าอี้ข้างขวาของหัวโต๊ะ

โจ้ตามมา สูทสีชมพูอ่อนตัวเดิม แพรวาเกาะแขนเขา ชุดลูกไม้สีครีม แหวนเพชรที่นิ้วนางซ้าย

โจ้เห็นขวัญที่ปลายโต๊ะ เท้าเขาสะดุดพรมนิดหนึ่ง

ป้ายชื่อของเขาอยู่ข้างซ้ายหัวโต๊ะ ใกล้ที่สุดรองจากพ่อ

เขานั่งลงโดยไม่มองกลับมาอีก

แพรวานั่งถัดจากเขา วางมือข้างที่มีแหวนบนตัก แล้วเงยหน้ามองขวัญตรง ๆ ครั้งเดียว ไม่ยิ้ม ไม่หลบ

“คุณแม่ทานในห้องนะคะคืนนี้” คุณนายพิไลแจ้งทั้งโต๊ะ ขณะเลื่อนผ้าเช็ดปากลงบนตัก “ส่วนเทพ เขาโทรมาเมื่อกี้”

ขวัญเงยหน้า

“ติดประชุม ไม่ทันมื้อเย็นจ้ะ” คุณนายพิไลหันมาทางปลายโต๊ะ เสียงหวานที่สุดในคืนนี้ “หนูขวัญทานไปก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอ”

นาฬิกาตั้งพื้นเคาะหกโมงครึ่ง

เก้าอี้หัวโต๊ะยังว่าง เบาะไหมสีม่วงไม่มีรอยยุบ

เก้าอี้ป้าย คุณเทพ ก็ว่าง

บานประตูครัวกระแทกพนักเก้าอี้ของขวัญเป็นครั้งที่สาม

ป้าจันทร์ถอยหลังออกมา สองมือประคองโถแกงกระเบื้องลายครามใบใหญ่ ไอร้อนลอยขึ้นจากฝา กลิ่นกะทิ ใบมะกรูด พริกแกงเขียวหวานคั่วใหม่ตลบไปทั้งปลายโต๊ะ

ป้าจันทร์ก้มหัวให้ขวัญนิดหนึ่ง ปากขยับไม่มีเสียง

ขอโทษเด้อ

แกงถูกวางลงกลางโต๊ะ ป้าจันทร์ถอยกลับเข้าครัว ระหว่างทางมือเหี่ยวย่นข้างหนึ่งเลื่อนแก้วน้ำของขวัญเข้าไปด้านในสองคืบ พ้นรัศมีบานประตูที่แกว่งกลับมา

ไม่มีใครเห็นนอกจากขวัญ

“โจ้ ตักแกงให้แพรวาก่อนสิลูก” คุณนายพิไลยื่นทัพพีเงินให้ลูกชาย “ผู้ชายบ้านเราต้องดูแลเจ้าสาว”

โจ้รับทัพพีมา จุ่มลงไปในโถ เนื้อวัวชิ้นโตลอยขึ้นมาพร้อมน้ำแกงสีเขียวมันวาว

ทัพพีลอยไปครึ่งทางระหว่างโถกับจานของแพรวา

“ตักผิดคน”

เสียงบาริโทนต่ำดังมาจากประตูใหญ่

ทัพพีค้างกลางอากาศ น้ำแกงหยดหนึ่งไหลตามด้ามลงไปเปื้อนนิ้วโป้งโจ้

อาเทพยืนอยู่ตรงกรอบประตู สูทสีเทาถ่านตัวเดิม ไม่ผูกไท ผมยังเรียบเหมือนเมื่อเช้า มีเพียงปลายแขนเสื้อเชิ้ตที่พับขึ้นหนึ่งทบ

“อ้าว เทพ” คุณนายพิไลหัวเราะ สูงขึ้นครึ่งคีย์ “นึกว่าติดประชุม”

“ผมไม่ได้โทรหาใคร” เขาตอบ เสียงเรียบ

เขามองทัพพีในมือหลานชาย

“ผมนัดไว้ว่าจะมาก่อนใครตักแกง ทันพอดี”

ศักดิ์ชัยเคาะแหวนทองกับแก้วน้ำครั้งหนึ่ง ติ๊ง แล้ววางมือลงบนตัก

อาเทพไม่เดินไปที่ป้าย คุณเทพ เขาเดินตรงไปที่หัวโต๊ะ รองเท้าหนังสีดำย่ำพื้นไม้สักเป็นจังหวะช้า

เขาจับพนักเก้าอี้แกะสลักตัวนั้น แล้วดึงออก

ขาไม้ครูดพื้นดังครืดยาว ทุกคนบนโต๊ะหันตามเสียง

อาเทพยืนจับพนักไว้ หันหน้าไปทางปลายโต๊ะ ทางประตูครัว ทางเธอ

“ข้อเจ็ด”

ขวัญวางผ้าเช็ดปากลงข้างจาน

เธอลุกขึ้น บานประตูครัวด้านหลังแกว่งตามแรงลมเบา ๆ เธอไม่หันกลับไปมอง

เธอเดินเลียบโต๊ะ รองเท้าผ้าใบที่ปัดแป้งออกไม่หมดย่ำพรมไร้เสียง ผ่านเก้าอี้ว่างตัวที่สิบ ตัวที่เก้า

ผ่านแพรวา

ผ่านโจ้ ที่ยังถือทัพพีค้าง น้ำแกงหยดลงบนจานรองดังแผ่ว

“เทพ” คุณนายพิไลไม่ยิ้มแล้ว “นั่นที่ของคุณแม่”

“คุณแม่ทานในห้อง” อาเทพตอบ “พี่เพิ่งบอกทั้งโต๊ะเอง”

“บ้านเรากินข้าวกันด้วยสัญญาตั้งแต่เมื่อไหร่”

ขวัญหยุดข้างเก้าอี้หัวโต๊ะ ยังไม่นั่ง

“ตั้งแต่เก้าโมงสี่สิบเมื่อเช้าค่ะพี่พิไล” เธอว่า “คิวที่สามสิบ”

อาเทพล้วงกระเป๋าสูทด้านใน หยิบสัญญาสี่แผ่นที่พับซ้อนกันออกมา คลี่แผ่นที่สอง แล้ววางมันลงบนผ้าปูโต๊ะสีขาว ข้างโถแกงลายคราม

คราบแป้งบนหัวกระดาษกลายเป็นสีเทาหม่น ข้างคราบมีรอยนิ้วมือจาง ๆ ของใครสักคน

“ข้อเจ็ด” ขวัญอ่านโดยไม่ต้องก้มมอง “ผู้ถูกว่าจ้างมีสิทธิ์นั่งหัวโต๊ะในงานเลี้ยงครอบครัวทุกงาน”

เธอเงยหน้าขึ้น

“คู่สัญญาเซ็นสองคน พยานเมื่อวานยี่สิบสามคน” เธอว่า “พี่พิไลยืนอยู่แถวหน้าค่ะ”

หลังบานประตูครัว ป้าจันทร์ไอโขลกหนึ่งที เสียงฮัมเพลงลูกทุ่งขาดหายไปกลางท่อน

คุณนายพิไลจ้องกระดาษแผ่นนั้น ข้อนิ้วกำผ้าเช็ดปากจนลายปักยู่

ศักดิ์ชัยไม่มองสัญญา เขามองน้องชาย คางหนาสั่นนิดหนึ่ง แล้วเบือนหน้าไปทางหน้าต่าง

เธอนั่งลง

เบาะไหมสีม่วงยุบลงใต้ตัวเธอ นิ่มกว่าที่คิด กลิ่นหอมแห้ง ๆ ลอยขึ้นมาจากเนื้อผ้า เป็นกลิ่นไม้หอมเก่า ๆ แบบที่ติดอยู่ในตู้เสื้อผ้าคนแก่

จากเก้าอี้ตัวนี้ เธอเห็นโจ้เต็มตา

อาเทพดันเก้าอี้ให้เธอเข้าหาโต๊ะอีกหนึ่งคืบ มือเขาอยู่ที่พนัก ไม่แตะไหล่เธอ แล้วเขาพับสัญญาเก็บคืน เดินอ้อมไปฝั่งซ้าย หยุดตรงเก้าอี้ที่มีป้าย คุณโจ้

“โจ้”

“ครับอา”

“เลื่อนไปหนึ่งที่”

โจ้ลุกขึ้นช้า ๆ ถือจานของตัวเองไปวางที่เก้าอี้ว่างอีกฝั่งของแพรวา ป้ายหมึกทองของเขาถูกทิ้งไว้ที่เดิม อาเทพหยิบมันขึ้นมา คว่ำลงกับผ้าปูโต๊ะ แล้วนั่งแทน

เสียงทัพพีเงินกระทบขอบโถดังกริ๊ก

โจ้ยังถือมันอยู่

“ตักต่อสิ” อาเทพบอก

โจ้มองแม่ คุณนายพิไลไม่ได้มองลูก นางมองกำไลวงบนสุดของตัวเอง

ทัพพีหันไปทางจานแพรวาอีกครั้ง

“ลำดับญาติ” อาเทพพูดช้า ชัดทีละคำ “ผู้น้อยตักให้ผู้ใหญ่ก่อน”

“ครับ...” โจ้เลื่อนทัพพีมาทางฝั่งอา “ผมตักให้อาก่อน”

“อาสะใภ้ก่อน”

ทั้งโต๊ะเงียบ เหลือแต่เสียงลูกตุ้มนาฬิกาดังตึบ ตึบ

โจ้ลุกขึ้นอีกครั้ง เอื้อมทัพพีข้ามโต๊ะมาทางหัวโต๊ะ แขนเสื้อสูทสีชมพูยืดจนเห็นข้อมือ ข้อมือที่เคยใส่สายนาฬิกาเส้นที่ขวัญซื้อให้วันเกิดปีที่สาม

ตอนนี้เป็นเรือนใหม่ หน้าปัดทอง

ทัพพีสั่น

น้ำแกงสีเขียวหยดหนึ่งร่วงลงบนผ้าปูโต๊ะ ห่างจากจานของขวัญแค่นิ้วเดียว ซึมเป็นวงกลมช้า ๆ บนผ้าขาว

เนื้อวัวสองชิ้นกับน้ำแกงหนึ่งทัพพีเทลงในจานเธอ

“อาสะใภ้...” เสียงโจ้แผ่วลง “ไม่กินเผ็ดนี่ครับ”

ข้างตัวโจ้ แพรวาหันขวับไปมองหน้าว่าที่สามี

ขวัญหยิบช้อนขึ้นมา

“แปดปีก่อนไม่กินจ้ะ” เธอตักน้ำแกงเข้าปากหนึ่งคำ พริกแสบลิ้นจนตาร้อน เธอเคี้ยวต่อ หน้านิ่ง “ตอนนี้กินแล้ว”

เธอวางช้อนลง

“ขอบใจจ้ะหลาน”

โจ้ทิ้งตัวลงนั่ง ทัพพีกระแทกขอบโถดังแกร๊ง

ขวัญเห็นแพรวาคลี่ผ้าเช็ดปากขึ้นมาแตะริมฝีปาก แตะนานกว่าที่ต้องแตะ เหนือขอบผ้าลูกไม้ มุมปากข้างซ้ายของเจ้าสาวยกขึ้นนิดเดียว

แล้วแพรวาก็พับผ้าวางลงบนตัก หน้าเรียบเหมือนเดิม

คุณนายพิไลยกแก้วน้ำขึ้นจิบ กำไลทองสามวงไหลลงมากองที่ข้อมือดังกริ๊ง

“กินเผ็ดได้ก็ดีจ้ะ” นางว่า “อีกสี่สิบสี่วัน จะได้ชินกับรสชาติของจริง”

“สี่สิบสี่วัน หกล้านสี่แสนบาทค่ะ” ขวัญตอบโดยไม่เงยหน้าจากจาน “หนูจดไว้บนกระดานหน้าร้านแล้ว ไม่ลืมแน่”

ศักดิ์ชัยวางช้อนลง

เขาเพิ่งมองขวัญเป็นครั้งแรกในคืนนี้ นานเกินกว่าคนที่ฟังเรื่องหนี้ร้านขนม

อาเทพตักข้าวเข้าปากเงียบ ๆ ไม่มองพี่ชาย

ขวัญกลืนคำถามลงคอพร้อมพริกแกง

ห้ามเล่า แม้แต่มิ้นท์

ปลายนิ้วเธอเลื่อนไปแตะปากกาสิบห้าบาทในกระเป๋าข้างตัว ด้ามพลาสติกยังอุ่นจากเมื่อเช้า

บานประตูใหญ่ด้านหลังเปิดออก

ไม่มีเสียงเคาะ ไม่มีเสียงฝีเท้ามาก่อน มีแต่เสียงบานพับไม้สักร้องเอี๊ยดยาว

กลิ่นไม้หอมแห้ง ๆ แบบเดียวกับเบาะใต้ตัวขวัญ ลอยเข้ามาเต็มห้อง

ศักดิ์ชัยลุกพรวด เก้าอี้ครูดพื้น คุณนายพิไลลุกตาม ผ้าไหมสีทองเสียดสีกันดังแกรก โจ้ลุกจนชนโต๊ะ ถ้วยน้ำจิ้มกระฉอก

หญิงชราร่างเล็กยืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตู ผมสีเงินเกล้ามวยเรียบ เสื้อไหมสีม่วงอ่อน แว่นอ่านหนังสือห้อยสายไว้ที่อก

มือข้างหนึ่งถือพัดไม้จันทน์ที่หุบอยู่

พัดเคาะฝ่ามือตัวเองหนึ่งครั้ง แป๊ะ

ทั้งห้องหยุด เหลือแต่ลูกตุ้มนาฬิกา ตึบ ตึบ

ขวัญยังนั่งอยู่บนเบาะไหมสีม่วง ช้อนค้างอยู่ในมือ

คุณย่าบุญเรือนมองตรงมาที่หัวโต๊ะ ผ่านลูก ผ่านหลาน ผ่านทุกคนที่ลุกยืน หยุดอยู่ที่หญิงแปลกหน้าบนเก้าอี้ของตัวเอง

“ใครอนุญาตให้นั่งที่ของฉัน”

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction