Pular para o conteúdo
MIRARAMA
จัดดอกไม้งานแต่งใหม่ของผัวเก่า โดยมีลูกสาวเขาช่วยร้อยมาลัย

Chapter 3

เบาเหมือนจับผีเสื้อ

This novel is available in Thai only for now.

มะลิคลี่รอยพับสุดท้ายออก

ชื่อผู้ชำระเงิน นางสุมาลี

ช่องถัดลงมาคือความเกี่ยวข้องกับนักเรียน ในช่องนั้นมีคำเดียว หมึกน้ำเงิน ลายมือเอียงขวาเป็นระเบียบทุกตัว

ย่า

ป้าเอื้องยื่นหน้ามาดู แว่นที่เพิ่งถอดยังแกว่งต่องแต่งอยู่ตรงอก

“ย่า” ป้าอ่านออกเสียง แล้วรีบเอามือปิดปากตัวเอง เหลียวลงไปดูเด็กบนตัก

น้องพราวยังหลับ แก้มแนบผ้ากันเปื้อนลายดอกของป้า ลมหายใจเป่ากลีบกุหลาบบนพื้นให้ขยับทีละนิด

มะลิดึงการ์ดใบเล็กออกจากซองมาวางข้างใบเสร็จ

สำหรับดอกไม้ที่ยังไม่ได้จัด

ตัว ย ในคำว่า ยัง หางตวัดขึ้นทางขวา ตัว ย ในคำว่า ย่า ก็ตวัดแบบเดียวกัน

“คนเดียวกันค่ะป้า”

“ก็รู้อยู่แล้วนี่ว่าคนเดียวกัน” ป้าเอื้องกระซิบเสียงแหบ “ที่ป้าไม่รู้คือเขาไปโรงเรียนน้องได้ยังไง”

มะลิไม่ตอบ เธอกดโทรศัพท์ เลื่อนหารายชื่อ ครูประจำชั้นพราว แล้วกดโทร

เสียงรอสายดังแข่งกับเสียงหึ่งของเครื่องปรับอากาศ

กลิ่นใบไม้เปียกลอยขึ้นมาจากถังน้ำแข็ง เย็นจนปลายจมูกชา

“สวัสดีค่ะ คุณแม่น้องพราว”

“ครูคะ วันนี้มีคนไปจ่ายค่าเทอมของพราวใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ เงินสดสองปีเต็ม ท่านบอกว่าเป็นคุณย่าของน้อง เลยให้กรอกแบบฟอร์มเองค่ะ”

กรอกเอง มะลิกำโทรศัพท์แน่นจนขอบเคสกดลงแผลที่ปลายนิ้ว

“ท่านขออะไรอีกไหมคะ”

“ขอสำเนาสูติบัตรกับประวัตินักเรียนของน้องค่ะ” ครูหยุดไปนิดหนึ่ง “ครูไม่ให้ตามระเบียบ ท่านยิ้ม แล้วบอกว่า ไม่รีบ”

ป้าเอื้องกอดเด็กแน่นขึ้น

มะลิหลับตาลงหนึ่งจังหวะ แล้วลืมตา

“ครูคะ เอกสารของพราวห้ามออกให้ใครทั้งนั้นนะคะ ถ้าไม่ใช่ลายเซ็นฉัน ต่อหน้าครู”

“ได้ค่ะคุณแม่ ครูจดไว้แล้ว”

“แล้วเงินก้อนนั้น ถ้าฉันขอคืนได้ไหมคะ”

ปลายสายถอนหายใจ “ออกใบเสร็จแล้วค่ะ ระบบให้ผู้ชำระยื่นขอคืนเองเท่านั้น”

มะลิขอบคุณ วางสาย

เธอเอาใบเสร็จวางลงบนฝาลังโฟม ข้างสัญญาจ้างสามแผ่น ข้างเช็คห้าแสน ถ่ายรูปไว้อีกรูป

แชะ

“เงินเขา ชื่อเขา ลายมือเขา” ป้าเอื้องพูดเสียงต่ำ “แต่ลูกเรา คืนเองก็ไม่ได้ วุ้ย ป้าเกลียดคนฉลาดแบบนี้ที่สุด”

“เก้าหมื่นหกพันค่ะป้า” มะลิพูด “ฉันจะไม่ติดหนี้บ้านนั้นแม้แต่บาทเดียว”

“แล้วจะเอาเงินที่ไหนคืน”

มะลิยังไม่ทันตอบ

เสียงส้นรองเท้าดังมาจากทางเดินคอนกรีตหลังห้อง

กึก กึก กึก

จังหวะของคนที่ไม่เคยต้องรีบ

ประตูห้องเก็บดอกไม้เปิดออกช้า ๆ สิ่งแรกที่โผล่เข้ามาคือกระเป๋าหนังสีครีม

คุณนายสุมาลีหยุดยืนตรงธรณีประตู ไม่ก้าวเข้ามาบนพื้นที่เปียกน้ำแข็งละลาย

แป้งฝุ่นกับน้ำหอมดอกไม้ราคาแพงตัดผ่านกลิ่นก้านกุหลาบ

ป้าเอื้องหมุนเก้าอี้พลาสติกครึ่งรอบ หันหลังให้ประตู เอาตัวบังเด็กบนตักไว้ทั้งตัว

“อ่านแล้วสินะ” คุณนายพูด สายตาจับอยู่ที่กระดาษสีชมพูบนฝาลังโฟม

“คลี่อ่านครบหมดแล้วค่ะ” มะลิตอบ

“เร็วกว่าที่คิด”

“ฉันอ่านสัญญาทุกฉบับค่ะคุณนาย ใบเสร็จก็เหมือนกัน”

คุณนายสุมาลีไม่ยิ้ม เธอมองมะลิเหมือนมองบิลค่าไฟที่แพงกว่าเดือนก่อน

“ห้าแสนไม่พอ?”

มะลิวางมือลงบนซองที่เขียนว่า คืน — ร้านมะลิซ้อน ข้างลังโฟม ไม่ยื่น

“พอค่ะ ถ้าฉันอยากขาดทุน”

คุณนายรอ

“ถอนตัวตามที่คุณนายเขียนมา ร้านติดลบแสนสามค่ะ” มะลิพูดไม่เร็วไม่ช้า “คุณนายจ่ายเพื่อให้ฉันจนลง”

“ฉันจ่ายเพื่อให้เธอไปจากที่นี่”

“ตามสัญญา ฉันไปได้ก็ต่อเมื่อคุณณิชาบอกค่ะ”

คุณนายสุมาลีเหลือบมองแผ่นหลังป้าเอื้อง มองเปียผมเล็ก ๆ ที่โผล่พ้นไหล่หญิงชรา

แค่ครู่เดียว ริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีกลีบบัวเม้มเข้าหากัน

แล้วเธอก็หันกลับมา

“แล้วค่าเทอม”

“ครูบอกว่าคนจ่ายต้องไปขอคืนเองค่ะ เชิญคุณนายค่ะ”

“ฉันไม่ขอคืน” คุณนายพูดเรียบ “ถือว่าฉันจ่ายค่าเงียบล่วงหน้าสองปี”

มะลิหยิบใบเสร็จสีชมพูขึ้นมา หันช่องความเกี่ยวข้องกับนักเรียนไปทางประตู

“ค่าเงียบ” เธอทวนคำ “แต่คุณนายเขียนคำว่า ย่า”

กระเป๋าหนังสีครีมในมือคุณนายเลื่อนลงนิดหนึ่ง ข้อนิ้วที่จับหูกระเป๋าขาวซีด

“หมึกน้ำเงิน ลายมือคุณนายเอง” มะลิพูดต่อ “วันนี้ สิบเอ็ดโมงสี่สิบนาที ฝ่ายการเงินเป็นพยานค่ะ”

เครื่องปรับอากาศหึ่งอยู่ตัวเดียว น้ำแข็งในถังข้างผนังทรุดตัวลงดังกริ๊ก

“ใบนี้ฉันเก็บค่ะ”

คุณนายสุมาลีก้าวเข้ามาในห้องเป็นครั้งแรก ส้นรองเท้าเหยียบคราบน้ำบนพื้นเสียงแผะเบา ๆ เธอไม่ก้มดู

“เก็บไว้ให้ใครดู” เธอถาม เสียงลดลงจนเหลือแค่ลม “ชัยเหรอ”

มะลิไม่ตอบ

“ถ้าเธอยื่นใบนั้นให้ชัย เธอก็เป็นคนบอกเขาเอง” คุณนายพูดช้า ๆ ทุกคำวางลงเหมือนตัวหมากรุก “ไม่ใช่ฉัน แล้วฉันก็ทำตามที่บอกไว้เมื่อเช้า”

ฉันจะเอาเด็กคนนั้นไปจากเธอ

ป้าเอื้องกอดน้องพราวจนแขนสั่น เด็กหญิงขยับตัว บ่นงึมงำ แล้วหลับต่อ

“เธอรู้ไหม อีกสี่สิบวันมีอะไร” คุณนายสุมาลีพูดต่อโดยไม่รอ “คุณธวัชพ่อของณิชาจะเซ็นร่วมทุนกับเครือเราวันเดียวกับวันแต่ง โรงแรมสามแห่ง พนักงานสองพันคน ชัยเพิ่งกลับมากินข้าวเย็นกับแม่ได้ก็ปีนี้”

เธอหยุด ยกมือแตะสร้อยไข่มุกที่คอเหมือนนับเม็ด

“เธอจะให้ทั้งหมดนั่นพังเพราะกระดาษใบเดียวเหรอ”

มะลิวางใบเสร็จลงบนสัญญา ใช้นิ้วโป้งที่ยังมีเลือดซึมกดมุมไว้

“หกปีค่ะคุณนาย ฉันไม่เคยขออะไรจากบ้านนั้นเลย”

“ฉันรู้”

“เด็กคนนี้ก็ไม่เคยขอ”

“ฉันรู้” คุณนายพูดอีกครั้ง เสียงเบาลงจนแทบไม่ใช่เสียงเดิม “เพราะงั้นฉันถึงจ่าย”

มะลิมองหน้าผู้หญิงตรงหน้า ใบหน้าที่ไม่มีริ้วรอยของคนที่ไม่เคยหัวเราะ ตรงหางตามีบางอย่างกระตุกขึ้นแล้วหายไปเร็วจนอาจคิดไปเอง

อย่าใจอ่อน มะลิบอกตัวเอง เธอเพิ่งไปขอสูติบัตรลูก

คุณนายสุมาลียื่นมือมา ปลายนิ้วสองนิ้วคีบมุมซองที่มีคำว่า คืน เขียนด้วยเมจิกสีดำ ท่าเดียวกับวันที่ยื่นเช็คใบแรก

มะลิดึงซองกลับ

กระดาษครูดออกจากปลายนิ้วคุณนายเสียงแผ่ว

“คืนต่อหน้าคุณณิชาค่ะ” มะลิพูด “อย่างที่ฉันบอกไว้ ให้มีคนเห็นว่าฉันไม่ได้รับ”

มือคุณนายค้างกลางอากาศครู่หนึ่ง แล้วลดลงช้า ๆ

เธอหมุนตัวไปทางประตู แล้วหยุด

“เด็กคนนั้น” คุณนายพูดโดยไม่หันกลับมา “อย่าให้อยู่ใกล้ชัย”

ส้นรองเท้าเดินออกไปตามทางเดินคอนกรีต กึก กึก กึก จนเงียบ

ป้าเอื้องถอนหายใจยาวจนไหล่ตก

“ป้าไม่เข้าใจ” แกพูด “เขาขู่ หรือเขาห่วง”

มะลิพับใบเสร็จสีชมพูเป็นสี่ทบ สอดลงกระเป๋าหน้าผ้ากันเปื้อนลินิน ตรงที่ใส่กรรไกรตัดกิ่ง

“ทั้งสองอย่างค่ะป้า” เธอว่า “แล้วอย่างหลังน่ากลัวกว่า”

ห้องจัดเลี้ยงเงียบลงมากหลังเที่ยง ลูกน้องร้านทยอยเข็นถังดอกไม้ออกไปพักไว้ด้านหลัง เหลือแค่ซุ้มประตูที่เต็มแล้วหนึ่งในสาม

ที่ฐานซุ้มมีป้ายกระดาษแผ่นเล็กติดเทปไว้ ลายมือป้าเอื้อง แถว 13/40

มะลิไล่ปลายนิ้วนับแถวดอกจากล่างขึ้นบน สิบสาม ไม่ขาดไม่เกิน

กลิ่นมะลิลอยหนาอยู่ใต้เพดานสูง หวานจนเกือบเลี่ยน

น้องพราวตื่นแล้ว เด็กหญิงจูงมือแม่ออกมาจากห้องเก็บดอกไม้ ป้าเอื้องเดินตามหลังมาพร้อมตะกร้าดอกตูม แล้วไปนั่งคัดดอกที่โต๊ะริมผนัง

“หม่าม้า ดูนี่”

น้องพราวปีนขึ้นเก้าอี้หน้าโต๊ะกลม ชี้ไปที่การ์ดแต่งงานสีงาช้างที่ยังวางอยู่

ข้างการ์ดมีดอกมะลิดอกหนึ่ง กลีบสีน้ำตาลอ่อนตรงรอยนิ้ว

“ดอกนี้ช้ำค่ะ” เด็กหญิงประกาศ “คุณลุงจับแรง”

“ทิ้งเถอะลูก” มะลิเอื้อมไปหยิบ

น้องพราวคว้าไปก่อน กุมไว้ในอุ้งมือทั้งสองข้าง

“ไม่ทิ้งค่ะ ดอกช้ำก็หอม” เธอยื่นมือขึ้นมาจ่อจมูกแม่ “หม่าม้าดมสิ”

มะลิก้มลงดม

ยังหอมจริง ๆ หอมเหมือนวันแต่งงานที่ทุกเสาในงานพันด้วยมาลัยมะลิที่เธอร้อยเอง

“หนูจะร้อยให้คุณลุง” น้องพราวหยิบเข็มร้อยปลายทู่ขึ้นมา “คุณลุงร้อยไม่จบ หนูจะร้อยต่อให้”

เด็กหญิงจับมาลัยพวงครึ่งเดียวที่ชยพลทิ้งไว้ ปลายด้ายยังห้อยอยู่ข้างดอกสุดท้ายที่เขาร้อยเบี้ยว

ปลายเข็มยังไม่ทันแตะดอก

แกร๊ก

ประตูด้านข้างเปิดออก

ชยพลยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว

เนกไทคลายลงจากคอเสื้อนิดหนึ่ง ผมด้านหน้ายุ่งเหมือนโดนมือเสยมาหลายรอบ การ์ดแต่งงานอีกใบหนีบอยู่ในมือซ้าย

เขาไม่ได้มองซุ้มดอกไม้

เขามองมาลัยในมือเด็ก

“คุณลุง!” น้องพราวโบกมาลัยไปมา “หนูจะร้อยต่อให้ค่ะ ดอกที่คุณลุงทำช้ำอยู่ตรงนี้”

ชยพลเดินเข้ามาช้า ๆ ทีละก้าว เหมือนพื้นพรมสีครีมอาจยุบได้ทุกเมื่อ

เขาย่อตัวลงจนหน้าเสมอกับเด็ก

“ตรงไหนครับ”

“ตรงนี้ค่ะ” นิ้วเล็กจิ้มดอกสีน้ำตาลอ่อน “ช้ำแต่ยังหอม หนูดมแล้ว”

ชยพลมองดอกนั้นนานกว่าที่ใครจะมองดอกไม้ดอกหนึ่ง

มะลิขยับตัวมายืนข้างโต๊ะ วางมือบนพนักเก้าอี้ลูก

“คุณชยพลคะ ร้านต้องเก็บโต๊ะนี้แล้วค่ะ”

ชยพลลุกขึ้น เขาสูงกว่าเธอจนต้องเงยหน้ามอง สบู่ไม้กับมะนาวยังเป็นแบบเดิม ปนมะลิจากมือเด็ก

“ห้านาทีครับ”

“ฉันมีงานค่ะ”

“งั้นสามนาที”

“คุณณิชารอคุณอยู่ที่ล็อบบี้นะคะ”

“ผมบอกเธอแล้วว่าขอเข้าห้องน้ำ” เขาพูดตรง ๆ ไม่หลบตา “ผมโกหกคู่หมั้นเพื่อกลับมาตรงนี้ คุณคิดว่าผมจะไปง่าย ๆ เหรอ”

ป้าเอื้องที่โต๊ะริมผนังหยุดมือคัดดอก กรรไกรค้างกลางก้าน

น้องพราวลากเก้าอี้ตัวข้าง ๆ มาเสียงครืด

“คุณลุงนั่งตรงนี้ค่ะ หนูสอนเอง”

มะลิมองลูก มองเขา แล้วมองนาฬิกาบนข้อมือตัวเอง

“สามนาทีค่ะ”

เธอยกตะกร้าดอกไม้ไปวางที่ประตูห้องเก็บ แล้วยืนพิงวงกบอยู่ตรงนั้น ห่างโต๊ะกลมไม่ถึงสิบก้าว

ชยพลนั่งลงตรงข้ามเด็ก เข่ายาวชนขอบโต๊ะ ตัวโตจนเก้าอี้จัดเลี้ยงดูเล็กไปถนัดตา

“จับเข็มแบบนี้ค่ะ” น้องพราวยื่นเข็มให้ “แล้วต้องเบา ๆ เหมือนจับผีเสื้อค่ะ ถ้าแรงมันจะบินไม่ได้”

“เหมือนผีเสื้อ” เขาทวน เสียงแหบลงตรงคำสุดท้าย

ดอกแรก เขาดันเข็มผ่านโคน กลีบหลุดร่วงลงบนผ้าปูโต๊ะ เหลือแต่ก้านเปล่าคาเข็ม

“ขาดแล้ว” น้องพราวกระซิบ เหมือนมีคนตาย

ดอกที่สอง เขาค่อย ๆ ดัน ช้ากว่าเดิมครึ่งหนึ่ง ดอกเลื่อนลงไปต่อท้ายได้ แต่ตรงที่นิ้วเขากด กลีบขาวกลายเป็นสีน้ำตาล

“ลุงขอโทษนะครับ” เขาว่า “ลุงจับไม่เบา”

“ไม่เป็นไรค่ะ ดูหนูนะ”

เด็กหญิงจรดเข็มที่โคนดอกตูมอย่างระวัง ดันทีละนิด

ลิ้นเล็ก ๆ โผล่ออกมาที่มุมปากซ้าย

มะลิยืนนิ่ง

หกปีก่อน หน้ากระจกในห้องนอนบ้านหลังใหญ่ ผู้ชายคนหนึ่งยืนผูกเนกไทเองทุกเช้าเพราะอยากให้เธอนอนต่อ ปมเบี้ยวสามรอบ ลิ้นเขาโผล่ที่มุมปากซ้ายทุกรอบ

เธอหัวเราะจนเขาหันมาค้อน

แลบลิ้นทำไม

ไม่รู้ มันออกมาเอง

ที่โต๊ะกลม ชยพลหยิบดอกที่สาม ก้มหน้าลงจนเกือบชนมาลัย

ลิ้นของเขาโผล่ที่มุมปากซ้าย

สองคน สองหน้า มุมเดียวกัน

นิ้วมะลิกดลงบนวงกบจนแผลที่ปลายนิ้วแสบจี๊ด

สามนาที เธอบอกตัวเอง อีกแค่นาทีเดียว

ดอกที่สามเลื่อนลงไปต่อท้ายพอดี ไม่ขาด ไม่ช้ำ

“เสร็จแล้ว!” น้องพราวชูมาลัยขึ้นสุดแขน ลิ้นหดกลับ ยิ้มจนตาหยี

สร้อยเส้นเล็กไถลหลุดออกมาจากคอเสื้อสีเหลือง แกว่งไปมาเหนือมาลัย

พระเหรียญทองลงยาสีแดงหมุนรับแสงไฟเพดาน

มือของชยพลที่ถือเข็มอยู่หยุดกลางอากาศ

เขาวางเข็มลง แล้วยกมือขวาขึ้นแตะอกตัวเอง ตรงจุดที่ใต้เชิ้ตขาวว่างเปล่ามาหกปี

“หนูได้มาจากไหนลูก”

มะลิก้าวออกจากวงกบหนึ่งก้าว มือเลื่อนไปกุมกระเป๋าหน้าผ้ากันเปื้อน

ข้างด้ามกรรไกรตัดกิ่ง มุมกระดาษสีชมพูโผล่พ้นขอบผ้าออกมาครึ่งนิ้ว

น้องพราวกอดมาลัยไว้กับอก ยิ้มให้เขาอย่างภูมิใจ

“หม่าม้าบอกว่าเป็นของพ่อค่ะ”

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction