本文へスキップ
MIRARAMA
หย่าแล้ว เขาเพิ่งรู้ว่าฉันคือเจ้าของตลาด

Chapter 2

คนที่จะเซ็นสัญญา

This novel is available in Thai only for now.

ในรถเงียบจนได้ยินเสียงที่ปัดน้ำฝนปาดกระจกเป็นจังหวะ

ฝนกลับมาตกอีกรอบตั้งแต่รถเลี้ยวออกจากหมู่บ้าน เม็ดใหญ่ ๆ กระแทกหลังคารถเหมือนมีใครเคาะประตูขอเข้ามา ไฟถนนสีส้มไหลผ่านหน้าต่างเป็นเส้นยาว ดาวนั่งตัวตรงอยู่เบาะหลัง มือสองข้างวางบนตัก ยังกำมะเขือเทศลูกนั้นไว้ในมือ

เธอเพิ่งรู้ตัวว่าถือมันมาตลอดทาง

“มีทิชชูอยู่ในช่องข้างประตูครับ” ทนายต้นพูดโดยไม่ละสายตาจากถนน

ดาวมองมะเขือเทศที่เปลือกเริ่มยุบในมือตัวเอง แล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนสะอื้นมากกว่า

“ฉันไม่ได้ร้องไห้แล้วค่ะ”

“ผมหมายถึงมือคุณครับ”

เธอก้มลงมอง น้ำมะเขือเทศสีแดงไหลเป็นทางจากง่ามนิ้วลงไปเปื้อนผ้ากันเปื้อนลายดอก

ดาวดึงทิชชูออกมาหลายแผ่น เช็ดมือช้า ๆ ทีละนิ้ว แต่ไม่ได้ทิ้งมะเขือเทศลูกนั้น เธอห่อมันด้วยทิชชูแผ่นสุดท้าย แล้ววางไว้ข้างตัวบนเบาะหนังสีดำ

ทนายต้นเหลือบมองผ่านกระจกมองหลังครั้งหนึ่ง แต่ไม่ได้ถามอะไร

“คุณรู้ได้ยังไงว่าคืนนี้ฉันจะต้องการรถ” ดาวถามในที่สุด

“ผมไม่รู้ครับ”

“แต่คุณมาถึงก่อนที่ฉันจะส่งข้อความ”

ทนายต้นเงียบไปครู่หนึ่ง ไฟแดงข้างหน้าเปลี่ยนเป็นเขียว เขาเหยียบคันเร่งเบา ๆ

“เมื่อเช้ามีคนส่งร่างสัญญามาให้ผมตรวจครับ” เขาพูดเรียบ ๆ “ร่างสัญญาที่ไม่ควรมีใครส่งมา ผมเลยอยากเห็นหน้าคนที่เกี่ยวข้องกับมันด้วยตาตัวเอง ผมขับรถมาจอดหน้าบ้านนั้นตั้งแต่หกโมงเย็น ตั้งใจว่าจะดูอย่างเดียว”

“แล้วคุณเห็นอะไร”

“ผมเห็นคุณเดินเข้าไปพร้อมตะกร้าผัก” เขาตอบ “และผมเห็นผู้หญิงในชุดแดงลงจากรถสปอร์ตตามหลังคุณไปยี่สิบนาที”

ดาวหลับตา

เธอไม่อยากรู้ว่าทนายต้นเห็นอะไรอีกบ้างผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของห้องรับแขกนั้น และเธอก็ไม่ถาม

รถจอดหน้าอาคารพาณิชย์เก่าสามชั้นในซอยลึกแถวฝั่งธน ชั้นล่างเป็นร้านซ่อมรถมอเตอร์ไซค์ที่ปิดไปแล้ว ประตูเหล็กม้วนถูกดึงลงมาครึ่งเดียว มีแสงไฟสีเหลืองลอดออกมาจากช่องว่างข้างล่าง

“ที่นี่คือที่ไหนคะ”

“สำนักงานผมครับ” ทนายต้นดับเครื่อง “และเป็นที่ที่ยายของคุณมานั่งดื่มชาทุกวันพฤหัส ตลอดสิบปีที่ผ่านมา”

ดาวหันขวับมามองเขา

ยาย

ยายของเธอไม่เคยไปไหนนอกจากตลาด บ้าน และวัด อย่างน้อยดาวก็เชื่ออย่างนั้นมาตลอดชีวิต ทุกวันพฤหัสยายจะบอกว่า ยายไปหาหมอนะลูก เฝ้าแผงให้ดี ๆ แล้วก็หายไปครึ่งวัน กลับมาพร้อมถุงส้มเขียวหวานกับรอยยิ้มที่ไม่ยอมบอกใครว่ายิ้มเรื่องอะไร

ยายไม่ได้ไปหาหมอ

ห้องทำงานชั้นสองแคบกว่าที่คิด ตู้เอกสารเหล็กสีเทาเรียงชิดผนังสามด้าน โต๊ะไม้เก่าตัวหนึ่ง เก้าอี้สองตัว และกาน้ำชาดินเผาใบเล็กวางอยู่บนถาดข้างหน้าต่าง

ดาวรู้จักกาน้ำชาใบนั้น

มันเป็นใบเดียวกับที่หายไปจากบ้านยายเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นยายบอกว่า ทำแตกไปแล้ว

ทนายต้นรินน้ำร้อนจากกระติก ชงชาเงียบ ๆ แล้ววางถ้วยลงตรงหน้าเธอ จากนั้นเขาก็นั่งลงฝั่งตรงข้าม วางแฟ้มหนังสีน้ำตาลไว้บนโต๊ะ แต่ยังไม่เปิด

“คุณจำสิ่งที่ผมบอกในวันสุดท้ายของงานศพได้ไหมครับ”

ดาวจำได้ทุกคำ

เธอจำได้ว่าวันนั้นเธอยืนอยู่หน้าโลงของยาย ตาบวมจนแทบมองไม่เห็น ภูมิกลับไปตั้งแต่วันที่สองเพราะ “ติดประชุม” ส่วนแม่สามีไม่มาเลยสักวัน แล้วผู้ชายใส่แว่นที่ยืนท้ายศาลามาตลอดเจ็ดวันก็เดินเข้ามาหา

เขาบอกเธอเรื่องที่ฟังดูเหมือนนิยาย

ว่ายายของเธอ แม่ค้าที่ขายพริกแกงอยู่แผงเดิมมาสี่สิบปี คือเจ้าของที่ดินตลาดทรัพย์ทวีทั้งผืน ที่ดินที่ตกทอดมาจากทวดซึ่งเป็นคนเปิดตลาดนี้เมื่อเจ็ดสิบปีก่อน ยายไม่เคยบอกใคร ไม่เคยขึ้นป้ายชื่อ ไม่เคยเก็บค่าเช่าด้วยตัวเอง ทุกอย่างผ่านกองทรัสต์ที่ตั้งขึ้นอย่างเงียบ ๆ

และยายเขียนพินัยกรรมไว้ว่า ที่ดินทั้งหมดจะโอนเป็นชื่อหลานสาวคนเดียว ในวันที่หลานอายุครบสามสิบปีบริบูรณ์

วันนั้นดาวฟังจนจบ แล้วพูดประโยคเดียว

ฉันไม่อยากได้ค่ะ ฉันอยากได้ยายคืน

ทนายต้นไม่ได้เถียง เขาแค่ยื่นนามบัตรให้ แล้วบอกว่าจะอยู่ตรงนั้นเสมอ

ดาวเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียวตลอดหกเดือน ไม่บอกภูมิ ไม่บอกใคร ส่วนหนึ่งเพราะยังไม่เชื่อ อีกส่วนหนึ่งเพราะเธออยากรู้ว่า ถ้าเธอยังเป็นแค่แม่ค้าผักต่อไป ภูมิจะยังรักเธออยู่ไหม

คืนนี้เธอได้คำตอบแล้ว

“ฉันจำได้ค่ะ” ดาวพูด “อีกสามสิบวัน ฉันจะอายุสามสิบ”

“ยี่สิบเก้าวันกับอีกสี่ชั่วโมงครับ” ทนายต้นมองนาฬิกาข้อมือ “ถ้านับจากตอนนี้”

ดาวเกือบยิ้ม ผู้ชายคนนี้นับเวลาแม่นเหมือนยาย

“แล้วร่างสัญญาที่คุณว่า”

ทนายต้นเลื่อนแฟ้มมาตรงหน้าเธอ แล้วเปิดออก

ข้างในคือเอกสารภาษาราชการหนาเกือบนิ้ว หน้าแรกมีตราประทับของบริษัทที่ดาวเพิ่งได้ยินชื่อเมื่อชั่วโมงก่อน

บริษัท เพชรพิมาน ดีเวลลอปเมนต์ จำกัด

บันทึกข้อตกลงเบื้องต้น ว่าด้วยการโอนสิทธิการเช่าระยะยาวและการพัฒนาที่ดินตลาดทรัพย์ทวี

ดาวอ่านบรรทัดนั้นซ้ำสองรอบ

“เขาจะซื้อตลาด” เธอพูดเบา ๆ “แต่ตลาดเป็นของยาย... เป็นของฉัน เขาจะซื้อจากใคร”

“ระหว่างนี้จนถึงวันที่คุณอายุครบสามสิบ ที่ดินยังอยู่ในกองทรัสต์ครับ” ทนายต้นอธิบายช้า ๆ “และกองทรัสต์มีผู้ดูแลทรัพย์สินหนึ่งคน ที่ยายของคุณแต่งตั้งไว้เมื่อยี่สิบปีก่อน ผู้ดูแลทรัพย์สินมีอำนาจทำสัญญาเช่าระยะยาวแทนกองทรัสต์ได้”

“ระยะยาวแค่ไหนคะ”

“สามสิบปีครับ”

ดาวเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร

สามสิบปี ถ้าสัญญานี้ถูกเซ็น ต่อให้โฉนดเป็นชื่อเธอในอีกยี่สิบเก้าวัน เธอก็จะเป็นเจ้าของที่ดินที่มีห้างสรรพสินค้าตั้งอยู่ข้างบน ไปอีกสามสิบปี ป้าแจ่ม ลุงเชิด เด็กส่งของ แม่ค้าสองร้อยกว่าแผงจะไม่มีที่ขายของอีกต่อไป

“ใครคือผู้ดูแลทรัพย์สินคนนั้น”

ทนายต้นไม่ตอบทันที

เขาหยิบเอกสารหน้าสุดท้ายขึ้นมา หน้าที่มีช่องลงนามสองฝั่ง ฝั่งซ้ายเขียนว่า ผู้ดูแลทรัพย์สินกองทรัสต์ทรัพย์ทวี ฝั่งขวาเขียนว่า ผู้มีอำนาจลงนามแทนบริษัท

ทั้งสองช่องยังว่างอยู่

“ผมยังยืนยันชื่อฝั่งซ้ายไม่ได้ครับ” เขาพูด “ผู้ดูแลทรัพย์สินเปลี่ยนตัวได้ตามข้อบังคับของทรัสต์ และบันทึกการเปลี่ยนตัวครั้งล่าสุดถูกเก็บไว้ที่สำนักงานอีกแห่งที่ผมเข้าไม่ถึง ให้เวลาผมสองสามวัน”

“แล้วถ้าฉันเดินไปบอกทุกคนตอนนี้เลยล่ะคะ” ดาวพูดเร็วขึ้น “ว่าฉันคือทายาท ว่าที่ดินนั้นเป็นของฉัน”

“คนที่ถือปากกาฝั่งซ้ายจะรู้ทันทีครับ” ทนายต้นตอบ เสียงยังนิ่งเหมือนเดิม “และเขาจะเซ็นภายในคืนนั้น ก่อนที่คุณจะมีสิทธิ์อะไรตามกฎหมายแม้แต่ข้อเดียว สัญญาที่เซ็นโดยผู้ดูแลทรัพย์สินที่ยังมีอำนาจอยู่ ถึงจะไม่ยุติธรรม แต่ศาลก็ยกเลิกไม่ได้ง่าย ๆ”

ห้องเงียบลง เหลือแต่เสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสีของร้านข้าง ๆ

“เพราะฉะนั้น ฉันต้องเงียบ” ดาวพูดช้า ๆ “ต้องเป็นแม่ค้าผักต่อไปอีกยี่สิบเก้าวัน ทั้งที่รู้ว่ามีคนกำลังจะขายตลาดของยาย”

“ใช่ครับ” ทนายต้นมองตาเธอตรง ๆ “และในยี่สิบเก้าวันนั้น ผมต้องการหลักฐานว่าผู้ดูแลทรัพย์สินทำผิดหน้าที่ ถ้ามีหลักฐาน ผมถอดเขาออกได้ก่อนเขาจะทันเซ็น”

ดาวมองถ้วยชาตรงหน้า ไอร้อนลอยขึ้นมาเป็นเส้นบาง ๆ

ยายคะ ยายรู้หรือเปล่าว่าวันนี้จะมาถึง

เธอนึกถึงสิ่งที่ยายชอบพูดตอนสอนเธอทอนเงินที่แผงเมื่อยังเด็ก

แม่ค้าที่ดี ไม่ได้ดูที่เสียงดัง ลูก ดูที่ใครนับเงินแม่นที่สุดตอนตลาดวาย

ตอนนั้นเธอไม่เข้าใจ ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจแล้ว

“ได้ค่ะ” ดาวพูด “ฉันจะเงียบ”

เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบ ชาร้อนจนลวกลิ้น แต่เธอไม่วาง

“แต่ฉันจะไม่เงียบแบบคนแพ้นะคะ” เธอวางถ้วยลง “ฉันจะเงียบแบบแม่ค้าที่นับเงินตอนตลาดวาย”

ทนายต้นมองเธอนานกว่าปกติเล็กน้อย แล้วพยักหน้าครั้งเดียว ถ้าดาวไม่ได้ตาฝาด เธอคิดว่าเห็นมุมปากของเขาขยับขึ้นนิดหนึ่ง

“ผมจัดห้องพักให้คุณที่โรงแรมแถวนี้แล้วครับ”

“ไม่ต้องค่ะ” ดาวส่ายหัว “ฉันจะเช่าห้องเอง ห้องเล็ก ๆ ใกล้ตลาด ถ้าแม่ค้าผักที่เพิ่งโดนไล่ออกจากบ้านไปนอนโรงแรมห้าดาว คนจะสงสัยตั้งแต่คืนแรก”

“เงินในบัญชีกองทรัสต์ส่วนที่คุณเบิกได้—”

“ฉันมีเงินเก็บจากขายผักค่ะ” เธอตัดบท “สามปีที่แต่งงาน ภูมิไม่เคยให้เงินฉันเลยสักบาท ฉันใช้เงินตัวเองมาตลอด เพราะไม่อยากให้แม่เขาว่าฉันเกาะลูกชายเขากิน”

เธอยิ้มขื่น ๆ

“ปรากฏว่าแม่เขาก็ว่าอยู่ดี”

ทนายต้นเดินมาส่งเธอที่ประตูเหล็กม้วนชั้นล่าง ฝนซาลงเหลือแค่ละอองบาง ๆ เขายื่นร่มคันหนึ่งให้ เป็นร่มผ้าสีน้ำตาลเก่า ๆ ที่ด้ามไม้สึกเป็นรอยมือ

“ร่มของยายคุณครับ” เขาบอก “ลืมไว้ที่นี่เมื่อวันพฤหัสสุดท้ายที่มา”

ดาวรับร่มมาถือไว้ มือเธอสั่นเล็กน้อยเป็นครั้งแรกตั้งแต่ออกจากบ้านหลังนั้น

“ขอบคุณค่ะ” เธอกางร่ม แล้วหันกลับมาถามคำถามสุดท้าย “แล้วฝั่งขวาล่ะคะ”

“ครับ?”

“ช่องลงนามฝั่งขวา ผู้มีอำนาจลงนามแทนบริษัท” ดาวพูด “คุณยังไม่ได้บอกฉันว่าใครจะเป็นคนเซ็นในนามเพชรพิมาน”

ทนายต้นเงียบไปนานจนเสียงหยดน้ำจากชายคาดังชัดขึ้น

เขาไม่ต้องตอบ เพราะดาวอ่านคำตอบได้จากสีหน้าของเขา สีหน้าของคนที่ไม่อยากเป็นผู้ส่งข่าวร้ายเป็นครั้งที่สองในคืนเดียว

แต่เขาก็ตอบ เพราะผู้ชายคนนี้ไม่เคยโกหกยายของเธอ และคงจะไม่เริ่มโกหกหลานของยาย

“ตามร่างสัญญา บริษัทมอบอำนาจให้ผู้จัดการโครงการคนใหม่เป็นผู้ลงนามครับ” เขาพูดช้า ๆ

ดาวรู้คำตอบก่อนที่เขาจะพูดชื่อ

แต่เธอก็ยังรู้สึกเหมือนถูกตบซ้ำ ตรงแก้มข้างเดิม

“คุณภูมิครับ”

ร่มผ้าสีน้ำตาลในมือดาวนิ่งสนิท ละอองฝนลอยผ่านแสงไฟถนนเป็นประกาย

ผู้ชายที่สอนเธอว่าความรักไม่ต้องมีเงินก็ได้ กำลังจะเป็นคนเซ็นชื่อขายตลาดของยายเธอ ด้วยมือเดียวกับที่กรอกใบหย่าให้เธอเซ็น

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction