本文へスキップ
MIRARAMA
ทะลุเข้านิยายวายที่ผมเขียนเอง ได้เป็นพระรองที่ผมเขียนให้อกหักในงานหมั้น

Chapter 1

พระรองที่ผมเขียนให้อกหัก

This novel is available in Thai only for now.

ผมเขียนฆ่าพระรองมาแล้วสิบเอ็ดคนในเจ็ดเล่ม

ส่งไปต่างประเทศสี่คน ให้แต่งงานกับคนที่ไม่รักสามคน ให้ยืนดูพระเอกจูบนายเอกท่ามกลางสายฝนอีกสี่คน คนอ่านด่าผมในคอมเมนต์เป็นพันข้อความ ยอดขายพุ่งทุกครั้ง

ผมไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะต้องตื่นขึ้นมาในร่างของคนที่สิบสอง

แสงแดดสีทองลอดผ้าม่านโปร่งเข้ามาตกบนผ้าห่มสีขาวที่หนานุ่มจนรู้สึกเหมือนจมลงไปในก้อนเมฆ

ผมลืมตา

เพดานสูงกว่าห้องเช่าของผมเกือบสองเท่า โคมไฟระย้าคริสตัลเล็ก ๆ ห้อยอยู่ตรงกลาง ผนังบุผ้าไหมสีครีม หน้าต่างกระจกบานใหญ่จากพื้นจรดเพดานมองออกไปเห็นแม่น้ำ เรือด่วนแล่นตัดผิวน้ำทิ้งรอยคลื่นสีเงิน

ผมรู้จักห้องนี้

ผมเขียนมันขึ้นมาเองเมื่อแปดเดือนก่อน ในบทที่สอง

ห้องสวีทชั้นสามสิบสองของโรงแรมรัตนวารี ห้องที่เจตน์ยกให้ภูอยู่ฟรีตั้งแต่ภูกลับจากเรียนต่อ เพราะเจตน์อยากให้เพื่อนสนิทอยู่ใกล้ที่สุด

ใกล้ที่สุด แต่ไม่เคยใกล้พอ

ผมเขียนประโยคนั้นตอนตีสาม พร้อมกาแฟแก้วที่สี่ แล้วยิ้มกับความเจ็บปวดที่ตัวเองบรรจงใส่ลงไป

ตอนนี้ผมไม่ได้ยิ้มเลย

ห้องน้ำในสวีทนี้กว้างกว่าห้องนอนของผมทั้งห้อง

ผมยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เห็นผู้ชายคนหนึ่งมองตอบกลับมา ผิวขาว หน้าตาละมุน ผมดำม้าลงปรกหน้าผากยุ่ง ๆ ตาโตเหมือนลูกหมาตกน้ำ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับคาร์ดิแกนไหมพรมสีครีมตัวโคร่ง แหวนเงินวงเกลี้ยงสวมที่นิ้วโป้งขวา

ผมยกมือขึ้นแตะหน้าตัวเอง คนในกระจกก็แตะตาม

นี่ไม่ใช่หน้าผม แต่ก็ไม่ใช่หน้าคนแปลกหน้า

นี่คือหน้าที่ผมบรรยายไว้ในบทที่หนึ่ง หน้าสาม ย่อหน้าที่สอง

ภูมีใบหน้าแบบที่ทำให้คนอยากปกป้อง และเป็นใบหน้าแบบเดียวกันที่ทำให้คนลืมว่าเขาก็ต้องการถูกปกป้องเหมือนกัน

“ไม่ตลกนะ” ผมพูดกับกระจก

เสียงที่ออกมาก็ไม่ใช่เสียงผม เบากว่า ใสกว่า เหมือนเสียงคนที่ไม่เคยตะโกนใส่ใคร

ผมชื่อไท อายุยี่สิบเจ็ด นักเขียนนิยายวายที่มีชื่อเสียงพอประมาณ ฉายาในหมู่นักอ่านคือ มือฆ่าพระรอง

เมื่อคืน ผมนั่งเขียนบทที่ห้าสิบ บทสุดท้ายของ รักร้อยห้องในโรงแรมรัตนวารี ส่งต้นฉบับให้บรรณาธิการตอนตีสี่ แล้วฟุบหลับไปบนโต๊ะ

บทที่ห้าสิบคืองานหมั้นของเจตน์ ทายาทโรงแรม กับน้ำ บาริสต้าหนุ่มหน้าหวานที่ได้ใจเขาไปทั้งดวง

และภู พระรอง เพื่อนสนิทที่แอบรักเจตน์มาสิบห้าปี จะคุกเข่าสารภาพรักกลางงานหมั้น ต่อหน้าแขกสามร้อยคน

ทุกคนในงานจะหัวเราะ

ภูจะเดินออกจากห้องบอลรูมทั้งน้ำตา ขึ้นเครื่องบินไปต่างประเทศคืนนั้น และไม่กลับมาอีกเลย

ผมเขียนฉากนั้นสามรอบ ปรับจนมันเจ็บที่สุดเท่าที่จะเจ็บได้ บรรณาธิการส่งข้อความกลับมาว่า โหดมาก ชอบมาก

ผมเข้านอนอย่างภาคภูมิใจ

แล้วตื่นขึ้นมาเป็นภู

โทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงสั่น

ผมสะดุ้งจนเกือบทำมันหล่น หน้าจอขึ้นภาพพื้นหลังเป็นรูปเด็กผู้ชายสองคนนั่งบนขอบสระว่ายน้ำ คนหนึ่งตัวเล็ก ผมม้ายุ่ง อีกคนตัวสูงกว่า แขนพาดไหล่เพื่อน ยิ้มกว้างจนตาหยี

ผมจำรูปนี้ได้ ผมบรรยายมันไว้ในบทที่เจ็ด

รูปเดียวที่ภูไม่เคยเปลี่ยน แม้จะเปลี่ยนโทรศัพท์มาแล้วห้าเครื่อง

ข้อความใหม่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

เจตน์: ภู งานหมั้นกูเดือนหน้า มาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวนะ

เจตน์: มึงคนเดียวที่กูอยากให้ยืนข้างกูวันนั้น

ผมอ่านข้อความนั้นแล้วรู้สึกเหมือนมีใครเอามือมาบีบหัวใจ

ไม่ใช่หัวใจของผม หัวใจของภู หัวใจที่ผมเขียนขึ้นมาเองให้มันรักคนผิดคนมาสิบห้าปี

มันเต้นแรงขึ้นเมื่ออ่านชื่อเจตน์ แล้วก็เจ็บแปลบเมื่ออ่านคำว่า งานหมั้น

ผมไม่ได้สั่งให้มันเต้นแบบนั้น มันเต้นเอง

ไอ้นี่ อย่ามาทำตามบทตอนนี้นะ

ผมนั่งลงบนขอบเตียง พยายามคิดแบบนักเขียน ไม่ใช่แบบตัวละคร

ในบทที่ผมเขียน ภูตอบข้อความนี้ว่า ได้สิ ยินดีด้วยนะ แล้วนั่งร้องไห้อยู่ในห้องน้ำจนเช้า ผมเขียนให้เขาพิมพ์ลบพิมพ์ใหม่เจ็ดรอบ เพราะคิดว่าตัวเลขเจ็ดมันดูเจ็บดี

ตอนนี้นิ้วโป้งของผมค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ และผมเพิ่งเข้าใจว่าทำไมภูต้องพิมพ์ลบถึงเจ็ดรอบ

ไม่มีคำไหนที่พิมพ์ออกไปแล้วไม่เจ็บเลยสักคำ

ผมวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะโดยไม่ตอบ

ผมเปิดลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงเพื่อหาอะไรก็ได้ที่จะบอกว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่

แล้วผมก็นิ่งไป

ในลิ้นชักมีสมุดเล่มหนึ่ง ปกหนังสีน้ำตาลเข้ม ขอบกระดาษถูกเปิดจนเป็นสีหม่น สายรัดหนังพันรอบไว้สองรอบ

สมุดเล่มเดียวกับที่วางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือของผม ในห้องเช่า ในโลกจริง

สมุดที่ผมใช้ร่างพล็อตด้วยลายมือก่อนพิมพ์ทุกเรื่อง

ผมแกะสายรัดออกด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย เปิดหน้าแรก

ลายมือหวัดเอียงซ้ายที่ผมจำได้ดีกว่าหน้าตัวเอง ลายมือที่บรรณาธิการบ่นว่าอ่านยากที่สุดในสำนักพิมพ์

รักร้อยห้องในโรงแรมรัตนวารี โครงเรื่อง

บทที่ 1 ภูกลับจากต่างประเทศ เจตน์มารับที่สนามบิน

บทที่ 2 ภูย้ายเข้าสวีทชั้น 32

ผมพลิกไปเรื่อย ๆ ทุกหน้าคือโครงเรื่องที่ผมเขียนไว้ ทุกฉาก ทุกบทสนทนาสำคัญ ทุกจังหวะที่ภูต้องเจ็บ

บางหน้ามีตัวเลขเขียนไว้ที่มุมกระดาษ ผมไล่ดูจนถึงบทที่หนึ่ง มุมบนมีตัวเลขเล็ก ๆ วงไว้ด้วยหมึกสีแดง

50

บทที่สองวงไว้ว่า 49

นับถอยหลัง ผมคิด ห้าสิบบท ห้าสิบวัน

แล้วผมก็พลิกไปหน้าสุดท้าย

บทที่ 50 งานหมั้น

ภูคุกเข่าสารภาพ ทุกคนหัวเราะ

เจตน์ไม่พูดอะไร แค่ยืนมอง

ภูวิ่งออกไปขึ้นเครื่องบินคืนนั้น จบ

สี่บรรทัด สี่บรรทัดที่ผมเขียนด้วยความสนุกเมื่อแปดเดือนก่อน

ตอนนี้ผมอ่านมันแล้วมือเย็นเฉียบ

ใต้บรรทัดสุดท้าย มีที่ว่างอยู่ครึ่งหน้า ปากกาลูกลื่นสีน้ำเงินเสียบอยู่ในสันสมุด

ผมมองปากกาด้ามนั้น

ถ้าผมเป็นคนเขียนเรื่องนี้

ผมก็แก้มันได้

ผมดึงปากกาออกมา จรดลงใต้บรรทัดสุดท้าย แล้วเขียนตัวโต ๆ ด้วยลายมือเอียงซ้ายแบบเดิม

ภูไม่ไปงานหมั้น

หมึกสีน้ำเงินซึมลงเนื้อกระดาษ

แล้วซึมลึกลงไปอีก ลึกจนตัวอักษรดูเหมือนจมหายเข้าไปในกระดาษ เหลือเป็นรอยจาง ๆ สีเทา เหมือนเขียนไว้นานหลายปีแล้ว

ผมจ้องมันไม่กะพริบ

โทรศัพท์สั่น

เจตน์: ไม่ต้องคิดจะเบี้ยวนะมึง

เจตน์: ถ้ามึงไม่มา กูไปลากมึงมาเอง

ผมปล่อยปากกาหล่นลงบนผ้าห่ม

มันเกิดขึ้น ผมคิด แต่มันบิด

กริ่งประตูห้องดังขึ้น

ผมนั่งนิ่งอยู่บนเตียง หัวใจของภูเต้นแรงขึ้นมาเองอีกครั้ง ก่อนที่สมองของผมจะทันได้คิดว่าใครอยู่หน้าประตู

มันรู้ก่อนผม

“ภู เปิดประตู กูรู้ว่ามึงตื่นแล้ว มึงอ่านแชทแล้ว ขึ้นว่าอ่านแล้ว”

เสียงทุ้มต่ำ นิ่ง แฝงความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ใต้ความเย่อหยิ่ง

ผมเขียนเสียงนี้ไว้ในบทที่หนึ่ง เสียงที่ทำให้ภูยอมทุกอย่างมาสิบห้าปี

ผมยัดสมุดกลับเข้าลิ้นชัก ปิดดังปัง แล้วเดินไปเปิดประตูด้วยขาที่ไม่ค่อยฟังคำสั่ง

เจตน์สูงกว่าที่ผมจินตนาการไว้

ผมเขียนว่าเขาสูงร้อยแปดสิบหก แต่ตัวเลขบนกระดาษไม่ได้บอกว่ามันรู้สึกยังไงเมื่อต้องเงยหน้ามอง ไม่ได้บอกว่าไหล่ในสูทสีดำตัดพอดีตัวนั้นกว้างจนบังแสงจากทางเดิน ไม่ได้บอกว่ากรามคมกับผมที่เสยไปด้านหลังทำให้เขาดูเหมือนคนที่ไม่เคยถูกปฏิเสธอะไรในชีวิต

“หน้าซีดเชียว” เจตน์เดินเข้ามาโดยไม่รอเชิญ วางแก้วกาแฟสองแก้วบนโต๊ะ “ลาเต้ไม่หวาน น้ำทำให้ บอกว่ามึงชอบแบบนี้”

น้ำ

นายเอกของเรื่อง คู่หมั้นของเขา

ผมหยิบแก้วกาแฟขึ้นมา มือยังสั่นเล็กน้อยจนน้ำกาแฟกระเพื่อม

เจตน์มองมือผม คิ้วขมวดเข้าหากันนิดหนึ่ง

“มึงเป็นอะไร”

“ไม่เป็นไร” ผมตอบ “เมื่อคืนนอนดึก”

“ทำอะไร”

“เขียน...” ผมหยุดกลางคำ “เขียนอีเมลงาน”

เจตน์ไม่ได้ถามต่อ เขาถอดสูทพาดพนักโซฟา พับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นถึงศอกแบบที่ผมเขียนไว้ว่าเขาทำทุกครั้งเวลาอยู่กับภูสองต่อสอง เพราะเป็นที่เดียวที่เขาไม่ต้องเป็นทายาทโรงแรม

แล้วผมก็เห็นมัน

รอยแผลเป็นเส้นบาง ๆ ยาวประมาณสามเซนติเมตร พาดขวางอยู่บนข้อมือซ้ายของเขา สีจางจนเกือบกลืนไปกับผิว ถ้าไม่ตั้งใจมองจะไม่มีวันเห็น

ผมรู้ว่ามันมาจากไหน

ผมเป็นคนเขียนมันขึ้นมา ในสมุดร่างพล็อต หน้าที่ไม่เคยถูกพิมพ์ลงในต้นฉบับ เพราะบรรณาธิการบอกว่ามันหนักเกินไปสำหรับนิยายโรแมนติก

เจตน์ตอนเก้าขวบ คืนที่พ่อแม่ทะเลาะกันจนแม่เก็บกระเป๋าออกจากบ้าน เขาวิ่งตามรถไปในสายฝน ล้มลงบนเศษกระจกจากกรอบรูปครอบครัวที่พ่อขว้างทิ้งไว้หน้าบ้าน ไม่มีใครพาไปโรงพยาบาล เขาพันแผลเองด้วยผ้าเช็ดหน้าของแม่ แล้วไม่เคยเล่าให้ใครฟัง

ปมที่ผมเขียนไว้เพื่ออธิบายตัวเองว่าทำไมเจตน์ถึงกลัวการถูกทิ้ง

ปมที่ไม่มีใครในโลกนี้รู้ นอกจากผม

“ยังเจ็บอยู่ไหม”

ประโยคนั้นหลุดออกจากปากผมเอง ด้วยเสียงของภู เบาและอ่อนโยนกว่าที่ผมเคยพูดกับใคร

“ที่ข้อมือ” ผมพูดต่อ ไม่รู้จะหยุดยังไง “คืนนั้นฝนตกหนัก มึงพันมันด้วยผ้าเช็ดหน้าแม่ใช่ไหม”

ห้องเงียบลงทันที

เจตน์ไม่ขยับ ไม่หายใจ แก้วกาแฟในมือเขาค้างอยู่กลางอากาศ

แล้วเขาก็ค่อย ๆ วางมันลงบนโต๊ะ ช้ามาก ราวกับกลัวว่าถ้าวางเร็วกว่านี้ อะไรบางอย่างจะแตก

เขาก้มมองข้อมือตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองผม

สายตาของเขาไม่ได้โกรธ ไม่ได้ตกใจ มันเป็นสายตาของคนที่เพิ่งถูกเปิดประตูห้องที่ล็อกไว้มากว่ายี่สิบปี แล้วยืนมองคนที่ถือกุญแจ

“กูไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง” เจตน์พูดเสียงต่ำ แทบเป็นกระซิบ “ไม่เคย แม้แต่มึง”

เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว

ผมถอยหลังหนึ่งก้าว หลังชนขอบโต๊ะข้างเตียง ลิ้นชักที่มีสมุดเล่มนั้นอยู่กดเข้ากับต้นขาผม

เจตน์เอื้อมมือมาจับข้อมือผมไว้ ไม่แรง แต่แน่นพอที่ผมจะไม่กล้าดึงออก นิ้วโป้งของเขาวางทับอยู่บนชีพจรของผมพอดี และผมรู้ว่าเขารู้สึกได้ว่ามันเต้นเร็วแค่ไหน

“ภู” เขาพูดช้า ๆ มองตาผมลึกเข้าไปเหมือนกำลังหาใครบางคนอยู่ข้างในนั้น

“มึงเป็นใคร”

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by ลาเต้แก้วที่สอง (The Second Latte) · Fiction