本文へスキップ
MIRARAMA
แม่หม้ายวัย 46 จ้างแฟนหนุ่มไปงานแต่งลูกสาว เขาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว และไม่ได้มาเพราะเงิน

Chapter 2

พวงมะลิแห้ง

This novel is available in Thai only for now.

07:40

น้ำล้นปากถังลิลลี่ไหลลงพื้นกระเบื้อง น้องฝนยังไม่ปิดก๊อก

“น้องฝน” บัวขาววางซองสีน้ำตาลลงบนโต๊ะจัดดอกไม้ “เจอโปรไฟล์เขาได้ยังไง”

มือที่จับสายยางของน้องฝนสะดุ้ง น้ำกระฉอกใส่รองเท้าแตะ

ร้านบัวบานยังไม่เปิดประตูเหล็กเต็มบาน แสงเช้าลอดใต้บานม้วนเข้ามาเป็นแถบยาวบนพื้นเปียก

กลิ่นมะลิที่โดนน้ำค้างตีขึ้นจมูก ปนกับกลิ่นเขียวช้ำของก้านลิลลี่ที่เพิ่งตัด

บัวขาวนอนไม่หลับทั้งคืน ซองสีน้ำตาลวางอยู่บนหมอนข้างตัวเธอจนถึงตีห้า เงินมัดจำทุกบาทยังอยู่ในนั้น โน้ตสองบรรทัดก็ยังอยู่ในนั้น

น้องฝนปิดก๊อก คว้าบัวรดน้ำเหล็กสีเขียวขึ้นมาแล้วเดินตรงไปที่ถังกุหลาบ

“ก็...เว็บนั้นแหละพี่บัว” เสียงเธอเร็วปรื๋อ “เลื่อน ๆ ไปก็เจอ คนนี้รีวิวดี หน้าตาสุภาพ หนูก็กดเลย”

“เลื่อนไปกี่หน้า”

“หนูจำไม่ได้ค่ะ”

“รีวิวกี่ดาว”

“ห้า...สี่ครึ่ง ประมาณนั้นค่ะ”

น้ำจากฝักบัวรดลงบนกุหลาบมอญถังเดิม ไหลเลยขอบถังลงมาหยดติ๋ง ๆ บนพื้น

“ถังนั้นฝนรดไปแล้วรอบหนึ่ง” บัวขาวว่า

น้องฝนชะงัก แต่ไม่หันกลับมา เธอยกบัวรดน้ำค้างไว้กลางอากาศ แล้วเปลี่ยนไปรดกุหลาบอีกถังแทน

บัวขาวแกะกระดาษไขออกจากซอง หยิบพวงมะลิแห้งขึ้นมาวางบนโต๊ะไม้ กลีบสีน้ำตาลอ่อนกรอบจนเธอไม่กล้าจับแรง

“มาดูนี่หน่อย”

น้องฝนวางบัวรดน้ำลงข้างถัง เดินมาช้า ๆ ผ้ากันเปื้อนเปียกเป็นวงตรงหน้าท้อง เธอก้มมองพวงมะลิ แล้วมองไปทางอื่นทันที

“ป่านเส้นนี้ของร้านเรา” บัวขาวใช้ปลายเล็บแตะปมตรงหัวพวง “ผูกสองรอบ ปลายตัดเฉียง พี่สอนฝนผูกเองกับมือ”

“ป่านเขาขายทั่วไปนะพี่”

“ปมนี้ไม่ได้ขายทั่วไป”

น้องฝนบิดชายผ้ากันเปื้อนเป็นเกลียว ตัวเลขบนหน้าจอโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อเธอสว่างขึ้น สั่นครืดหนึ่งที แล้วดับไป เธอไม่หยิบขึ้นมาดู

บัวขาวดึงสมุดบันทึกยอดขายเล่มหนาจากใต้เคาน์เตอร์ ปกผ้าสีแดงซีด มุมกระดาษพองน้ำ เธอพลิกหาหน้าเมื่อวาน

ช่อบัวขาว ผูกป่าน — โทรสั่ง — ชำระแล้ว

ลายมือน้องฝน ไม่มีชื่อลูกค้า

“ใครสั่งช่อนี้”

“ลูกค้าโทรมาค่ะ”

“ชื่ออะไร”

“หนู...ลืมถาม”

บัวขาวพลิกย้อนกลับไปทีละหน้า ไม่ได้ตั้งใจหาอะไร มือแค่อยากทำอะไรสักอย่าง

แล้วเธอก็เห็น

ทุกหน้าที่เป็นวันพุธ มีบรรทัดเดียวกันซ้ำอยู่ มะลิ 1 พวง — เงินสด และท้ายบรรทัดมีรูปวาดเล็กเท่าเมล็ดถั่ว เป็นร่มกางอยู่หนึ่งคัน

พุธที่แล้ว ร่ม

พุธก่อนนั้น ร่ม

พลิกไปอีกหลายสิบหน้า ร่ม ร่ม ร่ม

“ฝนวาดอะไรเล่นในสมุดบัญชี”

น้องฝนเอื้อมมือมาปิดสมุดดังปั้ก ฝุ่นกระดาษลอยขึ้นมาเป็นละอองในแถบแดด

“หนูวาดเล่นตอนว่างค่ะ พี่บัวไม่ต้องดูหรอก ลายมือหนูน่าเกลียด”

บัวขาวมองมือของลูกจ้างที่กดปกสมุดไว้แน่น ข้อนิ้วซีด

ถามต่อสิ บัวขาว ถามว่าร่มนั่นคือใคร

แต่ถ้าถามแล้วคำตอบคือคนที่เธอคิด เธอจะต้องสงสัยต่อไปอีกว่าทำไม ผู้ชายคนหนึ่งถึงมาซื้อมะลิร้านเธอทุกพุธ แล้วไม่เคยปล่อยให้เธอเห็นหน้า

เธอยังไม่พร้อม อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนเจ็ดโมงเช้าที่เท้ายังเปียกอยู่แบบนี้

“พี่ไม่ได้โกรธนะฝน”

น้องฝนเงยหน้าขึ้น ตาแดง ๆ

“พี่บัวโทรถามเขาเองเถอะค่ะ” เธอพูดเบามาก

แล้วน้องฝนก็คว้าบัวรดน้ำเหล็กสีเขียวเดินกลับไปที่ถังกุหลาบ ทั้งที่ทุกถังรดไปแล้ว

บัวขาวเปิดสมุดอีกครั้ง

ร่มคันเล็กท้ายบรรทัดพุธที่แล้ว ยังกางอยู่ตรงนั้น

08:05

บัวขาวยืนอยู่ข้างกระจกหน้าร้าน ตรงที่พวงมะลิสดแขวนเรียงกันเป็นแถว กลิ่นหวานจัดจนแสบจมูก เธอถือสัญญาจ้างไว้มือหนึ่ง โทรศัพท์อีกมือหนึ่ง

เบอร์ของกวินอยู่บรรทัดล่างสุด เขียนด้วยลายมือตัวตรงแบบเดียวกับโน้ตในซอง

เธอกดโทร

เสียงรอสายดังได้ครั้งเดียว

“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณบัวขาว”

เสียงบาริโทนนุ่มนั้นตอบเร็วจนเธอสะดุ้ง เหมือนคนที่ถือโทรศัพท์รออยู่แล้ว

“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉัน”

“ผมบันทึกเบอร์ร้านไว้ครับ”

บัวขาวกระแอม ยืดหลังตรงทั้งที่ไม่มีใครเห็น

“เรื่องเงินในซองค่ะ ฉันจะโอนคืนให้คุณวันนี้”

“ไม่ต้องครับ”

“ต้องค่ะ” เธอใช้น้ำเสียงเดียวกับที่ใช้เวลาลูกค้าต่อราคาพวงหรีด “ฉันจ้างคุณ คุณทำงาน ฉันก็ต้องจ่าย ไม่งั้นมันไม่ใช่สัญญา”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เธอได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์วิ่งผ่านในสายของเขา แล้วได้ยินเสียงเดียวกันวิ่งผ่านหน้าร้านเธอ

“คุณบัวขาวลองเปิดสัญญาข้อสี่ดูไหมครับ”

เธอพลิกกระดาษ นิ้วโป้งเลื่อนลงตามบรรทัด

ข้อ 4 ผู้ว่าจ้างตกลงชำระค่าตอบแทนเป็นรายวัน ตลอดระยะเวลาสัญญา

“แล้วยังไงคะ”

“ในนั้นเขียนว่าค่าตอบแทนครับ” กวินว่า “ไม่ได้เขียนว่าเงิน”

บัวขาวอ้าปาก แล้วปิด

ใครร่างสัญญาฉบับนี้ น้องฝนเป็นคนส่งมาให้ เธอแค่เซ็น

“คุณจะเอาอะไรล่ะคะ”

“งั้นจ่ายผมเป็นดอกไม้ครับ” เขาตอบ “วันละดอก จนถึงวันงาน”

เธอหัวเราะออกมาแห้ง ๆ ทั้งที่ไม่ได้ขำ

“ดอกเดียวราคาไม่ถึงร้อยนะคะ”

“ผมขอเป็นคนตั้งราคาเองได้ไหมครับ”

“คุณนี่...”

เธอหันไปมองพวงมะลิตรงหน้า น้ำค้างเกาะอยู่ที่ปลายกลีบ เม็ดหนึ่งไหลลงมาตามเชือกป่าน หยดลงบนหลังมือเธอ เย็นเฉียบ

คำถามที่เธอเก็บไว้ทั้งคืนขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ

สามปีก่อน คุณคือเด็กที่ยืนอยู่หน้าศาลาคนเดียวใช่ไหม

ถ้าเขาตอบว่าใช่ เธอจะต้องยอมรับว่าเขาไม่ได้มาเพราะเงิน แล้วเธอจะไม่มีสัญญาไว้ซ่อนตัวอีก

ถ้าเขาตอบว่าไม่ใช่ เธอจะเป็นแม่หม้ายที่คิดไปเอง

เธอกลืนคำถามนั้นลงไป

“เมื่อคืนคุณเดินตากฝนกลับ” เธอว่าแทน “ไม่เป็นหวัดเหรอคะ”

“ไหล่เปียกนิดเดียวครับ”

“ร่มคุณยังอยู่กับฉัน”

“ผมรู้ครับ” เสียงเขาเบาลง มีรอยยิ้มอยู่ข้างใน “ผมเลยต้องมาเอาคืน”

“ตอนไหนคะ”

“ตอนนี้ครับ”

บัวขาวเงยหน้าจากพวงมะลิ

ฝั่งตรงข้ามซอย ใต้กันสาดร้านข้าวมันไก่ที่ยังไม่เปิด ผู้ชายในเชิ้ตลินินสีขาวยืนถือโทรศัพท์แนบหู อีกมือถือแก้วกาแฟกระดาษ

เขายกแก้วขึ้นทักเธอ

“ผมขอข้ามไปได้ไหมครับ”

กวินยืนรอที่ธรณีประตูจนเธอพยักหน้า แล้วจึงก้าวเข้ามา

เขาไม่ได้มองเธอก่อน เขามองถังลิลลี่ขาวที่น้ำล้นเมื่อครู่ มองพื้นที่ยังเปียก มองพวงมะลิข้างกระจก แบบเดียวกับเมื่อเช้าวาน เหมือนกำลังนับว่าของทุกชิ้นยังอยู่ที่เดิม

น้องฝนหายเข้าไปหลังร้าน ประตูห้องเก็บของปิดดังแกร๊ก

บัวขาวหยิบร่มพับสีดำออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ เธอเอามันไปกางผึ่งไว้ในห้องนอนตั้งแต่ตีสาม พับเก็บตอนตีห้า

“ฉันพับไม่เหมือนเดิมนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ” เขาวางแก้วกาแฟบนเคาน์เตอร์แล้วรับไป นิ้วโป้งลูบตามรอยพับที่เบี้ยว แล้วหนีบไว้ใต้แขนโดยไม่จัดใหม่ “ค่าจ้างวันแรกล่ะครับ”

“คุณจะเอาดอกอะไร”

“คุณเลือกให้ครับ”

“คุณเป็นคนตั้งราคาเอง แต่ให้ฉันเลือกของเหรอคะ”

“ครับ”

บัวขาวส่ายหน้า ทั้งที่มุมปากยกขึ้นเอง เธอเดินไปที่ถังลิลลี่ เอื้อมมือเปล่าจะดึงก้านที่บานสวยที่สุดออกมา

“ถุงมือครับ”

เสียงเขาไม่ได้ดัง แต่เธอหยุดมือกลางทาง

ถุงมือยางสีเหลืองพาดอยู่ขอบถัง ห่างไปแค่คืบเดียว เธอไม่ได้ลืม เธอแค่อยากรู้ว่าเขาจะพูดหรือเปล่า

เขาพูดจริง ๆ ด้วย

เธอสวมถุงมือ ยางเย็นหนึบรัดข้อมือ แล้วกลับไปที่ถังลิลลี่ ดึงก้านหนึ่งขึ้นมา มองมันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วปักคืนลงไป

“ไม่ใช่ลิลลี่”

เธอถอดถุงมือ เดินไปที่ถังบัวหลวงขาวที่เพิ่งมาจากตลาดเมื่อเช้า หยิบดอกที่ยังตูมแน่น ปลายกลีบสีชมพูจาง ๆ พับกลีบนอกออกทีละกลีบจนเห็นเกสรเหลือง ห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาล มัดเชือกป่านสองรอบ ตัดปลายเฉียง

กรรไกรแต่งกิ่งดังฉับเดียว

เธอยื่นให้เขา

“บัวขาวค่ะ ตามชื่อ ไม่ต้องดูแลมาก”

“แค่มีน้ำก็อยู่ได้” เขาต่อประโยคของเธอจากเมื่อวานจนจบ

กวินรับดอกบัวไปด้วยสองมือ เหมือนคนรับของจากผู้ใหญ่ เขายกมันขึ้นใกล้หน้า หลับตาสูดกลิ่นช้า ๆ กลิ่นบัวอ่อนจนแทบไม่มี แต่เขาสูดนานกว่าที่ต้อง

บัวขาวมองปลายนิ้วเขาที่จับก้านบัวไว้ นิ้วยาว เล็บตัดสั้น มีรอยดินสอดำติดอยู่ที่ข้างนิ้วกลาง

มือคนเขียนแบบ

มือที่จูบหลังมือฉันเมื่อคืน

เธอเอามือตัวเองไปซ่อนไว้ใต้ขอบโต๊ะ

“คุณกวินคะ”

“ครับ”

“เมื่อคืน ที่คุณบอกปราณีว่าคบกันสามปี”

เขาลืมตา

“ครับ”

“ตัวเลขนั้น คุณเลือกเพราะมันฟังดูน่าเชื่อ หรือเพราะ...”

ประตูกระจกหน้าร้านถูกผลักเปิดเต็มแรง กระดิ่งทองเหลืองเหนือบานประตูสั่นกริ๊งรัว

“แม่!”

พิมพ์ใจยืนหอบอยู่ตรงประตู ชุดเดรสสีฟ้าพาสเทลยับตรงเอว ผมยาวรวบครึ่งหัวหลุดลงมาข้างหนึ่ง มือข้างหนึ่งถือแก้วชานม อีกข้างกอดสมุดปกแข็งสีครีมไว้แนบอก

เธอมองแม่ แล้วมองดอกบัวในมือกวิน แล้วยิ้มกว้างจนตาหยี

“ดีเลย อยู่กันครบ” เธอวางชานมบนเคาน์เตอร์ เปิดสมุด คลิกปากกา “สัมภาษณ์วันแรกค่ะ”

“ลูกไม่ไปทำงานเหรอ” บัวขาวถาม เสียงสูงกว่าปกติ

“หนูลาครึ่งเช้าค่ะ” พิมพ์ใจลากเก้าอี้พลาสติกมานั่งหน้าโต๊ะจัดดอกไม้ เหมือนนักข่าวที่จองแถวหน้า “หนูบอกแล้วว่าจะสัมภาษณ์ทุกวัน หนูพูดจริงนะแม่”

กวินวางดอกบัวลงบนโต๊ะ ดึงเก้าอี้อีกตัวมาให้บัวขาวก่อน รอเธอนั่ง แล้วจึงนั่งเองทีหลัง

พิมพ์ใจจดอะไรบางอย่างลงสมุดทันที

“จดอะไรลูก”

“ข้อสังเกตค่ะ ไม่บอก”

พิมพ์ใจจิบชานม เสียงหลอดดูดดังซู้ด แล้ววางแก้วลงอย่างจริงจัง

“เมื่อคืนป้าปราณีโทรหาหนูตอนเที่ยงคืนนะแม่”

บัวขาวนิ่ง

“ป้าว่าไง”

“ป้าถามว่าแฟนแม่ชื่อเต็มอะไร ทำงานบริษัทไหน บ้านอยู่ไหน” พิมพ์ใจเคาะปากกากับสมุด “หนูตอบไม่ได้สักข้อ หนูอายมากเลยนะแม่ ลูกสาวแท้ ๆ ไม่รู้อะไรเลย”

“ป้าเขาก็ถามไปเรื่อยแหละลูก”

“ไม่เรื่อยหรอกค่ะ” พิมพ์ใจกดปากกาลงบนกระดาษ “ป้าบอกว่าถ้าแม่มีแฟนเด็ก บ้านรั้วมะลิยิ่งต้องรีบขาย ให้ทันเช้าวันงานหนู”

นิ้วของบัวขาวจิกลงบนกระดาษห่อดอกบัว

พิมพ์ใจหันไปทางกวิน “ป้าหนูไม่เคยถามอะไรเรื่อย พี่ระวังไว้นะ”

กวินพยักหน้า “ขอบคุณครับ”

“ไม่ต้องขอบคุณ หนูยังไม่ได้อยู่ทีมพี่” พิมพ์ใจก้มลงอ่านสมุด “ข้อหนึ่ง ชื่อเต็มพี่”

“กวิน อัครวรางกูรครับ” เขาสะกดช้า ๆ ทีละพยางค์ ให้เธอจดทัน

บัวขาวเพิ่งได้ยินนามสกุลเขาตอนนี้ ชื่อเต็มพิมพ์อยู่บรรทัดแรกของสัญญา เธอไม่เคยอ่านช่องนั้นเลย

“ข้อสอง บริษัท”

“ออกแบบบ้านกับตกแต่งภายในครับ พนักงานหกคน รวมผม”

“ข้อสาม” พิมพ์ใจเงยหน้า สายตาคมขึ้น “เจอแม่หนูครั้งแรกที่ไหน”

บัวขาวกำขอบโต๊ะ ไม้ผิวหยาบครูดฝ่ามือ

พวกเขาไม่ได้ซ้อมข้อนี้

“ที่นี่ครับ” กวินตอบ “ผมมาซื้อดอกไม้”

หลังร้านมีเสียงตึง ถังพลาสติกล้มกลิ้งกุกกักบนพื้นห้องเก็บของ แล้วตามด้วยเสียงน้องฝนอุทานเบา ๆ

ทั้งสามคนหันไปมองประตูห้องเก็บของที่ปิดสนิท

“ฝนเป็นอะไรรึเปล่าคะ” พิมพ์ใจตะโกน

“ไม่เป็นไรค่ะ! ถังมันล้ม!”

พิมพ์ใจหันกลับมา ยักไหล่ แล้วจดต่อ

“ซื้อดอกอะไรคะ”

กวินเหลือบมองไปที่กระจกหน้าร้าน ตรงพวงมะลิที่แขวนเรียงกัน แค่แวบเดียว

“มะลิครับ”

ปากกาของพิมพ์ใจหยุด

“ผู้ชายอะไรซื้อมะลิ”

“ผู้ชายที่อยากให้ห้องมีกลิ่นดีครับ”

พิมพ์ใจหรี่ตา แต่มุมปากกระตุก เธอขีดเส้นใต้คำว่า มะลิ สองครั้ง

บัวขาวมองหน้าด้านข้างของกวิน แสงจากกระจกตกลงบนแก้มเขา หน้าเขานิ่ง แต่นิ้วโป้งกดลงบนก้านบัวที่วางอยู่บนโต๊ะ จนกระดาษห่อยับเป็นรอย

มะลิหนึ่งพวง เงินสด และร่มกางอยู่หนึ่งคัน

“แม่”

บัวขาวสะดุ้ง

“แม่จำได้ไหมว่าเขาซื้อมะลิ” พิมพ์ใจถาม “ลูกค้าคนแรกที่กลายเป็นแฟน แม่ต้องจำได้สิ”

บัวขาวเปิดปาก

เธอจำไม่ได้ เพราะเธอไม่เคยเห็นเขาซื้อ

“จำได้สิลูก” เธอว่า “ตอนนั้นฝนตก เขาถือร่มมา”

กวินหันมามองเธอเร็วมาก

ลูกกระเดือกเขาขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง นิ้วโป้งที่กดก้านบัวค้างนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่ยกขึ้น

พิมพ์ใจไม่เห็น เธอก้มจดอยู่

“โรแมนติกอะ” พิมพ์ใจพึมพำ “พี่ภาคยังไม่รู้เลยนะว่าแม่มีแฟน เอ๊ะ ไม่เล่าดีกว่า เก็บไว้เซอร์ไพรส์พี่ภาคตอนซ้อมพิธี”

ก้านบัวใต้ปลายนิ้วกวินกลิ้งหลุด ไถลไปชนชานมของพิมพ์ใจ เขาเอื้อมไปจับไว้ทันก่อนแก้วจะล้ม

“ขอโทษครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” พิมพ์ใจดึงแก้วกลับมา “พี่ภาคน่ะนะ แต่งงานแล้วหนูต้องให้แม่กับพี่เขาเจอกันบ่อย ๆ แม่หนูชอบคนพูดตรง พี่ภาคก็ตรงจนน่าเบื่อ”

“ครับ” กวินว่า

แค่นั้น

บัวขาวรอให้เขาพูดอะไรต่อ ผู้ชายที่ตอบทุกคำถามของปราณีได้ทันทีเมื่อคืน วันนี้ตอบคำเดียว

พิมพ์ใจพลิกหน้าสมุด กระดาษเสียงดังพรืด

“โอเค ข้อต่อไปข้อสำคัญ” เธอยืดตัวขึ้น ชี้ปากกาไปที่กวิน แล้วชี้มาที่แม่ “ข้อนี้ห้ามมองหน้ากัน ห้ามกระซิบ”

บัวขาวหัวเราะเบา ๆ “ลูกจะทำเหมือนเกมโชว์เลยเหรอ”

“ก็เกมโชว์แหละแม่ ป้าปราณีจะถามแบบนี้แน่ ๆ หนูซ้อมให้” พิมพ์ใจยิ้ม แต่ตาไม่ยิ้ม “คนคบกันสามปี เรื่องนี้ต้องรู้”

กลิ่นมะลิจากกระจกหน้าร้านลอยมาหนักขึ้น ลมพัดเข้าทางประตูที่พิมพ์ใจลืมปิด พวงมะลิแกว่งชนกระจกเบา ๆ เป็นจังหวะ

ก๊อก

ก๊อก

“พี่เกิดวันไหน แม่หนูเกิดวันไหน” พิมพ์ใจว่า “ตอบพร้อมกันนะ”

บัวขาวหันไปหากวินโดยไม่ตั้งใจ

“แม่ ห้ามมอง”

เธอหันกลับ มองตรงไปที่สมุดของลูกสาว

ในหัวเธอว่างเปล่า

เธอรู้ว่าเขาอายุสามสิบ เธอรู้ว่าเขาถามก่อนแตะ รู้ว่ามือเขามีรอยดินสอ รู้ว่าเขาเดินตากฝนกลับโดยทิ้งร่มไว้ให้เธอ

เธอไม่รู้ว่าเขาเกิดเดือนไหน

ไม่รู้แม้แต่ฤดู

ข้าง ๆ เธอ กวินนั่งนิ่ง สองมือวางบนโต๊ะ หายใจเข้าเงียบ ๆ

“หนึ่ง”

บัวขาวกดเล็บลงบนฝ่ามือตัวเอง

“สอง”

กวินขยับปากก่อนเธอ

“สาม”

ปากกาของพิมพ์ใจจ่ออยู่เหนือกระดาษ รอ

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by ตีสองสิบเจ็ด (2:17 AM) · Fiction