本文へスキップ
MIRARAMA
รับจ้างเฝ้าบ้าน 14 คืน เจ้าของบ้านบอกห้ามเปิดห้องที่ไม่มีอยู่ในแปลน

Chapter 1

คืนแรก แก้วบนเปียโน

This novel is available in Thai only for now.

กุญแจบ้านหลังนี้ไม่ใช่กุญแจ มันคือรหัสหกหลักที่ส่งมาทางข้อความ พร้อมคำสั่งสั้น ๆ ว่า จำให้ได้ อย่าจดลงกระดาษ

พลอยจดลงสมุดตั้งแต่วินาทีแรกที่อ่าน

นิสัยของคนทำบัญชีมาเจ็ดปี อะไรที่ไม่ได้จด ถือว่าไม่มีอยู่จริง

บ้านริมทะเลสาบหลังนั้นตั้งอยู่สุดถนนลูกรังที่ทอดยาวผ่านสวนยางร้างสองกิโลเมตร ไม่มีบ้านใกล้เคียง ไม่มีร้านสะดวกซื้อ สัญญาณโทรศัพท์ขึ้นสองขีดแล้วหายไปหนึ่ง

แท็กซี่จอดหน้าประตูรั้วเหล็กสีดำตอนห้าโมงครึ่ง คนขับมองตัวบ้านผ่านกระจกหน้า แล้วถามเธอว่าแน่ใจหรือว่าจะให้ทิ้งไว้ตรงนี้

“แน่ใจค่ะ” พลอยตอบ แล้วยื่นแบงก์ห้าร้อยให้โดยไม่รอทอน

ตัวบ้านเป็นกล่องคอนกรีตเปลือยสีเทาสามกล่องวางซ้อนเหลื่อมกัน ผนังด้านที่หันลงทะเลสาบเป็นกระจกทั้งแผ่น แสงเย็นสีส้มสะท้อนผิวน้ำแล้วตีกลับขึ้นมาบนกระจก จนบ้านทั้งหลังดูเหมือนกำลังลุกเป็นไฟอย่างเงียบ ๆ

สวย สวยแบบที่ถ่ายรูปลงนิตยสารแล้วไม่มีใครอยากมาอยู่จริง

พลอยกดรหัส ประตูไม้บานใหญ่คลายล็อกพร้อมเสียงติ๊ดสั้น ๆ

ข้างในเย็นเฉียบเหมือนเปิดแอร์ทิ้งไว้ทั้งวัน ทั้งที่ไม่มีคนอยู่

สัญญาจ้างเฝ้าบ้าน 14 คืน

ผู้รับจ้าง: นางสาวณัฐธิดา (พลอย)

พลอยกางเอกสารบนเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อน อ่านเป็นรอบที่สิบ ชื่อจริงในบรรทัดนั้นไม่ใช่ชื่อเธอ มันเป็นของเพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัยที่ยอมให้ยืมบัตรประชาชน ยืมประวัติการทำงาน ยืมทุกอย่าง ยกเว้นชื่อเล่น

ชื่อเล่นเธอขอใช้ของตัวเอง

เพราะรู้ตัวดีว่าถ้ามีใครเรียกชื่อปลอมจากข้างหลัง เธอจะไม่หันไป แล้วทุกอย่างจะพังตั้งแต่คืนแรก

ใต้สัญญามีกระดาษอีกแผ่น พิมพ์ด้วยตัวอักษรเรียบร้อยจนดูเหมือนเครื่องจักรเขียน

กฎของบ้าน

1. รับวิดีโอคอลทุกคืน เวลา 21:00 น.

2. ใช้ได้เฉพาะห้องที่ปรากฏในแปลนบ้านที่แนบมา

3. ห้ามเปิดห้องที่ไม่มีอยู่ในแปลน

พลอยอ่านข้อสามซ้ำ

ห้องที่ไม่มีอยู่ในแปลน

ถ้าไม่มีอยู่ในแปลน จะเปิดได้ยังไง

เธอพลิกแปลนบ้านออกมาดู กระดาษขนาด A3 พับสี่ เส้นบางคมกริบแบบงานสถาปนิกมืออาชีพ ชั้นล่างมีห้องนั่งเล่น ครัว ห้องน้ำแขก ห้องเก็บไวน์ ชั้นสองมีห้องนอนใหญ่ ห้องนอนแขกสองห้อง ห้องทำงาน และทางเดินยาวพาดกลางตัวบ้าน

ระบุความยาวทางเดินไว้ชัดเจน สิบแปดเมตร

พลอยหยิบปากกาขึ้นมา วงตัวเลขนั้นไว้

เธอเดินสำรวจบ้านพร้อมสมุดเล่มเล็กในมือ

ห้องนั่งเล่นเพดานสูงสองชั้น โซฟาหนังสีน้ำตาลไหม้ พรมขนสัตว์สีครีมที่ไม่มีรอยเท้าสักรอย มุมหนึ่งติดผนังกระจกมีแกรนด์เปียโนสีดำมันวาวตั้งอยู่ ฝาเปียโนปิดสนิท เงาของทะเลสาบไหลอยู่บนผิวมันนั้นเหมือนน้ำอีกชั้น

กล้องวงจรปิดตัวแรกอยู่เหนือประตูทางเข้า ไฟแดงกะพริบช้า ๆ

ตัวที่สองอยู่ในครัว มุมเพดานเหนือตู้เย็น

ตัวที่สามอยู่หัวบันได

พลอยจดตำแหน่งกล้องทุกตัว ลากเส้นมุมมองของมันคร่าว ๆ ลงบนแปลนที่พับเก็บไว้ในสมุด เธอเคยทำแบบนี้กับกระดาษทำการตรวจสอบภายในมานับร้อยแผ่น หาช่องว่างที่ตัวเลขไม่ยอมบอก

กล้องทั้งหมดในบ้านมีเจ็ดตัว

ไม่มีตัวไหนหันไปทางมุมเปียโน

คนที่ออกแบบบ้านหลังนี้เป็นสถาปนิก เธอคิด สถาปนิกที่ติดกล้องเจ็ดตัวแต่ปล่อยมุมที่สวยที่สุดของบ้านไว้มืด

ไม่ใช่ความบังเอิญ คนแบบนี้ไม่มีความบังเอิญ

ชั้นสองเงียบกว่าชั้นล่าง

ทางเดินยาวปูพื้นไม้สีเข้ม ผนังสองข้างบุแผ่นไม้โอ๊คเป็นแนวตั้งต่อกันยาวจนสุดสายตา โคมไฟติดผนังเปิดเองตามจังหวะก้าวเดิน ไฟดวงหนึ่งสว่าง ดวงข้างหลังดับ ราวกับบ้านกำลังส่งเธอไปข้างหน้าทีละช่วง

พลอยนับก้าว

เธอซ้อมเดินมาแล้วที่คอนโด ก้าวปกติของเธอยาวราวหกสิบห้าเซนติเมตร เธอเดินจากหัวทางเดินไปจนสุดผนังปลายทาง นับในใจ ไม่ให้ปากขยับ

ยี่สิบห้าก้าว

หกสิบห้าคูณยี่สิบห้า

สิบหกเมตรกว่า

พลอยหยุดยืนนิ่งตรงปลายทางเดิน มองผนังไม้โอ๊คตรงหน้า

ในแปลนบอกสิบแปด

อาจจะก้าวยาวไม่เท่ากัน อาจจะตื่นเต้นจนก้าวสั้น เธอบอกตัวเองแบบนั้น แล้วก็จดตัวเลขลงสมุด ใส่เครื่องหมายคำถามไว้สามตัว

ก่อนจะเดินกลับ เธอแตะผนังเบา ๆ

ไม้เย็นกว่าที่ควรเป็น

ห้องนอนแขกที่เธอได้รับอนุญาตให้ใช้อยู่ทางปีกซ้าย เตียงปูผ้าสีขาวตึงเปรี๊ยะ หน้าต่างมองเห็นท่าเรือไม้เล็ก ๆ ยื่นลงไปในทะเลสาบ

พลอยวางกระเป๋า แล้วหยิบของชิ้นเดียวที่ไม่ได้อยู่ในรายการสัมภาระที่ต้องแจ้งเจ้าของบ้านออกมา

รูปถ่ายใบเล็ก ขอบยับ

เด็กผู้ชายผมเกรียนยิ้มฟันหลอ ยืนข้างเด็กผู้หญิงที่ตัวสูงกว่าหนึ่งหัว ทั้งคู่ถือไอติมแท่งละลายเยิ้มลงข้อมือ

บีม

สี่เดือนก่อน บีมส่งข้อความหาเธอว่าได้งานซ่อมบ้านเศรษฐีริมทะเลสาบ ค่าแรงดีกว่างานปกติสามเท่า ซ่อมผนังนิดหน่อย พี่ไม่ต้องห่วง แล้วเขาก็ส่งรูปเซลฟี่ถือสว่านยืนอยู่ในทางเดินไม้โอ๊คยาวสุดตา

นั่นคือข้อความสุดท้าย

ตำรวจบอกว่าบีมเลิกงานไปตามปกติ มีลายเซ็นในใบส่งงาน เจ้าของบ้านให้การว่าจ่ายเงินครบ ช่างคนอื่นเห็นเขาขึ้นรถตู้ไปตอนเย็น หลังจากนั้นไม่มีใครรู้

ผู้ชายอายุยี่สิบสี่ หายไปเอง ตำรวจใช้คำนั้น หายไปเอง เหมือนคนเราระเหยได้

พลอยลาออกจากงานบัญชีที่ทำมาเจ็ดปีในอาทิตย์เดียวกับที่เห็นประกาศรับคนเฝ้าบ้านหลังนี้

เธอเก็บรูปเข้าซองพลาสติก สอดไว้ใต้แผ่นรองพื้นกระเป๋า

“หนูมาแทนคุณณัฐธิดาเหรอ”

พลอยสะดุ้งจนเกือบทำแก้วน้ำหลุดมือ

ผู้หญิงผมสีเทามวยต่ำยืนอยู่ที่ประตูครัว เสื้อลายดอกสีซีด ผ้ากันเปื้อนผ้าฝ้ายมีรอยไหม้เป็นจุดเล็ก ๆ ที่ชายผ้า มือหนึ่งถือตะกร้าผัก อีกมือถือกุญแจรถมอเตอร์ไซค์

“ป้าศรีจ้ะ แม่บ้าน มาเช้าแปดโมง กลับบ่ายสาม” ป้าวางตะกร้าลงบนเคาน์เตอร์ “วันนี้คุณวิศรุตให้มาเย็นเพราะคนเฝ้าบ้านมาวันแรก ให้มาดูว่าหนูหาห้องน้ำเจอไหม”

“เจอแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะป้า” พลอยยิ้ม “แต่หนูชื่อณัฐธิดาเองค่ะ เรียกพลอยก็ได้”

ป้าศรีไม่ได้ยิ้มตอบ

ป้ามองหน้าเธออยู่นานกว่าที่คนแปลกหน้าควรมองกัน สายตาไล่จากหน้าผาก ลงมาที่จมูก ที่ปาก แล้วกลับขึ้นไปที่ตา

“จ้ะ” ป้าพูดในที่สุด “ณัฐธิดา”

แล้วก็หันไปจัดผักเข้าตู้เย็นโดยไม่ถามอะไรอีก

พลอยรู้สึกว่าเหงื่อซึมใต้เสื้อคาร์ดิแกนตัวโคร่ง

ป้ารู้

ป้ารู้ หรือป้าแค่สายตาไม่ดี

“ป้าคะ” เธอทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด “ก่อนหนู มีคนมาเฝ้าบ้านนี้บ่อยไหมคะ”

“ไม่บ่อย” ป้าปิดตู้เย็น “ส่วนมากเป็นช่าง”

“ช่างซ่อมอะไรคะ”

ป้าศรีหยุดมือ

“ซ่อมผนัง” ป้าตอบ แล้วเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนช้า ๆ “บ้านนี้ซ่อมผนังบ่อย”

ป้าหยิบกุญแจรถขึ้นมา เดินไปที่ประตูหลัง ก่อนออกไปป้าหันกลับมาครึ่งตัว พูดด้วยเสียงเบาจนพลอยต้องเอียงหูฟัง

“สามทุ่ม รับสายเขาให้ตรงเวลานะหนู ช้าแค่นาทีเดียว เขาก็จำ”

ประตูปิด เสียงมอเตอร์ไซค์ดังห่างออกไปตามถนนลูกรัง จนเหลือแต่เสียงจิ้งหรีด

ตอนสองทุ่มห้าสิบ พลอยนั่งรออยู่บนโซฟาหนัง โทรศัพท์วางบนตัก แบตเต็ม ไวไฟบ้านขึ้นเต็มขีด

เธอเปิดไฟห้องนั่งเล่นทุกดวง เผื่อว่าใครจะมองเข้ามา จะได้เห็นว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด

แก้วน้ำเย็นเฉียบในมือเริ่มมีหยดน้ำเกาะรอบนอก เธอลุกขึ้นเดินไปที่ผนังกระจก มองออกไปที่ทะเลสาบ ฟ้ามืดสนิทแล้ว ผิวน้ำดำเหมือนน้ำมัน มีแสงไฟสีเหลืองดวงเดียวลอยอยู่ไกลลิบอีกฝั่ง อาจเป็นบ้านชาวประมง อาจเป็นอะไรก็ได้

เธอวางแก้วลงบนฝาเปียโน โดยไม่ได้คิดอะไร

แล้วนาฬิกาบนจอก็เปลี่ยนเป็น 21:00

โทรศัพท์สั่นในวินาทีเดียวกันพอดี ไม่ช้า ไม่เร็ว แม้แต่เสี้ยววินาที

วิศรุต กำลังโทรวิดีโอ

พลอยสูดหายใจ แตะรับ

ใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่งเต็มจอ

ผมสีดอกเลาหวีเสยไปด้านหลังเรียบแปล้ เสื้อคอเต่าสีดำ นาฬิกาเรือนบางสีเงินที่ข้อมือซึ่งวางพาดอยู่บนโต๊ะไม้ ฉากหลังเป็นผนังสีเทาเรียบไม่มีอะไรเลย ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีรูปภาพ ไม่มีชั้นหนังสือ แสงไฟส่องหน้าเขาจากด้านบนพอดี

เขายิ้ม

รอยยิ้มที่สุภาพเกินกว่าจะเป็นมิตร

“สวัสดีครับ คุณพลอย” เสียงทุ้มต่ำ พูดช้าเหมือนคนที่ไม่เคยต้องรีบไปไหนในชีวิต “ผมวิศรุต เดินทางมาเหนื่อยไหมครับ”

“ไม่เหนื่อยค่ะ สวัสดีค่ะคุณวิศรุต” พลอยยกมือไหว้ทั้งที่ถือโทรศัพท์ไว้มือเดียว ภาพบนจอสั่นไปหมด

“บ้านเป็นอย่างไรบ้าง”

“สวยมากค่ะ เงียบดีค่ะ”

“เงียบ” เขาทวนคำ เหมือนลองชิมรสคำนั้นดู “ใช่ครับ ผมออกแบบให้มันเงียบ เสียงจากชั้นบนไม่ลงมาชั้นล่าง เสียงจากห้องหนึ่งไม่ข้ามไปอีกห้อง คุณจะตะโกนในห้องนอนแขก ป้าศรีในครัวก็ไม่ได้ยินครับ”

พลอยหัวเราะเบา ๆ เพราะไม่รู้ว่าควรทำอะไร

ทำไมต้องยกตัวอย่างเรื่องตะโกน

“อ่านกฎของบ้านแล้วใช่ไหมครับ”

“อ่านแล้วค่ะ”

“ข้อสาม”

“ห้ามเปิดห้องที่ไม่มีอยู่ในแปลนค่ะ” พลอยตอบทันที แล้วก็เผลอถามต่อก่อนจะห้ามปากตัวเองทัน “แต่ถ้าไม่มีในแปลน หนูก็หาไม่เจออยู่แล้วนี่คะ”

คุณวิศรุตเงียบไปครู่หนึ่ง

แล้วเขาก็ยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด

“ถูกต้องครับ” เขาพูด “ถ้าหาไม่เจอ ก็ไม่มีอะไรต้องห่วง”

เขาถามเรื่องทั่วไปอีกสองสามข้อ อาหารในตู้เย็นพอไหม เครื่องทำน้ำอุ่นใช้เป็นหรือยัง ไวไฟแรงดีไหม น้ำเสียงเหมือนเจ้าของบ้านใจดีที่ห่วงแขกจริง ๆ

พลอยตอบไปตามจริงทุกข้อ ขณะเดียวกันก็จ้องฉากหลังของเขาไม่วางตา

ผนังสีเทาเรียบ แสงจากด้านบน

ไม่มีเสียงรถ ไม่มีเสียงแอร์ ไม่มีเสียงอะไรเลยนอกจากเสียงเขา

เขาอยู่ที่ไหน

ในอีเมลที่ส่งมา เขาบอกว่าจะไปประชุมงานออกแบบที่ต่างประเทศสองสัปดาห์ แต่ห้องในจอไม่เหมือนห้องโรงแรม ไม่เหมือนห้องประชุม มันไม่เหมือนห้องที่ไหนในโลกเลย มันเหมือนกล่อง

“คุณพลอยครับ”

“คะ”

“คุณจดอะไรเยอะนะครับ”

พลอยชะงัก

สมุดเล่มเล็กวางอยู่บนโซฟา ปากกาเสียบสันไว้ เธอนั่งจดตำแหน่งกล้องอยู่ตรงนั้นเมื่อชั่วโมงก่อน กล้องตัวที่ใกล้ที่สุดอยู่เหนือประตูทางเข้า มองเห็นโซฟาได้

กล้องจับได้ เธอบอกตัวเอง แค่นั้นเอง กล้องจับได้

“นิสัยติดมาจากงานเก่าค่ะ” เธอฝืนยิ้ม “หนูเคยทำบัญชี อะไรไม่ได้จดแล้วนอนไม่หลับ”

“นิสัยที่ดีครับ” เขาพยักหน้าช้า ๆ “คนที่จดทุกอย่าง มักจะเจอสิ่งที่คนอื่นมองข้าม”

เขาเว้นจังหวะ

“บางครั้งก็เจอสิ่งที่ไม่ควรเจอ”

“ก่อนวาง ผมขอฝากเรื่องเล็ก ๆ เรื่องหนึ่งนะครับ”

“ได้ค่ะ”

คุณวิศรุตโน้มหน้าเข้ามาใกล้กล้องอีกนิด ใกล้จนเห็นริ้วรอยหางตา เห็นว่าตาของเขาไม่ได้กะพริบเลยตั้งแต่เริ่มคุย

“คุณพลอย แก้วที่คุณเพิ่งวางบนเปียโน”

พลอยรู้สึกว่าเลือดทั้งตัวหยุดไหล

“ช่วยใช้ที่รองแก้วด้วยนะครับ” เขายิ้ม น้ำเสียงนุ่มนวลไม่เปลี่ยน “ฝาเปียโนตัวนั้นเคลือบแล็กเกอร์มือ น้ำเกาะทิ้งไว้คืนเดียวก็เป็นวงแล้วครับ”

พลอยหันขวับไปมอง

แก้วน้ำใบนั้นยังวางอยู่บนฝาเปียโนสีดำ หยดน้ำรอบแก้วไหลลงไปรวมเป็นวงใสบนผิวแล็กเกอร์ สะท้อนแสงไฟเพดาน

เธอหันกลับไปมองประตูทางเข้า กล้องตัวที่หนึ่งหันมาทางโซฟา

มองไปที่หัวบันได กล้องตัวที่สามหันไปทางทางเดินชั้นสอง

ครัว ห้องเก็บไวน์ ระเบียง

เธอรู้ตำแหน่งกล้องทุกตัวในบ้าน เธอลากเส้นมุมมองของมันลงบนกระดาษด้วยมือตัวเองเมื่อสามชั่วโมงก่อน ลากซ้ำสองรอบเพื่อให้แน่ใจ

มุมเปียโนตรงนั้น

ไม่มีกล้องตัวไหนเลย

“คุณพลอยครับ”

เสียงจากโทรศัพท์ดึงเธอกลับมา

“ค่ะ” เธอตอบ เสียงแหบจนแทบไม่เป็นเสียง

“ฝันดีนะครับ อีกสิบสามคืน” คุณวิศรุตยิ้มเป็นครั้งสุดท้าย “แล้วเจอกันพรุ่งนี้ สามทุ่มตรง”

จอดับ

ห้องนั่งเล่นเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

พลอยยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ไม่กล้าขยับ ไม่กล้าหันหลังให้มุมไหน ไฟทุกดวงยังเปิดอยู่ แต่ทุกดวงตอนนี้เหมือนกำลังส่องเธอให้ใครบางคนดู

เธอค่อย ๆ เดินไปที่เปียโน หยิบแก้วขึ้นมา

ใต้แก้วมีวงน้ำใสเป็นรอยกลมบนแล็กเกอร์ดำ

แล้วเธอก็เห็นอีกอย่างหนึ่ง

บนฝาเปียโน ห่างจากรอยแก้วของเธอไปไม่ถึงคืบ มีรอยวงกลมจาง ๆ อีกวงหนึ่งที่แห้งไปนานแล้ว เป็นรอยด่างขุ่นฝังลึกลงในเนื้อแล็กเกอร์ แบบที่ไม่มีวันเช็ดออก

รอยแก้วของใครบางคน ที่ไม่ได้ใช้ที่รองแก้วเหมือนกัน

ข้างรอยนั้น มีตัวอักษรตัวเล็ก ๆ ขีดลงในเนื้อแล็กเกอร์ด้วยของปลายแหลม เบาจนต้องเอียงหัวหาแสงถึงจะมองเห็น

ลายมือหวัดเอียงขวาที่พลอยจำได้ตั้งแต่สมุดการบ้านชั้นประถม

บ

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by ตีสองสิบเจ็ด (2:17 AM) · Fiction