本文へスキップ
MIRARAMA
ถูกจับคลุมถุงชนกับทายาทร้านข้าวมันไก่คู่แข่ง ร้านที่ตระกูลเราเกลียดมา 3 รุ่น

Chapter 2

สองทุ่มไม่เคยสาย

This novel is available in Thai only for now.

“อีกหนึ่งนาที”

ปั้นเกี่ยวแม่กุญแจเหล็กไว้กับนิ้วชี้ แกว่งไปมาหน้าประตูเหล็กยืดของร้านเฮียฮง

อีกฝั่งถนน ล้อกระเป๋าเดินทางสองใบบดพื้นถนนดังครืด ครืด จีนลากมันออกมาจากหน้าร้านเฮียเส็ง เขาใส่เชิ้ตขาวตัวใหม่ แขนเสื้อพับสองทบเท่ากันทั้งสองข้าง

นาฬิกาแขวนหน้าปัดเหลืองซีดเหนือตู้ไก่บอกเวลา 19:59 เข็มวินาทีกระตุกทีละขีด แกร๊ก แกร๊ก

ตอนสองทุ่ม ถนนเส้นนี้ไม่เหลือลูกค้าแล้ว ไฟนีออนหน้าร้านทั้งสองฝั่งยังเปิดทิ้งไว้ ไม่มีใครเก็บโต๊ะ ไม่มีใครล้างหม้อ ทุกคนออกมายืนเรียงหน้าร้านตัวเอง

ฝั่งซ้าย เจ๊หงษ์ยืนกอดอก กำไลทองกระทบกันทุกครั้งที่ขยับแขน ลูกน้องครัวสามคนเบียดกันอยู่หลังตู้ไก่ ทำทีเป็นเช็ดกระจกที่สะอาดอยู่แล้ว

ฝั่งขวา เจ๊มณียืนหลังตรงในเสื้อไหมสีเขียว นิ้วหมุนกำไลหยกช้า ๆ น้าเล็กมัดผมหางม้าสูงจนหางตาตึง ข้างประตูหลังร้าน เฮียกิตยืนอยู่ในเงา สองมือซุกอยู่ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อน

ล้อกระเป๋าใบแรกกระแทกขอบเส้นสีขาวกลางถนน กึก

จีนหยุด

แค่วินาทีเดียว ปลายรองเท้าหนังจ่ออยู่ตรงขอบสี ปั้นเห็นไหล่ใต้เชิ้ตขาวยกขึ้นนิดหนึ่ง แล้วค่อย ๆ ลดลง

จากนั้นเขาก็ก้าวข้ามไป

“อาจีน!” น้าเล็กแหกปากตามหลัง “ถ้าบ้านนั้นให้กินไก่บูด โทรหาน้านะ น้าข้ามไปลากกลับเอง!”

“ร้านฉันไม่เคยมีไก่บูด!” เจ๊หงษ์สวนทันควัน

“ก็คนบ้านฉันไม่เคยไปกิน จะรู้ได้ไง!”

“งั้นคืนนี้ก็รู้ซะ!”

ลูกน้องครัวคนหนึ่งหลุดขำพรืด เจ๊หงษ์หันไปค้อน เขารีบก้มหน้าเช็ดกระจกต่อ

จีนลากกระเป๋ามาหยุดตรงหน้าปั้นพอดี กลิ่นสบู่จาง ๆ ลอยมาปนกับกลิ่นมันไก่ที่อบอยู่ในร้านมาทั้งวัน

ปั้นเหลือบมองนาฬิกา

เข็มยาวกระตุกลงเลขสิบสองพอดี

“ห้าสิบเก้าวินาที” ปั้นว่า

“บอกแล้วว่าไม่เคยสาย” จีนตอบ “นายจะยืนขวางประตูอีกนานไหม”

“ครัวอยู่หลังร้าน” เจ๊หงษ์พูดแทรกโดยไม่หันมามอง “ห้ามเข้า”

“ครับเจ๊ ผมจำได้” จีนก้มหัวให้นิดหนึ่ง

ปั้นเบี่ยงตัวหลบ แล้วคว้าหูกระเป๋าใบเล็กกว่าขึ้นมา ขั้นบันไดหน้าร้านสูงเกือบคืบ และคุณหนูคนนี้คงไม่เคยยกอะไรหนักกว่าแล็ปท็อป

“ใบนั้นไม่ต้อง” จีนพูดเร็ว

ปั้นยกขึ้นไปแล้ว

มันหนักกว่าที่คิด ข้างในมีเสียงโลหะกระทบกันดังกริ๊ง

มือขาวเรียวดึงหูกระเป๋ากลับไป จังหวะเดียวกับตอนคว้าปากกากลางอากาศเมื่อกลางวัน

“ใบนี้” จีนว่า เสียงเรียบเท่าเดิม แต่ข้อนิ้วที่กำหูกระเป๋าขาวซีด “ห้ามใครเปิด”

“ในนั้นมีอะไร ทองแท่งเหรอ”

“ของใช้”

“ของใช้อะไรดังกริ๊ง”

“นายถามเยอะแบบนี้กับทุกคนที่มานอนบ้านเหรอ”

“แกเป็นคนแรก”

จีนเงยหน้าขึ้นมอง ปั้นรีบหันไปคว้าใบใหญ่แทน ลากขึ้นบันไดดังโครมกว่าที่จำเป็น

“ใบนี้ยกได้ใช่ไหม คุณหนู”

“ใบนั้นมีแต่เสื้อ ยกได้ ถ้านายไหว”

ห้องของปั้นอยู่สุดทางเดินชั้นสอง ติดกับห้องอาม่า

ประตูห้องอาม่าปิดสนิท แสงไฟสีส้มลอดออกมาใต้บาน พร้อมเสียงลูกประคำไม้กระทบกันเบา ๆ แต๊ก... แต๊ก...

“เดินเบา ๆ” ปั้นกระซิบ

“ฉันเดินเบากว่านายตั้งแต่ข้ามถนนมาแล้ว”

“แกใส่รองเท้าหนัง ดังก๊อก ๆ ทั้งบ้าน”

จีนหยุด ก้มลงถอดรองเท้าหิ้วไว้ในมือข้างเดียว แล้วเดินต่อด้วยถุงเท้า ไม่มีเสียงสักแอะ

ปั้นเดินผ่านห้องอาม่าไปโดยไม่หยุด แต่รูปครึ่งใบเมื่อบ่ายยังค้างอยู่หลังเปลือกตา แขนของอากงที่เอื้อมออกไปนอกรอยฉีก

เขาเปิดประตูห้องตัวเอง

ห้องกว้างสามคูณสี่ มีพัดลมตั้งพื้นหนึ่งตัว ตู้เสื้อผ้าไม้บานเดียว ตู้เย็นเล็กสูงแค่เอวที่ครางหึ่งดังกว่าพัดลม และเตียงเดี่ยวสามฟุตครึ่งชิดผนัง ผ้าปูสีน้ำเงินซีด หมอนสองใบวางซ้อนกัน

เตียงเดียว

จีนหยุดอยู่ที่ประตู มองเตียง มองพื้น แล้วมองปั้น

ปั้นหยิบหมอนใบบนขึ้นมาโยนลงพื้นข้างเตียง ปุ

“ที่นอนแขก”

เขารอ

รอให้คุณหนูทำหน้าเหยเก รอให้บ่นเรื่องฝุ่น เรื่องปวดหลัง เรื่องอะไรก็ได้ที่จะเอามาล้อไปได้อีกปี

จีนวางกระเป๋าลง วางรองเท้าที่หิ้วมาเรียงชิดกันข้างประตู หันปลายออก แล้วเปิดกระเป๋าใบใหญ่ หยิบเสื่อพับบาง ๆ กับผ้าห่มผืนเล็กที่พับเป็นสี่เหลี่ยมออกมา

ปั้นเลิกคิ้ว “เตรียมมาด้วยเหรอ”

“ตึกแถวเก่า ชั้นสอง ห้องลูกชายคนเดียว” จีนคลี่เสื่อลงพื้น “เตียงสามฟุตครึ่ง ฉันเดาถูก”

“...ไม่บ่นหน่อยเหรอ”

“บ่นแล้วนายจะยกเตียงให้ไหม”

“ไม่”

“งั้นก็ประหยัดน้ำลาย”

จีนหยิบหมอนขึ้นมาตบให้ฟู แล้วชะงัก ยกขึ้นจ่อจมูกนิดหนึ่ง

“กลิ่นมันไก่”

“เห็นไหม บ่นแล้ว”

“บอกข้อเท็จจริง”

“ข้อเท็จจริงของแกน่ะ เขาเรียกว่าบ่น”

ก๊อก ก๊อก

ผนังไม้ข้างหัวเตียงดังขึ้นสองที

“อาปั้น” เสียงแหบลอดผนังมา “ลื้อให้แขกนอนพื้นเหรอ”

ปั้นแข็งค้าง

จีนค่อย ๆ หันมา คิ้วข้างหนึ่งยกขึ้น

“อาม่า-หู-ไม่-ค่อย-ดี” จีนทวนคำเมื่อกลางวันช้า ๆ ทีละพยางค์

ปั้นถลึงตาใส่เขา แล้วหันไปตะโกนใส่ผนัง “เขาอยากนอนพื้นเองครับอาม่า!”

เงียบไปสองวินาที

“โกหกคนแก่ ไม่ดีนะ อาปั้น”

จีนก้มหน้าลงจัดมุมผ้าห่มที่เรียบอยู่แล้ว ไหล่สั่นนิด ๆ

“ขำอะไร”

“เปล่า”

เสียงลูกประคำดังต่อ แต๊ก... แต๊ก... ปั้นนั่งลงขอบเตียง เอามือถูท้ายทอยแรง ๆ

จีนนั่งขัดสมาธิบนเสื่อ หยิบสมุดเล่มบางกับปากกาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

ปั้นมองปากกาด้ามนั้น ด้ามพลาสติกสีน้ำเงิน ฝามีรอยฟันขบเป็นหยัก

“นั่นปากกาทนายต้นนี่”

“เขาไม่ได้ขอคืน”

“แล้วแกก็เลยเก็บไว้”

“ปากกาดี หมึกไม่ขาด” จีนเขียนไปโดยไม่เงยหน้า

ปากกาที่ฉันโยนข้ามโต๊ะเนี่ยนะ เก็บมาด้วย

จีนฉีกกระดาษออก หยิบเทปใสจากกล่องดินสอ แปะลงบนประตูตู้เย็นตรงระดับสายตาคนนั่ง แล้วใช้นิ้วรีดมุมกระดาษทีละมุม สี่มุม สี่ครั้ง

“กฎ” จีนว่า “อ่านด้วย”

เขาหยิบผ้าขนหนูกับกระเป๋าใส่ของใช้ เดินออกไปทางห้องน้ำท้ายทางเดิน

“ไม่อ่านหรอก” ปั้นตะโกนตามหลัง

ประตูปิด

เสียงน้ำจากฝักบัวดังซ่า

ปั้นนับในใจถึงห้า แล้วลุกพรวดไปนั่งยอง ๆ หน้าตู้เย็น

ลายมือเรียบตั้งตรงเป็นระเบียบเหมือนตัวพิมพ์

‘กฎร่วมห้อง (หนึ่งปี)’ ‘1. ห้ามเข้าครัวตอนอีกคนทำน้ำจิ้ม’ ‘2. ห้ามข้ามเส้นที่นอน เตียงเป็นของนาย พื้นเป็นของฉัน’ ‘3. ห้ามถามว่าอีกคนไปไหน’ ‘4. เรื่องในห้องนี้ ห้ามเล่าให้คนบ้านตัวเองฟัง’ ‘5. ครบหนึ่งปี ต่างคนต่างไป ไม่ทวงอะไรกัน’

ข้อหนึ่ง ปั้นแค่นเสียงขึ้นจมูก ลอกเงื่อนไขฉันเมื่อกลางวันชัด ๆ

ข้อสอง เขาเหลือบมองเสื่อบนพื้นที่ห่างจากขาเตียงไม่ถึงศอก เส้นอะไรจะแคบขนาดนั้น

ข้อสาม นิ้วชี้ของเขาเคาะลงบนกระดาษสองครั้ง

ไปไหน จะไปไหนตอนไหน

ข้อห้า เขาจ้องนานกว่าข้ออื่น นานจนตู้เย็นเงียบเสียงไปรอบหนึ่งแล้วกลับมาครางใหม่

ปั้นล้วงกระเป๋าเชิ้ต หยิบปากกาแดงด้ามที่ใช้จดออเดอร์ออกมา ฝาหายไปตั้งแต่เดือนก่อน เขากดปลายปากกาลงใต้ข้อห้า เขียนตัวโตเอียงลงขวา

‘6. ห้ามบ่นกลิ่นมันไก่ (ห้องนี้ ร้านนี้ ตัวฉัน)’

เสียงน้ำหยุด

ปั้นพุ่งขึ้นเตียง ดึงผ้าห่มถึงหู นอนหันหลังให้ประตู

จีนกลับเข้าห้องตอนผมยังหมาด ผ้าขนหนูพาดคอ

ไฟห้องยังเปิดอยู่ คนบนเตียงนอนหันหลัง ผ้าห่มคลุมถึงหู ปลายเท้าที่โผล่พ้นผ้าห่มกระดิกสองที แล้วนิ่งไปทันที

เขามองตู้เย็น

ใต้ลายมือของเขามีตัวหนังสือหมึกแดงขนาดใหญ่กว่าเกือบเท่าตัว เส้นหนักจนกระดาษยับเป็นร่อง

จีนอ่านวงเล็บซ้ำอีกรอบ

‘ตัวฉัน’

เสียงหัวเราะหลุดออกมาทางจมูก สั้นนิดเดียว เขายกหลังมือขึ้นปิดปากทันที

เท้าบนเตียงกระดิกอีกครั้ง

“ตลกตรงไหน” เสียงอู้อี้ลอดผ้าห่มออกมา

“นายเขียนว่า ‘ตัวฉัน’”

“ก็ตัวฉันมีกลิ่นมันไก่ จะทำไม”

“ไม่ทำไม”

จีนเปิดฝาปากกาน้ำเงิน เขียนตัวเล็ก ๆ ไว้ใต้ข้อหก

‘รับทราบ’

“เขียนอะไรอีก”

“กฎข้อเจ็ด ห้ามถามว่าอีกคนเขียนอะไร”

“แกเพิ่งตั้งเมื่อกี้!”

“ใช่”

เขากดสวิตช์ปิดไฟ

ห้องมืดลง เหลือแสงไฟถนนสีส้มลอดผ้าม่านเข้ามาเป็นแถบยาวบนเพดาน จีนเอนตัวลงบนเสื่อ พื้นไม้แข็งกว่าที่คิด กระดูกสะบักสัมผัสแนวรอยต่อของแผ่นไม้ได้ชัด

หมอนใต้ศีรษะมีกลิ่นมันไก่ กลิ่นน้ำมันงา และใบเตยจาง ๆ ที่ใช้หุงข้าว

กลิ่นเดียวกับครัวบ้านเขา ตอนที่ยังไม่มีใครตื่น

เขาสอดโทรศัพท์ไว้ใต้หมอน ตั้งปลุกแบบสั่น 02:40 แสงหน้าจอสว่างวาบขึ้นบนเพดาน

“พื้นแข็งไหม”

จีนกดล็อกจอทันที “ถามทำไม”

“เผื่อพรุ่งนี้มีคนปวดหลังจนเซ็นชื่อที่เขตไม่ไหว”

“เซ็นด้วยมือ ไม่ได้เซ็นด้วยหลัง”

“แล้วตั้งปลุกกี่โมง เห็นจอสว่าง”

“กฎข้อสาม”

“ข้อสามห้ามถามว่าไปไหน ฉันถามว่ากี่โมง”

“นายนี่หาช่องโหว่เก่งนะ”

“คนสับไก่ต้องหาช่องเก่ง ไม่งั้นมีดไม่ลงข้อ”

เงียบ

พัดลมส่ายหัวไปทางเตียง แล้วส่ายกลับมาทางพื้น

แล้วอะไรบางอย่างก็หล่นลงมาจากเตียง ตุบ ลงข้างตัวเขาพอดี

หมอนใบที่สอง

“นายไม่เหลือหมอนแล้ว”

“ฉันนอนหมอนข้าง”

“หมอนข้างนายวางอยู่บนตู้เสื้อผ้า”

“...นอนไม่มีหมอนก็ได้ คอดี”

จีนจับหมอนใบนั้นขึ้นมา ยังอุ่นอยู่ตรงกลาง

“ข้อสอง” เขาพูด “ห้ามข้ามเส้นที่นอน”

“หมอนข้าม ฉันไม่ได้ข้าม”

จีนเม้มปาก กดหัวเราะไว้ในลำคอ แล้วสอดหมอนใบนั้นไว้ใต้แผ่นหลัง ตรงที่พื้นไม้แข็งที่สุด

สักพักใหญ่ ลมหายใจบนเตียงช้าลง ยาวขึ้น แขนข้างหนึ่งหลุดออกมาห้อยลงขอบเตียง ปลายนิ้วหยุดอยู่ห่างจากหน้าเขาไม่ถึงคืบ

ข้อนิ้วมีรอยไหม้เก่าจากน้ำมันเป็นจุดด่างเล็ก ๆ สามสี่จุด

จีนมองมือนั้นอยู่นาน

แต่ไม่ได้ยื่นมือไปแตะ

เขาเลื่อนมือกลับไปกุมโทรศัพท์ใต้หมอน แล้วหลับตา

ปั้นตื่นเพราะปลายนิ้วแตะความเย็น

แขนเขายังห้อยลงจากขอบเตียง ปลายนิ้วจมอยู่ในรอยบุ๋มบนหมอนใบที่สอง หมอนที่เย็นชืด ไม่มีไออุ่นหลงเหลือแล้ว

เขาลืมตา

เสื่อบนพื้นว่างเปล่า

ผ้าห่มผืนเล็กพับเป็นสี่เหลี่ยมวางไว้กลางเสื่อ มุมผ้าตรงกันเป๊ะ หมอนสองใบซ้อนกันอยู่ที่หัวเสื่อ

ข้างประตู รองเท้าหนังคู่นั้นหายไป

กระเป๋าใบเล็กก็หายไป ใบที่ข้างในมีเสียงโลหะ

ปั้นคว้าโทรศัพท์ หน้าจอขึ้นเลข 03:07 เขาส่องไฟไปรอบห้อง แสงขาวกวาดผ่านตู้เย็น กระดาษกฎสะท้อนแสงกลับมาวาบหนึ่ง

‘3. ห้ามถามว่าอีกคนไปไหน’

“ไม่ได้ถาม” ปั้นพึมพำกับตู้เย็น “ไปดูเอง”

ทางเดินชั้นสองมืดสนิท ห้องอาม่าปิดไฟแล้ว เสียงลูกประคำเงียบไป เขาย่องลงบันไดด้วยเท้าเปล่า ขั้นที่เจ็ดลั่นเอี๊ยดเหมือนทุกคืน เขาค้างเท้าไว้กลางอากาศ แล้วข้ามมันไป

หน้าร้านมืด ตู้ไก่ว่าง เหลือแต่ตะขอเหล็กแขวนเป็นแถว

ประตูเหล็กยืดถูกดึงปิดไว้ แต่แม่กุญแจแค่เกี่ยวไว้ ไม่ได้กดล็อก

กุญแจพวงของเขา พวงที่ควรแขวนอยู่บนตะปูหลังเคาน์เตอร์ วางอยู่บนขอบเคาน์เตอร์ด้านใน ห่างซี่ประตูเหล็กแค่ช่วงแขน ระยะที่มือคนข้างนอกลอดเข้ามาหยิบได้พอดี

ปั้นจ้องมันอยู่นาน

เปิดไว้ให้ตัวเองกลับมา

เขาค่อย ๆ เลื่อนประตูเหล็ก เสียงเหล็กครูดดังแคร่ก เขาหยุดนิ่ง รอ จนแน่ใจว่าไม่มีไฟเปิดข้างบน แล้วเลื่อนต่ออีกนิด พอให้ตัวลอดออกไปได้

ถนนตอนตีสามเงียบจนได้ยินเสียงสายไฟฟ้าครางหึ่งบนเสา หมาตัวหนึ่งเห่าอยู่หัวถนน แล้วก็เงียบไป

ลมเย็นพัดมาจากฝั่งขวา พากลิ่นมาด้วย

ขิงแก่ ซุปกระดูกไก่ที่เพิ่งเดือด

ตีสาม

ร้านไหนจะต้มซุปตอนตีสาม

แล้วเสียงหนึ่งก็ลอยข้ามถนนมา

ฉับ

ฉับ

ฉับ

เสียงมีดสับไก่กระทบเขียงไม้ หนัก แม่น สม่ำเสมอ ร้านเฮียเส็งปิดประตูเหล็กมืดสนิท แต่ช่องลมเหนือประตูมีแสงสีเหลืองสลัวลอดออกมา แสงจากครัวหลังร้าน

ปั้นเดินไปจนถึงกลางถนน

ปลายเท้าเปล่าแตะลงบนเส้นสีขาว สีทาถนนเย็นและสากใต้ฝ่าเท้า

ยี่สิบเก้าปี เขาข้ามเส้นนี้แค่ครั้งเดียว เมื่อกลางวัน ต่อหน้าทนายกับแม่สองคน ไม่เคยมีสักครั้งที่ข้ามเพราะอยากข้ามเอง ตอนเด็ก ๆ แค่ลูกบอลกลิ้งข้ามไป อากงยังตวาดให้ปล่อยทิ้ง

เกลียดกันทั้งที ทำไมอากงสั่งแค่ห้ามข้าม

ฉับ ฉับ ฉับ

ปั้นก้าวข้ามเส้นไป

เท้าข้างหนึ่ง แล้วอีกข้าง

ฝาท่อเหล็กใต้ฝ่าเท้าโยกดังกึก เหมือนฝาท่อหน้าร้านเฮียฮงไม่มีผิด

เขาเดินไปหยุดหน้าประตูเหล็กร้านเฮียเส็ง กลิ่นขิงแรงขึ้นจนแสบจมูก แสงเหลืองลอดใต้ประตูเป็นเส้นบาง ๆ ทอดยาวมาถึงปลายนิ้วเท้าเขา

ปั้นยกมือขึ้น ข้อนิ้วจ่ออยู่ห่างแผ่นเหล็กเพียงนิดเดียว

เสียงมีดหยุด

เงาเท้าคู่หนึ่งพาดผ่านแสงใต้ประตู แล้วหยุดนิ่งตรงหน้าเขาพอดี

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by ลาเต้แก้วที่สอง (The Second Latte) · Fiction