本文へスキップ
MIRARAMA
แม่ด่าผมทุกวันที่ไม่ได้เป็นหมอ ทั้งที่ผมคือหมอที่ผ่าตัดแม่

Chapter 2

วิตามินบำรุงสมอง

This novel is available in Thai only for now.

“สามอาทิตย์ยังไม่ถึงไหนหรอกครับพี่”

ธามตอบเร็วเกินไป แล้วยิ้มค้าง ในอุ้งมือก้อง นิ้วโป้งของแม่ยังกระตุกอยู่ เบาจนคนที่ไม่ได้จับไว้ไม่มีทางรู้

ปากกาลูกลื่นนอนนิ่งอยู่บนพื้นกระเบื้อง หมึกน้ำเงินซึมออกจากปลายเป็นจุดเล็ก ๆ

“ไม่ถึงไหนคือกี่วัน” ก้องถาม

“ก็... ผมดูแลป้าเองอยู่แล้วครับ”

“ยากันชักหยุดไปกี่วัน ระดับในเลือดถึงเหลือครึ่ง”

ธามเปิดปาก แล้วปิด สายตาเขาวิ่งไปหาแม่

แม่ตบมือก้องออกจากท้ายทอยตัวเองดังเพียะ

“ปล่อยหัวฉัน!”

ก้องถอยมือออก แต่ไม่ถอยตัว เขายังคุกเข่าอยู่ข้างเก้าอี้หวาย ฝ่ามือยังอุ่นจากผิวหนังตรงรอยแผลนั้น กลิ่นไพลกับขมิ้นจากโถบนชั้นข้างหลังแม่ลอยมาแตะจมูก กลิ่นเดียวกับเสื้อแม่ทุกตัวที่เขาจำได้

เจ๊ลำดวนเขย่ามือขวาสองสามที กำแล้วแบ แบแล้วกำ นิ้วเชื่อฟังแม่แล้ว แม่จึงเชิดคางขึ้นเหมือนเพิ่งชนะอะไรสักอย่าง

“เหน็บกิ๋น นั่งนานก็เป็นแบบนี้ เข้าใจบ่” แม่ชี้หน้าเขา “แล้วมึงมาถามธามเหมือนครูถามละอ่อนทำไม หมอเขาเรียนมาตั้งกี่ปี”

“ผมแค่อยากรู้ว่าเขารู้ไหมครับ”

“ป้าครับ ช่างเถอะครับ” ธามก้มลงเก็บปากกา เช็ดหมึกกับชายเสื้อกาวน์โดยไม่คิด แล้วรีบปัดรอยนั้นด้วยนิ้ว “พี่ก้องคงอ่านเจอในเน็ตมา ผมไม่ถือหรอก”

เช็ดหมึกกับเสื้อกาวน์ตัวเอง ก้องมองรอยน้ำเงินบนผ้าขาว หมอที่ไหนเขาทำ

“แม่ครับ” เขาหันกลับไปหาแม่ ลดเสียงลงจนเหลือแค่ระดับที่ใช้คุยกับญาติคนไข้หน้าห้องไอซียู “ไปโรงพยาบาลกับผมตอนนี้ได้ไหม ไม่ต้องนอน แค่ไปตรวจ”

“บ่ไป”

“ครึ่งชั่วโมงเดียวครับ”

“ไปทีไรเขาก็จับฉันนอน เจาะเลือด ส่องหัว เสียเงินเป็นหมื่น” แม่เอื้อมมือไปดึงแฟ้มสีฟ้ากลับมาตรงหน้า “ฉันมีหมอประจำตัวอยู่ในร้านนี่แล้ว”

ธามยื่นปากกาคืนให้แม่ แต่แม่ไม่รับ แม่จ้องลายเซ็นตัวเอง มีแค่ตัว ล ครึ่งตัว หางขาดกลางทาง

“พรุ่งนี้ค่อยเซ็น” แม่ว่า “มือมันบ่ดี เดี๋ยวลายเซ็นเบี้ยว ที่ดินเขาไม่รับ”

ธามยิ้มได้ ยิ้มกว้างด้วย แต่นิ้วเขากดขอบแฟ้มจนกระดาษยับ

“ได้ครับป้า ไม่รีบครับ” เขาเก็บแฟ้มเข้ากระเป๋าหนังใบใหญ่ “คืนนี้ผมขึ้นไปฉีดวิตามินบำรุงสมองให้ป้านะครับ ป้าเครียด สมองเลยล้า ฉีดเข็มเดียวพรุ่งนี้มือจะนิ่งเลย”

“นั่นแหละ” แม่หันมาหาก้อง “ฟังหมอจริงเขาพูด”

ก้องกลืนคำที่ขึ้นมาถึงคอ คำนั้นมีแค่สามพยางค์ เขาพูดมันมาแล้วเป็นพันครั้งกับคนไข้คนอื่น

ผมเป็นหมอ

ถ้าพูดตอนนี้ แม่จะหัวเราะใส่หน้าเขา แล้วถามว่าจบที่ไหน แล้วความดันแม่จะขึ้นอีกรอบต่อหน้าเขา

เขาไม่พูด

แม่ลุกจากเก้าอี้หวาย เดินไปที่ปฏิทินแขวนข้างตู้ยา ปฏิทินแจกฟรีจากร้านทองต้นซอย วันที่ยี่สิบสองเดือนหน้าวงปากกาแดงไว้สามรอบ แม่ฉีกแผ่นของวันนี้ทิ้ง แล้วนับนิ้วให้ทุกคนเห็น

“อีกยี่สิบเก้าวัน” แม่ว่า “มึงจะค้างที่นี่ก็ค้าง ฉันบ่ใช่คนใจดำไล่หมาออกตอนค่ำ แต่นอนข้างล่าง ข้าวเย็นนั่งโต๊ะเล็กข้างครัว”

“ครับแม่”

ธามหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

ก้องหันไปมองโต๊ะไม้หน้าร้าน บนโต๊ะยังมีรอยฝ่ามือชื้นของธามเป็นวงจาง ๆ

เจ๊ลำดวนตักข้าวสวยใส่จานตัวเอง แล้วเหลือบไปที่โต๊ะพับข้างครัว

ห้องนั่งเล่นชั้นบนยังเหมือนเดิมทุกอย่าง ทีวีจอเล็กมุมห้อง โซฟาหนังเทียมแตกตรงพนักวางแขน โต๊ะกินข้าวกลมขาเหล็ก และโต๊ะพับเตี้ย ๆ ตัวนั้นข้างหม้อหุงข้าว ข้างถังขยะสีเขียว

ที่ที่ไอ้ก้องนั่งทำการบ้านตั้งแต่ป.หนึ่งยันม.หก

คืนนี้มันนั่งตรงนั้นอีก ขายาวเกินโต๊ะไปเยอะ ต้องพับเข่าขึ้นมาเกือบชนคาง ก้มหน้ากินข้าวเงียบ ๆ เหมือนตอนสิบขวบ

กลิ่นแกงฮังเลลอยอยู่ทั่วห้อง แม่เคี่ยวไว้ตั้งแต่บ่ายสอง ขิงซอยเยอะ หมูสามชั้นเปื่อยจนช้อนตัดขาด น้าจันทร์ยกมาวางกลางโต๊ะเองกับมือ ตักชิ้นที่มันน้อยที่สุดใส่จานธามก่อนใคร

“ธามจ๋า กินเยอะ ๆ นะลูก” น้าจันทร์ลูบแขนลูกชาย สร้อยทองเส้นใหญ่ห้อยแกว่งไปมา “เจ๊ดวนรู้ไหม เดือนก่อนธามได้รับเชิญไปพูดที่กรุงเทพฯ เรื่องสมุนไพรบำรุงสมอง คนฟังเต็มห้องเลยจ้ะ”

“เออ เก่ง” เจ๊ลำดวนพยักหน้า แต่ตาเหลือบไปที่โต๊ะพับ

ไอ้ก้องไม่เงยหน้า

“คลินิกก็คนเยอะจนต้องหาที่ใหม่” น้าจันทร์พูดต่อ เสียงหวานเหมือนน้ำตาลอ้อย “ถ้าได้ร้านเจ๊ไป ชั้นล่างทำห้องตรวจ ชั้นบนทำห้องพักคนไข้ ป้ายลำดวนโอสถยังเก็บไว้นะเจ๊ ธามเขาว่าจะเอามาแขวนในห้องรับแขก”

“ป้ายไม้สักนั่นพ่อมันแกะเอง” เจ๊ลำดวนพูดออกไปก่อนจะทันห้ามปาก

ห้องเงียบไปอึดใจหนึ่ง

ทีวีมุมห้องเปิดละครหลังข่าว นางเอกกำลังร้องไห้ ไม่มีใครดู

เจ๊ลำดวนตักข้าวเข้าปาก เคี้ยวแรงกว่าที่ต้องเคี้ยว

ตอนนั้นเองที่แม่เห็นมือขวาของลูกชาย มันถือช้อนสังกะสีคันเก่า หลังมือมีรอยแผลไฟลวกเป็นปื้นสีชมพูซีด ขอบไม่เรียบ

แม่จำได้ว่ามันมาจากไหน หม้อยาหม้อดินใบนั้น ตีห้าของปีที่แม่นอนซมสามวัน

ทำไมยังไม่หาย แม่คิด ยี่สิบกว่าปีแล้ว ทำไมไม่หาย

“เจ๊ดวน” น้าจันทร์สะกิดแขน “เหม่ออีกแล้ว ธามบอกว่าห้ามเหม่อนาน ๆ นะจ๊ะ”

“บ่ได้เหม่อ” แม่สะบัดแขนออก “กิ๋นข้าวไป”

“เมื่อกี้ข้างล่างเห็นว่าเจ๊มือสั่น” น้าจันทร์หันไปหาโต๊ะพับ ยิ้มเหมือนแม่ค้าทักลูกค้า “ก้องไม่ต้องห่วงนะหลาน น้าว่าไม่ใช่ความผิดก้องหรอก เจ๊แค่ตกใจที่เห็นหน้า”

ก้องวางช้อน

“ผมไม่ได้ห่วงว่าใครผิดครับน้า” มันพูดเบา ๆ “ผมห่วงแม่”

“ห่วงเรอะ” เจ๊ลำดวนวางช้อนลงบ้าง ดังกว่า “ห่วงแล้วเอาเงินค่าเทอมไปลงบ่อนหมด ห่วงแบบนั้นนะ”

“ผมไม่ได้เอาไปครับ”

“แล้วเงินมันเดินหนีไปเองรึ”

เสียงช้อนกระทบขอบจานกริ๊งหนึ่งที

ช้อนในมือน้าจันทร์ น้าจันทร์รีบหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดปาก ทั้งที่ปากไม่ได้เปื้อนอะไร สร้อยทองที่คอขึ้นลงตามจังหวะหายใจ เร็วกว่าเมื่อครู่

เจ๊ลำดวนไม่ได้มองน้องสาว แม่มองลูกชาย

ไอ้ก้องไม่เถียงต่อ มันก้มหน้ากินข้าวอีกคำ มีแต่ข้าวเปล่ากับไข่เจียวเย็นชืดที่เหลือจากมื้อกลางวัน

เจ๊ลำดวนลุกขึ้นจากโต๊ะกลม เดินไปที่เตาแก๊ส ตักแกงฮังเลจากหม้อใส่ถ้วยตราไก่ เลือกหมูชิ้นที่ติดมันเยอะที่สุด ไอ้ก้องชอบมันหมูมาแต่ไหนแต่ไร

แม่วางถ้วยลงบนโต๊ะพับดังป๊อก

“มันเหลือ” แม่ว่า “บ่อยากเทขว้าง”

ไอ้ก้องเงยหน้าขึ้น ตาล้า ๆ คู่นั้นจ้องถ้วยแกงนานกว่าที่ควรจ้อง

“ขอบคุณครับแม่”

“กิ๋นซะ อย่ามาขอบคุณ”

แม่หันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะ ก่อนจะนั่ง น้าจันทร์ล้วงกระเป๋าถือของแม่ที่วางบนเก้าอี้ข้าง ๆ หยิบบัตรนัดสีชมพูออกมาโบก

“จริงสิเจ๊ อย่าลืมนะจ๊ะ นัดหมอตรวจหัวอีกยี่สิบแปดวัน ก่อนงานวันเกิดวันเดียวพอดี” น้าจันทร์หรี่ตาอ่าน “แพทย์เจ้าของไข้ นพ.ก... ลายมือหมอเหมือนไส้เดือนดิ้น อ่านไม่ออกจ้ะ”

แม่คว้าบัตรไป ดึงแว่นอ่านหนังสือลงจากหัว เพ่งตรงตัว ก ที่หางลากยาวเลยเส้นบรรทัด

หมอคนนี้ผ่าหัวแม่ แม่ไม่เคยเห็นหน้า ไม่เคยได้ยินเสียง รู้แค่ว่าแผลเล็ก หายเร็ว พยาบาลทุกคนชมว่ามือดี

แม่เหลียวไปที่โต๊ะพับ

ไอ้ก้องนั่งหันหลังให้ ช้อนในมือขวาค้างอยู่เหนือถ้วยแกง ไม่ตักต่อ ไม่วางลง

ก้องรู้ว่าตัวเองต้องตักต่อ

ถ้าค้างไว้นานกว่านี้ น้าจันทร์จะถาม ถ้าน้าจันทร์ถาม ธามจะหันมามอง และธามรู้ดีว่าศัลยแพทย์ประสาทในเชียงใหม่ที่ชื่อขึ้นต้นด้วย ก มีกี่คน

เขาตักแกงเข้าปาก มันหมูละลายบนลิ้น รสเดิมทุกอย่าง ขิงเยอะเกินไปนิดหนึ่งเหมือนทุกครั้ง

ข้างหลังเขา แม่หัวเราะออกมา เสียงแหลมเหมือนตอนบ่าย

“ก ไก่” แม่ว่า แล้วยัดบัตรคืนกระเป๋า “ก ไก่คนนั้นเขาผ่าหัวคน ก ไก่คนนี้นั่งกิ๋นข้าวข้างถังขี้เยื่อ”

น้าจันทร์หัวเราะตาม ธามหัวเราะด้วย

ก้องกลืนแกงคำนั้นลงคอ มันร้อนจนแสบไปถึงอก

“ป้าครับ ได้เวลาแล้ว” ธามลุกขึ้น วางกระเป๋าหนังบนโต๊ะกลม เปิดซิปออก ข้างในมีกล่องพลาสติกใส สำลี ขวดแอลกอฮอล์ ไซริงก์ห่อพลาสติก และขวดแก้วใบจิ๋วหนึ่งขวด ฝาอะลูมิเนียมสีม่วง

“เข็มเดียวนะครับ พรุ่งนี้มือนิ่ง ลายเซ็นสวยแน่นอน”

ประโยคสุดท้ายธามพูดเบาลง แต่ก้องได้ยิน

แม่พับแขนเสื้อลายดอกขึ้นถึงไหล่ แขนแม่เล็กลงจากที่ก้องจำได้ ผิวหย่อนตรงต้นแขน มีจุดช้ำสีเหลืองจาง ๆ อยู่หลายจุด

ฉีดมาแล้วหลายเข็ม

ก้องนับจุดช้ำ สาม สี่ ห้า

กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยมาถึงโต๊ะพับ ฉุนจนกลบกลิ่นแกงฮังเล กลิ่นเดียวกับห้องเตรียมผ่าตัดตอนตีสี่ ก้องวางช้อนลง

“ฉีดเข้ากล้ามหรือเข้าเส้นครับ” เขาถาม

ธามหยุดมือที่กำลังเช็ดแขนแม่ด้วยสำลี

“...เข้าแขนครับพี่”

“แขนตรงไหน”

“ก็แขนป้านี่ไงครับ” ธามหัวเราะ หันไปหาน้าจันทร์ “พี่ก้องถามแปลก ๆ”

“ไอ้ก้อง” แม่ตวาดโดยไม่หันมา “หุบปาก”

ก้องหุบปาก

ธามฉีกห่อไซริงก์ แทงเข็มผ่านฝาขวด ดูดน้ำยาสีเหลืองอ่อนขึ้นมาจนเต็ม ไม่ไล่ฟองอากาศ ไม่เคาะกระบอก ก้องมองฟองอากาศเม็ดเล็กลอยค้างอยู่ใต้ลูกสูบ

ถ้าเข้ากล้าม ฟองอากาศไม่ทำอะไร เขาคิด ปัญหาไม่ใช่ฟอง ปัญหาคือข้างในขวด

แต่เขายังมองไม่เห็นฉลาก ธามถือขวดหันด้านที่มีตัวหนังสือเข้าหาตัวเอง

“เจ็บนิดเดียวนะครับป้า”

มือแม่ข้างที่ว่างกำผ้าปูโต๊ะลายตารางไว้แน่น ผ้าย่นเป็นจีบ ช้อนในจานแม่เลื่อนไปชนขอบจาน ปากแม่เม้มเป็นเส้นตรง แม่ไม่ร้อง แม่ไม่เคยร้อง

ก้องจ้องมือแม่ที่กำผ้า ไม่ได้จ้องแขนแม่

“เรียบร้อยครับ”

ผ้าปูโต๊ะคลายออก

ธามแปะพลาสเตอร์ลายการ์ตูนลงบนแขนแม่ แล้วหันมาทางโต๊ะพับ ยิ้มกว้างที่สุดตั้งแต่ก้องกลับมา

“ทิ้งให้หน่อยพี่ ภาษาฝรั่งพี่อ่านไม่ออกหรอก”

ขวดแก้วเปล่ากับไซริงก์ลอยข้ามห้องมา หล่นลงถังขยะสีเขียวข้างเข่าก้อง ขวดกระดอนบนกล่องโฟมใส่ข้าวเหนียวแล้วหยุดนิ่ง ฉลากหงายขึ้นพอดี

ก้องก้มลงมอง

ตัวหนังสือภาษาต่างประเทศเต็มฉลาก ตัวใหญ่สุดเขียนว่าวิตามินรวม แต่บรรทัดล่างสุด ตัวเล็กขนาดเม็ดงา มีชื่อสารอีกตัวหนึ่ง

ก้องอ่านมันสองรอบ

เขารู้จักชื่อนั้น ทุกคนในแผนกเขารู้จัก มันอยู่ในรายการแปะผนังห้องพักแพทย์ ตัวหนังสือสีแดง ยาตัวนั้นทำให้เลือดหยุดไหลช้า คนทั่วไปฉีดแล้วอาจแค่ช้ำง่าย แต่คนที่เพิ่งผ่าเนื้องอกสมองไม่ถึงปี เส้นเลือดเล็ก ๆ รอบแผลยังเปราะบาง

ตอนเป็นแพทย์ประจำบ้านปีสอง เขาเคยเห็นคนไข้ชายวัยหกสิบกินอาหารเสริมที่ลูกซื้อให้ สามวันต่อมาก็ตื่นขึ้นมาพูดไม่ได้

มันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองฉีดอะไร

ห้าจุดช้ำ ก้องนับใหม่ในใจ บวกเข็มเมื่อกี้ หกเข็ม

เก้าอี้พลาสติกครูดกับพื้น ก้องลุกขึ้นยืนก่อนจะรู้ตัว

“ธาม ขวดนี้แกได้มาจากไหน”

ทั้งห้องหันมามอง

“นั่งลง” แม่พูด

“แม่ครับ ยาตัวนี้...”

“ฉันบอกให้นั่งลง!” แม่ตบโต๊ะ ช้อนกระเด้ง “มึงจะเอาอีกเรื่องหรือไง มาถึงไม่ถึงครึ่งวัน ด่าหลานฉันว่าไม่ใช่หมอ ห้ามฉันกิ๋นยา ห้ามฉันฉีดยา มึงเป็นใคร มึงเป็นหมอรึ”

ก้องยืนอยู่ตรงนั้น

คำตอบอยู่ที่ปลายลิ้น ผมเป็นหมอที่ผ่าหัวแม่ ผมเย็บแผลนั้นสิบสองเข็ม ผมรู้ว่าเส้นเลือดใต้แผลนั้นหน้าตาเป็นยังไง

ถ้าพูด แม่จะไม่เชื่อ แม่จะโกรธ หน้าแม่จะแดงขึ้นจากลำคอ เส้นเลือดที่ขมับจะปูด และใต้รอยแผลบนท้ายทอยแม่ มีเส้นเลือดเล็ก ๆ ที่เพิ่งโดนยาตัวนั้นไปหกเข็ม

เขาเห็นมันอยู่แล้ว ใบหูแม่เริ่มแดง

ก้องนั่งลง

“ขอโทษครับแม่”

ธามนั่งลงเหมือนกัน หยิบช้อนตักแกงฮังเลเข้าปากหน้าตาเฉย น้าจันทร์ลูบหลังพี่สาว พึมพำว่าใจเย็น ๆ จ้ะเจ๊ แต่ตาของน้าจันทร์ไม่ได้มองพี่สาว น้ามองถังขยะสีเขียวข้างเข่าก้อง

“แม่ครับ” ก้องพูดอีกครั้ง เบาที่สุดที่ทำได้ “คืนนี้ถ้าปวดหัว ปวดข้างเดียว หรือตามัว เรียกผมนะครับ ผมนอนข้างล่าง”

“เรียกมึงทำไม” แม่ไม่หันมา “มึงรักษาได้เรอะ”

ก้องไม่ตอบ

เขาลุก เก็บถ้วยแกงที่กินไม่หมด เดินไปล้างที่อ่างล้างจาน น้ำจากก๊อกเย็นเฉียบ ไหลผ่านรอยแผลไฟลวกบนหลังมือขวา

ร้านยาตอนสี่ทุ่มมืดสนิท

ประตูเหล็กยืดปิดลงกลอนแล้ว มีแสงไฟถนนสีส้มลอดช่องบานเหล็กเข้ามาเป็นเส้นบาง ๆ ตกลงบนโถแก้วบนชั้น ขมิ้นชันในโถกลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม

แม่ให้เขานอนบนเตียงผ้าใบพับหลังเคาน์เตอร์ ผ้าห่มกลิ่นยาหม่องกับลูกเหม็น หมาซอยข้างหน้าเห่าเป็นพัก ๆ แล้วก็เงียบ

ข้างบนหัวเขา พื้นไม้ชั้นสองลั่นเอี๊ยดทุกครั้งที่แม่เดินผ่าน ก้องนับเสียงนั้นตั้งแต่สามทุ่ม แม่ลุกเข้าห้องน้ำสองรอบ

สองรอบในชั่วโมงเดียว

เขากดโทรศัพท์ จอสว่างขึ้นในมือ แสงสีฟ้าตกลงบนกระเป๋าเป้ข้างเตียง ช่องหน้าเปิดค้าง ป้ายชื่อโรงพยาบาลนอนคว่ำหน้าอยู่ข้างใน เขารูดซิปปิด

เขาโทรออก

สัญญาณดังสามที ปลายสายมีเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพปิ๊บ ๆ อยู่ไกล ๆ เสียงรถเข็นยา เสียงคนพูดในทางเดิน

“พี่หมอ” ปรางรับสาย เสียงแห้งตามแบบของเธอ “สี่ทุ่มแล้วนะคะ ลาพักร้อนแล้วยังโทรมาตรวจวอร์ด ปรางจะฟ้องผอ.ว่าพี่หมอไม่ยอมพัก”

“ปรางอยู่เวรดึกเหรอ”

“อยู่ค่ะ เตียง 508 เพิ่งเรียกน้ำแข็งไปรอบที่สี่ ว่าแต่พี่หมอเสียงแปลก ๆ”

ก้องนั่งลงบนขอบเตียงผ้าใบ ผ้าใบยวบลงใต้น้ำหนัก

“ปราง พี่ขอสองเรื่อง”

“ค่ะ”

“เรื่องแรก พรุ่งนี้เช้าช่วยเลื่อนนัดคนไข้ติดตามผลให้คนหนึ่ง เลื่อนให้เร็วที่สุดที่เลื่อนได้ ถ้ามีคิวพรุ่งนี้บ่ายยิ่งดี”

ปลายสายมีเสียงคีย์บอร์ด

“ชื่ออะไรคะ”

“ลำดวน”

เสียงคีย์บอร์ดหยุด

“ลำดวน” ปรางทวน “เคสตีสี่ที่พี่หมอเข้าเอง แล้วสั่งทุกคนห้ามบอกชื่อหมอกับญาติ เตียง 512 ใช่ไหมคะ”

“ใช่”

“แล้วพี่หมอรู้ได้ยังไงว่าต้องเลื่อน พี่หมอลาพักร้อนกลับบ้านไม่ใช่เหรอคะ” ปรางหยุดไปอึดใจ “เดี๋ยวนะ ร้านที่ปรางส่งไปให้ดู ร้านลำดวนโอสถ”

ก้องมองขึ้นไปบนเพดาน พื้นไม้ชั้นบนลั่นเอี๊ยดอีกหนึ่งที แล้วเงียบ

“คนไข้เตียง 512 เมื่อปีก่อน” เขาพูด “คือแม่ผมเอง”

ปลายสายไม่มีเสียงคีย์บอร์ดแล้ว มีแต่เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพปิ๊บ ๆ เป็นจังหวะ

“ปรางคิดว่าบังเอิญมาตลอด” ปรางพูดในที่สุด เสียงเบาลงครึ่งหนึ่ง “ชื่อร้านกับชื่อคนไข้ ปรางคิดว่าคนเชียงใหม่ชื่อลำดวนคงมีเยอะ”

“มีเยอะ”

“แต่แม่พี่หมอมีคนเดียว”

“ครับ”

ปรางไม่ถามว่าทำไมไม่เคยเล่า ไม่ถามว่าแม่รู้หรือยัง ก้องฟังเสียงเธอหายใจเข้าออกสองครั้ง แล้วเสียงคีย์บอร์ดก็กลับมา เร็วกว่าเดิม

“เรื่องที่สองล่ะคะ”

“ธามฉีดยาให้แม่ ปรางจดชื่อสารนี้ไว้” ก้องสะกดชื่อสารตัวนั้นทีละตัวอักษร ช้า ๆ ชัด ๆ “หกเข็ม รวมคืนนี้ ดูจากรอยช้ำ และแม่หยุดยากันชักมาสามอาทิตย์ บ่ายนี้มีนิ้วกระตุก ตาค้างไปไม่ถึงนาที”

“ยาตัวนั้น” ปรางพูดเสียงแข็ง “ยาตัวนั้นใช้กับคนไข้เราไม่ได้เลยนะคะพี่หมอ”

“พี่รู้”

“แล้วทำไมพี่หมอไม่พาแม่มาเดี๋ยวนี้ ไม่เรียกรถ ไม่...”

“แม่ไม่ไป” ก้องกดหัวแม่มือลงบนรอยแผลไฟลวกหลังมือ “และแม่ไม่ฟังพี่ ในบ้านนี้พี่เป็นแค่ลูกที่เรียนหมอไม่จบ”

ปรางเงียบไปอีก ก้องได้ยินเสียงเธอเลื่อนเมาส์ คลิก คลิก

“ปรางเปิดแฟ้มแม่พี่หมออยู่นะคะ” เธอพูด “จะเลื่อนนัดให้ ต้องดูผลล่าสุดก่อน”

“เดือนที่แล้วแม่มาสแกนตามนัด” ก้องว่า “ช่วงนั้นพี่ไปประชุมต่างประเทศ หมอรังสีอ่านแทน พี่ยังไม่ได้เปิดดูเอง”

เสียงคลิกหยุดลง

ข้างบนหัวก้อง พื้นไม้ลั่นเอี๊ยดอีกครั้ง ตรงหัวบันได แล้วตามด้วยเสียงอะไรบางอย่างกระทบพื้นเบา ๆ ปุ เหมือนแก้วพลาสติกหล่น

ก้องเงยหน้าขึ้น

ในโทรศัพท์ ปรางยังไม่พูดอะไร เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพปิ๊บ ๆ ห้าครั้ง หกครั้ง

“ปราง”

“หมอก้อง” ปรางเรียกเขาแบบนี้ครั้งแรกในรอบห้าปี “ผลสแกนเดือนที่แล้ว... ยังมีอีกจุดนะคะ”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction