本文へスキップ
MIRARAMA
ปู่แกล้งเป็นอัลไซเมอร์ เพื่อดูว่าหลานคนไหนรอให้ปู่ตาย

Chapter 3

คุกเข่าขอโทษนายทุน

This novel is available in Thai only for now.

ฟู่!

น้ำพุ่งขึ้นจากหัวสปริงเกอร์ใต้พุ่มลำไย ตีเข้ากลางอกเสื้อเชิ้ตลินินสีครีมของเสี่ยเต็มแรง

ตลับเมตรหลุดจากมืออวบที่ใส่แหวนทองสามวง สายเหล็กสีเหลืองดีดกลับเข้าตลับดังแป๊ะ เสี่ยยกแขนบังหน้า แว่นกันแดดเอียงไปข้างหนึ่ง น้ำไหลจากคางลงคอเสื้อเป็นสาย

หัวที่สองพ่นตาม หัวที่สาม หัวที่สี่ ไล่กันไปทั้งแนวแปลงสาม ละอองน้ำต้องแดดบ่ายแก่ฟุ้งเป็นม่านสีส้ม

โจ้ยืนอยู่ห่างออกไปสามต้น มัดหมุดไม้ที่ภพสั่งให้แบกยังพาดอยู่บนบ่า

เขาไม่ต้องเดาว่าน้ำมาจากไหน

ตรงโรงสูบน้ำปลายแปลง ปู่บุญมานั่งยอง ๆ อยู่หน้าวาล์วหลัก สองมือกำพวงมาลัยเหล็กสีแดงที่หมุนไปจนสุดเกลียว เสื้อม่อฮ่อมเปียกไปครึ่งตัว ลูกประคำไม้คล้องข้อมือแกว่งไปมา

“ฝนมาแล้ว!” ปู่ตะโกน ยิ้มจนตาหยี “ฝนมา ลำไยได้กินน้ำ”

หัวสปริงเกอร์หมุนดังแต๊ก แต๊ก แต๊ก กลิ่นดินแดงโดนน้ำลอยขึ้นมาฉุนจมูก กลิ่นเดียวกับฝนแรกของปี

“ปิด!” ภพวิ่งมาจากหัวแปลง รองเท้าหนังลื่นไถลไปบนร่องดิน “ใครก็ได้ ปิดน้ำเดี๋ยวนี้!”

ลุงคำกับคนงานอีกสองคนที่ตัดกิ่งอยู่แถวถัดไปยืนถือกรรไกรค้าง ไม่มีใครขยับ

โจ้วางมัดหมุดลง วิ่งไปที่โรงสูบน้ำ

เขาทาบมือลงบนมือปู่ แกะนิ้วผอม ๆ ออกจากพวงมาลัยทีละนิ้ว แล้วหมุนวาล์วทวนกลับทีละครึ่งรอบ ไม่ปิดฉับเดียว ท่อในสวนนี้เดินไว้ตั้งแต่สิบห้าปีก่อน ถ้าน้ำหยุดกะทันหัน แรงกระแทกในท่อจะดันข้อต่อแตกกลางแปลง

มือสองคู่ซ้อนกันอยู่บนเหล็กเย็นเฉียบ ปู่ก้มหน้าลงมาใกล้ เสียงเบาจนมีแค่โจ้ได้ยิน

“มันตอกหมุดลงหลุมไอ้ด่าง”

โจ้เงยขึ้นมองต้นลำไยต้นแรก

หมุดไม้ทาหัวสีแดงปักอยู่ตรงโคนต้น ตรงที่ดินนูนขึ้นมานิดเดียว ตรงที่เก่งเคยเอาหมวกไหมพรมคลุมหัวหมาก่อนกลบดิน

น้ำหยุดพ่น

เหลือแต่เสียงหยดจากใบลำไย ติ๋ง ติ๋ง ทั่วทั้งแปลง

เสี่ยยืนชุ่มอยู่กลางร่อง เสื้อลินินแนบติดพุง ภพดึงผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋ากางเกง ก้มตัวลงซับแขนเสื้อให้เขาเหมือนพนักงานโรงแรม

“ขอโทษครับเสี่ย ขอโทษจริง ๆ อุบัติเหตุครับ คนแก่ไม่รู้เรื่อง”

เสี่ยปัดมือเขาออก ถอดแว่นมาสะบัดน้ำ

“คุณภพบอกผมว่าเจ้าของไม่มีปัญหา”

“ไม่มีปัญหาครับ ปู่ผมแค่...”

“แค่เปิดน้ำใส่ผม” เสี่ยพูดเรียบ ๆ แล้วก้มลงหยิบตลับเมตรที่จมโคลนอยู่ครึ่งตลับ

ปู่ลุกขึ้นยืนข้างโจ้ ชี้นิ้วไปที่ภพ หัวเราะคิก

“ไอ้หนุ่มขายล็อตเตอรี่ มาอาบน้ำในสวนข้าเลยเหรอ เดี๋ยวข้าไปเอาสบู่มาให้”

คนงานคนหนึ่งเบือนหน้าหนี ไหล่สั่น

ภพหันขวับมา แต่ไม่ได้มองปู่

“แก” เขาชี้มาที่โจ้ “สามวันก่อนแกถือประแจหลบอยู่หลังต้นลำไย บอกผมว่ามาซ่อมวาล์ว”

“ผมซ่อมวาล์วตัวที่สี่ครับพี่ มันรั่วซึม”

“แล้ววาล์วหลักมันเปิดเองได้ไง”

“วาล์วหลักไม่ได้ล็อกครับ ปกติไม่มีใครมาเปิด”

“ไม่มีใครเปิด” ภพหัวเราะสั้น ๆ “คนแก่ความจำเสื่อมเดินมาถึงโรงสูบน้ำเองได้ไง ใครบอกปู่ว่าวาล์วอยู่ตรงไหน”

โจ้อ้าปาก แล้วปิดลง

ปู่หมุนวาล์วตัวนี้มาห้าสิบปี ไม่ต้องมีใครบอก

ประโยคนั้นพูดออกไปไม่ได้

เสี่ยสะบัดแขนเสื้อ เดินกลับไปทางรถตู้สีดำที่จอดอยู่หัวสวน

“เสี่ยครับ” ภพก้าวตามไปสองก้าว “เดี๋ยวครับเสี่ย ผมจัดการให้”

เขาหันกลับมา หน้าแดงไปถึงหู ชี้นิ้วลงที่โคลนตรงหน้าเท้าเสี่ย

“ไอ้โจ้ มาขอโทษเสี่ย”

โจ้เดินไป ยกมือไหว้ ก้มหัวต่ำ

“ขอโทษครับเสี่ย”

ภพมองเขาตั้งแต่หัวจรดบู๊ตยาง

“ยืนขอโทษเหรอ”

เขาเว้นจังหวะ ให้คนงานทุกคนได้ยิน

“คุกเข่า”

ภพไม่คิดว่ามันจะยอม

เขาพูดออกไปเพราะเสี่ยเหลืออีกไม่กี่ก้าวก็ถึงรถ เพราะเงินมัดจำสามแสนที่เสี่ยโอนมาเมื่ออาทิตย์ก่อน เขาเอาไปโปะค่างวดคอนโดกับค่ารถไปเกินครึ่งแล้ว ถ้าดีลนี้หลุด เขาไม่มีเงินคืน

เขาอยากให้ไอ้ขี้แพ้เถียงสักคำ เสี่ยจะได้เห็นว่าใครคือตัวปัญหาในบ้านหลังนี้

แต่โจ้ไม่เถียง

โจ้ย่อตัวลงทีละข้าง เข่าซ้ายแล้วเข่าขวา ลงไปในโคลนแดงที่เพิ่งชุ่มน้ำ กางเกงผ้าสีเทาซีดดูดน้ำจนดำขึ้นไปถึงต้นขา

โคลนดูดเข่าดังจ๊อบ

กลิ่นดินเปียกปนปุ๋ยคอกลอยขึ้นมาเต็มจมูกภพ กลิ่นเดียวกับเสื้อพ่อชัยตอนกลับจากสวนทุกเย็น สมัยที่เขายังวิ่งไปกอดขาพ่อ สมัยก่อนพ่อจะตายทิ้งไว้ให้แค่หนี้ค่าปุ๋ยกับสวนที่ไม่เคยเป็นของพ่อ

เขาเบือนหน้าออกจากต้นลำไยต้นแรก

ลุงคำวางกรรไกรตัดกิ่งลงกับดิน เกาหัวแกรก ๆ

“โอ๊ย ภพเอ๊ย บ่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้หลาน”

“ลุงไม่เกี่ยวครับ” ภพตัดบท

“ขอโทษครับเสี่ย” โจ้เงยหน้าขึ้น เสียงนุ่มเหมือนทุกวัน “ผมดูแลสวนเอง วาล์วไม่ได้ล็อก ผมผิดเอง”

เสี่ยมองลงมา หางคิ้วกระตุกนิดหนึ่ง

“ช่างเถอะ ลุกเถอะ”

“ครับ” โจ้รับคำ แต่ยังไม่ลุก

เขายกมือที่เปื้อนโคลนชี้ไปทางรั้วไม้ไผ่ด้านทิศเหนือ

“อีกเรื่องครับเสี่ย แนวที่เสี่ยวัดเมื่อกี้ ตั้งแต่กอไผ่ไปจนสุดถนน เป็นที่ลุงคำ หลักเขตจริงของปู่อยู่ใต้กอตะไคร้ตรงโน้น ติดถนนลาดยางแค่สามสิบวาครับ ไม่ได้ติดทั้งแนว”

หยดน้ำจากใบลำไยตกลงบนหลังคาสังกะสีโรงสูบน้ำ ติ๋ง

ลุงคำพยักหน้าหงึกหงัก

“แม่นแล้ว ครึ่งที่ติดถนนนั่นของข้า ข้าบ่ขายเน้อ ข้าจะเก็บไว้ปลูกพริก”

เสี่ยหันมามองภพช้า ๆ

เลือดตุบขึ้นมาในหูภพ ดังกว่าเสียงจักจั่น

“ผมดูโฉนดมาแล้วครับเสี่ย” เขาพูดเร็ว “แผนที่ระวางมันคลาดเคลื่อนได้นิดหน่อย”

“สามสิบวา กับติดถนนทั้งแนว ไม่เรียกว่านิดหน่อยนะคุณภพ” เสี่ยเอาแว่นเช็ดกับชายเสื้อเปียก ยิ่งเช็ดยิ่งเลอะ “อีกเรื่อง ที่คุณเล่าว่าปู่วาดรูปไก่ ผมนึกว่าคุณเล่นมุก”

เขาเหลือบมองปู่ที่ยังหัวเราะคิกอยู่ข้างโรงสูบน้ำ

“ผมไม่ซื้อที่ที่เจ้าของวาดรูปไก่แทนลายเซ็น”

ภพกลืนน้ำลาย

“ได้เอกสารที่ศาลรับรองว่าคุณเซ็นแทนเจ้าของได้เมื่อไหร่” เสี่ยสวมแว่นกลับ “ค่อยโทรหาผม”

ประตูรถตู้เลื่อนปิดดังปัง เครื่องยนต์คำราม ฝุ่นดินแดงที่เปียกน้ำไม่ฟุ้งตามล้อเหมือนทุกครั้ง มันเกาะเป็นก้อนอยู่บนยางแล้วหลุดร่วงทีละก้อนตามทาง

ภพยืนอยู่กลางร่องดิน รองเท้าหนังจมโคลนครึ่งข้าง

เขามองโจ้ที่ยังคุกเข่าอยู่ แล้วมองเลยไปที่ปู่

ปู่ยืนอยู่ข้างโรงสูบน้ำ ตัวลีบเล็กในเสื้อม่อฮ่อมเปียก มือข้างหนึ่งกำลูกประคำไว้แน่น แน่นจนข้อนิ้วซีดเห็นเส้นเอ็น

หนาวล่ะสิ ภพคิด คนแก่เปียกน้ำ เดี๋ยวก็ปอดบวม แล้วไอ้นี่ก็จะมาบอกว่าดูแลดี

เขาไม่ได้เดินไปหาปู่

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนรายชื่อลงไปจนเจอชื่อที่ไม่ได้กดโทรหามาหลายปี

“เข่าแกชินดินอยู่แล้วนี่” เขาพูดโดยไม่หันมา “คุกเข่าต่อไปจนกว่ารถเสี่ยจะพ้นปากซอย”

ปลายสายรับ

“สวัสดีครับลุงอินทร์ ผมภพ หลานปู่บุญมาครับ” เสียงเขาลื่นไหลขึ้นมาทันที “ค่ำนี้ลุงแวะบ้านสวนได้ไหมครับ”

เขาเหลือบมองโจ้ในโคลนอีกครั้ง แล้วหันหลังให้

“เรื่องศาลครับลุง”

น้ำในกะละมังสังกะสีขุ่นแดงตั้งแต่ผ้าขนหนูจุ่มลงครั้งแรก

ปู่นั่งที่ขอบเตียง โจ้นั่งบนพื้นไม้ ขากางเกงพับขึ้นเหนือเข่า เข่าซ้ายถลอกเป็นทางยาว กรวดเม็ดเล็กเม็ดหนึ่งยังฝังอยู่ในเนื้อ

“อย่าขยับ” ปู่ใช้ปลายเล็บแคะกรวดออก มือไม่สั่นเลยสักนิด

โจ้สูดปากเสียงซี้ด

“เจ็บก็ร้อง ตอนอยู่ในโคลนแกไม่ร้อง ตอนนี้ร้องได้”

“ไม่เจ็บครับปู่”

“โกหกข้า” ปู่บิดผ้า น้ำสีแดงหยดลงกะละมัง “ข้าแกล้งบ้ามาสิบเอ็ดวัน ยังโกหกเนียนกว่าแกอีก”

โจ้หลุดหัวเราะ

พัดลมตั้งพื้นส่ายหัวดังเอี๊ยด ปู่เปิดตลับยาหม่องบนโต๊ะหัวเตียง ป้ายรอบแผลแต่ไม่โดนแผล นิ้วโป้งวนเบา ๆ ร้อนวาบแล้วเย็นซ่า กลิ่นการบูรปนกลิ่นโคลนจากผ้าขนหนูลอยคลุ้งอยู่ใต้จมูก

“ข้าเกือบลุกไปแล้ว” ปู่พูดเสียงต่ำ “ตอนมันพูดคำนั้น ข้าจะเอาลูกประคำฟาดปากมัน”

“แต่ปู่ไม่ลุก”

“แกมองข้า” ปู่ว่า “แกส่ายหัวนิดเดียว ข้าเห็น”

โจ้ก้มมองแผล

“ปู่ไม่น่าเปิดน้ำเลยครับ ปู่เปียกทั้งตัว ไอก็ยังไม่หาย”

“มันตอกหมุดลงหลุมไอ้ด่าง” ปู่วางตลับยาหม่องลงดังกึก “ตรงที่ไอ้เก่งนั่งร้องไห้จนมืด จะให้ข้านั่งดูเฉย ๆ เหรอ”

โจ้ไม่เถียง เมื่อบ่ายเขาเองก็มองหมุดสีแดงนั่นนานกว่าที่ควร

ปู่ลุกไปที่ตู้ไม้สัก หยิบสมุดปกแดงออกมาจากใต้กองผ้าขาวม้า กลับมานั่งที่เดิม ดินสอแหลมเปี๊ยบอยู่ในมือ

ภพ วันที่ 11: สั่งหลานข้าคุกเข่าในโคลน ต่อหน้าคนงาน

ดินสอกดลงแรงจนไส้หักดังกึก

ปู่มองปลายไส้ที่กระเด็นตกลงบนผ้าห่มลายดอก ไม่ได้เหลาใหม่ ใช้ตอที่เหลือเขียนต่อ ตัวหนังสือหนาเลอะกว่าทุกบรรทัด

โจ้: ชี้หลักเขตให้นายทุนดู ทั้งที่ยังคุกเข่าอยู่

คำ: ไม่ขายที่ จะปลูกพริก

“แกรู้ได้ยังไงว่าหลักเขตอยู่ใต้กอตะไคร้” ปู่ถามโดยไม่เงยหน้า

“ตอนเจ้าหน้าที่ที่ดินมารังวัดเมื่อหกปีก่อน ผมถือไม้วัดให้เขาทั้งวันครับ” โจ้ว่า “แล้วก็เดินดูแนวรั้วทุกเดือน หลักมันชอบจมดินหน้าฝน”

ปู่หยุดเขียน

“ภพมันดูโฉนด” ปู่ว่า “แกเดินบนดิน”

แล้วปู่ก็ยื่นมือมาตบหัวหลานคนกลางเบา ๆ สองที ผมยุ่ง ๆ ที่ยาวเกินตาฟูขึ้นมาตามมือ

“ข้าไม่เคยบอกแก” ปู่พูดช้า ๆ “หกปีก่อนข้าไปเซ็นรับรองแนวเขต เจ้าหน้าที่ถามข้าว่าไอ้หนุ่มที่ถือไม้ให้ทั้งวันเป็นลูกจ้างหรือเปล่า”

“ปู่ตอบว่าไงครับ”

“ข้าว่าหลาน” ปู่ปิดสมุด “เขาถามว่าหลานคนไหน ข้าว่าคนที่ยังอยู่”

โจ้ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม ลูบรอยถลอกที่เข่าทั้งที่ไม่ได้คัน

เสียงเครื่องยนต์รถเก๋งเก่า ๆ ดังเข้ามาในลานบ้าน ล้อบดกรวดช้า ๆ ไม่ใช่รถยุโรปของภพ

แล้วเสียงภพก็ดังขึ้นจากห้องโถง

“ไอ้เก่ง ไปตามปู่กับไอ้โจ้มา ลุงอินทร์มาแล้ว”

มือปู่ที่วางอยู่บนปกสมุดหยุดนิ่ง

“อินทร์” ปู่ทวนชื่อเบา ๆ “มันเรียกอินทร์มาทำไม”

ปู่สอดสมุดกลับใต้ผ้าขาวม้า ปิดประตูตู้ แล้วหลับตาลงครู่หนึ่ง

พอลืมขึ้นมา ตาคู่นั้นมองเลยหน้าโจ้ไปที่ฝาผนัง

ไฟหลอดเหลืองในห้องโถงเปิดครบทุกดวง จิ้งจกบนขื่อร้องดังจุ๊ก จุ๊ก

ควันยากันยุงขดที่ลุงคำจุดไว้ใต้ถุนบ้านลอยขึ้นมาตามร่องพื้นไม้ กลิ่นขม ๆ เกาะอยู่ทั่วห้อง

ทนายอินทร์นั่งอยู่บนตั่งไม้ ชุดซาฟารีสีกากีรีดเรียบ แว่นกลมเลื่อนลงมาครึ่งจมูก กระเป๋าหนังใบเก่าวางอยู่บนตัก มือสองข้างทาบอยู่บนตัวล็อกทองเหลือง

เก่งนั่งอยู่ปลายตั่งอีกด้าน ฮู้ดคลุมหัว หูฟังเสียบอยู่ข้างเดียว นิ้วโป้งเลื่อนจอโทรศัพท์ขึ้นลงโดยไม่ได้อ่านอะไร

ภพยืนอยู่ข้างโต๊ะกลาง แฟ้มสีดำเล่มเดิมวางอยู่ตรงหน้า

โจ้ประคองแขนปู่เดินมาถึงเก้าอี้หวาย ปู่ทิ้งตัวลงนั่ง หันไปมองทนายอินทร์ หรี่ตา

“แกเป็นหมอเหรอ”

ทนายอินทร์มองหน้าเพื่อนเก่านาน นานกว่าคนทั่วไปจะมองคนป่วย

“ข้าอินทร์ไง บุญมา” เขาพูดเสียงทุ้ม ช้า “ที่เคยไปจับปลาด้วยกันที่ท่าน้ำ”

“อินทร์มันผมดำ” ปู่ส่ายหน้า “แกหัวหงอกขนาดนี้ จะเป็นอินทร์ได้ไง”

ทนายอินทร์ยิ้มบาง ๆ แต่ไม่พูดอะไรต่อ

ตอนโจ้ถอยไปยืนข้างเสาต้นที่สาม เก่งเงยหน้าจากจอ สายตาตกลงที่เข่ากางเกงของพี่ชาย โคลนแดงแห้งกรังเป็นวงสองวง

เก่งมองอยู่สองวินาที แล้วก้มหน้ากลับไปที่จอ นิ้วหยุดเลื่อน

ภพวางโทรศัพท์คว่ำลงบนแฟ้ม กระแอมหนึ่งที

“ขอบคุณที่มานะครับลุง ผมจะพูดสั้น ๆ”

เขาชูนิ้วขึ้นทีละนิ้ว

“บ่ายนี้ปู่เปิดน้ำใส่แขกผมจนเปียกทั้งตัว อาทิตย์ก่อนปู่วาดรูปไก่แทนลายเซ็น ปู่เรียกไอ้เก่งว่าหมา ปู่เรียกผมว่าคนขายล็อตเตอรี่ แล้วปู่ก็เดินไปถึงโรงสูบน้ำคนเดียวโดยไม่มีใครเห็น”

นิ้วที่ห้าชี้มาที่โจ้

“คนที่ต้องดูแลปู่ ตอนนั้นแบกหมุดไม้อยู่กลางสวน”

โจ้ไม่ตอบ

ปู่หัวเราะคิกในคอ เล่นลูกประคำไปทีละเม็ด

“ผมปรึกษาเพื่อนที่เป็นทนายในกรุงเทพฯ แล้ว” ภพหันไปหาทนายอินทร์ “คนแก่ที่จำใครไม่ได้ เซ็นอะไรเองไม่ได้ ต้องมีคนทำแทน ไม่งั้นวันหนึ่งปู่อาจเซ็นยกสวนให้คนขายล็อตเตอรี่ตัวจริงก็ได้”

เขาวางมือแปะลงบนแฟ้มสีดำ

“ผมจะยื่นศาล ขอเป็นผู้อนุบาลปู่”

ลูกประคำในมือปู่หยุดค้างกลางเม็ด

ทนายอินทร์ไม่ขยับ แต่สีเลือดหายไปจากหน้าทีละน้อย จากแก้มลงไปถึงริมฝีปาก เหลือแต่สีเหลืองของแสงไฟ นิ้วที่ทาบตัวล็อกกระเป๋าเกร็งจนเล็บซีด

โจ้ไม่รู้กฎหมายมากไปกว่าที่ได้ยินจากละครหลังข่าว แต่เขาอ่านหน้าคนที่รู้จักปู่มาห้าสิบปีออก

ภพก็อ่านออก และยิ้ม

“ลุงคงรู้ดีกว่าผม” ภพพูดเบาลง “ถ้าศาลตั้งผมเมื่อไหร่ ผมเซ็นแทนปู่ได้ทุกเรื่อง ต่อจากวันนั้น ปู่จะเซ็นอะไรเองก็ไม่มีผลแล้ว”

ไม่มีผลแล้ว

โจ้มองปู่บนเก้าอี้หวาย

คืนลอยกระทง อีกสี่สิบวัน เขาคิด พินัยกรรมใหม่ที่ปู่ยอมแกล้งบ้ารอมาสิบเอ็ดวัน จะเป็นโมฆะ

ปู่ยังยิ้มค้างอยู่ ตาว่างเปล่า แต่ข้อนิ้วที่กำลูกประคำซีดขาวขึ้นมาอีกครั้ง ขาวเท่ากับเมื่อบ่ายตอนที่หลานคนกลางเข่าจมโคลน

เก่งดึงหูฟังออกจากหู

ภพเปิดแฟ้ม ดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ หัวกระดาษพิมพ์ว่า บันทึกถ้อยคำพยาน แล้วหยิบปากกาด้ามเงินออกจากกระเป๋าเสื้อ

ด้ามเดียวกับที่เคยยัดใส่มือปู่

เขาวางมันลงตรงหน้าทนายอินทร์ ปากกากลิ้งไปครึ่งรอบ หยุดตรงปลายนิ้วที่ยังทาบอยู่บนกระเป๋าหนัง

“ลุงเป็นทนายปู่มาสี่สิบปี” ภพว่า “ไม่มีใครรู้จักปู่ดีกว่าลุง ถึงลุงไม่มาเอง ผมก็ขอศาลออกหมายเรียกลุงได้อยู่ดี”

เขายิ้ม

“ลุงไปให้การที่ศาลให้ผมนะครับ”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction