本文へスキップ
MIRARAMA
ผมรับจ้างเป็นหลานปลอมของยายเจ้าของโรงทอผ้า จนผล DNA บอกว่าผมคือตัวจริง

Chapter 2

เพลงกล่อมใต้ฝน

This novel is available in Thai only for now.

กระสวยไม้ตกลงบนตักบุญรอด แรงพอให้เขาสะดุ้งจนหลังกระแทกเสาเรือน

“ถือใหม่”

ไหมแก้วยืนอยู่ตรงบันไดชาน ร่มกระดาษในมือยังหยดน้ำ ปลายเปียของเธอเปียกฝนจนเป็นเส้นดำมัน

บุญรอดก้มมองกระสวยบนตัก ไม้สีน้ำตาลเข้มเรียวแหลมทั้งสองปลาย หลอดไหมสีครั่งที่เขาทำยุ่งเมื่อเช้าถูกกรอใหม่เรียบกริบ

“ยายให้มาสอน” ไหมแก้วว่า “ไม่ใช่ฉันอยากมา”

“ขอบคุณครับคุณครู” เขายิ้ม “ค่าเรียนเท่าไหร่”

“คุณจ่ายไม่ไหวหรอก”

เธอหุบร่ม พิงไว้กับราวชาน แล้วนั่งลงห่างจากเขาหนึ่งช่วงแขน เสื้อม่อฮ่อมของเธอมีเส้นไหมสีเหลืองขมิ้นติดอยู่ที่แขนเสื้อสองสามเส้น ตรงกระเป๋าอกมีมุมผ้าเช็ดหน้าสีขาวโผล่ออกมานิดเดียว เธอกดมันลงไปลึกกว่าเดิมก่อนที่เขาจะมองนานเกินไป

ฝนบนหลังคาสังกะสีดังเปาะแปะไม่หยุด กลิ่นใบหม่อนเปียกลอยมาจากแปลงหลังเรือน

บุญรอดจับกระสวยแบบเดิม กำตรงกลางแน่น

ไหมแก้วถอนหายใจยาวจนเขาได้ยิน

“คุณถือแบบจะไปแทงใคร”

“ในละครผมโดนแทงบ่อยครับ ไม่เคยได้แทงใคร”

มุมปากเธอขยับนิดหนึ่ง แล้วกลับไปเรียบเหมือนเดิมเร็วจนเขาไม่แน่ใจว่าเห็นจริง

“ขอจับมือนะ” เธอพูด

บุญรอดยื่นมือขวาไปให้ “เชิญครับ”

นิ้วเธอหยาบกว่าที่คิด ปลายนิ้วชี้กับนิ้วโป้งด้านเป็นแผ่น เธอคลายนิ้วเขาออกทีละนิ้ว วางกระสวยให้นอนในอุ้งมือ ปลายแหลมชี้ไปข้างหน้า

“ไม่ต้องกำ ให้มันนอน” เธอว่า “นิ้วโป้งแค่ประคอง นิ้วชี้เป็นคนส่ง หลอดไหมต้องหมุนได้ ถ้าคุณบีบ ไหมก็ไม่ออก ออกมาก็ขาด”

“เหมือนเลี้ยงแมว”

“เหมือนอะไรก็ได้ที่คุณจำได้”

เธอดึงมือกลับ บุญรอดลองสะบัดข้อมือส่งกระสวยไปตามพื้นชาน มันไถลไปครึ่งศอกแล้วหมุนคว้าง ไหมคลายออกมาเป็นวง

“ดีกว่าเมื่อเช้า” ไหมแก้วว่า “เมื่อเช้าคุณทำไหมยายเสียไปสองวา”

“เสียดายไหมหรือเสียดายผม”

“ไหม”

เธอเก็บกระสวยคืน กรอไหมกลับเข้าหลอดเร็วจนนิ้วแทบเป็นภาพเบลอ ตาไม่มองมือเลยสักครั้ง ตามองหน้าเขาแทน

“คุณมาจากไหน”

“จากใจยายครับ” บุญรอดยิ้มกว้าง “ทนายสืบมาสามปี”

“ฉันถามคุณ ไม่ได้ถามทนาย”

เขาเงียบไปจังหวะหนึ่ง ในหัวมีบทที่นางพิมพ์เขียนให้ท่องอยู่สองหน้ากระดาษ โตที่ขอนแก่น แม่บุญธรรมขายข้าวแกง ย้ายเข้ากรุงเทพฯ ตอนสิบห้า

ปากเขาพูดออกไปอีกแบบ

“โคราช” เขาว่า “บ้านเด็กที่โคราช แม่รับมาตอนขวบกว่า”

มือของไหมแก้วหยุดกรอไหม

ไม่นานนัก สักลมหายใจเดียว แล้วกรอต่อ

“เพลงเมื่อบ่าย” เธอว่า “ใครสอน”

“เพลงไหน”

“ที่คุณฮัมจนแมวข้างบ้านมานั่งฟัง”

บุญรอดหัวเราะ เกาท้ายทอย “ไม่มีใครสอนครับ มันติดตัวมา แม่บอกวันแรกที่รับผมกลับบ้าน ผมร้องแต่เพลงนี้ ร้องจนแม่จำทำนองได้ แต่เราไม่รู้ว่ามันภาษาอะไร”

ไหมแก้วไม่ถามต่อ เธอลุกขึ้น หยิบร่ม กางมันออกโดยยังยืนอยู่ใต้ชายคา

“อย่าร้องให้ใครได้ยินอีก” เธอว่า

“ร้องเพี้ยนเหรอ”

“ร้องตรงเกินไป”

เธอเดินลงบันไดไปสองขั้น แล้วหยุด หันกลับมาครึ่งตัว

“ยายให้ไปกินข้าวเรือนใหญ่ หนึ่งทุ่ม” เธอว่า “ทุกคนรอ”

“ทุกคนคือใครบ้าง”

ไหมแก้วมองเขานิ่ง ๆ

“อาพิมพ์แต่งเต็ม แปลว่าคืนนี้เขาจะถามคุณ”

เรือนใหญ่ของยายบัวคำเป็นไม้สักทั้งหลัง พื้นห้องนั่งเล่นขัดจนเงา สะท้อนแสงหลอดไฟสีส้มเป็นดวงกลม ๆ ตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่งตั้งอยู่ข้างเชี่ยนหมากทองของยายเผื่อไฟดับ

กลิ่นแกงเห็ดใส่ใบย่านางลอยมาก่อนที่บุญรอดจะถอดรองเท้าแตะเสร็จ

ยายนั่งหัวสำรับบนพื้น เสื่อกกปูยาว นางพิมพ์นั่งขวามือยาย ต่างหูทองยาวเกือบถึงไหล่แกว่งกระทบกันเบา ๆ ทุกครั้งที่เธอหันหน้า ข้างเธอเป็นผู้ชายผมบางสีเทาในเสื้อเชิ้ตแขนสั้นยับ ๆ มือกุมกระป๋องชาสังกะสีไว้บนตัก

อาสมชาย ลูกชายคนเล็กของยาย บุญรอดจำได้จากรูปที่นางพิมพ์ให้ดู

อาสมชายเงยหน้ามองเขา แล้วก้มลงมองกระป๋องชาเร็วเหมือนคนแตะของร้อน

“มาค่ะหลาน มานั่งข้างยาย” นางพิมพ์ตบเสื่อข้างตัวยาย เสียงหวานไหลเป็นน้ำเชื่อม “หิวไหมคะ คุณแม่ให้ไหมแก้วทำแกงเห็ด ของโปรดหลานเลย”

บุญรอดนั่งลง พับเพียบ ยกมือไหว้ยายก่อนแตะช้อน

“ของโปรดหลานเหรอ” ยายถาม ไม่ได้หันไปหานางพิมพ์ “หกเดือน กินแกงเห็ดได้แล้วเหรอ”

ช้อนในมือนางพิมพ์ค้างกลางอากาศ

“หนูหมายถึง ของโปรดพี่ทองดีค่ะคุณแม่ ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น”

“อืม” ยายตักแกงใส่ถ้วยของบุญรอดเอง ตักเห็ดลงไปเยอะกว่าน้ำ “ทองดีชอบจริง กินทีสามถ้วย”

บุญรอดกินคำแรก น้ำแกงร้อนจัด ใบย่านางขมนิด ๆ ที่ปลายลิ้น เขาเป่าแล้วตักคำที่สองทันที

“อร่อยครับยาย”

“ไหมแก้วทำ” ยายว่า “ชมยายทำไม”

“งั้นยายช่วยฝากคำชมไปด้วยครับ ผมกลัวโดนกระสวยฟาดหัว”

ยายหัวเราะสั้น ๆ ในคอ เสียงแหบเหมือนไม้เสียดกัน นางพิมพ์หัวเราะตาม ช้ากว่าครึ่งจังหวะ

ข้างหลังยาย บนผนังไม้ แขวนรูปขาวดำในกรอบไม้สัก ชายหนุ่มผมหยักศกยืนอยู่หน้ากี่ทอ ยิ้มเห็นฟันซี่หน้า แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก

ผมหยักแบบเดียวกับที่ช่างแต่งหน้ากองไหนก็หวีให้ไม่เคยเรียบ จมูกปลายมนแบบเดียวกัน มุมปากซ้ายยกสูงกว่าขวา

บุญรอดมองรูปนั้นนานเกินไป

“ทองดี” ยายว่า โดยไม่หันไปดูรูป “พ่อหลาน”

บุญรอดวางช้อน ยกมือไหว้รูปนั้นช้า ๆ ไม่มีใครซ้อมท่านี้ให้เขา มือมันยกขึ้นเอง

ปัง

บานหน้าต่างด้านทิศตะวันตกตีกรอบดังสนั่น ลมพาฝนสาดเข้ามาเป็นละอองถึงขอบเสื่อ ตะเกียงน้ำมันวูบ

ปัง ปัง

“บานนี้อีกแล้ว” ยายบ่น “ลมมาทีไรตีทุกที ช่างมาดูสองรอบ ยังตีเหมือนเดิม”

นางพิมพ์ลุกขึ้นครึ่งตัว “เดี๋ยวหนูโทรเรียกช่างพรุ่งนี้ค่ะ”

บุญรอดลุกก่อน เดินไปจับบานหน้าต่างไว้ มือหนึ่งดันบานกลับ อีกมือลูบไปตามบานพับ ไม้สักชื้นฝนเย็นเฉียบ สกรูตัวบนหมุนฟรีอยู่ในรูไม้ ดึงทีเดียวก็หลุดออกมาวางในมือ

“รูมันกว้างครับยาย” เขาว่า “ไม้บวมแล้วหดทุกฤดู สกรูไม่มีอะไรให้กัด ขันยังไงก็หลวม”

“หลานรู้ได้ยังไง” ยายถาม

“ยายมีไม้จิ้มฟันไหมครับ แล้วก็มีดปลายทู่สักเล่ม”

ยายพยักเพยิดไปที่เชี่ยนหมาก ในตลับเงินเล็ก ๆ มีไม้จิ้มฟันกำหนึ่ง บุญรอดหยิบมาสี่อัน แตะปลายไม้กับปูนแดงในตลับนิดหนึ่งพอให้ฝืด อัดทั้งสี่อันลงไปในรูสกรู หักส่วนเกินทิ้ง แล้วใช้ปลายมีดปาดผลไม้ที่ยายส่งให้ แทนไขควง ขันสกรูกลับเข้าไปช้า ๆ

เสียงไม้ครูดเอี๊ยดเล็ก ๆ

สกรูกินเนื้อไม้จนแน่น เขาลองโยกบาน ไม่ขยับ

ลมพัดมาอีกระลอก บานหน้าต่างนิ่งสนิท มีแค่เสียงฝนตีกระจกบาง ๆ

“หลานเศรษฐีลุกไปซ่อมหน้าต่างเอง” นางพิมพ์หัวเราะ เสียงคมขึ้นนิดหนึ่งใต้ความหวาน “ไปเรียนมาจากไหนคะเนี่ย ช่างทั่วไปเขาก็ทำกันทั้งนั้น”

บุญรอดเช็ดมือกับกางเกง หันมายิ้ม

“ผมเคยเป็นเด็กประกอบฉากห้าปีครับ ช่วงที่ไม่มีใครเรียกไปเล่น” เขาว่า “ประตูในกองพังทุกวัน ผู้กำกับไม่รอใคร ไม้จิ้มฟันแพ็คละยี่สิบบาทช่วยชีวิตผมมาหลายรอบ”

ไม่มีใครพูดอะไร

กระป๋องชาในมืออาสมชายกระทบเข่าตัวเองดังกึก

ยายบัวคำมองบานหน้าต่าง แล้วมองมือบุญรอด ปลายนิ้วยายเคาะกับฝาเชี่ยนหมากเบา ๆ สองที

“ทองดีก็ใช้ไม้จิ้มฟันยาย” ยายพูดช้า ๆ “บานนี้แหละ บานเดียวกันนี้ ยายด่ามันทุกที ว่าขโมยของในเชี่ยน”

นางพิมพ์รีบหยิบทัพพีตักแกงเพิ่มให้ยาย “คุณแม่ทานอีกนะคะ แกงเย็นหมดแล้ว”

“ยายยังไม่หิว”

ยายจ้องหน้าบุญรอดอีกครู่ แล้วยกมือขึ้นแตะมวยผมตัวเอง ปิ่นเงินที่ปักอยู่ส่องประกายกับแสงตะเกียง

“หลาน” ยายเรียก “ฝนตกแบบนี้ หลับง่ายไหม”

“ง่ายครับยาย ฝนตกทีไรผมหลับเป็นตาย” เขาหยุดนิดหนึ่ง “อาชีพหลักผมก็เป็นตายนี่แหละครับ”

ยายหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้ยาวกว่าเดิม

“ตอนเล็ก ๆ หลานนอนยากที่สุดในบ้าน” ยายว่า “ร้องทั้งคืน”

“คุณแม่เล่าให้หนูฟังตั้งหลายรอบค่ะ” นางพิมพ์เสริมเร็ว “ว่าหลานงอแงทั้งคืน”

ยายหันไปหาลูกสะใภ้

“ยายเล่าตอนไหน”

“ก็ตั้งหลายปีแล้วค่ะคุณแม่ หนูจำไม่ได้แล้ว”

“อืม” ยายว่า “เธอจำไม่ได้ว่ายายเล่าตอนไหน แต่จำได้ว่าหลานงอแง”

นางพิมพ์ยิ้ม ต่างหูทองแกว่งเบา ๆ ข้างแก้ม มือหนึ่งของเธอลูบกระเป๋าหนังจระเข้ที่วางข้างตัว ลูบไปมาเหมือนลูบหัวแมว

ช้อนในมืออาสมชายวางลงบนจาน เขาไม่ได้ตักอะไรขึ้นมาอีกจนจบมื้อ

นางพิมพ์ดักเขาที่บันไดเรือนใหญ่ ใต้ชายคาที่น้ำฝนไหลเป็นสายลงมาจากรางสังกะสี

เธอไม่พูด เธอยกโทรศัพท์ขึ้นตรงหน้าเขา บนจอเป็นสลิปโอนเงิน ปลายทางคือโรงพยาบาลเอกชนแถวมีนบุรี ช่องบันทึกพิมพ์ว่า ค่ารักษา ละมัย ชื่อผู้โอนคือชื่อเธอเอง

“ใครให้คุณซ่อมหน้าต่าง” เธอกระซิบ

“บานมันตีครับ ยายจะเป็นหวัด”

“อย่าเล่นเกินบท” นางพิมพ์เลื่อนจอไปรูปถัดไป สลิปอีกใบ ลงวันที่เดือนก่อน “หลานเศรษฐีไม่ถือมีดผลไม้ไขสกรู หลานเศรษฐีนั่งเฉย ๆ แล้วเรียกช่าง จำไว้”

“ครับ”

“แล้วถ้ายายถามเรื่องตอนเด็กอีก คุณตอบว่าจำไม่ได้ คำเดียว ห้ามเล่าอะไรเพิ่ม”

ปลายเล็บสีม่วงของเธอเคาะลงบนวันที่ในสลิปสองที

“งวดหน้า ฉันยังไม่ได้โอน”

บุญรอดมองตัวเลขบนจอ แล้วมองต่างหูทองที่ห้อยอยู่ข้างแก้มเธอ น้ำฝนจากชายคากระเซ็นโดนมันเป็นจุดเล็ก ๆ

“อาพิมพ์” เขาพูดเบา ๆ “ทำไมยายถามเรื่องคืนนั้นแล้วอาต้องกำกระเป๋าแน่นเมื่อเช้า”

ปลายนิ้วนางพิมพ์ค้างบนจอ

เธอกดปิดจอ เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าหนังจระเข้ ดึงซิปปิดเสียงดังแควก

“เพราะแม่สามีฉันพูดแบบนั้นมายี่สิบห้าปี” เธอตอบ น้ำเสียงเรียบจนเย็น “คุณลองโดนถามคำเดิมทุกปีดูสิ คุณจะกำอะไรก็ได้ที่อยู่ในมือ”

เธอกางร่ม เดินลงบันไดไป รองเท้าส้นสูงจมโคลนข้างหนึ่ง เธอดึงขึ้นมาโดยไม่ก้มดู

บุญรอดยืนอยู่ตรงนั้นจนกลิ่นน้ำหอมของเธอจางไปกับกลิ่นดินเปียก

เธอตอบดีเกินไป เขาคิด ซ้อมมา

ตัวเขาเองก็ซ้อมมา เขารู้ว่าคำตอบที่ซ้อมแล้วหน้าตาเป็นยังไง

สามทุ่มครึ่ง ฝนยังไม่หยุด

เรือนเล็กมีหลอดไฟดวงเดียวห้อยกลางห้อง ฟูกบาง ๆ ปูบนพื้นไม้ มุ้งสีฟ้าซีดผูกไว้สี่มุม เสื้อไหมสีครามตัวหลวมแขวนอยู่บนตะปูที่ผนัง มันยังมีรอยยับตรงแขนขวาที่ยายดึงขึ้นเมื่อเช้า

บุญรอดนั่งขัดสมาธิ กดโทรออก

สัญญาณดังสามที

“รอด” เสียงแม่ละมัยแหบ ๆ แต่ยิ้มอยู่ในเสียง “กินข้าวยังลูก”

“กินแล้วแม่ แกงเห็ด อร่อยมาก” เขาเอนหลังพิงผนัง “แม่ล่ะ พยาบาลให้กินอะไร”

“ข้าวต้มอีกแล้ว ข้าวต้มทั้งอาทิตย์ แม่จะกลายเป็นข้าวต้มแล้ว”

เขาหัวเราะ ข้างหลังเสียงแม่มีเสียงเครื่องอะไรบางอย่างในห้องคนไข้ดังติ๊ด ๆ เป็นจังหวะ กับเสียงคนเข็นรถผ่านประตู

“กองถ่ายเป็นยังไงบ้าง” แม่ถาม “ได้พูดไหมคราวนี้”

“ได้พูดเยอะเลยแม่ ไม่ได้เป็นศพแล้ว” เขาว่า “ได้บทยาว สี่สิบห้าวัน”

“สี่สิบห้าวัน” แม่ทวนเสียงตื่นเต้น “บทอะไรลูก”

บุญรอดมองเสื้อไหมบนตะปู

“เป็นหลานครับ” เขาว่า “หลานยายคนหนึ่ง”

“ดีจัง ลูกเป็นหลานเก่ง แม่เลี้ยงมากับมือ” แม่หัวเราะ แล้วไอสองที “ยายในเรื่องใจดีไหม”

“ดุครับ” เขาว่า “ดุ แต่ตักแกงให้ผมเอง ตักเห็ดเยอะกว่าน้ำ”

ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง

“แม่ดีใจ” แม่ละมัยว่าเบา ๆ “ลูกไปอยู่ที่ไหน มีคนตักข้าวให้ แม่ก็ดีใจ”

บุญรอดกดหลังมือกับจมูก นิ่งไปจนแม่ถาม “รอด ยังอยู่ไหม”

“อยู่แม่” เสียงเขาแตกนิดหนึ่ง เขากระแอมกลบ “แม่นอนได้ไหมคืนนี้”

“ไม่ค่อยได้ เตียงข้าง ๆ ป้าเขากรน” แม่หัวเราะ “ร้องให้แม่ฟังหน่อยสิ เพลงของลูก”

“เพลงไหน”

“เพลงเดียวที่ลูกมีน่ะแหละ”

บุญรอดหลับตา หลังคาสังกะสีเหนือหัวยังดังเปาะแปะ กลิ่นใบหม่อนเปียกลอยเข้ามาทางช่องลมใต้ชายคา

เขาฮัมออกมาเบา ๆ

ทำนองช้า ขึ้นแล้ววนลง ขึ้นแล้ววนลง คำที่ไม่รู้ความหมายหลุดออกมาจากปากเองเป็นพยางค์ ๆ เขาเคยถามครูภาษาในกองถ่ายคนหนึ่ง ครูบอกว่าน่าจะเป็นเขมร แต่สำเนียงแปลก ไม่เคยได้ยินที่ไหน

ปลายสายไม่มีเสียงพูดตอบ มีแต่เสียงหายใจของแม่ช้าลง ช้าลง

เขาร้องจนจบท่อน แล้ววนกลับมาต้นท่อนอีกรอบ

“หลับแล้วเหรอแม่” เขากระซิบ

ไม่มีเสียงตอบ มีแต่เสียงเครื่องติ๊ด ๆ เป็นจังหวะเดิม

บุญรอดยิ้ม กดวางสาย วางโทรศัพท์ลงบนฟูก

ก๊อก

เขาเงยหน้า

ก๊อก ก๊อก

ไม่มีใครเรียกชื่อ ไม่มีเสียงฝีเท้า มีแค่เสียงเคาะเบา ๆ บนประตูไม้ ช้า ๆ เป็นจังหวะเดียวกับไม้เท้าที่เขาได้ยินบนพื้นโถงเมื่อเช้า

เขาลุกไปเปิดประตู

ยายบัวคำยืนอยู่ใต้ชายคา ไม่มีร่ม ไม่มีไหมแก้ว ชายผ้าซิ่นสีครั่งเปียกฝนเป็นแถบเข้ม ปิ่นเงินในมวยผมมีหยดน้ำเกาะอยู่หยดหนึ่ง มือหนึ่งจับไม้เท้า อีกมือกำผ้าเช็ดหน้าสีขาวพับเป็นสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ

ยายไม่มองหน้าเขา ยายมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนฟูกข้างหลังเขา

“ยาย” บุญรอดรีบถอยให้ “ฝนตกนะครับ เข้ามาก่อน”

ยายไม่ขยับ

“ท่อนสุดท้าย” ยายพูด เสียงแหบต่ำ “หลานร้องผิด”

เขาเปิดปาก แล้วปิด

“ผิดตรงไหนครับ”

ยายหลับตา แล้วฮัมออกมาท่อนเดียว เสียงสั่นนิด ๆ ทำนองช้า ขึ้นแล้ววนลง ตรงโน้ตสุดท้ายยายไม่วนลง ยายลากขึ้นไปค้างไว้สูงนิดเดียว

บุญรอดเคยได้ยินโน้ตนั้น

เขาไม่รู้ว่าได้ยินที่ไหน แต่คอเขารู้ คอเขาร้องตามออกมาเองก่อนที่หัวจะสั่งทัน ท่อนสุดท้าย ลากขึ้นไปค้างไว้สูงนิดเดียว ตรงกับยายทุกพยางค์

ยายลืมตา

มือที่กำผ้าเช็ดหน้าของยายยกขึ้นจับกรอบประตูไม้ ข้อนิ้วโปนขาวซีด นิ้วชี้ที่เมื่อเช้าเปื้อนลิปสติกตอนนี้สั่นอยู่บนเนื้อไม้

“ใครสอนหลาน” ยายถาม

บุญรอดอ้าปาก

ฝนบนหลังคาดังขึ้นอีกระลอก

ยายก้าวเข้ามาครึ่งก้าว ใบหน้าเปียกฝนห่างจากเขาไม่ถึงศอก ดวงตาที่มองเส้นไหมผิดเส้นเดียวในผ้าทั้งผืน จ้องหน้าเขานิ่ง

“ตอบยาย” ยายว่า “คนแรกที่ร้องเพลงนี้ให้หลานฟัง เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction