本文へスキップ
MIRARAMA
ทนายหย่าสองคนว่าความกันคนละฝั่ง โดยไม่มีใครรู้ว่าเรายังไม่ได้หย่ากันเอง

Chapter 2

ยังไม่ได้ปิดคดี

This novel is available in Thai only for now.

ตัวเลขชั้นสามสว่างขึ้นเหนือประตูลิฟต์

ดารินยังยื่นโทรศัพท์ค้างไว้ตรงหน้าปิ่นมุก ไหล่เอียงบังจอจากฝั่งที่ตฤณยืน นิ้วโป้งทาเล็บสีนู้ดกดขอบจอแน่นจนข้อนิ้วซีด รูปคู่เปียกฝนบนจอสั่นตามมือเธอ

อีกสามชั้น

ลิฟต์ตัวเก่าของตึกนี้ลงช้า ชั้นละเกือบสิบวินาที ปิ่นมุกนับในใจ เหมือนนับเวลาที่ศาลให้แถลงปิดคดี

กลิ่นมะลิจากผ้าพันคอไหมของดารินอบอยู่ในกล่องเหล็กแคบ ๆ ปนกลิ่นแอร์เย็นจัด กับกลิ่นซีดาร์จาง ๆ จากสูทของผู้ชายที่ยืนข้างเธอ

“พี่มุกคะ” ดารินพูดซ้ำ “หนูถามอยู่นะคะ”

ตฤณขยับตัวออกจากผนังกระจก “คุณดารินครับ เรื่องนี้…”

“ทนายตฤณ” ปิ่นมุกพูดโดยไม่หันไปมอง “คุณไม่ใช่ทนายของเธอค่ะ”

มือที่เขายกขึ้นครึ่งทางลดกลับลงข้างตัว

ปิ่นมุกเลื่อนสายตาจากรูปในจอขึ้นไปหาดวงตาบวมแดงของลูกความ ปากกาสีทองในมือซ้ายหมุนครึ่งรอบแล้วหยุด

“คุณดารินคะ ตอนนี้ในลิฟต์มีสามคน”

“หนูนับเป็นค่ะ”

“หนึ่งในนั้นคือทนายของสามีคุณ”

ดารินเหลือบไปทางตฤณ ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง

“ทุกคำที่ฉันตอบตรงนี้” ปิ่นมุกพูดต่อ “เขาเอาไปใช้ในห้องไกล่เกลี่ยได้ทุกคำ”

ชั้นสอง

“หนูจ่ายพี่สามล้าน”

“สามล้านสองแสนสี่หมื่นค่ะ” ปิ่นมุกตอบทันที “รวมค่าธรรมเนียมศาล กับค่าคัดภาพกล้องวงจรปิดสามใบเมื่อกี้”

ดารินกะพริบตา

“เงินก้อนนั้นซื้อคำตอบที่ไม่รั่วออกจากห้องที่คุณเลือกเองค่ะ” ปิ่นมุกเก็บปากกาเข้ากระเป๋าเสื้อสูท “ห้องที่คุณเลือก ไม่ควรเป็นลิฟต์”

เงียบไปหนึ่งจังหวะ เสียงสลิงลิฟต์ครางต่ำอยู่เหนือหัว

แล้วดารินก็หัวเราะสั้น ๆ ทางจมูก เสียงที่ไม่เคยหลุดออกมาบนจอโทรทัศน์

เธอสวมแว่นกันแดดกลับ ดึงผ้าพันคอลงปิดหน้าผาก

“สองทุ่ม บ้านหนู” ดารินพูด “พี่มาคนเดียว”

“สองทุ่มค่ะ”

ติ๊ง

ชั้นหนึ่ง ประตูเปิดออกสู่โถงหินอ่อนว่างเปล่า ดารินก้าวออกไป ส้นเข็มกระทบพื้นดังก้อง แล้วเธอหยุด หันกลับมาครึ่งตัว

“ทนายตฤณคะ” ริมฝีปากใต้แว่นดำยกยิ้มหวาน รอยยิ้มแบบหลังข่าว “ฝากบอกลิลลี่ด้วยนะคะ ว่าการ์ดสวยมาก”

ประตูปิดลง

ปุ่มชั้นใต้ดินสองยังสว่างอยู่ ปิ่นมุกกดมันไว้ตั้งแต่ชั้นสิบสอง

เหลือสองคน

“ผมไม่ได้ส่ง” ตฤณพูด

“ฉันไม่ได้ถาม”

“แต่คุณคิด”

ปิ่นมุกมองตัวเลขที่เปลี่ยนเป็น B1 เธอไม่ตอบ เธอกำลังคิดอยู่จริง ๆ คนที่ต้องการให้หย่าเสร็จภายในหกสิบวัน มีอยู่คนเดียวในลิฟต์นี้

“ผมยื่นใบหย่าให้คุณกับมือเมื่อสามชั่วโมงก่อน” เสียงทุ้มนุ่มของเขาเย็นลง “ผมจะไปส่งรูปให้ลูกความคุณทำไม”

“เพราะฉันไม่เซ็น”

ตฤณหันมา เป็นครั้งแรกที่เขามองหน้าเธอตรง ๆ ตั้งแต่ประตูลิฟต์ปิด

“รูปนั้นอัดออกมาสองใบ” เขาพูด “ผมจำได้”

ติ๊ง

B2 ประตูเปิดสู่ลานจอดรถ กลิ่นน้ำมันเครื่องกับปูนชื้นลอยเข้ามา ตฤณก้าวออกไปก่อน แล้วหยุดอยู่ตรงขอบประตูพอดี

“ใบของผมอยู่กับผม” เขาไม่หันกลับมา “ใบของคุณล่ะ ปิ่นมุก อยู่ที่ไหน”

ห้าโมงเย็น ฝนเริ่มตกบนกระจกสำนักงานชั้นยี่สิบสาม

เสียงเครื่องพิมพ์ครืดคราดกลืนกระดาษเข้าไปแผ่นเดียว แล้วคายรูปคู่เปียกฝนออกมาในขนาดเอสี่ หมึกยังอุ่น กลิ่นโทนเนอร์ปนกาแฟที่เย็นชืดในแก้วตั้งแต่เที่ยง

ปิ่นมุกวางรูปลงกลางโต๊ะ ข้างการ์ดเชิญสีทองที่ยังแปะโน้ตของน้องแพรอยู่

ซ้ายคือหนุ่มสาวอายุยี่สิบสองกับยี่สิบสาม หัวเราะจนตาหยีหน้าป้ายไม้ของที่ว่าการอำเภอ

ขวาคือ นายตฤณ และ นางสาวลิลลี่

ระยะห่างระหว่างสองแผ่นนี้ คือหนึ่งคืบ

กับสิบสามปี

เธอใช้แว่นขยายส่องมุมขวาบนของรูป รอยพับทแยงตัดผ่านไหล่ของผู้หญิงในรูป รอยที่เกิดจากการพับครึ่งแล้วกดซ้ำนานหลายปี

ใบของคุณอยู่ที่ไหน

กล่องเหล็กอยู่ก้นตู้เสื้อผ้าในคอนโด ขับรถไปยี่สิบนาที

เธอไม่ไป

“พี่มุกคะ”

น้องแพรโผล่หน้าเข้ามาทางประตู แว่นเลื่อนลงมาปลายจมูก มือกอดแฟ้มสีน้ำเงินไว้แน่น

“ทนายตฤณโทรเข้าสายสำนักงานอีกแล้วค่ะ นี่สายที่สาม”

“บอกว่าฉันประชุม”

“แพรบอกไปสองรอบแล้วค่ะ” น้องแพรเดินเข้ามาวางแฟ้มลง สายตาตกลงบนรูปเอสี่ แล้วชะงัก “อ้าว นี่…”

ปิ่นมุกพลิกรูปคว่ำลงบนโต๊ะ

“แฟ้มอะไรคะ”

“เอ่อ” น้องแพรกะพริบตาสองที “เอกสารที่พี่สั่งค่ะ แบบฟอร์มขอถอนตัวจากการเป็นทนายความ แพรหาแบบเก่าไม่เจอ เพราะพี่ไม่เคยใช้”

“ไม่เคยใช้ค่ะ” ปิ่นมุกเปิดแฟ้ม

“พี่จะถอนคดีคุณดารินเหรอคะ” เสียงน้องแพรสูงขึ้นครึ่งคีย์ “คดีที่เราชนะแน่ ๆ เนี่ยนะคะ”

“ทนายถอนตัวไม่ได้แปลว่าแพ้”

“แต่พี่ไม่เคยถอน”

“ไม่เคยแพ้ด้วย”

ปิ่นมุกเปิดฝาปากกาสีทอง หมึกดำไหลลงช่อง ชื่อทนายความ อย่างไม่สะดุด เธอเขียนต่อช่องถัดไป เลขคดี วันที่ยื่น

แล้วปากกาก็ไปหยุดที่ช่องสุดท้าย

เหตุผลในการถอนตัว

หมึกซึมเป็นจุดดำเล็ก ๆ บนกระดาษ ขยายวงออกช้า ๆ

น้องแพรยืนนิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะขยับแฟ้มในอ้อมแขน

“พี่มุก” เธอพูดเบา ๆ “แพรไม่ถามก็ได้นะคะ”

“ดีค่ะ”

ปิ่นมุกเขียนลงไปสั้น ๆ มีความสัมพันธ์ทางครอบครัวกับทนายความฝ่ายตรงข้าม รายละเอียดจะแถลงต่อลูกความโดยตรง

เธอเซ็นชื่อ พับกระดาษใส่ซองสีน้ำตาล วางไว้บนรูปที่คว่ำอยู่

“หนึ่ง เลื่อนนัดพรุ่งนี้ทั้งหมด” ปิ่นมุกไม่เงยหน้า “สอง ดึงสัญญาจ้างคุณดารินออกมา ฉันต้องการข้อหกกับข้อเก้า สาม อย่าให้ใครเข้าห้องนี้จนกว่าฉันจะออกไปตอนหนึ่งทุ่มครึ่ง”

“ค่ะ” น้องแพรจดลงหลังมือตัวเองด้วยปากกาลูกลื่น “แล้วถ้าทนายตฤณโทรมาอีก”

“เขาไม่โทรแล้วค่ะ”

“ทำไมพี่รู้คะ”

“โทรสามครั้งแล้วไม่ได้ผล” ปิ่นมุกปิดฝาปากกา “เขาจะเปลี่ยนวิธี”

หนึ่งทุ่มสามสิบห้า ฝนหนักขึ้นจนตึกฝั่งตรงข้ามเหลือแค่ไฟสีเหลืองพร่า ๆ

สัญญาจ้างของดารินกางค้างอยู่บนโต๊ะ ข้อหกเรื่องค่าปรับ เธอข้ามไปตั้งแต่รอบแรก ข้อเก้ามีเส้นหมึกทองขีดใต้สองเส้น

ทนายความจะถอนตัวก่อนนัดไกล่เกลี่ยครั้งสุดท้ายได้ ต่อเมื่อลูกความยินยอมเป็นหนังสือ

ข้อที่เธอร่างเองเมื่อแปดปีก่อน เพื่อกันไม่ให้ทนายคนไหนทิ้งลูกความกลางทาง

ปิ่นมุกกำลังสอดซองสีน้ำตาลที่ยังไม่ได้ยื่นเข้ากระเป๋าหนัง ตอนที่เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง

น้องแพรแง้มประตูเข้ามา ไหล่ห่อ หน้าซีด

“พี่มุกคะ แพรบอกแล้วว่าพี่ไม่ว่าง แต่ทนายตฤณยืนอยู่หน้าห้องค่ะ” เธอกลืนน้ำลาย “ตัวเปียกหมดเลย”

ตฤณไม่ได้นั่ง

เขายืนอยู่กลางห้อง น้ำฝนหยดจากปลายผมลงบนพรม ไหล่สูทสีเทาถ่านเข้มขึ้นเป็นดวง ๆ กลิ่นฝนกับยางมะตอยตามเขาเข้ามา กลบกลิ่นกาแฟเย็นจนหมด

ประตูปิดลงข้างหลังเขา เสียงกลอนดังแกร๊ก

“ฉันมีนัดสองทุ่ม” ปิ่นมุกพูด “คุณมีเวลาสิบห้านาที”

“ผมต้องการห้านาที”

เขาล้วงกระเป๋าสตางค์หนังสีดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน ดึงรูปใบเล็กเท่าฝ่ามือออกจากช่องในสุด แล้ววางมันลงบนโต๊ะ ตรงข้างรูปเอสี่ที่ยังคว่ำอยู่

หนุ่มสาวคู่เดิม ฝนเดิม ป้ายไม้แผ่นเดิม

ขอบรูปมนเพราะถูกนิ้วถูมาหลายปี สีซีดกว่าในจอโทรศัพท์ของดาริน

แต่ไม่มีรอยพับแม้แต่เส้นเดียว

ปิ่นมุกไม่แตะมัน

“ผมไม่เคยพับรูปนี้” ตฤณพูด “สิบสามปี”

“อาจมีใบที่สาม”

“คุณจำได้ไหม คืนนั้นใครถือกล้อง”

เธอจำได้ มือที่กดชัตเตอร์ เสียงหัวเราะจากใต้ชายคาอำเภอ เสียงที่ตะโกนว่า เอ้า ชูทะเบียนขึ้นอีก ไม่เห็นตราอำเภอ

แต่เธอไม่ตอบ

“คนถือกล้องมีฟิล์มค่ะ” เธอพูดแค่นั้น “ฟิล์มอัดซ้ำได้ไม่จำกัด”

ตฤณนิ่งไป สันกรามขยับครั้งเดียว สายตาเลื่อนลงไปที่รูปเอสี่ที่คว่ำอยู่ ค้างตรงนั้นนานกว่าที่ควร แล้วกลับขึ้นมาหาเธอ

“แล้วใบของคุณ” เขาถาม

“อยู่ในที่ของมัน”

“คุณไม่ได้เปิดดู”

“ฉันไม่จำเป็นต้องเปิดดู”

“คุณไม่กล้าเปิดดู” เขาแก้ให้ เสียงนุ่มลงจนเกือบเป็นกระซิบ “เหมือนที่คุณไม่กล้าเซ็นใบหย่า”

ปิ่นมุกหัวเราะสั้น ๆ เสียงคมเหมือนกรรไกรตัดกระดาษ

“ทนายตฤณคะ คุณอยู่ในห้องนี้มาสิบนาที แต่ไม่ยอมนั่ง เพราะถ้านั่ง เสื้อคุณจะทำเก้าอี้ฉันเปียก” เธอชี้ไปที่พรมใต้เท้าเขา “คุณคำนวณทุกอย่าง ยกเว้นข้อเดียว”

“ข้อไหนครับ”

“ลูกความฉันเห็นรูปนี้แล้ว”

“อีกไม่ถึงยี่สิบนาที ฉันต้องตอบเธอ”

“คนต่อไปที่เสียหาย”

เธอเงยหน้าสบตาเขา

“คือคุณ”

เขามองซองสีน้ำตาลที่โผล่ออกมาจากปากกระเป๋าหนังของเธอ

“คุณจะถอน”

“ฉันจะทำสิ่งที่จรรยาบรรณบอกให้ทำ”

“แล้วถ้าลูกความคุณไม่ยอม”

“เธอยอม”

ตฤณยิ้มมุมปาก รอยยิ้มแบบที่เขาใช้ในศาลตอนรู้ว่าอีกฝ่ายเพิ่งพูดเกินหลักฐาน

“คุณยังเชื่อว่าคนอื่นจะทำตามแผนของคุณเสมอ” เขาพูด “เหมือนตอนที่คุณเขียนจดหมายแผ่นเดียว แล้วเชื่อว่าผมจะอ่านแล้วจบ”

สายฝนตีกระจกดังแปะ ๆ ไม่มีใครพูดต่อ

ปิ่นมุกเลื่อนนิ้วไปบนโต๊ะ หยิบรูปใบเล็กของเขาขึ้นมา พลิกดูด้านหลัง

ลายมือดินสอจาง ๆ ใต้ขอบรูป

คดีแรก ยังไม่ปิด

เธอวางมันลงเร็วเกินไป

“เวลาคุณเหลือสามนาทีค่ะ”

“ผมใช้แค่นาทีเดียว”

ตฤณล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านในอีกครั้ง คราวนี้สิ่งที่ออกมาคือซองจดหมาย

ซองเก่าที่เหลืองไปทั้งแผ่น มุมซองยับ กาวที่ฝาปิดแห้งกรอบจนลอกขึ้นมาเป็นแผ่น

หน้าซองเป็นลายมือเดียวกับซองขาวที่ซ่อนอยู่ใต้ปึกเอกสารเมื่อเช้า แต่หมึกซีดกว่า มือที่เขียนเด็กกว่า และเขียนไว้แค่คำเดียว

มุก

“เมื่อเช้าคุณบอกว่าเอกสารผมขาดหน้าเหตุผล” เขาวางซองลงบนรูปเอสี่ที่คว่ำอยู่ ตรงกลางโต๊ะพอดี “หน้านั้นไม่ได้หาย ผมกรอกไว้นานแล้ว”

“ทำไมไม่ส่ง”

ตฤณติดกระดุมสูทเม็ดเดียวที่หลุดอยู่ น้ำฝนหยดสุดท้ายไหลจากปลายผมลงข้างแก้ม เขาไม่เช็ด

“อ่านเองครับ”

เขาเดินไปที่ประตู มือจับลูกบิดแล้วหยุด

“คืนนี้คุณจะบอกความจริงกับลูกความ” เขาพูดโดยไม่หันมา

“ของผม คุณถือไว้แล้ว”

ประตูปิดลง เสียงฝีเท้าเปียกของเขาหายไปตามทางเดิน

นาฬิกาบนผนังเดินไปที่หนึ่งทุ่มสี่สิบเจ็ด

ปิ่นมุกนั่งลง มองซองเหลืองบนโต๊ะ เธอบอกตัวเองว่ามีเวลาสิบสามนาที รถติดฝนแบบนี้ต้องออกเดี๋ยวนี้

มือเธอเปิดฝาซองเอง

ข้างในคือแบบฟอร์มใบหย่ากระดาษบาง พับสามทบ ขอบกรอบเพราะอายุ

เธอดึงมันออกมาครึ่งแผ่น

ครึ่งบนเป็นชื่อเธอ ชื่อเขา เลขทะเบียนสมรสที่เธอไม่เคยท่องแต่จำได้ทุกตัว

ถัดลงมาคือช่อง เหตุผล ที่เต็มไปด้วยลายมือของเขาสามบรรทัด ยังซ่อนอยู่ในรอยพับ

ใต้ลายเซ็นของเขา มีวันที่เขียนกำกับไว้ด้วยหมึกน้ำเงินซีดจาง

ปลายนิ้วเธอเคาะขอบโต๊ะทีละครั้ง ธันวาคม มกราคม กุมภาพันธ์

สามเดือนพอดี นับจากเช้าวันที่เธอทิ้งจดหมายแผ่นเดียวไว้ในห้องเช่า

นิ้วหยุดอยู่ใต้ตัวเลขหมึกน้ำเงิน

๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction