本文へスキップ
MIRARAMA
แฟนทิ้งไปแต่งกับคุณหนู ฉันเลยแต่งกับอาของเขา

Chapter 1

คุณอาคะ แต่งงานกับหนูไหม

This novel is available in Thai only for now.

เค้กแต่งงานสามชั้นที่ขวัญทำทั้งคืน มีชื่อผู้ชายที่เธอคบมาแปดปีเขียนด้วยช็อกโกแลตขาวอยู่บนชั้นบนสุด

ข้าง ๆ ชื่อเขา คือชื่อผู้หญิงอีกคน

ขวัญวางเค้กลงบนโต๊ะกลางห้องรับแขกของตระกูลวรากุล แล้วหันไปหาชายวัยสี่สิบที่นั่งเงียบอยู่หัวโต๊ะ ยื่นซองสัญญาให้ด้วยมือที่ยังมีแป้งติดอยู่

“คุณอาคะ” เธอพูดเสียงดังชัด “แต่งงานกับหนูไหมคะ”

ย้อนกลับไปเช้าวันนั้น ขวัญไม่ได้ตั้งใจจะขอใครแต่งงาน

เธอตั้งใจแค่จะส่งเค้กให้เสร็จ เก็บเงิน แล้วกลับร้านไปร้องไห้ในห้องเก็บแป้ง

ร้านเบเกอรี่ “ขวัญข้าว” เป็นห้องแถวสามชั้นมุมถนน ป้ายไม้เขียนมือสีพาสเทล ตู้กระจกเต็มไปด้วยครัวซองต์ ขนมปังโฮลวีต และเค้กส้มที่ขายดีที่สุด ขวัญเปิดร้านนี้ตอนอายุยี่สิบแปด ด้วยเงินเก็บทั้งหมด กับคำสัญญาของโจ้ว่า อีกสองปีเราแต่งงานกันนะ พอผมเข้ามาช่วยงานพ่อได้แล้ว

สองปีกลายเป็นแปดปี

แล้วเมื่อเดือนก่อน โจ้ก็เดินเข้ามาในร้าน ยืนอยู่หน้าตู้เค้กส้ม บอกว่าเขาจะแต่งงานกับแพรวา ลูกสาวคนเดียวของเจ้าสัวค้าข้าว

ขวัญเข้าใจผมใช่ไหม ธุรกิจครอบครัวมันมีเงื่อนไข

เธอไม่เข้าใจ แต่เธอไม่ได้ปาเค้กใส่หน้าเขา นั่นคือสิ่งเดียวที่ขวัญภูมิใจในตัวเองเดือนนั้น

สามวันต่อมา โทรศัพท์ร้านดัง ปลายสายคือคุณนายพิไล แม่ของโจ้

“ทางบ้านจะจัดงานชิมเมนูงานแต่งวันเสาร์นี้นะจ๊ะ” เสียงหวานเยียบเย็น “แพรวาเขาชอบเค้กร้านหนูมาก อยากให้หนูทำเค้กตัวอย่างมาให้ชิม ค่าจ้างไม่ต้องห่วง”

ขวัญเกือบจะวางสาย

แต่แล้วเธอก็นึกถึงจดหมายที่ได้รับเมื่อวาน จดหมายจากธนาคารที่แจ้งว่าหนี้จำนองตึกร้านของเธอ ถูกขายต่อให้บริษัทแห่งหนึ่งแล้ว และเจ้าหนี้รายใหม่ต้องการให้ชำระทั้งหมดภายในสี่สิบห้าวัน

เธอต้องการเงินทุกบาท

“ได้ค่ะ” ขวัญตอบ “หนูจะทำให้ค่ะ”

บ้านตระกูลวรากุลอยู่ในซอยลึกย่านเก่า เป็นคฤหาสน์สีขาวสามชั้นที่มีเสาโรมันหน้าบ้าน สนามหญ้าตัดเรียบจนเหมือนพรม น้ำพุหินอ่อนพ่นน้ำเป็นสาย ขวัญเคยมาที่นี่แค่ครั้งเดียวตลอดแปดปี เป็นงานวันเกิดคุณย่า ที่เธอต้องนั่งโต๊ะเดียวกับคนขับรถ

วันนี้เธอเข้าทางประตูหลัง

“เค้กวางตรงนั้น” แม่บ้านชี้ไปที่ห้องรับแขกใหญ่ “คุณนายบอกให้คนทำเค้กเข้าไปอธิบายเองด้วย”

คนทำเค้ก

ไม่ใช่ขวัญ ไม่ใช่แฟนเก่าของโจ้ ไม่ใช่ผู้หญิงที่ทำกับข้าวให้ลูกชายบ้านนี้กินมาแปดปี

แค่คนทำเค้ก

ห้องรับแขกเพดานสูง โคมคริสตัลห้อยต่ำ โซฟากำมะหยี่สีเขียวมรกตเรียงเป็นรูปตัวยู ญาติตระกูลวรากุลนั่งกันเต็ม ผู้ชายในสูท ผู้หญิงในผ้าไหม เด็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่มุมห้องกับพี่เลี้ยง

กลางห้อง โจ้นั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ สูทสีชมพูอ่อนพอดีตัว ผมเซ็ตเท็กซ์เจอร์ทันสมัย มือข้างหนึ่งโอบเอวผู้หญิงที่นั่งข้าง ๆ

แพรวาสวย ขวัญยอมรับ ผิวขาวใส ผมยาวสลวย ชุดเดรสผ้าลูกไม้สีครีม แหวนเพชรเม็ดใหญ่บนนิ้วนางซ้ายที่ส่องประกายทุกครั้งที่ขยับมือ

โจ้เห็นขวัญเดินเข้ามา ใบหน้าเขาซีดลงครึ่งวินาที แล้วก็หลบตา

ยังมีความละอายเหลืออยู่บ้าง ขวัญคิด น่าเสียดายที่ไม่พอให้ปิดปากแม่ตัวเอง

“มาแล้วเหรอจ๊ะ” คุณนายพิไลลุกขึ้นจากโซฟา ผ้าไหมสีทองระยับตามตัว “ทุกคน นี่หนูขวัญ เจ้าของร้านเบเกอรี่ที่แพรวาชอบไง”

ญาติหลายคนหันมามอง บางคนรู้จักเธอ บางคนกระซิบกัน

“เคยเป็นแฟนโจ้ไม่ใช่เหรอ”

“ใช่ ๆ ตั้งหลายปี”

“ใจกล้าจังนะ มาทำเค้กงานแต่งแฟนเก่า”

ขวัญได้ยินทุกคำ เธอวางกล่องเค้กลงบนโต๊ะไม้สักกลางห้อง เปิดฝาออกอย่างระมัดระวัง

เค้กสามชั้นสีขาวงาช้าง ประดับดอกกุหลาบน้ำตาลที่เธอปั้นทีละกลีบตั้งแต่ตีสองจนตีห้า ชั้นบนสุดมีป้ายช็อกโกแลตขาว เขียนชื่อ โจ้ & แพรวา ด้วยลายมือที่เธอพยายามไม่ให้สั่น

“สวยจัง” แพรวาร้อง ปรบมือเบา ๆ “ขวัญเก่งมากเลยค่ะ ใช่ไหมพี่โจ้”

โจ้พยักหน้าโดยไม่พูด

“ชั้นล่างเป็นเค้กส้มค่ะ” ขวัญอธิบายเสียงเรียบ “ชั้นกลางเป็นวานิลลาไส้เสาวรส ชั้นบนเป็นช็อกโกแลตเข้ม”

“เค้กส้ม” คุณนายพิไลทวนคำ ยิ้มที่มุมปาก “เมนูที่หนูทำให้โจ้กินทุกวันเกิดใช่ไหมจ๊ะ”

ห้องเงียบลงนิดหนึ่ง

“ค่ะ” ขวัญตอบ

“ดีจัง” คุณนายพิไลหันไปหาแพรวา “ลูกจะได้รู้ไงว่าโจ้ชอบรสไหน หนูขวัญเขารู้ดีที่สุด เพราะเคยเป็นแม่ครัวให้โจ้มาตั้งแปดปี”

หัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นรอบห้อง

แม่ครัว

ขวัญกัดฟันแน่นจนกรามปวด

“อ้อ แล้วก็” คุณนายพิไลหยิบซองเอกสารสีขาวจากโต๊ะข้างตัว ยื่นมาให้ “ค่าจ้างเค้กจ้ะ กับเอกสารอีกฉบับ บริษัทของตระกูลเราเพิ่งซื้อหนี้ตึกแถวที่หนูเช่าร้านอยู่”

ขวัญรับซองไว้ มือนิ่ง

“บ้านเราเป็นเจ้าหนี้รายใหม่ของหนูแล้วนะจ๊ะ” คุณนายพิไลพูดต่อด้วยเสียงอ่อนโยนที่สุด “ครบสี่สิบห้าวัน ถ้าจ่ายไม่ได้ ก็ย้ายออกไปนะ พอดีตึกนั้นจะทำเป็นร้านดอกไม้ให้แพรวาเขาไว้ใช้เป็นที่รับรองแขก”

ร้านดอกไม้

ร้านที่ขวัญสร้างมาแปดปี จะกลายเป็นร้านดอกไม้ของผู้หญิงที่แย่งแฟนเธอไป

“พี่โจ้” ขวัญหันไปหาผู้ชายบนโซฟา “พี่รู้เรื่องนี้ใช่ไหม”

โจ้ขยับตัวไม่สบายใจ

“ขวัญ... มันเป็นเรื่องธุรกิจ แม่บอกว่าเป็นการลงทุน”

“สี่สิบห้าวัน” ขวัญทวน “วันเดียวกับงานแต่งพี่พอดีเลยนะ”

โจ้ไม่ตอบ แพรวามองหน้าว่าที่สามีแล้วมองหน้าขวัญ คิ้วขมวดนิดหนึ่ง เหมือนเพิ่งรู้อะไรบางอย่างเป็นครั้งแรก

“อย่าคิดมากเลยจ้ะ” คุณนายพิไลตบไหล่ขวัญเบา ๆ “หนูยังสาว ยังเริ่มใหม่ได้ อายุสามสิบหก ไปหาผัวรวย ๆ สักคนสิ เผื่อจะมีใครเอา”

ห้องหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิม

ขวัญยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ซองเอกสารในมือ เค้กแต่งงานสามชั้นตั้งอยู่ข้างตัว

แล้วเธอก็สังเกตเห็นเขา

ชายคนหนึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะยาวท้ายห้อง ไม่ได้นั่งโซฟาเหมือนคนอื่น ไม่ได้หัวเราะเหมือนคนอื่น สูทสีเทาถ่านไม่ผูกไท นาฬิกาเหล็กเรือนเรียบที่ข้อมือ ผมสั้นเรียบร้อย มีสีเทาแซมตรงขมับ ใบหน้าคมเข้มนิ่งราวกับรูปปั้น

ในมือเขาถือถ้วยกาแฟที่ไม่ได้ยกขึ้นจิบสักครั้ง

ขวัญรู้ว่าเขาเป็นใคร ทุกคนในห้องนี้รู้

อาเทพ น้องชายคนเล็กของพ่อโจ้ นักลงทุนที่ไม่เคยมาร่วมงานครอบครัวมาสิบปี ผู้ชายที่โจ้เคยเล่าให้เธอฟังว่า ทั้งบ้านกลัวอาเทพที่สุด แม้แต่พ่อยังไม่กล้าเถียง เพราะหุ้นใหญ่ของบริษัทครอบครัวอยู่ในมืออา

ผู้ชายที่ตอนนี้กำลังมองเธอ

ไม่ใช่มองแบบที่คนอื่นมอง ไม่ได้มองด้วยความสงสาร ไม่ได้มองด้วยความสนุก

มองเหมือนกำลังรอดูว่าเธอจะทำอะไรต่อ

ถ้าคุณจะเป็นคนเดียวในห้องนี้ที่ไม่หัวเราะ ขวัญคิด งั้นก็ช่วยฉันหน่อยแล้วกัน

ในกระเป๋าผ้าของขวัญมีซองเอกสารอีกฉบับ

เธอร่างมันขึ้นเมื่อคืนนี้ ตอนตีสามระหว่างรอเค้กเย็นตัว ในวินาทีที่โกรธที่สุดในชีวิต และไม่คิดว่าจะได้ใช้จริง เป็นสัญญาที่พิมพ์จากเครื่องพิมพ์เก่าในร้าน หัวกระดาษยังมีคราบแป้ง

สัญญาสมรส ระยะเวลาหนึ่งปี

เธอเขียนมันเหมือนเขียนไดอารีระบายความแค้น คิดเล่น ๆ ว่าถ้าวันหนึ่งได้เป็นญาติผู้ใหญ่ของโจ้ ได้ให้เขากับแพรวาคลานเข่ามารดน้ำดำหัวทุกสงกรานต์ ได้นั่งหัวโต๊ะในบ้านหลังนี้ คงจะสะใจดี

เธอไม่ได้คิดว่าจะกล้า

แต่ตอนนี้ ในห้องนี้ ท่ามกลางเสียงหัวเราะ ขวัญรู้สึกว่าไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว

เธอหยิบซองนั้นออกมา

เดินผ่านโซฟาตัวที่โจ้นั่ง ผ่านคุณนายพิไลที่หยุดหัวเราะกลางคัน ผ่านญาติที่หันตามเธอเป็นแถว ผ่านเด็ก ๆ ที่หยุดวิ่งเล่น

รองเท้าผ้าใบเปื้อนแป้งกระทบพื้นไม้ขัดเงา เสียงดังชัดทุกก้าวในห้องที่เริ่มเงียบ

จนกระทั่งเธอหยุดอยู่หน้าโต๊ะหัวห้อง ตรงหน้าผู้ชายที่ทั้งตระกูลเกรงกลัวที่สุด

เธอวางซองลงตรงหน้าเขา

“คุณอาคะ” ขวัญพูดเสียงชัด ทุกคนในห้องได้ยิน “แต่งงานกับหนูไหมคะ”

ความเงียบที่ตามมา หนักจนได้ยินเสียงน้ำพุหน้าบ้าน

ถ้วยชาในมือญาติคนหนึ่งกระทบจานรอง เสียงแก้วกังวาน เด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งดึงกระโปรงพี่เลี้ยงแล้วถามเสียงดังว่า พี่คนนั้นจะแต่งงานกับคุณอาเหรอคะ พี่เลี้ยงรีบปิดปากเด็กไว้

โจ้ลุกพรวดขึ้นจากโซฟา

“ขวัญ! บ้าไปแล้วเหรอ!”

“ฉันไม่ได้คุยกับพี่” ขวัญพูดโดยไม่หันไปมอง ตายังจ้องอาเทพ

“หนูขวัญ” เสียงคุณนายพิไลแหลมขึ้น “ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ อย่ามาทำให้อายแขก”

อาเทพยกมือขึ้น

แค่ยกมือขึ้นเท่านั้น ไม่ได้พูดอะไรสักคำ คุณนายพิไลก็หุบปากทันที เหมือนมีใครกดปุ่มปิดเสียง

ขวัญเห็นเป็นครั้งแรกว่าอำนาจจริง ๆ หน้าตาเป็นอย่างไร

อาเทพเปิดซองช้า ๆ ดึงกระดาษสามแผ่นออกมา คราบแป้งบนหัวกระดาษเปื้อนนิ้วเขา เขาไม่ได้ปัดมันออก

เขาอ่าน

อ่านจริง ๆ ทุกบรรทัด ทุกหน้า สายตาเลื่อนลงช้า ๆ ไม่รีบร้อน ทั้งห้องรอ ขวัญรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงจนได้ยินในหู

ฉันทำอะไรลงไป

ถ้าเขาหัวเราะใส่ ถ้าเขาเรียกยามมาลากออกไป ฉันจะไม่มีหน้ากลับไปเปิดร้านอีกเลย

อาเทพวางกระดาษลง

“ข้อสาม” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ ไม่ดัง แต่ก้องไปทั่วห้อง “คุณเขียนว่าสัญญาหนึ่งปี ไม่มีความสัมพันธ์ทางกาย แยกห้องนอน”

“ค่ะ” ขวัญพยักหน้า

“ข้อห้า คุณเขียนว่าเพื่อแลกกับการที่ผมช่วยเรื่องหนี้ตึกร้าน คุณจะทำหน้าที่ภรรยาในงานสังคมทุกงาน”

“ค่ะ”

“แล้วข้อเจ็ด” เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาลึกจนอ่านไม่ออก “ทำไมเขียนว่า ผู้ถูกว่าจ้างมีสิทธิ์นั่งหัวโต๊ะในงานเลี้ยงครอบครัวทุกงาน”

ขวัญไม่หลบตา

“เพราะหนูอยากให้หลานชายคุณอา เห็นหนูนั่งตรงนั้นทุกมื้อค่ะ”

มุมปากของอาเทพขยับขึ้นนิดเดียว นิดจนถ้าไม่ได้มองใกล้ขนาดนี้คงไม่มีใครเห็น

เขาหยิบปากกาหมึกซึมสีดำออกจากกระเป๋าสูท

“เทพ!” ผู้ชายสูงวัยคนหนึ่งลุกขึ้นจากโซฟาฝั่งขวา หน้าเหมือนโจ้แต่แก่กว่ายี่สิบปี ศักดิ์ชัย พ่อของโจ้ “อย่าทำเรื่องบ้า ๆ นี่เป็นเรื่องตลกของเด็กมันเท่านั้น”

อาเทพไม่หันไปมองพี่ชาย

“ข้อแม้ของผมข้อเดียว” เขาพูดกับขวัญ “คุณต้องย้ายมาอยู่บ้านหลังนี้ ตั้งแต่พรุ่งนี้”

“บ้านหลังนี้” ขวัญทวน “ไม่ใช่บ้านของคุณอาเองเหรอคะ”

“บ้านหลังนี้” อาเทพย้ำ “ปีกตะวันออกเป็นของผม ไม่ได้มีใครเข้าไปมาสิบปีแล้ว”

เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่ขวัญเห็นว่าตอนที่เขาพูดคำว่า บ้านหลังนี้ สายตาเขาเหลือบไปทางพ่อของโจ้ครั้งหนึ่ง เร็วมาก เย็นมาก

แบบที่คนมองกุญแจ ไม่ใช่มองพี่ชาย

เขาไม่ได้รับข้อเสนอเพราะสงสารฉัน

ความคิดนั้นวาบขึ้นมาในหัว และขวัญไม่รู้ว่าจะกลัวหรือโล่งใจดี

“ตกลงค่ะ” เธอบอก

อาเทพเซ็นชื่อ

ลายเซ็นยาวสง่า หมึกสีดำเงาวาวบนกระดาษที่มีคราบแป้ง

เขาลุกขึ้นยืน สูงกว่าที่ขวัญคิดเกือบหนึ่งช่วงหัว เขาพับสัญญาเก็บเข้ากระเป๋าสูทด้านใน แล้วหันไปหาคนทั้งห้อง

“พรุ่งนี้เช้าผมจะพาเธอไปจดทะเบียน” เขาประกาศเสียงเรียบ “ใครมีปัญหา มาคุยกับผม”

ไม่มีใครพูดอะไร

คุณนายพิไลหน้าซีดจนแป้งดูเป็นสีเทา ศักดิ์ชัยกำหมัดแน่นข้างลำตัว แพรวาปิดปากด้วยมือที่มีแหวนเพชร ตาโตเหมือนดูละครหลังข่าว

ส่วนโจ้ยืนอ้าปากค้าง หน้าแดงสลับซีด

อาเทพเดินอ้อมโต๊ะมายืนข้างขวัญ ไม่ได้แตะตัวเธอ แค่ยืนใกล้พอให้ทุกคนเห็นว่าเธออยู่ข้างเขา กลิ่นน้ำหอมไม้สนจาง ๆ ลอยมาปะทะกลิ่นเนยและน้ำตาลที่ติดตัวเธอ

แล้วเขาก็มองตรงไปที่หลานชาย

“โจ้”

“ค... ครับอา”

“อาสะใภ้หลานยืนอยู่ตรงนี้” อาเทพพูดช้า ชัดทีละคำ “ไหว้สิ”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction