本文へスキップ
MIRARAMA
แม่บ้านโรงแรมรับจ้างเป็นแฟนปลอม ในบ้านของตระกูลที่ขโมยโรงแรมไปจากแม่ฉัน

Chapter 3

แก้วน้ำผมว่าง

This novel is available in Thai only for now.

บัตรตอกเวลาหมายเลข 117 ถูกฟาดลงบนม้านั่งไม้ ห่างจากมือส้มโอไม่ถึงคืบ

“ห้าชั่วโมง” พี่นวลว่า “เธอหายไปจากกะห้าชั่วโมง”

ส้มโอเงยหน้าขึ้นจากบัตร ใบหน้าเหลี่ยมของหัวหน้าแม่บ้านอยู่ใต้หลอดนีออนที่กะพริบ สว่างทีมืดที มวยผมสีดอกเลารัดตึงจนหางตาถูกดึงขึ้น วิทยุสื่อสารเหน็บอยู่ที่เอวเครื่องแบบสีเทาเข้ม

นาฬิกาตอกบัตรบนผนังชี้ห้าทุ่มสี่สิบเอ็ด

อีกสิบเก้านาทีเครื่องจะตัดรอบ บัตรที่ไม่มีลายเซ็นหัวหน้าจะกลายเป็นขาดงานหนึ่งวัน หักค่าแรงสามวัน

ส้มโอเพิ่งลงจากมอเตอร์ไซค์รับจ้างเมื่อสี่นาทีก่อน รองเท้ายางพื้นนุ่มยังเปียกน้ำขังจากซอยหน้าห้องเช่า กระดุมเครื่องแบบเม็ดที่สามติดผิดรู เธอแก้มันใหม่ทีละเม็ดโดยไม่ก้มมอง

“หนูขอโทษค่ะพี่”

“ฉันไม่ได้ถามว่าเธอขอโทษไหม” พี่นวลกอดอก “ฉันถามว่าเธอไปไหน”

“เปิ้ลบอกพี่แล้วนี่คะ หนูปวดท้อง”

“ห้องน้ำชั้นใต้ดินฉันสั่งปิดซ่อมท่อตั้งแต่หกโมงเย็น” พี่นวลชี้ไปทางประตูสุดทางเดิน “ป้ายยังแขวนอยู่ จะไปดูไหม”

กลิ่นน้ำยาซักผ้าปนกลิ่นอับจากท่อแอร์ลอยมาตามลมเย็นเหนือหัว เครื่องตอกบัตรเดินดังแกร๊กทุกครั้งที่เข็มยาวขยับ

เปิ้ลโกหกให้ฉัน แล้วโกหกพลาดเพราะฉัน

“เปิ้ลไม่รู้อะไรค่ะ” ส้มโอพูด “หนูบอกเปิ้ลไปแบบนั้นเอง จะหักก็หักหนูคนเดียว”

พี่นวลไม่ตอบ เธอหยิบแฟ้มปกแข็งสีดำจากใต้แขนขึ้นมาเปิด กระดาษโน้ตสีเหลืองแผ่นหนึ่งแปะอยู่บนปก ลายมือไม่ใช่ของหัวหน้าแม่บ้าน

รายชื่อแม่บ้านกะเย็นทั้งหมด ส่งเลขาฯ คุณวรรณาก่อนเที่ยงคืน

“ทั้งกะเย็นเราขาดคนเปลี่ยนผ้าสองชั้น ฉันต้องดึงเด็กกะดึกขึ้นมาก่อนเวลา เธอรู้ไหมว่าต้องจ่ายโอทีเท่าไร”

ส้มโอเหลือบไปที่บอร์ดไม้ก๊อกข้างนาฬิกาตอกบัตร ใบเซ็นโอทีแผ่นใหม่ปักหมุดอยู่ สองชื่อ ช่องเวลาเขียนว่า 16.30–18.00

“สี่ร้อยแปดสิบบาทค่ะ สองคน ชั่วโมงครึ่ง”

นิ้วของพี่นวลหยุดบนแฟ้ม

“บ่ายสามถึงหกโมง หนูเก็บห้องเปลี่ยนแขกไปสิบห้าห้อง” ส้มโอพูดต่อ เสียงเรียบเหมือนรายงานยอดห้องว่าง “มาตรฐานกะคือสิบสอง ห้องค้างของหนูวันนี้ศูนย์ คอมเพลนศูนย์ ใบเช็กห้องอยู่ในแฟ้มพี่ ช่อง 117 หน้าที่เจ็ดค่ะ”

พี่นวลพลิกไปหน้าเจ็ด ไล่นิ้วลงตามช่องติ๊กถูกสิบห้าบรรทัด ลายมือกลมเรียบเหมือนกันหมดทุกบรรทัด

“สี่ร้อยแปดสิบบาท หักจากค่าแรงหนูได้ค่ะ” ส้มโอว่า “แต่ห้องที่หนูทำไปแล้ว ไม่ต้องมีใครทำซ้ำ”

พี่นวลปิดแฟ้มดังปึก

“ปากดีขึ้นนะ ตั้งแต่เมื่อไร”

“ตั้งแต่ทำครบสิบห้าห้องค่ะ”

เข็มยาวขยับอีกหนึ่งขีด แกร๊ก ห้าทุ่มสี่สิบสาม

พี่นวลก้าวเข้ามาใกล้ ใกล้จนส้มโอได้กลิ่นแป้งฝุ่นกับกลิ่นยาดมจากกระเป๋าเสื้อหัวหน้า ตาคู่นั้นไล่จากหน้าเธอขึ้นไปที่มวยผม

ปอยผมตรงขมับของส้มโอไม่ได้หลุดเป็นเส้นตรงเหมือนทุกวัน มันม้วนเป็นลอน ลอนเดียวกับที่ปล่อยลงมาบนบ่าตอนดินเนอร์

“ผมเธอเป็นลอน” พี่นวลว่า

ส้มโอยกมือขึ้นเหน็บปอยผมกลับเข้าเน็ต ช้าเกินไปครึ่งวินาที

“ยี่สิบปีที่ฉันเดินอยู่ในห้องนี้” พี่นวลพูดเบาลง เบาจนเสียงพัดลมท่อแอร์กลบได้ครึ่งคำ “ฉันเห็นแม่บ้านหายขึ้นไปข้างบนแบบนี้มาสามคน ลงมาครบทั้งสามคน”

“แล้วพี่จะบอกว่าอะไรคะ”

“ไม่มีใครได้ทำงานที่นี่ต่อสักคน”

พี่นวลไม่ได้พูดว่าข้างบนคือชั้นไหน ไม่ได้พูดว่าสามคนนั้นเป็นใคร ส้มโอไม่ถาม

ถามเมื่อไร ก็คือยอมรับว่าฉันขึ้นไป

มือในกระเป๋ากระโปรงกดโทรศัพท์จอร้าวค้างไว้ ในเครื่องมีภาพเดียวที่เธอยังไม่กล้าเปิดดูซ้ำ ลายเซ็นพยานที่ขอบกระดาษกินไปครึ่งชื่อ เหลือแค่ห่วงหมึกหนึ่งวง

เธอจับขอบบัตรตอกเวลาด้วยปลายนิ้วอีกข้าง กระดาษแข็งงอเข้าหาฝ่ามือเล็กน้อย

วิทยุที่เอวพี่นวลแตกเสียงซ่าขึ้นมา

“หัวหน้าคะ ฟรอนต์ค่ะ สวีทชั้นสามสิบสองโทรลงมา ขอแก้วน้ำเพิ่มกับน้ำแข็งหนึ่งถังค่ะ”

“ส่งเด็กกะดึกขึ้นไป”

“แขกไม่เอาค่ะ” เสียงปลายสายลังเล “แขกระบุเบอร์มาเลยค่ะ ขอแม่บ้านหมายเลข 117”

พี่นวลหันกลับมาช้า ๆ

“ห้องหลานเจ้าของ” เธอว่า “รู้เบอร์แม่บ้านของฉันได้ยังไง”

ลายเซ็นของพี่นวลลงบนบัตรตอนห้าทุ่มห้าสิบเก้า เครื่องตอกเวลากัดกระดาษดังกึก หัวหน้าแม่บ้านไม่พูดอะไรอีก นอกจากโยนกุญแจลิฟต์พนักงานมาให้

ประตูสวีทชั้นสามสิบสองเปิดก่อนส้มโอจะเคาะครบสามครั้ง

กลิ่นเปรี้ยวฉุนพุ่งออกมาก่อนเจ้าของห้อง

กลิ่นน้ำส้มสายชูเข้มข้น ปนกลิ่นสารเคมีที่ส้มโอไม่รู้จักชื่อ ไฟห้องน้ำเปลี่ยนเป็นสีแดงทั้งห้อง แถบฟิล์มเปียกหนีบไม้หนีบผ้าห้อยเรียงบนราวม่านอาบน้ำ น้ำหยดจากปลายฟิล์มลงอ่างดังติ๋ง ติ๋ง

กรณ์ยืนอยู่ตรงประตู เชิ้ตลินินปลดกระดุมครึ่งตัว สายกล้องฟิล์มคล้องคอ ผมที่ทัดหูไว้ตอนดินเนอร์หลุดลงมาข้างหนึ่ง

เขาถือแก้วเปล่าไว้ในมือ ยกขึ้นให้เธอดู

“แก้วน้ำผมว่าง”

ส้มโอมองแก้ว แล้วมองเลยไหล่เขาเข้าไปในห้อง เหยือกน้ำแก้วเจียระไนวางอยู่บนโต๊ะหินอ่อน น้ำเต็มถึงคอเหยือก

“เหยือกบนโต๊ะคุณเต็มอยู่นะคะ”

“ผมรู้” กรณ์ว่า “ผมแค่อยากรู้ว่าคุณจะรินให้ผมไหม หลังจากที่ป้าผมสั่งคุณแบบนั้น”

ส้มโอเข็นรถเข้าห้อง วางถังน้ำแข็งลงบนโต๊ะ หยิบเหยือกขึ้นมา

น้ำหยุดที่สามในสี่แก้ว เธอเช็ดปากเหยือกด้วยผ้าในมือซ้าย หมุนข้อมือเก็บหยดสุดท้าย

“แขกขอ หนูก็ริน” เธอวางแก้วลงตรงหน้าเขา “ใครสั่งก็ตาม น้ำไม่รู้หรอกค่ะ”

กรณ์หัวเราะทุ้มในลำคอ แต่ไม่ได้หยิบแก้ว

“คุณระบุเบอร์หนูกับฟรอนต์” ส้มโอว่า “หัวหน้าหนูถามแล้วว่าคุณรู้ได้ยังไง”

เสียงหัวเราะหยุดทันที

“ผมดูจากป้ายชื่อตอนคุณมาทำเตียงเมื่อบ่าย” เขาวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะ “ผมคิดว่าการเรียกแม่บ้านเป็นเรื่องที่ไม่มีใครสงสัย ข้อสองของคุณจะได้ไม่พัง”

“เรียกแม่บ้านไม่มีใครสงสัยค่ะ” ส้มโอว่า “เรียกแม่บ้านคนเดิมตอนห้าทุ่มสี่สิบ หลังจากเธอหายไปห้าชั่วโมง ทุกคนสงสัย”

กรณ์อ้าปาก แล้วปิด

“ผมขอโทษ”

เขาพูดช้าและชัด เหมือนคนจดคำผิดลงสมุด

ส้มโอหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กจากรถเข็น วางรองใต้ถังน้ำแข็งกันหยดน้ำซึมลงหินอ่อน

“คุณเรียกหนูขึ้นมาทำไมคะ”

กรณ์เดินไปที่โซฟาหนังสีคาราเมล หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา แผ่นใหญ่ ภาพถ่ายขนาดจิ๋วเรียงเป็นแถวยาว

“คอนแทคชีตครับ ผมล้างเองในห้องน้ำนั่นแหละ” เขาว่า “ตอนอยู่ต่างประเทศผมชินแล้ว ห้องไหนมืดได้ ห้องนั้นเป็นห้องล้างฟิล์ม”

ภาพขาวดำสามสิบกว่าช่อง ส่วนใหญ่เป็นวิวแม่น้ำนอกหน้าต่างห้องนี้ ช่องท้าย ๆ เป็นรูปวาดสีน้ำมันบนผนัง ถ่ายจากระยะใกล้จนเห็นเนื้อสี

ช่องสุดท้ายคือผ้าปูเตียง

เตียงของห้องนี้ ตอนบ่ายสามโมง มุมผ้าพับสี่สิบห้าองศาสอดใต้ฟูก เรียบจนไม่มีเงาสักเส้น

“คุณถ่ายเตียงหนูเหรอคะ”

“ผมถ่ายของที่คนทำดีจนไม่มีใครมอง” เขาว่า “นิสัยเสีย ขอโทษอีกรอบ”

ส้มโอวางคอนแทคชีตลงบนโต๊ะ ภาพเตียงหงายขึ้น

“คุณไม่ได้เรียกหนูขึ้นมาดูรูปเตียง”

“ไม่ใช่ครับ”

กรณ์นั่งลงที่ขอบโซฟา ข้อศอกวางบนเข่า เขาไม่ได้ยิ้มแล้ว

“ตอนที่ย่าจับมือคุณไว้ไม่ยอมปล่อย คุณบอกย่าว่านมอุ่นข้างบนจะเย็น เย็นแล้วมีฝ้าลอย ย่าไม่ชอบ”

“ค่ะ”

“แล้วย่าก็ปล่อยมือ”

ติ๋ง ฟิล์มในห้องน้ำหยดลงอ่างอีกหยด

“คุณรู้ได้ยังไงว่าย่าไม่ชอบฝ้านม”

ส้มโอเอื้อมไปจัดผ้าใต้ถังน้ำแข็งให้มุมผ้าขนานกับขอบโต๊ะ

“แขกสูงอายุร้อยละเจ็ดสิบไม่ชอบฝ้านมค่ะ” เธอว่า “มันติดคอ แม่บ้านที่ดูแลชั้นผู้สูงอายุรู้กันทุกคน”

“ผมโทรถามพี่แพรเมื่อชั่วโมงก่อน”

มือของส้มโอหยุดบนผ้า

“ย่าดื่มนมอุ่นทุกคืนก่อนนอน” กรณ์พูดช้า ๆ “ย่าเอาช้อนตักฝ้าทิ้งเองทุกครั้ง ทำมาตั้งแต่พี่แพรมาทำงาน ไม่เคยบ่น ไม่เคยสั่งใคร พี่แพรบอกว่าในบ้านนี้ไม่มีใครรู้เรื่องนี้นอกจากพี่แพรเอง ป้าผมยังไม่รู้เลย”

เพราะแม่ก็ตักฝ้าทิ้งเองทุกคืน แม่บอกว่าติดมาจากคนที่เลี้ยงแม่

แม่ไม่เคยบอกว่าคนคนนั้นเป็นใคร

ส้มโอยืดตัวขึ้น เก็บมือไว้ข้างลำตัว

ผู้ชายตรงหน้าเป็นหลานของผู้หญิงที่หมุนแหวนหยกเข้าหาฝ่ามือ เป็นคนเดียวในห้องอาหารที่ลุกขึ้นบังเธอจากรถเข็น และเป็นคนเดียวกันที่ถ้าวันหนึ่งต้องเลือกระหว่างป้าแท้ ๆ กับแม่บ้านที่เพิ่งรู้จักกันเก้าชั่วโมง เธอเดาคำตอบไม่ได้

“หนูทำงานบริการค่ะ” ส้มโอพูด “แขกพูดอะไรต่อหน้าเรา เราได้ยินหมด แค่ไม่มีใครจำได้ว่าเคยพูดต่อหน้าเรา”

กรณ์มองหน้าเธอนาน นานพอให้ฟิล์มหยดลงอ่างอีกสองหยด

“โอเค” เขาว่า

“โอเคเหรอคะ”

“ผมจ้างคุณไปกินข้าว ไม่ได้จ้างมาตอบคำถาม” เขาลุกขึ้น “คุณไม่ต้องตอบ แต่ผมขอถามไว้ก่อน เผื่อวันหนึ่งคุณอยากตอบ”

ส้มโอไม่พูด เธอมองแก้วน้ำที่เขายังไม่ได้แตะ

เขาไม่ได้ปล่อยคำถามทิ้ง เขาแค่วางมันไว้บนโต๊ะ

กรณ์เดินไปที่โต๊ะทำงาน กล้องฟิล์มเก่าสามตัวยังเรียงอยู่ที่เดิม เขาเปิดลิ้นชักบนสุด หยิบอะไรบางอย่างออกมา ประคองไว้ด้วยฝ่ามือสองข้าง นิ้วไม่แตะรอยพับสักรอย

“อันนี้คือเหตุผลที่ผมเรียกคุณขึ้นมาจริง ๆ”

เขาวางมันลงบนโต๊ะหินอ่อน ข้างแก้วน้ำสามในสี่

เรือกระดาษลำเล็ก ยาวไม่ถึงฝ่ามือ

กระดาษสีเหลืองซีดแบบที่เก็บไว้ในลิ้นชักมาหลายสิบปี รอยพับนิ่มจนขนกระดาษลุกฟู มุมหัวเรือพิมพ์ตราสีเขียวจาง ๆ เป็นรูปใบบัว

ส้มโอรู้จักตรานั้น

ตราเก่าของโรงแรมธาราวดี ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตัวอักษรสีทองเมื่อยี่สิบปีก่อน ตรานี้ไม่มีเหลือในโรงแรมแล้ว ยกเว้นในตู้เอกสารห้องใต้ดิน

“ตอนผมลุกไปยืนบังคุณจากรถเข็น” กรณ์ว่า “ย่าดึงแขนเสื้อผม ยัดนี่ใส่มือ แล้วพูดว่า ให้รัตนา”

“คุณเปิดดูหรือยังคะ”

“ยังครับ”

“ทำไมล่ะคะ”

“ย่าไม่ได้ฝากถึงผม” เขาว่าง่าย ๆ เหมือนตอบว่าข้างนอกฝนตก

ส้มโอมองเรือกระดาษ ไม่ยื่นมือออกไป

“แล้วทำไมเอามาให้หนู”

“เพราะทั้งห้องอาหารคืนนี้” กรณ์ว่า “ย่าชี้คนเดียว”

เครื่องปรับอากาศเป่าลมผ่านโต๊ะ เรือกระดาษไหวไปข้างหนึ่งเบา ๆ แล้วนิ่ง

ถ้าหยิบ เท่ากับรับชื่อนั้น

ถ้าไม่หยิบ เรือลำนี้จะกลับไปอยู่ในลิ้นชักของผู้ชายที่เป็นหลานป้าวรรณา

กรณ์ก้าวเข้ามาครึ่งก้าว มือเขาค้างอยู่เหนือโต๊ะ ห่างจากหลังมือเธอหนึ่งคืบ

“ขอแตะได้ไหมครับ ผมจะวางมันลงในมือคุณ”

“ไม่ค่ะ”

มือเขาถอยกลับทันที ไม่มีคำถามตามมา

ส้มโอหยิบเรือกระดาษขึ้นมาเอง

น้ำหนักเบาเหมือนไม่มีอะไรอยู่ในมือ กลิ่นแป้งเย็นกับยาหม่องลอยขึ้นมาจากกระดาษ กลิ่นเดียวกับผ้าคลุมไหล่สีครีม กลิ่นเดียวกับลิ้นชักเสื้อผ้าของแม่

เธอพลิกเรือ ปลายนิ้วหาจุดเริ่มพับที่ใต้ท้องเรือ

รอยพับแรกเปิดออกช้า ๆ เสียงกระดาษเก่าคลายตัวดังแกรบเบา ๆ ในห้องที่เงียบจนได้ยินน้ำแข็งในถังทรุดตัว

หมึกสีน้ำเงินซีดโผล่พ้นรอยพับมาครึ่งบรรทัด ตัวหนังสือที่เหลือยังซ่อนอยู่ในท้องเรือ

นิ้วโป้งของส้มโอหยุดอยู่ตรงนั้น

สายตากรณ์อยู่ที่นิ้วโป้งที่หยุดนิ่งนั้น

“คุณรู้จักลายมือนี้” เขาว่าเบา ๆ

ส้มโอไม่เงยหน้า

ตัว ร ตัวแรกที่โผล่พ้นรอยพับ หางเอียงขวา เหมือนต้นข้าวโดนลม

โทรศัพท์ของกรณ์บนโต๊ะหินอ่อนสั่นขึ้นมา ขอบเครื่องกระทบแก้วน้ำสามในสี่ดังกริ๊ก

จอสว่างข้างเรือกระดาษ เที่ยงคืนสิบสองนาที

ชื่อผู้โทรมีคำเดียว

ป้า

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction