本文へスキップ
MIRARAMA
สามีบอกว่าฉันขี้ลืม จนฉันเจอโน้ตลายมือตัวเองที่ฉันจำไม่ได้ว่าเขียน

Chapter 3

สองหมื่นทุกวันที่สิบห้า

This novel is available in Thai only for now.

บ่ายโมงวันศุกร์ · ยี่สิบชั่วโมงก่อนตู้ 214

ก๊อก ก๊อก

“คุณแก้วรู้จักคนชื่อเจนจิราไหมครับ”

ช้อนพลาสติกในมือแก้วค้างอยู่กลางทาง ใบกะเพราชิ้นหนึ่งร่วงกลับลงไปในกล่องข้าว

ไผ่ยืนอยู่ตรงประตูห้องพักพนักงาน มือขวายังกำเป็นท่าเคาะ มือซ้ายหนีบแฟ้มสีฟ้าบาง ๆ ไว้แนบซี่โครง สายคล้องบัตรพนักงานแกว่งไปมาตรงหน้าอก เนกไทคลายลงมาครึ่งปมเหมือนเมื่อเช้า

“ไม่รู้จักค่ะ”

“ดีครับ” เขาพูด แล้วก็ชะงัก “เอ่อ ไม่ดีครับ ผมหมายถึง… ขอเข้าไปได้ไหมครับ”

มุมปากของแก้วกระตุกขึ้นเอง เป็นครั้งแรกของวัน

“เชิญค่ะ”

ห้องพักพนักงานกว้างแค่พอวางโต๊ะพับหนึ่งตัว เก้าอี้สี่ตัว ตู้เย็นเก่าครางหึ่ง ๆ อยู่มุมห้อง ไมโครเวฟบนตู้ยังส่งเสียงติ๊ดเตือนทุกครึ่งนาที เพราะแก้วปิดประตูไม่สนิท

ไผ่เดินไปดันประตูไมโครเวฟให้ปิด เสียงติ๊ดหยุด เขาหันกลับมาเหมือนเพิ่งนึกได้ว่าไม่ได้ขออนุญาต

“ขอโทษครับ มันกวนสมาธิ”

เขานั่งลงฝั่งตรงข้าม วางแฟ้มบนโต๊ะ แต่ยังไม่เปิด

กลิ่นกะเพราผัดน้ำมันลอยขึ้นจากกล่องข้าวของแก้ว กล่องสุญญากาศฝาสีเขียวที่พี่ปกรณ์ตักใส่ให้เมื่อเช้า ใส่ใบเยอะ ๆ เพราะเธอชอบ

ข้าวเริ่มเย็นแล้ว น้ำมันจับเป็นคราบขาวที่ขอบกล่อง

“ระบบตรวจจับรายการผิดปกติแจ้งเตือนขึ้นมาเมื่อวันพุธครับ” ไผ่พูดช้า ๆ เลือกทีละคำ “เป็นบัญชีออมทรัพย์ของคุณ”

“บัญชีเงินเดือนแก้วเหรอคะ”

“ครับ”

เขาเปิดแฟ้ม ดึงกระดาษออกมาแผ่นเดียว หมุนให้หันไปทางเธอ แล้ววางลงข้างกล่องข้าว

รายการเดินบัญชี พิมพ์ตัวเล็กเรียงเป็นแถว หกบรรทัดถูกขีดทับด้วยปากกาเน้นข้อความสีชมพู

แก้วไม่ต้องตั้งใจอ่าน ตาของเธอวิ่งไปเองตามความเคยชินสิบปี

15 พ.ค. 23.14 โอนออก 20,000.00 นางสาวเจนจิรา

15 มิ.ย. 22.51 โอนออก 20,000.00 นางสาวเจนจิรา

15 ก.ค. 23.40 โอนออก 20,000.00 นางสาวเจนจิรา

15 ส.ค. 22.08 โอนออก 20,000.00 นางสาวเจนจิรา

15 ก.ย. 23.55 โอนออก 20,000.00 นางสาวเจนจิรา

15 ต.ค. 23.58 โอนออก 20,000.00 นางสาวเจนจิรา

“หนึ่งแสนสองหมื่นบาท” แก้วพูดก่อนคิดจะพูด

ไผ่เงยหน้าจากกระดาษ มองเธอนิ่งไปจังหวะหนึ่ง

“ครับ” เขาพูด “ผมใช้เครื่องคิดเลขครับ ตอนบวก”

แก้ววางช้อนลง ปลายนิ้วชี้แตะขอบกระดาษ กระดาษยังอุ่นอยู่นิด ๆ มีกลิ่นผงหมึกเครื่องพิมพ์ติดมา ปลายนิ้วของเธอเย็นกว่ามัน

“แก้วไม่เคยโอนค่ะ”

“ผมก็คิดว่าคุณจะตอบแบบนั้น” ไผ่ขยับแฟ้มเข้ามาใกล้อีกคืบ “แต่ระบบบอกว่าทุกรายการทำผ่านแอปธนาคาร”

เขาหยุด แล้วพูดประโยคต่อไปเบากว่าเดิม

“บนโทรศัพท์ของคุณครับ เครื่องเดียวกันทั้งหกครั้ง”

แก้วยังไม่ทันตอบ

โทรศัพท์ที่วางหงายอยู่ข้างกล่องข้าวสั่นครืดบนโต๊ะพับ จอสว่างขึ้น

ชื่อบนแถบแจ้งเตือนคือ พี่ปกรณ์

ไผ่อ่านหนังสือกลับหัวได้มาตั้งแต่ปีแรกที่ทำงาน

คนตรวจบัญชีต้องอ่านเอกสารบนโต๊ะคนอื่นอยู่เสมอ เขาไม่ได้ภูมิใจกับทักษะนี้นัก แต่มันก็ไม่ยอมหายไป

แถบแจ้งเตือนบนจอโทรศัพท์ของแก้วยาวสองบรรทัด

ที่รัก กินข้าวยังครับ คุณวิโรจน์บอกพี่แล้วนะ ไม่ต้องเครียด

เย็นนี้พี่ไปรับ

นิ้วโป้งของแก้วกดปุ่มข้างเครื่อง จอดับ เธอไม่ได้เปิดอ่าน ไม่ได้ตอบ แค่เลื่อนโทรศัพท์ไปชิดผนังห้อง ห่างจากกระดาษของเขาสองฝ่ามือ

ไผ่ทำเป็นมองแฟ้มตัวเอง ขอบพลาสติกเย็นเฉียบจากแอร์อยู่ใต้ปลายนิ้ว กลิ่นกะเพราเย็นชืดลอยข้ามโต๊ะมาหาเขา

เมื่อเช้า ก่อนสาขาเปิด เขาเอารายงานไปให้ผู้จัดการดูตามขั้นตอน คุณวิโรจน์อ่านแค่บรรทัดแรก แล้วพับครึ่งคืนให้

เรื่องบัญชีคุณแก้ว คุณคุยกับคุณปกรณ์สามีเขาได้เลยครับ เขาดูแลเรื่องเงินในบ้านทั้งหมด เบอร์เขาผมมี

ไผ่จดเบอร์ไว้ แล้วก็ไม่ได้โทร

เจ้าของบัญชีชื่อแก้ว ไม่ใช่ปกรณ์ ระเบียบเขียนไว้ชัด เขาจำได้ทุกข้อเพราะเคยสอบตกข้อนี้ครั้งหนึ่งตอนฝึกงาน

อีกอย่าง เขาไม่ชอบที่ผู้จัดการตอบเร็วขนาดนั้น

ผู้หญิงตรงหน้าดึงกระดาษกลับเข้าหาตัวเอง ป้ายชื่อบนอกเสื้อยังเอียงอยู่นิดหนึ่ง ทั้งที่เมื่อเช้าเขาเห็นเธอยกมือจัดให้ตรงตอนนั่งเซ็นแบบฟอร์มในห้องกระจก

“เดือนพฤษภา” เธอพูดกับกระดาษมากกว่ากับเขา

“ครับ”

“เดือนแรกที่แก้วเริ่มไปหาหมอ”

ไผ่ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรต่อ เขาเลยไม่พูด

แก้วกัดริมฝีปาก ปล่อย แล้วกัดใหม่ มือข้างหนึ่งล้วงลงไปในกระเป๋าคาร์ดิแกนสีเทาที่พาดพนักเก้าอี้ เสียงพวงกุญแจดังกริ๊กเบา ๆ เธอกำบางอย่างในนั้นไว้ไม่ปล่อย

“บางที…” เสียงเธอแห้ง “บางทีแก้วอาจโอนเองแล้วลืมค่ะ”

“คุณแก้ว”

“หมอบอกว่าแก้วมีภาวะเครียดสะสม ช่วงกลางคืนจะจำอะไรไม่ค่อยได้” เธอพูดเร็วขึ้น เหมือนกลัวตัวเองจะเปลี่ยนใจ “เมื่อเช้าแก้วยังเอากุญแจไปไว้ในตู้เย็นเลย เมื่อวานก็นับเงินเกินไปสามพัน แก้วอาจจะ… อาจจะยืมเงินใครแล้วทยอยคืน”

“ยืมใครครับ”

เธอเงียบ

“คนชื่อเจนจิรา ที่คุณไม่รู้จัก” ไผ่พูดต่อ ไม่ได้ตั้งใจให้คม แต่มันออกมาคม เขาเลยรีบเสริม “ขอโทษครับ ผมพูดไม่เก่ง ผมแค่… ผมดูตัวเลขมาทั้งชีวิต”

“หรืออาจเป็นค่าอะไรสักอย่างที่แก้วตั้งโอนอัตโนมัติไว้ แล้วลืมค่ะ”

ไผ่ส่ายหน้าช้า ๆ

“รายการตั้งล่วงหน้า ระบบตัดตอนตีห้าครับ เวลาเดียวกันทุกเดือน”

เขาเอื้อมไปแตะแถวแรกบนกระดาษ แล้วไล่ลงทีละแถว

“สี่ทุ่มสิบสี่ สี่ทุ่มห้าสิบเอ็ด ห้าทุ่มสี่สิบ สี่ทุ่มแปดนาที ห้าทุ่มห้าสิบห้า ห้าทุ่มห้าสิบแปด”

“ไม่ตรงกันสักเดือน” แก้วต่อให้

“กดเองทุกครั้งครับ”

แก้วจ้องคอลัมน์เวลา ไผ่เห็นตาเธอหยุดที่บรรทัดล่างสุด แล้วไล่กลับขึ้นไปบนสุดอีกรอบ ริมฝีปากขยับเหมือนนับ

“ก่อนเที่ยงคืนทุกรายการ” เธอพูดเบา ๆ

“ครับ”

ไผ่เปิดแฟ้มหน้าที่สอง หมุนให้หันไปทางเธอ ตารางเวลาเข้าออกระบบเรียงเป็นแถวยาว

ตาของแก้วไล่ลงไปตามคอลัมน์ เขาเห็นปลายนิ้วเธอเคาะตามทีละแถว

“เข้าราวสี่ทุ่ม ออกราวตีหนึ่ง” เธออ่าน “ทุกเดือน”

“เครื่องคุณล็อกอินค้างไว้ช่วงนั้นครับ” ไผ่ว่า “แต่ตัวรายการโอนจริงเกิดก่อนเที่ยงคืนเสมอ”

“เดือนกันยา ห้าทุ่มห้าสิบห้า” แก้วแตะตัวเลข “เดือนตุลา ห้าทุ่มห้าสิบแปด”

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาเป็นครั้งแรกตั้งแต่ได้กระดาษไป

“คนโอนรอไม่ให้มันเลยวันที่สิบห้าค่ะ”

ไผ่พยักหน้า เขาพยายามคิดหาวิธีพูดประโยคต่อไปให้นุ่มกว่านี้ คิดไม่ออก เลยพูดตรง ๆ แบบเดียวที่เขาพูดเป็น

เขาวางนิ้วชี้ลงบนแถวตัวเลขสีชมพู กดไว้ตรงนั้น

“โอนวันที่สิบห้า”

นิ้วเลื่อนลงหนึ่งบรรทัด

“ยอดสองหมื่นถ้วน”

อีกบรรทัด จนสุดหน้ากระดาษ

“ไม่พลาดสักเดือน หกเดือนติด”

เขายกนิ้วออก มองหน้าเธอ

“คนที่ทำแบบนี้ได้ ไม่ใช่คนที่ความจำเสื่อมครับ”

ตู้เย็นมุมห้องหยุดคราง ห้องเงียบลงจนได้ยินเสียงเครื่องนับแบงก์ดังแว่ว ๆ มาจากหน้าเคาน์เตอร์

มือที่กำของในกระเป๋าคาร์ดิแกนคลายออกช้า ๆ ไผ่ได้ยินเสียงกุญแจหล่นกลับลงไปในกระเป๋าดังกริ๊ก

“คุณไผ่ตรวจบัญชีมากี่ปีคะ” เธอถาม

“สิบปีครับ”

“เคยเจอคนลืมแบบไหนบ้าง”

ไผ่เคาะปลายปากกากับขอบแฟ้มอยู่หลายที กว่าจะตอบ

“คนลืมจะโอนไม่สม่ำเสมอครับ” เขาตอบ “บางเดือนโอนซ้ำสองรอบ บางเดือนไม่โอน ยอดเพี้ยนเป็นหลักร้อย บางคนโอนผิดบัญชีแล้วโทรมาโวยว่าธนาคารขโมยเงิน”

เขาเคาะกระดาษเบา ๆ

“นี่เป็นของคนที่จดไว้ในปฏิทินครับ”

ไหล่ของแก้วกระตุกหนึ่งครั้ง เล็กมากจนเขาไม่แน่ใจว่าเห็นจริง

เธอวางกระดาษลงบนโต๊ะ เลื่อนกล่องข้าวออกให้ห่าง แล้ววางฝ่ามือทั้งสองข้างคว่ำลงเคียงกระดาษ เหมือนกดเอกสารไม่ให้ปลิว

“ถ้าแก้วไม่ได้โอน” เธอพูด “แก้วต้องทำอะไรคะ”

“ยื่นแบบปฏิเสธรายการครับ” ไผ่ดึงแบบฟอร์มออกจากแฟ้มอีกแผ่น เขาเตรียมมาแล้ว “กรอกวันนี้ ผมส่งเข้าระบบวันนี้ ฝ่ายทุจริตจะเปิดเรื่อง เรียกข้อมูลบัญชีปลายทาง”

“แล้วผู้จัดการจะรู้ไหมคะ”

“ต้องผ่านลายเซ็นผู้จัดการสาขาครับ”

แก้วมองแบบฟอร์มเปล่า ๆ นั้นนาน ปากกาที่เสียบอยู่ในกระเป๋าเสื้อเธอไม่ได้ถูกดึงออกมา

ไผ่นึกถึงเบอร์โทรศัพท์ที่คุณวิโรจน์ให้เมื่อเช้า นึกถึงข้อความบนแถบแจ้งเตือนที่เพิ่งอ่านกลับหัว คุณวิโรจน์บอกพี่แล้วนะ

เขาไม่ใช่คนฉลาดเรื่องคน แต่เขานับเป็น

จากห้องกระจก ถึงโทรศัพท์ของผู้ชายคนนั้น ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวัน

“ยังไม่ต้องกรอกวันนี้ก็ได้ครับ” เขาพูด แล้วรีบเสริม “ระเบียบให้เวลาเจ้าของบัญชีสามสิบวัน ผมเช็กแล้ว สองรอบ”

แก้วเงยหน้า

“รายงานของผม…” ไผ่เกาท้ายทอย “ผมส่งรายงานประจำสัปดาห์เข้าสำนักงานใหญ่ทุกวันจันทร์ครับ เรื่องนี้ยังไม่ได้ใส่”

“คุณไผ่จะบอกผู้จัดการไหมคะ”

“เจ้าของบัญชีคือคุณครับ” เขาตอบ “ผมคุยกับคุณ”

เขาลุกขึ้น ดันเก้าอี้เก็บเข้าใต้โต๊ะให้ตรงร่อง แล้วชี้ไปที่กระดาษรายการเดินบัญชีที่ยังอยู่ใต้มือเธอ

“อันนั้นสำเนาครับ เจ้าของบัญชีมีสิทธิ์ขอ”

“แก้วยังไม่ได้ขอเลยค่ะ”

“อ้อ” ไผ่ชะงัก “งั้น… ขอตอนนี้เลยได้ไหมครับ ผมจะลงบันทึกว่าคุณขอวันนี้ บ่ายโมงยี่สิบ ต่อหน้าผม”

ครั้งนี้แก้วหัวเราะออกมาจริง ๆ เสียงสั้น ๆ แหบ ๆ หลุดออกมาแล้วก็หายไป

“แก้วขอค่ะ”

ไผ่ไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรตลก เขาจดเวลาลงมุมแฟ้ม พยักหน้าให้เธอหนึ่งที แล้วเดินออกไป

ก่อนประตูจะปิด เขาเหลือบมองกลับมา

ผู้หญิงในห้องยังไม่ได้แตะกล่องข้าว เธอพับกระดาษสำเนาเป็นสี่ทบ สันทบตรงกันเป๊ะทุกมุม แล้วสอดเข้าไปในกระเป๋าคาร์ดิแกนใบเดียวกับพวงกุญแจ

ประตูปิดลง

ไมโครเวฟบนตู้ส่งเสียงติ๊ดอีกครั้ง ทั้งที่ไผ่ปิดประตูให้แล้ว

แก้วไม่ได้ลุกไปดู

เธอเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่ชิดผนัง ตัวเครื่องอุ่นจากแดดบ่ายที่ลอดบานเกล็ดเข้ามา แถบแจ้งเตือนจากพี่ปกรณ์ยังค้างอยู่บนหน้าจอล็อก

ที่รัก กินข้าวยังครับ คุณวิโรจน์บอกพี่แล้วนะ ไม่ต้องเครียด

นิ้วโป้งของเธอปัดมันทิ้งไปด้านข้าง

เดี๋ยวค่อยตอบ

แก้วปลดล็อกเครื่อง แตะไอคอนแอปธนาคาร ใส่รหัสหกหลัก หน้าจอหมุนติ้วอยู่ครู่หนึ่ง

ยอดเงินคงเหลือขึ้นมาก่อน

เธอไม่ได้ดูตัวเลขนี้มานานแค่ไหนแล้ว

ตั้งแต่พ่อเสีย เรื่องเงินในบ้านพี่ปกรณ์เป็นคนดูทั้งหมด จ่ายค่าไฟ ค่าน้ำ ค่างวดรถ ทำตารางรายรับรายจ่ายพิมพ์ใส่แฟ้มให้ดูทุกสิ้นเดือน แก้วเหนื่อยกับตัวเลขที่ธนาคารทั้งวันแล้ว กลับบ้านพักสมองบ้าง

เธอเคยขอบคุณเขาสำหรับประโยคนั้น

แก้วดึงกระดาษสำเนาออกจากกระเป๋าคาร์ดิแกน คลี่ออกทีละทบ วางเคียงโทรศัพท์บนโต๊ะพับ กลิ่นผงหมึกจาง ๆ ปนกับกลิ่นกะเพราเย็นชืด

เธอแตะเมนู ประวัติรายการ

เลื่อนกลับไปเดือนตุลาคม

16 ต.ค. 08.12 เติมเงินโทรศัพท์ 300.00

14 ต.ค. 19.47 ชำระค่าไฟฟ้า 1,284.50

แก้วเลื่อนขึ้น เลื่อนลง แล้วเลื่อนขึ้นอีกรอบ

ระหว่างวันที่สิบสี่กับวันที่สิบหก ไม่มีอะไรเลย

บนกระดาษข้างมือ บรรทัดสุดท้ายสีชมพูยังอยู่ที่เดิม

15 ต.ค. 23.58 โอนออก 20,000.00 นางสาวเจนจิรา

เธอเลื่อนกลับไปเดือนกันยายน

14 ก.ย. ชำระค่าน้ำประปา แล้วข้ามไป 17 ก.ย. รับโอนเงินเดือน

วันที่สิบห้าหายไป

สิงหาคม หายไป กรกฎาคม หายไป มิถุนายน พฤษภาคม

แก้วนับด้วยปลายนิ้วบนขอบโต๊ะ หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก

หกช่องว่าง ตรงกับหกบรรทัดสีชมพูพอดี

ไม่มีชื่อเจนจิราในโทรศัพท์ของเธอแม้แต่ตัวอักษรเดียว

เธอกดเข้าเมนูตั้งค่าของแอป มือนิ่งกว่าที่คิด ไล่ดูทีละหัวข้อเหมือนตรวจใบรายการหน้าเคาน์เตอร์ จนเจอบรรทัดหนึ่งท้ายสุดของหน้า ตัวอักษรสีเทาเล็กกว่าบรรทัดอื่น

ซ่อนรายการจากหน้าประวัติบนเครื่องนี้

ข้างใต้มีวันที่ใช้งานล่าสุดพิมพ์ไว้

16 ต.ค. 00.41

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction